Lange danach gesucht - auf Ibiza 2012 endlich gefunden
Musiker gesucht

        „Dat Paradies is annerswor“

Komödie in 3 Akten

 

von

 

Helmut Schmidt

 

(niederdeutsche Fassung)

 

 

 

Inhalt:

In wenigen Tagen feiert der Witwer Gustav Schumann seinen 80sten Geburtstag. Seine beiden Töchter Sonja und Anna, und seine Schwiegersöhne, die Gustav seit 8 Jahren nicht mehr gesehen hat, haben sich auch zu diesem runden Ehrentag wieder mal entschuldigen lassen. Alles was sie ihrem Vater zukommen lassen haben, sind Glückwunschkarten und Päckchen mit Geschenken, die niemand braucht. Gustav hat keine Erklärung dafür, weshalb seine Kinder den Kontakt zu ihm meiden, und wünscht sich nichts mehr, als seine Familie noch einmal um sich zu haben. Er weiß aber auch ganz genau: Wenn sie nicht mal zu seinem 80sten Geburtstag zu ihm kommen, wird er sie nie wiedersehen. Gemeinsam mit seiner Haushälterin Magda und seiner Schwester Hannelore schmiedet er dann einen raffinierten Plan. Er inszeniert seinen Tod kurz vor seinem Geburtstag. Und siehe da: Zu seiner angekündigten Beerdigung finden sich alle Familienmitglieder bei ihm ein. Das beliebteste Thema: Die Erbschaft von Gustav. Es gibt Streit zwischen den beiden Ehepaaren um jede Kleinigkeit. Und dann bröckelt auch noch die mühsam aufrecht erhaltene Fassade innerhalb der  Familien. Man trampelt dabei nicht nur buchstäblich auf dem Innenleben des "Noch-gar-nicht-Verstorbenen" herum, sondern bekämpft sich auch untereinander bis aufs Blut. Wer findet hier am Ende wo das vermeintliche Paradies oder sucht hier jeder vergebens?

 

 

 

Spieler: 4w/3m

 

 

Gustav Schumann                  -  Witwer (79 Jahre)

 

Magda Kübelmeister              -  Gustavs Haushalthilfe (ca. 60 Jahre)

 

Sonja Hansen                         -  Gustavs 1. Tochter (50 Jahre)

 

Jan-Dirk Hansen                    -  Sonjas Ehemann (ca. 50 Jahre)

 

Anna Kramer                         -  Gustavs 2. Tochter (48 Jahre)

 

Klaus Kramer                         -  Gertruds Ehemann (ca. 50 Jahre)

 

Hannelore Peters                    -  Gustavs Schwester (ca. 65 Jahre)

 

 

 

 

 

 

Spielort:   Greetsiel - Nähe der Nordseeküste

 

Spielzeit:  Frühling in der Gegenwart

 

Spieldauer: ca. 100 Minuten ohne Pausen

 

 

Bühnenbild:

 

Das Wohn-und Esszimmer von Gustav Schumann. Es ist recht gemütlich eingerichtet. Auf

der Bühne links oder rechts ein Tisch mit einigen Stühlen oder Eckbank. In der Mitte Sofa

und Sessel. Ein großer Schrank oder Vitrine; einige Bilder und ein Kalender an der Wand.

Ein Regal mit Büchern. Es werden 2 Türen benötigt. Nach links (aus der Sicht des

Zuschauerraumes) führt eine zum Flur nach draußen, rechts eine weitere zur Küche, zu den

Schlafräumen u.a. Hinten ein Fenster. Alles weiteren Ausstattungen sind der Spielgruppe

überlassen.

 

 

 

 

              Erster Akt

 

                  (Wenn der Vorhang sich öffnet, ist kein Spieler auf der Bühne. Auf dem Tisch steht ein geöffnetes Päckchen und es liegen einige Glückwunschkarten darauf. Es ist ein Montag in den Nachmittagsstunden)

 

                  (es klingelt an der Wohnungstür)

 

1. Szene

Magda:      (eine rüstige Dame in normaler Alltagskleidung*, kommt von rechts, geht zur linken Tür zum Flur, öffnet dann die Haustür) Gooden Dag. (*die Kleidung von Magda ist dezent - nicht in krassen Farben - muss aber nicht schwarz sein)

 

Klaus:        Gooden Dag.

 

Anna:        (noch links) Kramer. Wi sünd doch recht hier bi Schumann?

 

Magda:      Ja, komen Se rin.

 

2. Szene

Klaus:        (kommt gefolgt von seiner Frau Anna langsam herein. Beide tragen schwarze Kleidung) Seeker sünd wi hier recht bi Schumann, Anna. Blöd Frag.

 

Anna:        Na ja, ik hebb blots docht, wiel düsse Fro hier... (kann die Tränen dann nicht mehr aufhalten, holt ein Taschentuch hervor) Oh Gott, Klaus. Wolang is dat her, dat wi tolesd hier weern?

 

Klaus:        (eher "kalt") Weet ik nich mehr. 7 off 8 Johr viellicht.

 

Anna:        7 off 8 Johr.

 

Klaus:        Düsse Couch-Garnitur gaff dat domals tomindst noch nich, glöv ik. (drückt auf die Polsterung) Gor nich slecht. Dien Vadder hett Geschmack.

 

Anna:        (weinerlich) He harr Geschmack, Klaus. He harr.

 

3. Szene

Magda:      (kommt auch wieder von links herein, schließt die Tür) Muchen Se Koffje off Tee?

 

Klaus:        Dat weer wunnerbor na de lang Fohrt.

 

Magda:      Ik bün Magda Kübelmeister. De Huusholtshülp von Ehrn Vadder.

 

Anna:        Vadder harr Hülp in d´ Huus? Dorvun hett he nie nich wat seggt.

 

Klaus:        Wolang sünd Se hier denn al an ´t Arbeiden?  

 

Magda:      In d´ Sömmer warrn dat 6 Johr.

 

Anna:        6 Johr.

Magda:      Ik maak dann maal de Koffje. (abgehend nach rechts)

 

Klaus:        Dont Se dat - dont Se dat. (schaut sich um)

 

Anna:        Ja aver... wi hebbt soveel Fragen...

 

Magda:      (schon ab)

 

4. Szene

Anna:        (sieht das Päckchen auf dem Tisch, geht dahin) Kiek doch maal, Klaus. Uns Päckchen to sien Gebursdag. Hett he dat woll noch sülmst open maakt? Un off he sik daarover freit hett?

 

Klaus:        Is doch nu egaal. (schaut sich im Bücherregal um, holt einige Bücher hervor)

 

Anna:        Egaal? Vadder hett uns to sien 80ste inladen. Dat is overmörgen. Nu ward he nich fiern. He ward an sien Gebursdag beerdigt.

 

Klaus:        Ja, so fix kann dat gahn.

 

Anna:        He hett doch ok nix dorvun schreeven, dat em dat nich good geiht. Wat is denn blots passeert?

 

Klaus:        (belustigt) Kiek maal. Dien Vadder leest "Shades of grey". Hähä... viellicht weer soveel hard Erotik toveel för sien swack Hart.

 

Anna:        Vadder harr ´n swack Hart? Dorvun weet ik nix.

 

Klaus:        (genervt) Ik ok nich. Leev Tied, nu hör maal op. Dien Vadder weer overmörgen 80 warrn. Dat is doch ´n schöön Oller. Jichenswenher is dat Leeven nu maal vörbi. För Di ok.

 

Anna:        Na, för Di aver ok.

 

Klaus:        Ik bün just 50 warrn. Ik hebb nich vör nu al to starven.

 

Anna:        Viellicht harr Vadder dat ok nich vör. - He hett sik opregt. Ja genau. He hett sik seeker daarover opregt, dat wi sien Inladung to sien Gebursdag aflehnt hebbt. Dat is dat ween. - Worüm Klaus? Worüm hebbt wi em düt Geschenk nich maakt? Worüm hebbt wi em schreeven, dat wi nich to sien Ehrendag komen könnt?

 

Klaus:        Is dat mien Schuld? DU wullst doch ok nich.

 

Anna:        Dat stimmt nich. Ik harr em gern graleert un weer hierher fohren. NU sünd wi ja ok hier.

 

Klaus:        Hör doch op un verdreih nich wedder allns. DU büst dat ween, de seggt hett, dat Du dann op Dien Süster Sonja drapst, mit de Du siet Ewigkeiten nix anfangen kannst un de Du nich sehn wullt.

 

Anna:        Nadem DU seggt hest, dat de Benzinpries just wedder so hoch is un 250 km för so ´n dummen Gebursdag ja woll nich ween mööten.

 

Klaus:        Dumm Gebursdag hebb ik heel seeker nich seggt.

 

Anna:        Dumm Gebursdag! Genau dat weern Dien Woorden.

 

Klaus:        Un wenn al. Is doch egaal. Sünd wi nu hier, off nich? Un dormit Du dat weest: Wi sünd nich 250, wi sünd 278 km fohren. Vun Norderstedt bit hierher boven na Greetsiel. Ok wenn de Benzinpries hoch is. Un dree Dag Urlaub gahnt för düssen... Kram hier ok noch drup.

 

Anna:        Ja, wi sünd hier. Aver even NICH to Vadders Gebursdag.

 

Klaus:        (weiterhin genervt) Nee, ik weet - dat geiht üm sien Beerdigung. Fakt is: Wi sünd daar. Off nu to sien 80ste off to sien Beerdigung. So grood is de Ünnerscheed nu ok wedder nich.

 

Anna:        Männichmaal büst Du richtig ekelig.

 

Klaus:        Pass blots op wat Du seggst. Dat hört sik heel anners an, wenn ik ekelig bün.

 

Anna:        (steht am Fenster, öffnet es, evtl. hört man Vogelgezwitscher) Düt Dörp is so wunnerschöön. Düsse Luft - man kann de Nordsee rüken. (atmet tief ein)

 

Klaus:        Ik rük nix. (hat ein neues Buch hervorgeholt) Die Bibel nach Martin Luther. - Och Du leev Tied. Hett Dien Vadder an Gott glövt?

 

Anna:        Ja, dat hett he woll. Worüm?

 

Klaus:        Dann ward dat so ´n Truurfier mit Pfaffe un Predigt un so ´n Gedönz?

 

Anna:        (nach einer kleinen Pause) NU Klaus. Nu büst Du richtig ekelig.

 

Klaus:        (will schon aufbrausen, als es erneut an der Tür klingelt)

 

Klaus:        (ironisch) Dat pingelt. (schaut auf die Uhr) Na, wokeen mach dat woll sien?

 

Anna:        Ik maak mien Süster heel seeker nich de Döör open. (schließt das Fenster)

 

Klaus:        Tss... hebbt wi doch ok gor nich nödig. Hier gifft dat doch düsse... Zofe, off woans man dat nöhmt.

 

5. Szene

Magda:      (kommt wieder von rechts) Ik maak dat al. (ab nach links)

 

Klaus:        Ja, dat haren wi uns ok so docht.

 

Anna:        Vadder hett ´n Huusholtshülp. Ik kann dat jümmers noch nich glöven.

 

Klaus:        He HARR, Anna. He harr. Ik weet gor nich, wat de hier noch will. Dien Vadder brükt se ja nu nich mehr.

 

6. Szene

Magda:      (kommt zurück, noch zur Eingangstür hinsprechend) Ja, bidde. Komen Se rin. De annern sünd al daar. (Wartet, bis beide eingetreten sind, geht dann wieder ab)

 

7. Szene

Sonja:        (und Jan-Dirk kommen dann zügig herein. Jan-Dirk trägt einen sehr edlen, dunkeln Anzug, Hemd, Krawatte. Sonja ein farbenfrohes, kurzes Kleid, High-Heels, ist stark geschminkt, evtl. Hut, Handtasche. Achten Sie bitte darauf, dass Sonja einen sehr üppigen Busen hat. Sonja geht sofort nach dem Eintreten zu Anna, drückt sie heftig voller Mitgefühl) Anna, Süsterke. Wat för ´n Unglück, dat wi uns to so ´n Anlass weddersehn mööten, nich wohr?! (Küsschen rechts und links - eher "Luft-Küsse")

 

Anna:        (überrumpelt, erwidert kaum) Ja...

 

Jan-Dirk:   (gibt Klaus die Hand) Gooden Dag, Klaus.

 

Klaus:        Hallo Jan-Dirk.

 

Sonja:        (begrüßt dann fröhlich Klaus) Klausi-Mausi, komm, laat Di ok drücken. (tut es)

 

Klaus:        (sehr forsch) Komm an mien Bost, leev Swägerin. (beide knuddeln sich, Küsschen recht und links und dann auch kurz auf den Mund)

 

Jan-Dirk:   (gibt dann auch Anna die Hand) Anna, schöön jo wedder to sehn.

 

Anna:        Ja. (schaut aber zu Sonja. Sie ist sehr erstaunt über Sonjas Kleidung und auch über ihre Oberweite und über Sonjas Begrüßung mit Klaus)

 

Jan-Dirk:   Sünd ji al lang hier?

 

Anna:        Wat? Äh - nee, erst siet 10 Minüten.

 

Sonja:        Gott, wat för ´n Drama. Daar ahnt man nix Slimms, daar starvt Vadder eenfach maal even so.

 

Jan-Dirk:   Kummt denn noch jichenswell?

 

Klaus:        Vadders Süster Hannelore mööt noch komen. De hett doch ok seeker Bescheed kreegen dat se hüüt namiddag tegen 3 hierher komen schall.

 

Anna:        Hebbt ji ehr nich anropen üm jo mit ehr aftosnacken?

 

Sonja:        WI? Ik bidd Di. Ik hebb mien Tant ewig nich sehn. Worto schull ik dann tomol mit ehr telefoneeren?!

 

Klaus:        Na, wi haren ok keen Kontakt to ehr. - Un? Löppt dat bi Di, Jan-Dirk?

 

Jan-Dirk:   Wat? Ochso, ja - dat löppt sotoseggen.

 

Klaus:        Hest Du eenlik blots Fronslüüd op ´n Disk liggen off ok Keerls?

 

Anna:        Is dat denn nu wichtig?

 

Jan-Dirk:   Mehr Frons as Mannslüüd. Aver ok de Keerls laten gern maal wat utbeetern.

 

Klaus:        (süffisant) Laten de sik gern maal ´n Deel wat langer maken? Hähä...

 

Jan-Dirk:   Erde nich. Mannslüüd laten sik gern dat Fett an d´ Buuk afsuugen.

 

Anna:        (deutet dann auf Sonjas Brüste, auf die sie schon die ganze Zeit schaute) Sonja... Du... äh...

 

Sonja:        (versteht sofort, stolz, greift mit beiden Händen unter ihre Brüste) Jaaa... is Di dat doch opfallen, mien Leev, ja?! De hebb ik vun Jan-Dirk to Wiehnachten schunken kreegen. Sünd se nich groodardig?!

 

Klaus:        De afslut Hamer. Jan-Dirk, Du hest Dien Fro neij Titt... äh... neij Bosten ünner de Wiehnachtsboom leggt? Wo geil is dat denn?! - Un Du sülmst hest ehr düsse Airbags dann ok...

 

Jan-Dirk:   Ik bidd Di. Schönheitschirurgen opereeren nie nich de eegen Fro. Dat weer mien Kolleg. Aver he hett good Arbeid leist, nich wohr?!

 

Klaus:        Allerdings.

 

Sonja:        Dat hett he. Hach, Jan-Dirk wüss heel genau, wat ik mi am meesten wünscht hebb. Un dann keem he to ´t Fest mit düssen Gutschien an. Ja, ik bün ehrlich: Dat Heelen hett een beeten dürt - un dat weer na de OP ok ´n Tied vull mit Pien. Dorüm bün ik ok heel blied, dat Vadder nich al in Februar stürven is. Daar harr ik womööglich gor nich bi sien Beerdigung dorbi ween kunnt.

 

Klaus:        Aver nu is allns verheelt un good?

 

Sonja:        Allns verheelt un good. Man sücht nich maal ´n Narb. Ik bün so stolt op mien beid neij Wuppies. Muchst Du se maal anfaaten, Klaus?

 

Anna:        (und Jan-Dirk gemeinsam direkt:) Nee, much he nich!

 

Klaus:        (lacht)

 

Sonja:        (etwas enttäuscht) Okay.

 

Anna:        Tsss... ik faat dat eenfach nich.

 

Sonja:        Wat meenst Du, Anna?

 

Anna:        Jichenswor op de Welt versmacht just in düsse Oogenblick wedder ´n Minsk, un mien Süster lett sik för ´n poor 1000 Euro neij Titten maken.

Klaus:        Na hör maal. Dat mööt se ja woll sülmst entscheeden.

 

Anna:        Dat DU mi in d´ Rüch fallst, weer mi klor!

 

Jan-Dirk:   Ik spend ok jeede Johr to Wiehnachten 100 Euro för "Brot für die Welt".

 

Anna:        (ironisch) Oh, dat bedohrt mi aver. (dann zu Sonja) Un woans Du hier overhopt opdukst. Hest Du keen dezenter Outfit in Dien Kleederschapp funden? Is ja bold peinlich. Uns Vadder is stürven, Sonja. Al vergeeten?

 

Sonja:        Anna, mien Süster-Muus. Minsken, de würklich truurn, maken dat mit ehr Hart un truurn vun binnen. Worto also trist swart antrecken? Nüms kann de Dood ut de Weg gahn. Aver för mi geiht dat Leeven nu maal wieder. Un för anner Lüüd mit Truurkleedaasch een Show aftrecken - nee, dat is nu würklich nich mien Stil.

 

Anna:        Behauptst Du dormit, ik treck hier ´n Show för jichenswell af? Dat gifft ok sowat as Pietät, Sonja. 

 

Jan-Dirk:   Hey hey, Sluss nu. Wi sünd hier tosamenkomen üm de Truurfier un de Beerdigung mitnanner to besnacken un nich üm to strieden.

 

Sonja:        Genau.

 

Anna:        Ja ja. Ik bün ja al still. - De Bosten sünd na mien Meenen veel to grood un sehnt heelmaal unnatürlich ut.

 

Sonja:        Du kannst mi maal. (geht zu Jan-Dirk, der seinen Arm um sie legt)

 

Anna:        Pah... Du mi al siet Johren.

 

8. Szene

Magda:      (kommt mit einem Tablett herein. Darauf Kaffeegeschirr und Kanne, Zucker, Milch. Stellt es auf den Tisch ab) De Koffje weer dann fardig. (will damit beginnen, Tassen zu verteilen)

 

Anna:        Laten Se. Wi maken dat al. (tut es dann, schenkt auch ein)

 

Magda:      Och danke. Dat is fründlik vun Ehr. Koken is leider nich in ´t Huus. Aver ik kann nakieken off noch Kekse daar sünd.

 

Jan-Dirk:   Maken Se sik keen Meite, Fro...

 

Klaus:        Kübelmeister. Dat is Fro Magda Kübelmeister. Se weer de Zofe vun uns Swiegervadder.

 

Sonja:        Zofe... Hähä, dat is good.

 

Anna:        Herrgott, hol doch Dien verdammte Mund, Klaus!

 

Magda:      Ik weer bi Herrn Schumann anstellt. In sien Oller is em natürlik nich mehr allns so licht vun de Hand gahn. Ik hebb för em kokt, dat Huus schier maakt, Besörgungen erledigt, em vörlest...

 

Sonja:        Em vörlest?

 

Magda:      Ja, sien Oogen wullen nich mehr so recht in de lesd Johren.

 

Anna:        Vadder kunn nich mehr kieken? Dorvun weet ik ja gor nix.

 

Magda:      Nu, Se weern ja ok bannig lang nich hier, sowiet ik informeert bün.

 

Klaus:        Ik wüss nich, wat Se dat angeiht.

 

Anna:        (straft ihn mit ihrem Blick) Se hebbt recht, Fro Kübelmeister. Wi weern würklich lang nich hier.

 

Klaus:        Ik wedderhol de Satz vun mien leev Fro, de se vör 3 Minüten seggt hett: (ironisch äffend) Dat DU mi in d´ Rüch fallst, weer mi klor!

 

Anna:        (geht zu Klaus, sehr aufgebracht und leicht weinerlich) Du büst so ´n Ekelpaket Klaus Kramer, weest Du dat eenlik? Uns Vadder is dood. Dood - dood - dood. Un Du kannst nix anners as Unfreeden stiften. (wütend und weinend ab zum Flur nach draußen)

 

9. Szene

Sonja:        ´n beeten overarbeid, de Good?

 

Jan-Dirk:   Sonja, fang Du nu nich ok noch an. (Sonja und Jan-Dirk schauen Klaus an, kurze Pause)

 

Klaus:        Ja, ik gev dat ja to. Düsse heel Kram nervt mi. Mi geiht just ´n good Geschäft dörch de Lappen. Un Anna föhlt sik jichenswie schüllig, dat wi nich to de 80ste Gebursdag vun ehr Vadder hierherkomen sünd.

 

Jan-Dirk:   (fasst ihn an den Oberarm) Kumm, nu gah hen un kiek na ehr. Wi mööten nu all ´n kloren Kopp beholen. Un wi mööten de Beerdigung planen. Striet kann nu nüms brüken.

 

Klaus:        (mit Widerwillen) Ja, is ja good. Ik gah ja al. (ab nach draußen)

 

10. Szene

Magda:      (starrt auf Sonjas Brüste)

 

Jan-Dirk:   Entschülligen Se, Fro Kübelmeister. Wi sünd all ´n beeten anspannt.

 

Magda:      Wat? Ochso... ja seeker.

 

Sonja:        Anna weer al jümmers ´n beeten sünnerbor. Mien lütte Süster hett mi as Kind al jümmers opregt. (zu Jan-Dirk) Hebb ik Di eenlik al maal vertellt, dat se de 2. Klass tweemaal besöcht hett? Ja würklich. Dorbi is se erst mit 6 Johr inschoolt warrn; se keem eenfach nich mit. Nich to faten, oder? Un liekers weer se Mamas Leevste. JÜMMERS. Dat verzeih ik mien Mudder nie nich. Also ik segg Di, Jan-Dirk...

 

Jan-Dirk:   Sonja, bidde. Dat hört hier nu nich hen.

 

Sonja:        Nee? Na dann even nich.

 

Magda:      Setten Se sik doch. De Koffje ward kolt un in ´t Sitten drinkt sik dat doch veel beeter.

 

Jan-Dirk:   Ja danke. (beide setzen sich) Äh... Fro Kübelmeister. Weeten Se, off Herr Schumann - also mien Swiegervadder - jichenswat verfügt hett. Ik meen, wat viellicht sien Wünsche angeiht wegen de Beerdigung? (Sonja und Jan-Dirk trinken Kaffee während der nächsten Dialoge)

 

Magda:      Nee. Herr Schumann hett jümmers seggt, mien lesd Verwandten warrn mi bestimmt een würdig lesd Weg tokomen laten.

 

Jan-Dirk:   Ja, dat maak wi ok.

 

Sonja:        Stimmt. Mööt ja nich de dürste Sarg ween. Wat kost so ´n Kist overhopt?

 

Jan-Dirk:   Dat sehnt wi dann, Schatz. (zu Magda) Weeten Se denn, off he overhopt ´n Erdbestattung wull?

 

Sonja:        Is verbrannen nich veel billiger?

 

Jan-Dirk:   Ik glöv nich. Wiel - daar komen to de Sarg de Kosten vun ´t Krematorium ja noch bovendrup.

 

Sonja:        Och, man ward MIT de Sarg affackelt? Ik hebb docht, de schuven de Lieken daar so in de Ofen.

 

Jan-Dirk:   Wi sünd nich bi Hänsel un Gretel, Sonja.

 

Sonja:        Hänsel un Gretel, ja lustig. Hähä... de Hex - schwups - weg weer se.

 

Magda:      (räuspert sich) De Fro vun Herrn Schumann wur vör 11 Johren ja ok normal beerdigt - ik meen, also nich verbrannt. Un dat gifft een Dübbelgraff op de Karkhoff hier in Greetsiel. Ik hebb faken Blomen op Wunsch vun Herrn Schumann op dat Graff leggt.

 

Jan-Dirk:   Ja seeker. Swiegervadder schull tegen sien Fro sien lesd Ruh finden, nich wohr?!

 

Sonja:        Ok. Woans weer dat overhopt mit mien Vadder un woans is he nu? Is he hier in ´t Huus stürven off in ´t Krankenhuus off wat?

 

Magda:      Äh... he sleep hier heel friedlich in - in sien Bedd. Ik weer bi em. Dorna muss ik natürlik een Doktor ropen un dann de Bestatter. De Firma Osterthum hett em dann afholt un bahrt em op. Wenn Se aver leever een annern Bestatter muchen, is dat seeker keen Problem. Wi hebbt hier in Greetsiel aver blots de een.

Jan-Dirk:   Dat is al op Steh. Nich wohr, Püppi?

 

Sonja:        Ja Haas. Wenn Du dat seggst...

 

Jan-Dirk:   Dat bedütt, wi könnt em daar bi düsse Bestatter nochmaal sehn, un daar ok allns anner kloren? Off de Termin overmörgen vun de Beerdigung so blieven kann, wat för ´n Dekoration wi muchen, wat för ´n Sarg un sowat?

 

Magda:      Dat is de Weg, de man geiht. Ja. Ik hebb Herrn Osterthum al informeert, dat de Verwandtschaft vun Herrn Schumann hüüt namiddag vörbikummt.

 

Jan-Dirk:   Dat weer fründlik.

 

11. Szene

Klaus:        (kommt von draußen zurück) Hebb ik wat verpasst?

 

Anna:        (kommt auch herein, schaut nach wie vor etwas betrübt)

 

Sonja:        Allns wedder good twüschen jo?

 

Jan-Dirk:   (räuspert sich) Swiegervadder wur to de hiesig Bestatter hier in ´t Dörp bröcht. Wenn wi em also nochmaal sehn wüllen...

 

Anna:        Oh ja, nix leever as dat. Un wenn de Termin vun de Beerdigung overmörgen so blifft, mööten ok Sascha un Pia hierherkomen. De schöllnt doch bi dat Bisetten vun ehrn Groodvadder dorbi ween. Kümmerst Du Di dann dorüm, Klaus?

 

Klaus:        (leicht ironisch) Aver gern doch, leev Anna.

 

Sonja:        Oh, jo Kinner. Richtig. Wo old sünd denn de mittlerwiel?

 

Anna:        18 un 21. (dann schaut sie Jan-Dirk an) Ji sünd kinnerlos bleeven?

 

Sonja:        (antwortet) Ik bidd Di. Ik ruineer doch nich mien Körper för ´n Kind. Nee danke.

 

Anna:        Nee. Du ruineerst Dien Körper leever op ´n annern Art un Wies. (deutet Brüste an bei sich)

 

Jan-Dirk:   Wüllt wi dann na de Bestatter fohren?

 

Sonja:        Ja. Vun mi ut nu glieks. (ironisch und abwertend auf Anna schauend) Ik brük eh friske Luft.

 

Anna:        Ja.

 

Klaus:        Na good. - Wokeen fohrt?

 

Anna:        Na, jeede mit sien Wagen, oder?

 

Klaus:        Worto denn? Wi veer passen doch good in een Wagen.

 

Anna:        Na, dann fohr DU doch.

 

Klaus:        Ja, oder aver Jan-Dirk.

 

Jan-Dirk:   Woans finden wi denn düssen Bestatter?

 

Magda:      An de Vossbargen heet de Straat. Dat sünd nich mehr as 3 Kilometer vun hier.

 

Klaus:        Ochso. Ja, dann kann ik ok fohren.

 

Magda:      (zu Anna und Klaus) Se haren ja noch gor keen Koffje.

 

Anna:        Is al good. Fro Kübelmeister - dat gifft keen Testament vun mien Vadder? Jichenswat, dat he opschreeven hett, wat he gern harr bi sien Truurfier? Speziell Blomen, bestimmt Leeder off sowat?

 

Magda:      Vun een Testament weet ik nix, aver wat de Wünsche vun Herrn Schumann wegen de Beerdigung angeiht...

 

Sonja:        Wi weeten dat al allns, Anna. Wur vun Fro Kübelbecher allns bericht, as ji beid jo Ehe buten wedder eenigermaten kitt hebbt.

 

Anna:        Bannig komisch.

 

Magda:      KübelMEISTER.

 

Sonja:        Ja ja. Aver - ik denk just: Dat Thema Testament is natürlik OK ´n Thema.

 

Klaus:        Ja, hört sik woll makaber an, aver Swiegervadder brükt ja Arven.

 

Anna:        Ji denkt nu an dat, wat Vadder achterlett? Mien Vadder brükt nu erstmaal een würdigen Afscheed. Un wi mööten na ´n Gärtner. He schall een schöönen Kranz kriegen und een üppig Sargbukett.

 

Sonja:        Ja ja, Anna. Du hest ja so recht. Aver dat heet UNS Vadder! - Ik find Gerbera so herrlich. Wi schullen em een Kranz mit pinkfarben Gerbera schenken.

 

Anna:        Viellicht schullen wi beeter Blomen wählen, de VADDER mucht harr. Un dat weern ja woll geel Chrysanthemen.

 

Magda:      Äh... Herr Schumann much Rosen. Witte Rosen!

 

Alle:          (erstaunt) Ochwat?!

 

Jan-Dirk:   Na dann laat uns fohren. (alle wollen schon gehen)

 

Klaus:        (zu Magda) Wor find wi de Bestatter?

 

Magda:      An de Vossbargen, Huusnummer 73. Schall ik Ehr de Weg verkloren?

 

Klaus:        (ironisch) Dat gifft Navis. Al maal wat vun hört? Veelen Dank.

Anna:        (ehrlich) Ja, veelen Dank, Fro Kübelmeister. Wi komen dann later wedder.

 

Magda:      Dont Se dat.

 

Sonja:        Na, dann los.

 

Alle:          (ab)

 

12. Szene

Magda:      (folgt allen in den Flur, die nach draußen führt, kommt zurück, seufzt, geht dann zu dem Bücherregal, greift hinter einigen Büchern und holt ein Walky Talky hervor, drückt eine taste, sprcht hinein:) Herr Schumann, se sünd weg. De Luft is rein.

 

13. Szene

Gustav:      (kommt dann von rechts herein mit einem Rolator. Er trägt Hausschuhe, Hose, Hemd und Strickjacke, sowie eine Brille. Er ist zwar leicht gehbehindert, aber geistig völlig klar, macht einen mürrischen Gesichtsausdruck, äfft nach:) "Dat gifft Navis. Al maal wat vun hört?"

 

Magda:      (muss schmunzeln, geht gleich zu ihm, stellt einen Stuhl bereit für ihn, hilft ihm dabei, sich zu setzen) Hebbt Se allns mit anhört, Herr Schumann?

 

Gustav:      Dat meeste, ja. Düsse Walky Talkies sünd op Steh. Schad is man blots, dat se männichmaal utfallen un dat jümmers wedder knattern deiht.

 

Magda:      De sünd old, Herr Schumann. Ik hebb se in d´ Keller funden. Mien Kinner hebbt fröher dormit speelt. Een Wunner, dat de overhopt noch funktioneeren. 

 

Gustav:      Tja, Magda - dat is se: Mien leeve Verwandtskupp. Daar hebb ik blots noch de Wunsch, mien Kinner nochmaal to sehn; mööt dorför sogor mien Dood inszeneeren wiel se to mien 80st Geburtsdag nich kommen wüllt; un dann so een Verholen. Düsse heel Plan haren wi uns sporen kunnt.

 

Magda:      Ehr Dochter Anna drapt dat aver doch bannig.

 

Gustav:      Anna, ja. Se is de Eenzige.

 

Magda:      Un düsse Herr Hansen is doch ok fründlik.

 

Gustav:      De Keerl, de mien Dochter Sonja twee neij Airbags inbauen laten hett?

 

Magda:      Na ja, dat is sien Beruf, un wi leeven nu maal in een verrückten Welt.

 

Gustav:      Ik hebb nix tegen Schönheitschirurgen, Magda. Aver mööt he glieks an mien Dochter rümsnibbeln laten? Is ja nich to faten. - Wo... wo grood weern de denn eenlik - ik meen, düsse neij Ballen?

 

Magda:      Bannig grood, Herr Schumann. - Muchen Se jichenswat? Koffje, Tee off een Glas Water?

 

Gustav:      Nee danke. - Wi hebbt se schlicht un ördentlik optrucken, mien Fro un ik. Anna un ok Sonja. Wat is blots ut ehr warrn?! Annas Keerl is een... een...

 

Magda:      He is ´n Ekelpaket.

 

Gustav:      Richtig.

 

Magda:      Entschüldigen Se, dat ik dat segg. Aver Ehre Dochter hett düt Woord brükt.

 

Gustav:      As se hierad hebbt, weer Klaus anners. Is interessant, woans Minsken sik in d´ Loop vun de Johren verannern könnt. Un Sonja - Himmel, wat is blots mit mien Sonja passeert? Kolt un egoistisch is se. Worher hett se dat blots? Un woans se all dormit ümgahn, dat ik nu dood bün. Dat is jeeden nix anners as lästig. 

 

Magda:      Ik frag mi nu aver: Woans schall dat nu wiedergahn, Herr Schumann?

 

                  (es klingelt an der Tür, beide leicht erschrocken und in Aufruhr)

 

Magda:      Blieven Se erstmaal sitten. Ik luur dörch de Spion. (ab in den Flur nach draußen, dann von dort:) Oh, hallo. Wi hebbt Se al verwacht.

 

14. Szene

Hannelore: (kommt herein. Sie trägt normale Kleidung, Hut, Handtasche. Sie ist in ihrer Art liebevoll, aber auch etwas forsch. Geht sofort auf Gustav zu, begrüßt ihn) Gustav, mien Leeve. Woans geiht Di dat hüüt?

 

Magda:      (ist auch zurückgekommen)

 

Gustav:      Och Hannelore, Du. Schöön, dat Du daar büst. Wi brükt Di hier nu ok.

 

Hannelore: So?

 

Magda:      De Kinner weern al hier un sünd just op ´n Weg na ´n Bestatter.

 

Hannelore: Üm ehrn leeven Vadder nochmaal to sehn?

 

Gustav:      Genau.

 

Hannelore: Wat hest Du Di blots dorbi docht, Gustav? Dat weer würklich nich de feine Art. Woans hebbt Se dat denn opnohmen un woans gahnt se dormit üm? Dien Kinner mööten ja vertwiefeln.

 

Gustav:      Vertwiefeln? Een "Kasten" för mi - wo Sonja dat so schöön utdrückt - kann gor nich billig genooch ween, meent se. Dann blifft ja mehr Geld over för neij Implantate. An ehr Achtersten kunn man ja seeker ok noch wat maken laten. Un Mr. Großkotz hett blots een Thema in d´ Kopp: De Arvskupp!

 

Hannelore: Gustav, wat snackst Du denn daar? Dat is doch nich wohr, oder?

 

Magda:      Dat is leider so, Fro Peters. Ik harr Ehrn Broder dat allns ok leever ersport.

 

Hannelore: (zu Magda) Wat Se daar vertellen, hebbt Se allns hört?

 

Gustav:      Ja; un ik ok. Tegenan mit düsse Funkaparat. Man de setten af un to ut un ik verstah nich allns. Magda kann ja ok in Tokunft nich jümmers dorbi ween. Dorüm is dat good, dat DU endlich daar büst.

 

Hannelore: Wat schall ik denn dohn? Ik kann hier mit Dien Dochters un Swiegersöhns doch nich de truernd Süster speelen.

 

Gustav:      Worüm denn nich? Blots so lern wi all de wohr Gesichter vun düsse Sippe kennen. (leicht melancholisch) Ik kann dat gor nich glöven.

 

Hannelore: (legt den Arm um ihn) Dat mööt hart för Di ween, Dien eegen Fleesch un Blood so to beleeven.

 

Gustav:      (regt sich auf) Ik bün blots een Last för all. Ja, ik hebb dat wagt, mien eegen Kinner to mien 80. Geburtsdag intoladen. Daar mööten de dann reageeren - mit ´n billigen Kort. To dumm, dat daar ok noch ´n Breefmark op mööt. Och un drup schrieven mööten se ok noch wat. Nämlich, dat se mi wedder maal NICH besöken komen. 

 

Magda:      Ehr Dochter Anna hett aver tomindst een Päckchen stürt. (geht dahin)

 

Hannelore: Och ja?! Dat is doch leev vun ehr.

 

Gustav:      Ochja?! Billig Duschbad ut ´n Sonderpostenmarkt un een poor Socken vun Kik. Wat anners is ok mien leev Anna nich infallen.

 

Magda:      (holt die beiden Dinge aus dem Päckchen heraus, während Gustav sie aufzählt) 

 

Hannelore: Na, dat is ja ok nich so eenfach een ollen Mann wat to schenken.

 

Gustav:      Ik much ja GOR NIX hebben. Aver wenn man sik een poor Gedanken over de anner maakt, fallt een ok wat in, wat de Beschenkte würklich Freid maakt. Lesd Johr hebb ik vun Magda een Kort för Mozarts Zauberflöte kreegen. Een Open-Air-Inszeneerung in Norddeich. Un se is mit mi dorhen gahn. Mit ´n Taxi sünd wi dorhen fohren. Dat weer een herrlich Sömmeravend un wi beid hebbt uns best Kleedaasch antrucken. Dat weer dat schöönste Geschenk, dat mi jemols een maakt hett.

 

Magda:      Oh danke, Herr Schumann.

 

Gustav:      Weest Du, wat ik dormit seggen will, Hannelore? Magda hett nadocht. Se hett sik intensiv Gedanken daarover maakt, wat mi gefallen kunn un worover ik mi frei. Un DAT is een Art vun Leevde. Man düt Woord steiht bi mien Kinner ja nich in d´ Duden. Se weeten ja nich maal, wat för Blomen ik gern mach.

 

Hannelore: Na witte Rosen, oder?

 

Gustav:      Even. Jümmers al. Aver wenn dat na Sonja geiht, krieg ik ´n Truurkranz ut rosa Gerbera.

Magda:      Geel Chrysanthemen kunnen dat allerdings ok warrn.

 

Hannelore: Snack wi nich vun Kranzen to ´n Beerdigung. Segg uns leever, woans Dien Plan nu wiedergahn schall.

 

Gustav:      Na, ik bün dood. Dat weet ji doch.

 

Hannelore: Gustav, nu wees doch vernünftig. - Dien Kinner sünd nu also op ´n Weg na de Bestatter Osterthum. Ja un wat geböhrt daar?

 

Gustav:      Ludwig Osterthum weet bescheed. Sien Vadder un ik sünd tosamen in d´ School ween un ik bün de Patenunkel vun Ludwig. Wenn mien Kinner daar ankomen, ward he de een leddigen versloten Sarg wiesen in de ik opbewohrt ward. He seggt, dat ik vör Johren al schriftlich verfügt hebb, dat de Sarg na mien Dood nich mehr open maakt warrn schall.

 

Magda:      Dat düsse Bestatter sik op sowat inlett.

 

Hannelore: Düsse Gedank geiht mi ok just dörch de Kopp.

 

Gustav:      He weer mi noch ´n Gefallen schüllig.

 

Magda:      Jichenswenher mööten Se aver doch ok beerdigt warrn.

 

Hannelore: Even!

 

Gustav:      Overmörgen. An mien 80ste is de Truurfier un achteran dat Bisetten.

 

Hannelore: Gustav, bi all Verständnis. Du wullt mi doch nich vertellen, dat de Bestatter Osterthum sik dorup inlett, een leddigen Sarg to beerdigen un all Lüüd in ´t Dörp wiesmaken will, dat DU daar binnen liggst?

 

Gustav:      Du hest recht. Dorup hett he sik würklich nich inlaten. So een Schiet aver ok.

 

Magda:      Wat is denn overhopt, wenn jichenswell ut dat Dörp herümvertellt, dat Se dood sünd?

 

Gustav:      Dat ward nich passeeren. Mien Kinner kennen hier nüms. Also snacken se ok mit keenen. Un de Bestatter holt dicht.

 

Hannelore: Na, hopen wi dat maal. Aver liekers bidd ik Di nu, mit düsse Blödsinn optohören. Wees blied, dat Du eenigmaten gesund büst un levst. Wat hest Du also vör?

 

Gustav:      (steht auf) Daar blifft mi woll nix anners over, as de Bomb platzen to laten - tomindst bit kört vör mien Beerdigung. Man bit dorhen is noch Tied. Toerst will ik weeten, wat hier nu passeert. Ik ward mi in ´t Gastenkamer insluten un ji beid mischt hier ördentlik mit. Un dann ward dat Tied mien Testament to annern. Helpen Se mi dorbi, Magda? Dat weer schöön, wenn Se för mi schrieven. Se weeten ja; mien Oogen.

 

Magda:      Maak ik gern, Herr Schumann. (stützt ihn beim Gehen)

 

 

 

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
© Die ganze Welt ist eine Bühne