Lange danach gesucht - auf Ibiza 2012 endlich gefunden
Musiker gesucht

     

 

        „Na de Dood in lütte Tuuten“

Kriminal-Komödie in 3 Akten

 

von

 

Helmut Schmidt

 

(niederdeutsche Fassung)

 

Inhalt:

 

Anna, Christel und Fanny haben sich vor einigen Jahren auf dem Friedhof kennengelernt. Während die Witwen Christel und Fanny dort die Gräber ihrer Ehemänner pflegen, kümmert Anna, die nie verheiratet war, sich um die Grabstelle ihrer Eltern. Durch das häufige Treffen auf dem Friedhof ist zwischen den Damen eine Freundschaft entstanden. Jeden Mittwochnachmittag treffen sie sich bei Anna zum Kaffeetrinken, zum Gesellschaftsspiel und zum Klatsch. Das Lieblingsthema der drei sind die Männer, und wie vorteilhaft doch ein Leben ohne Ehemann ist. Und während Anna sich eher in Schweigen hüllt, berichten Christel und Fanny immer wieder, wie oft sie doch von ihren Männern betrogen und belogen wurden. Über eines sind sich die drei einig: Männer sind auf ewig tabu für sie. Doch dann erfahren Anna und Christel, dass Fanny nicht ehrlich war und schon seit Wochen wieder eine Affäre mit einem Mann namens Josef hat. Bevor sie der Liebschaft von Fanny weiter zustimmen, muss dieser erstmal unter die Lupe genommen werden. Als Josef bei den dreien eingeladen wird, muss Anna mit Erschrecken erkennen, dass es sich um ihre Jugendliebe und den Vater ihres Sohnes Sebastian handelt. Er hat Anna im Stich gelassen, als sie ihm damals sagte, dass sie schwanger sei. Und Christel erkennt in Josef ihren Zuhälter wieder, der sie als junges Mädchen auf den Strich geschickt hat. Schon ist sich das Damen-Trio einig: Josef muss sterben! Doch als die Damen ihn dann gemeinsam umbringen wollen, liegt Josef bereits tot mit einem Messer in der Brust in Annas Garten. Wer ist der Mörder? Und wohin mit Josef ohne bei der Kripo in Verdacht zu geraten? Tiefgekühlt soll seine Leiche in Stücke geschnitten und in kleinen Tüten entsorgt werden. Das klappt auch wunderbar. Doch dann taucht plötzlich Kommissar Gruber auf und ermittelt. Und da ist noch der Hausverwalter Flotzinger. Dieser hat nicht nur ein Auge auf Anna geworfen, sondern auch auf die Mülltonnen, in denen plötzlich Leichenteile zu finden sind...

 

Spieler: 4w/4m - 1 Bühnenbild

 

 

Anna Schumann                     -  (ca. 45-50 Jahre)

 

Christel Fischer                      -  (ca. 45-50 Jahre)

 

Fanny Berger                         -  (ca. 45-50 Jahre)

 

Sebastian Schumann              -  Sohn von Anna (ca. 25-30 Jahre)

 

Barbara Förster                      -  Sebastians Freundin (ca. 25 Jahre)

 

Gustav Flotzinger                  -  Hausverwalter (ca. 50 Jahre)

 

Josef Seidel                            -  Affäre von Fanny (ca. 50 Jahre)

 

Hans Gruber                           -  Kriminalkommissar (ca. 30 - 50 Jahre)

 

 

 

                       

Spielort:  Ländliche Kleinstadt irgendwo in Deutschland (im Stück wird Lütt Hagenau angegeben)

 

Spielzeit:  Ende Mai in der Gegenwart

 

Spieldauer: ca. 100 Minuten ohne Pausen

 

 

Bühnenbild:

Das Wohnzimmer von Anna Schumann. Es befindet sich in einem Mehrfamilienhaus im

Erdgeschoss. Es ist recht gemütlich und modern eingerichtet. Auf der Bühne in der Mitte

Tisch und Stühle. Evtl. Schrank oder Vitrine; einige Bilder an den Wänden. Es werden 2

Türen benötigt. Nach links oder hinten* (aus der Sicht des Zuschauerraumes) führt eine zum

Flur nach draußen, rechts eine weitere zur Küche, zu den Schlafräumen u.a. Alle weiteren

Ausstattungen sind der Spielgruppe überlassen. *(im Stück wird dafür jeweils "hinten"

angegeben)

 

 

 

               Erster Akt

 

                  (Wenn der Vorhang sich öffnet, sitzen Anna, Christel und Fanny am Tisch und spielen Kniffel. Jeder hat einen Kniffelzettel sowie einen Stift vor sich liegen. Auf dem Tisch befinden sich der Würfelbecher und die Würfel. Alle drei tragen normale, sommerliche Alltagskleidung. Fanny und Christel haben Handtaschen dabei. Ihre Kleidung zeigt weder Armut noch Wohlstand. Es ist ein Mittwochnachmittag.)

 

1. Szene

Anna:        (würfelt und legt die Würfel aneinander, fröhlich) Een grood Straat. 2-3-4-5-6. (schreibt was auf ihrem Zettel) Nu brük ik blots noch de Eenser un Veerer. Sücht nich good för Se ut, mien Damen.

 

Fanny:       Dat is allns blots Glücksaak.

 

Christel:     Genau. Kniffel is ´n Glücksspeel.

 

Anna:        Is dat afsluts nich. Dat hett ok wat mit Logik un Können to dohn.

 

Christel:     Na ja, viellicht een beeten.

 

Anna:        Nee, sogor bannig veel.

 

Fanny:       Woans de Würfel fallt, dat weet nüms. Is just as in ´t Leeven.

 

Anna:        Aha. Schullen wi daar wat weeten, Fro Berger?

 

Fanny:       Nee, schullen Se nich. (würfelt, schaut darauf) Na toll. Wat schall ik denn nu mit DÜSSE Tahlen anfangen?

 

Christel:     Nehmen Se de Tweer. Dorvun hebbt Se doch al twee. Immerhen.

 

Fanny:       Kniffel verlüsst mehr un mehr an Reiz. Meenen Se nich ok? Wi speelen dat al veel to lang. (greift in ihre Handtasche, holt ein Smartphone hervor, schiebt und tippt kurz darauf, lächelt kurz, steckt es dann wieder weg)

 

Anna:        Ik find Kniffel wunnerbor.

 

Christel:     Ja, wiel Se jümmers winnen. So recht Lust hebb ik hüüt ok gor nich to ´n Speelen.

 

Fanny:       Geiht mi just so.

 

Anna:        (holt den Spielekarton hervor, legt Becher und Würfel hinein) Good, ik hebb verstahn. Keen Problem. Wi kommt an uns Middeweeknamiddag heel seeker nich tohoop, üm uns mit ´n Gesellschaftsspeel to quälen. Dat schull ok jeeden Spaß maken.

 

Fanny:       Se sünd doch nu nich insnappt?

 

Anna:        Nee nee. Is allns good. Ik harr ja so un so noch wat anners vörbereit. (geht nach rechts ab)

 

2. Szene

Christel:     Ochja? (nimmt die Spielscheine und Stifte, legt diese auch in den Karton, verschließt diesen mit dem Deckel)

 

Fanny:       Wat hett Se denn vör? (holt das Smartphone wieder hervor, tippt und schiebt erneut darauf, lächelt, steckt es wieder weg)

 

Christel:     Keen Ahnung.

 

Fanny:       Is Fro Schumann würklich nich beleidigt, dat wi dat Speel afbreeken?

 

Christel:     Dat weet man bi ehr nie nich so genau. Männichmaal is se ´n beeten sünnerbor.

 

3. Szene

Anna:        (kommt zurück, hat ein Tablett mit 3 Sektgläsern, sowie einer Flasche Sekt in den Händen, stellt es fröhlich auf den Tisch, öffnet dann schweigend die Flasche.) 

 

Christel:     Fro Schumann? Sekt? Hebbt wi wat to fiern?

 

Fanny:       Se hebbt hüüt Gebursdag un wi beid weeten nix dorvun? Gott, is dat schaneerlik.

 

Anna:        Nee nee. Keen Bang. Mien Gebursdag is in d´ Harvst. Hüüt is de 22. Mai. Un hüüt genau vör 6 Maant hebb wi dree uns op ´n Karkhoff hier in Lütt Hagenau kennenlert.

 

Fanny:       (und Christel erinnern sich) An d´ Ewigkeitssönndag. Richtig.

 

Christel:     (leicht weinerlich) As wi de Graffstruußen op de Graben vun uns Mannslüüd leggt hebbt.

 

Fanny:       Dat Se doran docht hebben.

 

Anna:        Wi hebbt uns tofällig jümmers wedder truffen un sünd in düsse Tied... ja... ik much woll seggen... sowat as Fründinnen warn. (schenkt dann während des nächsten Dialoges die 3 Gläser voll)

 

Christel:     Kann man so seggen, ja.

 

Fanny:       Wi hebbt Karneval mitnanner fiert - dat weer bannig lustig.

 

Christel:     Un an d´ Ostermandag hebbt wi tosamen bruncht. Herrlich.

 

Fanny:       Un op dat Vörjohrsfest weern wi ok mitnanner.

 

Anna:        Just so is dat, mien Damen. Bidde, nehmen Se doch. (erhebt das Glas) 

 

Fanny:       (und Christel tun es auch)

 

Anna:        Wenn ik ok keen Wittfro bün - so as Se - hett düt Kennenlern mien Leeven wat rieker maakt un mi wedder mehr lachen laten.

 

Fanny:       Dat is bi mi just so.

 

Anna:        Un dorüm wünsch ik mi, dat düsse Harmonie twüschen uns dree noch lang dürt. Un ik much dorüm hüüt vörslahn, dat wi düt förmlich "Se" endlich afleggen.

 

Christel:     Een wunnerbor Idee. Ik bün Christel.

 

Fanny:       Fanny. - Ik wull dat ok al maal vörslahn. 

 

Anna:        Ik bün Anna. Also: Prost op uns Fründskupp.

 

Alle:          (drei erheben ihr Glas) Prost. (trinken)

 

Christel:     Ik much daar gern noch een beeten wat tofügen, wenn ji inverstahn sünd.

 

Fanny:       Bidde.

 

Christel:     (erhebt erneut das Glas, stockt dann kurz, ihr kommen die Tränen, dann reißt sie sich aber zusammen) Op uns Fründskupp un op een Leeven ohn Mannslüüd.

 

Alle:          (drei gemeinsam) Op een Leven ohn Mannslüüd. (Anna und Christel sagen dieses laut und euphorisch, während Fanny das eher weniger laut sagt. Alle trinken dann erneut)

 

Christel:     Entschülligt. Dat kummt just allns wedder hoch in mi. (holt aus ihrer Handtasche ein Taschentuch hervor, welches sie im folgenden Dialog in ihrer Hand behält und sich immer wieder damit unter ihre Nase tupft, wenn ihr Text "weinerlich" angegeben ist)

 

Anna:        Is al good. (setzt sich dann wieder) Hach herrlich. Dien Satz "op een Leeven ohn Mannslüüd" to drinken, find ik heel wunnerbor, Christel. Wokeen bidde brükt düsse Art vun Lebewesen?!

 

Christel:     Nich wohr?! Ji glövt ja gor nich, wo befreet ik lev, sied Lutz dood is. Männich Frons mögt dat viellicht nich verstahn un trurn ehrn Ehemann ewig achteran.

 

Anna:        Na ja, wenn twee Minsken sik würklich leev haren, is dat heel normol, denk ik.

 

Christel:     Afsluts richtig. Un ok IK hebb mien Lutz leev hat. As ik dann aver eenes Dags de Bedden frisk betrecken wull un in de Matratzenritz een rood BH funden hebb... Gott, dat kummt just allns wedder hoch in mi.

 

Fanny:       NEE! In JO Ehebedd?

 

Anna:        Un dann ok noch ´n ROOD BH! Igitt.

 

Christel:     Anner Keerls, de ehr Frons bedregen hebbt tomindst Anstand. Gahnt na ehr Flittchen un drieven dat bi DE. Lutz hett se sik to uns na Huus holt. Jümmers wedder. Un jümmers annern.

 

Anna:        Is dat gräsig. Wo kunnst Du denn noch in düt Bedd slapen?

 

Christel:     Dat frag ik mi hüüt ok. Sess Johr lang hebb ik dat utholen. Eenes Dags hett he dat sogor togeven, dat he allns poppt, wat nich bi "3" op de Boomen is. He hett darvun snackt, as wenn dat nix Besünners weer, düsse... düsse...

 

Anna:        Lustmolch un geile Buck!

 

Christel:     Genau. Ik düss em blots noch sien Eeten op ´n Disk stellen, sien Hemden pletten un de Ünnerbüxen wasken. (wieder weinerlich) Gott, dat kummt just allns wedder hoch in mi.

 

Fanny:       De Ünnerbüxen, de jichenseen Flittchen em dann later uttrucken hett.

 

Anna:        Gräsig. Heel besünners gräsig.

 

Christel:     Dorbi weer ik na uns Hochtied so glücklik. Endlich harr ik een Mann funden, mit de ik old warrn kann, hebb ik docht. Weet ji, ik harr dorför een heel asig Tied un weer so froh een Mann an mien Sied to hebben.

 

Fanny:       Asig Tied? Wat weer denn?

 

Christel:     Daarover kann ik nu nich snacken.

 

Anna:        Äh... stürven is Dien Lutz aver doch an Hartverseggen, oder? Anners schull man ja bold meenen, Du harrst em kolt maakt - wat he ja ok verdeent harr.

 

Christel:     Richtig. Een vun sien Gespielinnen weer woll toveel för em. Dann lag he jichenswenher dood in ´t Bedd. Nakend un...

 

Fanny:       ...mit ´n rooden BH in de Hand?

 

Christel:     Nee. Nakend un besopen. Wielsdess ik arbeiden weer. Dat werr ´n Schock; aver so kunn wi uns de Kosten för de Scheedung sporen. (weinerlich) Gott...

 

Fanny:       ...dat kummt just allns wedder hoch in Di, nich wohr?! (tröstet sie kurz)

 

Anna:        Du Arme. Wat hest Du blots dörchmaakt?!

 

Fanny:       Rümhuurt hett mien Roland Gott sei Dank nich; aver dorför umso mehr sopen un speelt. Jeeden Euro, de wi beseeten hebbt, hett he entweder dörch de Kehl lopen laten off in een Automat stoken.

 

Anna:        Hört sik ok schrickelk an.

 

Fanny:       Weer dat ok. Tja, un wenn man keen End finden kann - vör allem mit dat Supen nich - dann saggt jichenswenher maal de Leever adieu. Ik hebb jümmers hopt, dat ik Roland dorvun wegkrieg. Aver Therapien hett he jümmers wedder afbroken. Dat gaff keen Rettung. Ik hebb em leev hat, ja. Aver nich so.

 

Christel:     Geiht Di dat beeter ohn em?

 

Fanny:       Oh ja. Dat kannst Du luut seggen.

 

Christel:     Un DU weerst nie verhierat, Anna?

 

Anna:        Ik? Äh nee. Dat schull woll nich ween.

 

Fanny:       Dat gaff in Dien Leeven aver doch seeker jichenswenher maal ´n Mann, oder?

 

Anna:        Na ja, daar gaff dat woll een.

 

Christel:     Na, wi sünd ganz Ohr. Du hest doch ok uns Geschichten hört.

 

Anna:        Good. Ik denk ok, wi sünd so wiet, dat wi uns allns seggen könnt.

 

Fanny:       Aver ja.

 

Christel:     Natürlik.

 

Anna:        Dann schullen wi af nu ok heelmaal open un ehrlich mitnanner ümgahn. Wi schullen uns allns seggen. Keen Scham mehr. Man brükt ja jümmers maal ´n Rat un ok Hülp. Vun nu af an also keen Geheimnisse mehr vörnanner. Inverstahn?

 

Christel:     (und Fanny gemeinsam) Inverstahn.

 

Anna:        Meen ji dat ok würklich ehrlich? Wi seggen uns af nu allns?

 

Christel:     (und Fanny schauen sich an) Ja.

 

Fanny:       Ja good.

 

Anna:        Dat is prima. Dann fang ik maal an. Also ik... ik hebb ´n Söhn.

 

Fanny:       (und Christel sehr erstaunt) Nee!

 

Christel:     Glövt man dat denn?!

 

Anna:        He heet Sebastian un studeert Medizin in Berlin.

 

Fanny:       Een Doktor. Is dat schöön.

 

Christel:     Un so praktisch - direkt in de Familie, nich?!

 

Anna:        Ik seh em ´n poormaal in ´t Johr. To Wiehnachten natürlik un wenn he Semesterferien hett, besöcht he mi ok. Na, un dorüm bün ik hüüt ok een beeten opgeregt. Denn he kummt hüüt noch. Hüüt Avend üm 19:12 Ühr kummt sien Zug an.

Fanny:       Dat is ja wunnerbor. Kinner möten ja so bereichernd ween.

 

Anna:        Sünd se, Fanny. Sünd se.

 

Fanny:       Roland un mi weer dat ja nich vergönnt, Kinner to hebben.

 

Christel:     Lutz hett dat ok nich tostand bröcht. Sien Energie hett he ja leever verpulvert mit...

                  (wieder weinerlich) Gott, dat kummt just allns wedder hoch in mi.

 

Anna:        Ja ja, laat dat nich to, dat he Di nu noch argert. Dat is vörbi.

 

Fanny:       Ja Anna, aver wenn dat een Söhn gifft, wor is denn de Vadder vun Sebastian?        

Anna:        Vadder is al maal dat verkehrt Woord. Wenn he overhopt ´n Naam verdeent, dann Erzeuger. Tja, mien Leeven. As dat even männichmaal so is in ´t Leeven. Ik weer jung un verleevt, dat Kondom is platzt un daar weer dat passeert. Un as ik dat na ´n poor Weeken spürt un Jockel dorvun vertellt hebb, maakt he mi ´n Szene, packt sien Saken un ik hebb em nie nich weddersehn.

 

Christel:     Boah, wat för ´n Arsch.

 

Fanny:       Een Riesen-Arsch!

 

Anna:        (erhebt das Glas erneut) Prost, mien Damen.

 

Alle:          Prost. (trinken)

 

Christel:     Mannslüüd sünd so slecht un primitiv.

 

Anna:        Dat weer bannig swor för mi mit al dat alleen daar to stahn. Aver ik hebb dat schafft. Ik harr domals tomindst noch mien Ollern, de mi hulpen un de mi ok finanziell ünnerstützt hebbt.

 

Fanny:       Wat för ´n Glück. Un dat gaff dorna nie nich wedder ´n Mann in Dien Leeven?

 

Anna:        Nee. Düsse een hett mi langt. Mannslüüd sünd gliekgültig un egoistisch un denken in de mindste Oogenblicken mit ehr Gehirn. Dat wull ik nich nochmaal beleeven.

 

Christel:     Versteiht man.

 

Anna:        Aver mien Söhn Sebastian much ik nie nich wedder hergeven. He is so een leev Jung. - Hach, is dat nich schöön, dat wi dree uns nu allns vertellen könnt?!

 

Christel:     Afsluts. Dat is groodardig. Een poor Koken weern ju just dat Recht.

 

Anna:        Ja, ik kann gern al holen. Ik doch blots, wiel Du al sied Weeken vun Dien Diät vertellst.

 

Christel:     Dat weer ok blots Spaß mit de Koken. Ik bün so iesern, dat glöv ji gor nich. Güstern Avend sach ik in d´ Schapp 2 vull Tuuten mit Kartuffel-Chips. Un ik hebb mi seggt: Nee Christel, Du bliffst stark un maakst de nich open.

Fanny:       Un? Hett dat klappt?

 

Christel:     Aver jaaa... Ik weer würklich stolt op mi. Un wiel ik so tapfer weer, hebb ik mi dorför mit ´n grooden Portion Ies mit Sahne belohnt. Hehehe...

 

Alle:          (lachen, dann...)

 

                  (klingelt es an der Haustür)

 

Anna:        Wokeen kann dat denn ween? Moment bidde. (geht zur Tür nach hinten, öffnet dann die Außentür) Oh, gooden Dag. Wat gifft ´t denn?

 

Gustav:      Kann ik kört rinkomen?

 

Anna:        Äh... ja, wenn dat nich tolang dürt. Ik hebb Besök.

 

4. Szene

Gustav:      (kommt herein. Er trägt normale Alltagskleidung, evtl. eine Mütze, kann auch einen grauen Kittel tragen. Anna ist ihm sodann wieder ins Zimmer gefolgt) Oh, gooden Dag de Damen. (ist sehr freundlich)

 

Christel:     (und Fanny) Gooden Dag.

 

Anna:        (eher kurz) Herr Flotzinger - uns Huusverwalter. Fro Fischer un Fro Berger.

 

Gustav:      Freit mi. Freit mi heel bannig.

 

Anna:        Ja ja. Wat is denn nu, Herr Flotzinger?

 

Gustav:      Ja... Fro Schumann. Ik mööt leider all Mieter in düt Huus wedder maal bidden, dat se de Müll beeter trennen mööten. Daar sünd jümmers wedder Bioabfälle in de Restmüll-Tünn to finden. Un ik sach güstern sogor een mit Oltglas füllt Plastiktuut in de Tünn för dat Oltpapier. So geiht dat würklich nich wieder.

 

Anna:        Herr Flotzinger. Wokeen ok düsse Unrat anrichten deiht - ik bün dat nich.

 

Gustav:      Ja ja. Dat glöv ik Se ja, Fro Schumann. Dat is man blots: Dat seggt mi jeede hier in ´t Huus. Un daar is de Haken. Lesd Week hett de Müllabfuhr twee Tünnen nich leddig maakt. De een weer to swor, de anner hett man stahn laten wiel wedder maal nich recht trennt warrn is.

 

Anna:        Se mööten Ehrn Müll-Sünder würklich woranners söken, Herr Flotzinger.

 

Gustav:      Nie nich, Fro Schumann - würklich nie nich harr ik Se bitlang in Verdacht. Aver as Huusverwalter mööt ik nu maal all Mieter ansnacken op düt Problem.

 

Anna:        Dat hebbt Se ja nu ok maakt. Ik bedank mi veelmaals. (öffnet die Tür schon, um ihn hinaus zu bitten, Gustav reagiert aber darauf nicht)

 

Gustav:      Weeten Se,wenn de Müllabfuhr de Tünnen nich leddig maakt, hebbt wi een neij Sörg. Dann könnt nämlich de Hüürlüüd hier ehrn Müll GOR nich mehr entsörgen. Wenn de Tünnen vull sünd, sünd se vull.

 

Anna:        Woans weer dat mit Overwachungs-Kameras?

 

Gustav:      Fro Schumann, de kosten een Hopen Geld; un düsse Kosten warrn dann wedder op de Nebenkosten vun de Mieters opdeelt.

 

Christel:     Dat will ja ok nüms, nich wohr?!

 

Gustav:      Se hebbt ja so recht, Fro...

 

Anna:        Herr Flotzinger - dat Problem in all Ehren, ik trenn mien Müll jümmers richtig. Un nu mööt ik Se bidden to gahn.

 

Gustav:      Ja ja, stören wull ik nich. Aver as Huusverwalter...

 

Fanny:       ...is dat Ehr Opgav dat jeeden recht to maken un de Müll-Oveltäter to faten.

 

Gustav:      Wo schöön Se dat utdrückt hebbt, Fro...

 

Anna:        (öffnet die Tür nach hinten wieder) Ik hop, Se finden Ehrn Sünder. (komplimentiert ihn hinaus)

 

Gustav:      (versteht, dass er gehen soll) Oh ja. Dat hop ik ok, Fro Schumann. Un verzeihen Se bidde nochmaal, dat ik Se hier so... aver as Se ja weeten: Ik MÖÖT all Mieters...

 

Anna:        Jaha... Se hebbt dat al ´n poormaal seggt! Een schöönen Dag noch.

 

Gustav:      Ja. För Se ok. Un ok för Se. Op weddersehn. Ik meld mi wedder, sobold ik wat rutkreegen hebb. (jetzt hinten im Flur)

 

Anna:        Dont Se dat - dont Se dat. ("knallt" die Tür zu)

 

5. Szene

Anna:        Boah, de hett mi just noch fehlt. Mit sückse Minsken mööt man sik leider rümslahn, wenn man hüürt. Un woans de sik jümmers anbiedern deiht un opdrängelt. Jeeden Dag kummt de mit jichensweche Kinkerlitzchen.

 

Christel:     Ik glöv de mach Di, Anna.

 

Anna:        Och Blödsinn.

 

Fanny:       Is he verhierat?

 

Anna:        Sien Fro is vör 4 Johren stürven, glöv ik.

 

Christel:     Aha. Na dann...

 

Anna:        Och, nu hört aver op. Ik un düsse Flotzinger. Dat is ja lächerlich. Wi schullen uns nu wedder üm uns kümmern. Christel, wat hest Du denn nu vörhen meent mit düsse Utdruck "slimm Tied"?

 

Christel:     Slimm Tied? Ochso. Ja. (etwas zaghaft zunächst) Ik weer 18. - De Realschoolafsluss hebb ik nich schafft. Ji kennt dat doch ok. Man is jung, will dat Leeven leven. Daar is allns anner wichtiger as School.

 

Fanny:       Ja ja. Wokeen seggst Du dat?!

 

Christel:     Ik hebb drömt vun een smucken, jungen Mann mit veel Geld, harr Stress mit mien Ollern un bün vun tohuus afhauen. Ik wull in de Groodstadt, wull weeten, wat dat Leeven för mi parat holt.

 

Fanny:       Un? Hest Du em funden, düssen smucke, jung un rieke Mann?

 

Christel:     Ik... (weinerlich) Gott, dat kummt just allns wedder hoch in mi... entschülligt bidde.

 

Anna:        Is ja good. Laat dat rut.

 

Christel:     Nee, ik mööt mi tohoop rieten. Ik... na ja... ik hebb docht, dat ik em funden harr. He weer so charmant, drog blots Marken-Kleedaasch un rook jümmers so good. He hett mi ´n tiedlang würklich... wo seggt man so schöön:

 

Fanny:       De Sterns vun d´ Himmel holt.

 

Christel:     De Sterns vun d´ Himmel holt. Richtig. He gaff mi Selbstvertrauen un ik hebb op Wulken swebt. Stutzig wur ik erst, dat he dagsover nie nich na d´ Arbeid gung un liekers soveel Geld besatt. He weer jümmers blots avends för ´n poor Stünden weg. Na ja un dann eenes Dags...

 

Anna:        Ja?

 

Fanny:       Ja?

 

Christel:     ...dann wur ik gewohr, dat he sülmst gor nich arbeiten de, dat he arbeiden LETT.

 

Fanny:       Nee. Dat is nu nich dat, wat ik denk, oder?

 

Christel:     Doch. Un glieks dorna hett he ok mi op ´n Strich stürt. He... Oh Gott... dat...

 

Anna:        (schon leicht genervt) Ja ja. Dat kummt just allns wedder hoch in Di. Wi weeten dat. Vertell wieder.

 

Christel:     He hett mi droht. Wenn ik nich för em anschaffen gung, de he mi dat Leeven to d´ Höll maken un wull dorför sörgen, dat ik in de Gosse land. Wat schull ik also dohn?

 

Fanny:       Schrecklik sowat.

 

Christel:     Over ´n half Johr hebb ik dat för em maakt. Ik harr keen Wahl. Doch dann bün ik over Nacht mit mien Kollegin Bianca flücht. Wi hebbt tosamen 2 Johr in d´ Schweiz levt. Bianca harr daar Verwandte un daar fung endlich een beeter Leevensafschnitt för mi an. Ik fund ´n Job in een Supermarkt un kunn de gräsig Vergangenheit mehr un mehr afleggen. Bün dann jichenswenher trüch na Dütskland. Na ja un wat later keem dann ok al Lutz un de Ehe. Ik hebb Lutz nie nich dorvun vertellt. Un düssen Zuhälter Sepp hebb ik - Gott sei Dank - ok nie nich weddersehn.

 

Anna:        Aver ok mit Dien Lutz harrst Du dann keen Glück.

 

Fanny:       Dat Leeven kann männichmaal so hart ween.

 

Anna:        Mit Mannslüüd! Dat Leeven is blots hart mit Mannslüüd!

 

Christel:     Stimmt. Schöön, dat wi dree dormit dörch sünd.

 

Anna:        Stimmt. - Seggt maal: Wi hebbt uns doch op ´n Karkhoff kennenlert. Worüm plegt ji de Graffstehen vun jo Keerls eenlik jümmers so smuck na düssen Horror, de ji mit ehr beleevt hebbt?

 

Christel:     Na, wat schöllnt de Lüüd denn denken?

 

Fanny:       Even. Man will ja immerhen good daarstahn in de Gesellskupp. Snacken dont de Lüüd so un so. Dann aver leever over een fein plegt Graff, as over Unkruut.

 

Anna:        (muss lachen) Natürlik. - Fanny. Schullen wi vun Di ok noch wat weeten?

 

Fanny:       Vun mi? Noch wat weeten? Ja also... ik hebb doch al allns vertellt.

 

Christel:     Na, dat weer aver nich bannig utführlik.

 

Anna:        Wi sünd nu good Fründinnen. Geheimnisse sünd af sofort tabu för uns. Un uns Sörgen bewältigen wi af hüüt ok mitnanner.

 

Fanny:       Ja, wenn dat so is. Wat ik noch to seggen hebb, ward jo aver nich gefallen, denk ik.

 

Christel:     Dat entscheeden wi, wenn wi dat hört hebben.

 

Fanny:       Ja dat is so, dat...

 

Anna:        Na, nu maal rut mit de Spraak.

 

Fanny:       Ik... (platzt es dann schnell heraus) ...hebb daar wedder een kennenlert.  

 

Christel:     Herr in d´ Himmel. Wo kannst Du blots?! Daar mööt ik mi erstmaal naschenken. (giesst Sekt ins Glas, trinkt)

 

Anna:        Un nu segg uns ok noch, dat dat ´n Keerl is?!

 

Fanny:       Natürlik. Ik weet, wat ji nu denken mööt. Na all dat, wat wi al beleevt hebbt, is dat eenlik ´n Unding. Aver dat hett nu maal funkt. Man kann doch nich tegen sien Geföhlen ankämpfen. Ik bün doch ok blots ´n Fro.

 

Christel:     Wo lang geiht dat al?

 

Fanny:       Siet 4 Weeken.

 

Anna:        Büst Du ´n Speelfigur för em? Geiht dat blots üm Sex?

 

Fanny:       Aver nee. Wi hebbt noch gor nich mitnanner... also, ik meen... intim weern wi noch nich. Bit op kuscheln un anfaten un so.

 

Christel:     Kuscheln un anfaten un so... tssss... ja, SO fangt dat jümmers an. Is he scheeden?

 

Fanny:       He seggt, dat he nie nich verhierat weer.

 

Anna:        Daar kann ja al mlal wat nich stimmen. Wo old?

 

Fanny:       Genau weet ik dat nich. Ik schätz em so op 50.

 

Christel:     Wat warkt he?

 

Fanny:       He is Immobilienmakler.

 

Anna:        Eegen Huus - schuldenfree? Wor wohnt he?

 

Fanny:       So heel genau kann ik ok dat nich seggen.

 

Anna:        Fanny, wat büst Du denn blots för ´n Naivchen?!

 

Fanny:       Ik mach em. He is sööt un deiht mi good.

 

Christel:     Nu pass maal op, Schätzchen: 1. Mannslüüd sünd grundsätzlich al maal nich sööt. Mannslüüd sünd Swien! Basta. 2. Wenn Du em al 4 Weeken kennst, worüm weest Du nich mehr vun em? Just de persönlich Verhältnisse sünd dat A un O.

 

Anna:        Wi snacken over anner Dinge. Over dat Wedder.

 

Christel:     Ooooch Gott, wo nett. Ik kiek mörgens to ´t Fenster ut - dann seh ik dat. Dorto brük ik keen Keerl.

 

Fanny:       Wi snacken vun Kultur, Maleree, Theoter, de Oper.

 

Christel:     Hörst Du dat, Anna? Düsse Buck verheimlicht sien Privatleeven. Een vun de heel övel Sort. 

 

Anna:        Fanny, ik bün erschüttert. Ja würklich. Aver: Wi könnt dat sowiet nich mehr annern. Dat is Fanny nu maal passeert. Wat denkst Du, Christel? Woans gahnt wi vör?

 

Fanny:       Bidde? Wat schall dat heeten - vörgahn?

 

Anna:        Na, wi warrn Di doch mit düssen Keerl nich in Dien Unglück rennen laten, Fanny. Dorför stahnt wi dree uns mittlerwiel veel to nah.

 

Christel:     Genau.

 

Fanny:       Dat is ja nix Besünners mit em. Wi hebbt uns kennenlert un... un wi mögt uns. Dat is allns.

 

Christel:     Dat is allns? Un woans schall dat henföhren? Mannlüüd sünd uns Ünnergang. Ok Dien. Fanny, dat warrn wi nich tolaten.

 

Fanny:       Aver dat is doch ok mööglich, dat ünner 1000den vun asig Keerls maal EEN is, de dat good mit mi meent.

 

Anna:        Afsluts unmööglich.

 

Christel:     Totol utsichtslos.

 

Fanny:       Dat seh ik anners. Dat gifft bitlang nix, wat mi afschreckt an em. Un vörsichtig bün ik bestimmt.

 

Christel:     Wat denkst Du, Anna? Kann dat würklich ´n Mann geven, de anners is?

 

Anna:        Dat de dann an een Wunner grenzen.

 

Fanny:       Na toll. Ji maakt mi echt Mood. Un nu? Blots wiel wi dree nu Fründinnen sünd, mööt ik sluss maken mit Josef?

 

Christel:     J o s e f !!! Alleen al düsse Naam.

 

Anna:        Christel, ik denk dat weer för Fanny to hart, wenn wi verlangen, dat se dat forts op de Steh een End maakt. Immerhen is se uns Fründin. Wi dree stahnt vörnanner in, aver liekers hebb wi nich dat Recht tegensiedig over dat Leeven vun uns to bestimmen.

 

Fanny:       Even.

 

Christel:     (zu Anna:) Dann is för Di düsse Saak also erledigt?

 

Anna:        Büst Du verrückt? Wi mööten em kennenlern, düssen Josef. Afchecken, ünner de Lupe nehmen. Erst dorna drap wi ´n Entscheedung off wi Fannys neij Leevde dulden.

 

Fanny:       Ji wüllt em kennenlern?

 

Anna:        Aver ja. Am leevsten batz op de Steh. Woans wohnt he? Hier in Lütt-Hagenau?

 

Fanny:       Ik weet nich genau. Ik denk, dat he hier in d´ Kuntrei wohnt. Wi snackt uns jümmers an ´t Telefon af un drapen uns dann in Parks off Cafés.

Anna:        Toll. Na, nu roop em an un lad em in. Hierher to uns.

 

Christel:     Een herrlich Idee, Anna. Nu weern hier würklich Koken anbröcht.

 

Fanny:       Wat, ik schall nu glieks Kontakt to em opnehmen?

 

Anna:        Natürlik. Wenn Dien Lover een rein West un nix to verbargen hett, dann spreekt doch nix daartegen.

 

Christel:     Richtig. Los, roop an off stür em ´n SMS.  

 

Anna:        Ik kann dat bold nich mehr aftöven. Wo wunnerbor weer dat doch, wenn he nu in düsse Oogenblick al vör de Döör stahn de un dat pingelt hier bi uns.

 

                  (es klingelt an der Tür)

 

Alle:          (leicht erschrocken)

 

Anna:        DAT weer nu allerdings würklich ´n Weltwunner. (geht zur Tür) Dat kann doch blots wedder düsse Flotzinger ween. Hett seeker ´n Teebüdel in de Papiertünn funnen. Na, de ward ik aver maal wat vertellen.

 

6. Szene

Fanny:       (hat derweil ihr Smartphone hervorgeholt, tippt eine SMS ein) Wat schall ik em denn schrieven?

 

Christel:     Mi dörvst Du nich fragen. Ik bün ut de Übung, wat dat Söötholtraspeln angeiht. Mit Mannslüüd bün ik endgültig dörch.

 

Sebastian:  (von hinten) Ö v e r r a s c h u n g !!!

 

Anna:        Sebastian!

 

Sebastian:  Hallo Mama.

 

7. Szene

Anna:        (kommt zurück, erfreut) Ji glövt ja nich, wokeen daar is.

 

Sebastian:  (kommt herein, trägt einen vollen Rucksack auf dem Rücken oder zieht einen kleinen Koffer hinter sich her. Er trägt lockere Sommerbekleidung) Hey Hallo. (ihm folgt sodann Barbara, auch mit Tasche, eine junge, flotte Frau, ebenfalls in sommerlicher Kleidung)

 

Barbara:     Gooden Dag.

 

Christel:     (und Fanny begrüßen die beiden ebenfalls mit Hallo, Gooden Dag o.a., Fanny kümmert sich aber zwischendurch immer wieder um ihre SMS-Nachricht)

 

Anna:        (schließt die Tür) Sebastian, wat...

 

Sebastian:  Wi hebbt een Zug erde nohmen - wiel - anners weer ´t ja keen Överraschung. Dat is doch okay, oder?

 

Anna:        Aver ja. Ik bün nu aver würklich överrascht. Vör allem... (deutet auf Barbara)

 

Sebastian:  Oh sorry. Dat is Barbara. Barbara - mien Mudder un...

 

Christel:     Fischer. Christel Fischer.

 

Fanny:       Un ik bün Fanny Berger.

 

Barbara:     Freit mi.

 

Anna:        Dat sünd Fründinnen. Ik hebb Di ja maal vertellt, dat ik op ´n Karkhoff 2 fründlik  Damen kennenlert hebb.

 

Sebastian:  Ah ja, dat dämmert wedder. Schöön. Un ji maakt hier nu een Art Sekt-Klatsch, ja?! Wiel - Koffje seh ik nargends.

 

Anna:        Och Du... un äh... (deutet wieder auf Barbara)

 

Sebastian:  Mam, Barbara un ik kennen uns siet 4 Weeken. Du hest doch nix daartegen, dat ik se mitbröcht hebb?

 

Anna:        Nee nee. Is allns good. (zu Barbara) Schöön, Se kennen to lern.

 

Barbara:     Freit mi ok, Fro Schumann. Sebastian hett meent, dat dat keen Problem is, wenn ik ok för 2 Weeken hier bliev. Wenn Se allerdings keen Platz för mi hebbt...

 

Sebastian:  Klor hett se dat. Dat gifft dat Bügelzimmer. Daar penn ik ok jümmers, wenn ik hier bün.

 

Anna:        Daar steiht aver doch blots ´n Eenzelbedd vun 1 x 2 Meter in, Jung.

 

Sebastian:  Ja un? Op Tuchfühlung to slapen schall bannig gesund ween.

 

Anna:        Och wat? DAT hest Du in ´t lesd Semester vun Dien Medizin-Studium also lert?

 

Sebastian:  (belustigt) Kann man so seggen, ja.

 

Barbara:     Maken Se sik bidde keen Umständ, Fro Schumann. Ik wohn in Berlin mit 4 anner Komilitoninnen in een WG. Daar is dat ok bannig eng. Ik bün afsluts keen Luxus wendt.

 

Anna:        Ja wenn dat so is... dann äh... leggt doch erstmaal dat Gepäck af un... sett jo. Schall ik Schnittchen maken off wüllt ji ´n Koffje na de lang Fohrt?

 

Fanny:       Wenn wi gahn schölln, is dat op Steh.

 

Christel:     Kummt nich in Frag. DU seggst uns glieks erstmaal, woans Dien Lover op Dien SMS reageert hett. Butendem hett Anna just vun Schnittchen snackt.

Fanny:       Schnittchen? Ik denk, Du büst op Diät.

 

Christel:     Ja. Aver so ´n Schnittchen hett doch jümmers Platz.

 

Anna:        Christel hett recht. Vun DI hör wi glieks erstmaal de Stand vun de Dinge.

 

Fanny:       (enttäuscht) Ja good.

 

Sebastian:  Erstmaal ankomen, Mam. Wi maken uns frisk un richten uns Dien Bügelkamer in, wenn dat okay is. Un ji dree schient ja düchtig in Planung to ween mit sünnerbor, dubiose Saken.

 

Anna:        Wat Du al wedder denkst.

 

Barbara:     Dorto kummt, dat wir Se overfallen hebbt. Se hebbt al Besöök un Se hebbt uns doch erst hüüt Avend verwacht.

 

Anna:        Ja.

 

Sebastian:  Keen Stress. Jümmers locker dörch de Büx ahmen. Wi sehnt uns. Kummst Du, Püppi?! (ab nach rechts)

 

Barbara:     Ja. (abgehend) Bit later.

 

Anna:        (ruft ihm noch hinterher) Aver ik hebb dat Bedd noch gor nich frisk betrucken. Dat wull ik glieks erst noch maken.

 

Sebastian:  (ruft zurück) Wi maken dat al, Mam. (Tür zu)

 

8. Szene

Anna:        Wat schall man dorto noch seggen? Kummt mien Jung hier rin un seggt: Dat is Dien Sweegerdochter.

 

Christel:     Moment. DAT hett he nich seggt.

 

Fanny:       Stimmt. He hett seggt: Dat is Barbara.

 

Anna:        Is dat nich dat Glieke? 4 Weeken kennt he de un zack, verbrengt se de Ferien mit em hier bi mi.

 

Christel:     So sünd se nu maal, de jung Minsken.

 

Fanny:       Even.

 

Anna:        Ik bün een beeten schockt. Nich, dat düsse Barbara keen fründlik, smucke Deern is, aver sowat... Ik glöv, ik mööt noch veel lernen.

 

Christel:     Na, Dien Sebastian is een feinen jungen Keerl - un dat man sik so jung verleevt, is heel normal. Dat kenn wi doch ok. De hebbt ja ok noch nix beleevt. De mööten ehr Erfohrungen sammeln. Hach, Du hest een Söhn. Is dat schöön. Ik harr ja ok gern... aver... (wieder weinerlich) Gott, dat kummt just allns wedder hoch in mi.

Anna:        Du hest recht. JUNG Lüüd mööten sik verleeven. So heel in d´ Tegendeel to Fanny, ja?! De ja al de grötste Dramen mit ehr Beziehungen mitmaken muss un woll jümmers noch nix lert hett.

 

Fanny:       (barsch) Ja ja, is ja good.

 

Anna:        Na wat is denn nu? Hest Du Dien Liebchen een Naricht stürt?

 

Fanny:       Ja.

 

Christel:     Un? Na, nu laat Di doch nich jeede Woord ut de Nöös trecken, verdammt. Wat hest Du schreeven un wat hett he antwoord? Na, ward dat bold?! Wi geven erde doch keen Ruh.

 

Fanny:       Ik mark dat. Düsse eng Fründskupp twüschen uns kann ok anstrengend ween.

 

Christel:     Kann se heel seeker nich! Wi wüllt blots Dien Best. Also?

 

Fanny:       Ik hebb em schreeven, dat ik mi just in de Tulpenstraat Nr. 6 in d´ Erdgeschoss befind, daar jichenswell besöök, un em vermiss.

 

Anna:        Hach, wo romantisch. Aver bannig schöön - mööt ik togeven.

 

Christel:     Un? Hett he dorup reageert?

 

Fanny:       Ja, dat is dat ja. He hett.

 

Anna:        Wi hören, Herzchen!

 

Fanny:       (liest vom Smartphone ab) "Du wirst es nicht glauben, mein Rosenknöspchen..."

 

Christel:     (prustet) Rösenknöspchen! Ik breek wech.

 

Fanny:       (findet das gar nicht lustig) IK mach düsse Kosenaamen.

 

Anna:        Wieder!

 

Fanny:       "...aber ich bin ganz in Deiner Nähe. Wenn Du magst, hole ich Dich gleich von dort ab und wir verbringen noch ein paar schöne Stunden zusammen im Park. Ich warte dann vor diesem Haus auf Dich."

 

Anna:        Ja, kann dat denn noch beeter ween?! Jackpot!

 

Christel:     Un alle Neune! Dat mööt uns Glücksdag ween.

 

Fanny:       Ik weet nich, of ik dat much.

 

Anna:        Natürlik machst Du. Aver Du schrifst noch een SMS achteran.

 

Fanny:       Wieso dat denn? Un wat?

 

Anna:        Ähm... Hasenpfötchen...

 

Christel:     Hahaha... geil.

 

Anna:        (diktiert, Fanny tippt) "Bitte klingel doch bei Schumann, damit ich weiß, dass Du da bist. Bis gleich. Un dann noch Bussi off so."

 

Christel:     Wunnerbor. Herrlich.

 

Fanny:       (tippt) De nette Art is dat aver nich. Ji griept em nich an, hör ji?! Un ji dörvt em ok nich 1000 Fragen stellen. Wat mööt he denn vun mi denken?

 

Anna:        Ja ja, laat uns man maken.

 

Christel:     Wenn düsse Keerl würklich een Wunner is - wat ik gor nich glöven kann - dann dörvst Du em ja ok beholen, Fanny. Anna un ik wüllt eh keen neijen Keerl.

 

Fanny:       Wo gütig vun jo.

 

Anna:        Hest Du de Naricht afstürt?

 

Fanny:       (hält das Smartphone hoch, drückt mit geschlossenen Augen auf eine Taste) Maak ik in düssen Oogenblick, mien Damen. Tofreeden?

 

Anna:        (mit Christel gemeinsam erfreut) BANNIG tofreeden.

 

Fanny:       Ik find dat würklich schaneerlik. Ji sett mi ünner Druck. Dat is nich de fein Art.

 

Christel:     Wi meenen dat doch blots good.

 

Fanny:       Anna, Du schullst Di nu beeter üm Sebastian un Barbara kümmern. Un wullst DU nich noch inkopen, Christel? - Dat is beeter, wi vergeeten dat un ik töv vör ´t Huus op em.

 

Anna:        Dat kummt ja gor nich in Frag. Mien Jung kummt erstmaal good alleen torecht. He hett sik ja wat to ´n Unnerholen mitbröcht.

 

Christel:     Un IK kann noch de heel Avend inkopen. REWE hett bit 24 Ühr open. Hehehe.

 

Fanny:       (fühlt sich nicht wohl in ihrer Haut) Harr ik doch blots de Klapp holen. - Na good - ji könnt jo em vörstellen un em kört afchecken.

 

Christel:     DAT warrn wi, dorup kannst Du Di aver sowat vun verlaten.

 

Fanny:       Aver de Situation dörv nich schamlos warrn. Wenn he wat vun sik ut vertellen will, dann ward he dat seeker ok dohn. Ji fragt em nich ut, hör ji?!

 

Christel:     WI doch nich. Wi sünd de Pietät sülmst.

 

Fanny:       Un een Platz mööt ji em ok nich anbeeden. Wi gahnt dann glieks, wenn he kummt.

 

Anna:        Aver worüm denn? Dat hier ist doch uns Middeweeknamiddag, de wi tohoop verbrengen. He kann gern dorbi ween för de restlich Tied. Blots tosamen lernt man sik kennen.

 

Fanny:       Nee, dat much ik nich. Butendem kann man in een poor Minüten so un so blots ´n Indruck vermiddeln. Ji just so as he.

 

Christel:     Ja ja. Is ja good. Aver ok de Verpackung verrat al so männich wat.

 

                  (es klingelt an der Tür)

 

Fanny:       (springt auf) Dat is he. Ik spür dat. Dat is he. Ik glöv dat is beeter, wenn ik em tomood komm un wi dat Drapen hier op ´n anner Maal verschuven.

 

Anna:        Fanny, nu bliev maal heel geschmeidig. Dat is mien Wohnung. Un an mien Döör hett dat just pingelt. Dorüm ward ok IK düsse Döör open maken. Wokeen ok jümmers daar woll ween mach. (geht ab nach hinten)

 

9. Szene

Fanny:       Dat is nich recht. Dat hier is allns nich recht. Dat geiht nich good. Dat föhl ik.

 

Christel:     Fanny, nu fohr rünner. Wat schall denn daar nich good gahn? Wenn Du düssen Keerl machst un he Di good deiht, dann is dat doch mööglich, dat wi em ok een beeten in ´t Hart sluten. Wi wüllt doch blots maal kieken. Aver dat is een MANN - un 95% vun all Keerls sünd nu maal Swien. Dat is dat Problem.

 

10. Szene

Anna:        (kommt zügig und fassungslos zurück, bleibt im Türrahmen stehen, fasst sich an die Brust) Oh Gott, dat kann nich wohr sien.

 

Christel:     (besorgt, steht auf) Anna, wat is denn?

 

Fanny:       Allns op Steh?

 

11. Szene

Josef:         (kommt zügig herein. Er trägt einen schicken Anzug, Hemd und einen Seidenschal, das Haar gut frisiert, geht gleich auf Fanny zu) Fanny - mien Haas. (gibt ihr einen Kuss auf die Wange)

 

Fanny:       Josef. Gürkchen. Dat gung aver fix.

 

Christel:     (jetzt ebenso geschockt wie Anna) Grood Gott!

 

Fanny:       (unsicher) Wat hebbt ji denn?

 

Anna:        Jockel!

 

Christel:     Sepp!

 

Josef:         (schaut sie dann an) Anna? Anna Schumann? (schaut dann zu Christel) Christel? Nee, dat kann doch nich wohr ween. (äußerst unsicher und geschockt)

Fanny:       Du leev Tied, wat is denn? Du kennst mien Josef, Anna? Un Du, Christel? Hest Du em ok al maal sehn?

 

Anna:        (fassunglos, zeigt auf Josef) Sehn? Düsse Mann daar is de Vadder vun mien Söhn.

 

Christel:     (ebenso) Bidde? Düsse Mann daar hett mi op ´n Strich stürt.

 

Fanny:       Oh leev Gott!

 

 

 

Blackout - Vorhang

 

Ende des ersten Akts

 

***************************************************************************

 

Zweiter Akt

 

                  (etwa 1 Stunde später. Wenn der Vorhang sich öffnet, sitzt Josef gefesselt auf einem Stuhl vor dem Tisch und schaut in die Richtung der Zuschauer. Mit seinem Schal ist sein Mund fest verknebelt, Brust, Bauch und seine Arme mit Seilen an dem Stuhl fest verknotet. Das Sacko hat man ihm ausgezogen. Er schaut ängstlich, murmelt immer wieder etwas, dass er befreit werden will, zappelt hin und wieder herum. Anna, Christel, Fanny, Barbara und Sebastian stehen seitlich von ihm oder hinter Josef. Hinweis: Sie benötigen wahrscheinlich ein Verklängerungskabel, damit ein Elektromesser Strom bekommt um es anzuschalten)

 

1. Szene

Anna:        (sehr barsch zu Josef, droht ihm mit einem großen Fleischermesser:) Du hörst nu endlich mit dat Herümgezappel op! Wenn wi Di overhopt jichenswenher wedder free laten, dann entscheeden WI off un wenher dat is. - Also mien Damen, Sebastian - wat slah ji vör? Woans maak wi em kolt?

 

Fanny:       Oh Gott, dat is allns so gräsig. (hat ein Elektromesser in der Hand, welches am Strom angeschlossen ist, und dass sie nun eher angewidert auf den Tisch "knallt")

 

Christel:     (hat ein Nudelholz in der Hand) Ja, dat is dat ok! Vör allem, wenn ik an mien schöönste Jugendjohren denk un wat düsse Scheiß-Typ mi damals andohn hett. (weinerlich) Oh Gott, dat kummt just allns wedder hoch.

 

Sebastian:  Mudder, Du büst ok heel seeker, dat dat daar (deutet auf Josef) mien...

 

Anna:        Heel seeker, mien Jung. Deiht mi leed, dat Du em doch noch kennenlern möötst. Ik weet bit hüüt nich, woans ik dat domals allns schafft hebb. Kunn nich arbeiden gahn, harr so good as gor keen Geld, keen Ünnerstützung, un liekers hebb ik dat jichenswie henkreegen. Wiel - vun DÜSSE Herr (hält ihm jetzt das Messer an den Hals) ja nix mehr to sehn weer, as ik schwanger weer. Nich een eenzigen Euro hett he betahlt in all de Johren.

 

Josef:         (sehr ängstlich, murmelt wieder was, zappelt)

Barbara:     Ik kann vör Se blots mien Hoot trecken, Fro Schumann.

 

Anna:        Danke, mien Kind. (dann ungeduldig und deutlich:) Mien Damen, Sebastian!

 

Alle:          Wat?

 

Anna:        Kann ik vun jo nu bidde maal de erst Vörslahn hören, woans wi em in ´t Jenseits befördern wüllt?!

 

Josef:         Hhhhmmm... hhhmmm...

 

Anna:        Op DIEN Vörslahn verzicht wi hüüt. Hehehe...  Barbara, Sebastian - ji beid sünd Medizin-Studenten. Wat för ´n Method is de gräsigste un maakt am meesten Pien?

 

Sebastian:  Mudder, bidde.

 

Anna:        Wat heet hier "Mudder, bidde?" Düsse Missgeburt hett nich blots dat Leeven vun Christel un mi twei maakt, liekers ok dat vun Di un ok noch dat vun veel anner Frons. He hett dat doch vörhen sülmst togeven, as wi em noch snacken laten hebbt. He hett mehr as 25 unschüllig Fronslüüd to Prostitution dwungen. Un siet ´n poor Weeken is he dorbi, Fannys Leeven kaputt to maken. Wokeen weet, wat he mit ehr vör hett?!

 

Barbara:     Daar hett Dien Mudder recht, Basti. 

 

Anna:        (zu Barbara:) Och Liebchen, Du warst mi jeeden Moment sympathischer.

 

Fanny:       Aver... aver... dat is doch allns gor nich seeker. Josef hett mi bitlang nix Böös dohn. Schullen wi em nich ´n Chance geven?

 

Sebastian:  Een Chance? Fro Berger, bi al Verständnis. Dat, wat düsse Mann dohn hett, kann he nie nich wedder good maken.

 

Anna:        Wi hören eenfach gor nich op dat, wat Fanny seggt. Se is noch to blind.

 

Christel:     Richtig. - Wi kunnen em insperren un versmachten laten. Dat is een schöönen, langen Dood för mien leev Sepp, nich wohr!? (schlägt ihm wütend auf den Hinterkopf)

 

Sebastian:  Arsen off Zyankali is bannig asig. Dat frett de Magen in een poor Minüten op un de Dood is de Höll.

 

Anna:        Oh, hört sik good an. Meenst Du nich ok, Jockel?

 

Josef:         (murmelt wieder ängstlich)

 

Barbara:     Daar komm wi nich ran. Dat is nich mööglich.

 

Anna:        Woso dat denn nich? In de Krimis in ´t Fernsehen hebbt de dat doch ok jümmers parat. Dat haren de sogor al in de oll Miss Marple Films. Hach, wenn WI al maal een killen wüllt. Allns löppt scheef.

Christel:     (legt das Nudelholz ab, geht zu ihm, nimmt die Enden seines Schals) Wenn ik genooch Kraft anwend kunn ik em erwürgen. De Tatwaff hett he ja al mitbröcht.

 

Fanny:       NEE, bidde nich. Hör op. De Schal hebb ik em schunken. He weer doch jümmers mien Gürkchen.

 

Christel:     Gürkchen, och wo sööt. (lässt ihn dann wieder los, nimmt wieder das Holz in die Hand, überlegt kurz) Hhhmmm... wi leggt em in de Badwann. Vull mit Water. Un dann - schwups - fallt de Hoorfön rin. Hähähä...

 

Barbara:     Dat funktioneert hüüt nich mehr. De Kippschalter-Sicherungen springen forts rut, wenn dat dörch ´n Elektroaparat to ´n Körtsluss kummt.

 

Anna:        So ´n Pleite aver ok! Fröher weer de Welt jichenswie eenfacher. Dann mööt an ´t End woll doch düt good Fleeschmest dran glöven. Viellicht schull ik toerst wat vun em afsnieden, wat mi bannig veel Kummer maakt hett. (hält es ihm zwischen die Beine, drückt die Messerspitze in seine Hose)

 

Christel:     Ja los, Anna. Snied em de Sniedel af.

 

Josef:         (schaut sehr ängstlich, weicht zurück auf dem Stuhl) Mmmpfh... Hhmmm...

 

Fanny:       (laut und deutlich) NEE! Ik will nich, dat wi over em urdeelen!

 

Alle:          Wat?

 

Fanny:       Ja, ji hebbt mi al heel recht verstahn. Wokeen sünd wi denn, dat wi hier dat hoch Gericht speelen?! Josef hett asig Dinge dohn, un dat weer nich recht. Un wenn he dorför bestraft warn schall, dann mööten dat annern entscheeden. Aver ik will nich Deel vun een Moord-Bande ween.

 

Anna:        Segg maal Fanny-Kindchen, geiht Di dat nich good?

 

Barbara:     Daar mööt ik Sebastians Mudder nu recht geven. Fro Berger - wokeen schall denn bidde düssen Keerl hier verurdeelen, wenn nich wi? He hett ehr ´n Kind maakt vör mehr as 25 Johren. Dat he dann eenfach afhauen is, is mehr as mies - aver dat is keen Verbreeken.

 

Sebastian:  Just so de Saak mit Fro Fischer. He hett se dwungen anschaffen to gahn.

 

Christel:     Ja, dat hett he. Gott, dat kummt just... (winkt weinerlich ab)

 

Sebastian:  Woans schall beweesen warn, dat se dat nich freewillig maakt hett?

 

Christel:     (empört) Bidde?

 

Anna:        Is al good, Christel. Sebastian denkt blots faktisch.

 

Sebastian:  Genau. Dorto kummt de lang Tied, de vergahn is. Dat ward keen Gericht op düsse Welt hüüt noch verurdeelen.

 

Anna:        Na, un wenn doch, dann kriggt düt Ar... äh, düt arogante Stück Dreck viellicht een poor Johr Knast. Dat is doch keen gerecht Straf. De mööt entsörgt warn.

 

Fanny:       He schall mi dat seggen. He schall mi seggen, wat he sik dorbi docht hett mit mi Kontakt optonehmen. Un ik will weeten, wat he mit mi vör hett.

 

Christel:     Tsss... Du büst so naiv, Fanny. Du denkst, dat ward he Di ok seggen?

 

Fanny:       Wi könnt em ´n Deal vörslahn. Wenn he ehrlich is, laat wi em leeven.

 

Anna:        Och, dat hest Du maal even so entscheeden, ja?!

 

Fanny:       (flehend) Bidde! Düsse Frag ward doch jümmers open blieven. Versteiht mi denn nüms? Noch vör ´n Stund weer ik een beeten verleevt in düsse Minsk hier. Un nu plan ik mit veer annern em ümtobrengen.

 

Christel:     Wast meen ji? (schaut die anderen an)

 

Alle:          (zucken mit den Schultern)

 

Anna:        (etwas genervt) Haaaach... ja, is ja good. Du hest wunnen. Aver blots, wiel wi siet hüüt de best Fründinnen sünd un ik ja ok keen Unminsk bün.

 

Fanny:       Danke.

 

Anna:        (zu Josef) Pass maal op, Du vergammelt Camembert. Mien wunnerbor Söhn Sebastian ward Di nu de Knebel losmaken. Schullst Du ok blots een luuten Ton vun Di geven, versenk ik dit Mest in Dien Hart. Hest Du verstahn?

 

Josef:         (nickt zustimmend)

 

Anna:        Un Du snackst blots, wenn wi Di Fragen stellen! (drohend:) Is dat klor?

 

Josef:         (nickt wieder)

 

Anna:        Na dann. Maak em los, Sebastian.

 

Sebastian:  (geht zu ihm, löst den Schal von seinem Mund, während Anna dicht mit dem Messer an seinem Gesicht neben ihm steht)

 

Josef:         (schnappt nach Luft, atmet tief ein und aus) Ji sünd doch all heelmaal...

 

Christel:     Na na na na... wat hett Anna Di seggt?! (erhebt das Nudelholz) 

 

Anna:        So. Un nu pass op, Jockel Seidel. Du vertellst uns nu open un ehrlich woans Dien Karriere wieder gahn is, as ik vun Di ´n Kind verwacht hebb un Du Christel in ´t Unglück stört hest. Un versök blots nich Lögens to vertellen off uns wat to verheimlichen. Wi kriegt dat dann ok ohn Dien Hülp rut, wieldess Du hier veel Dagen lang qualvull lieden möötst, wiel wi bannig gräsig Methoden an Di anwenden dohnt. Muchst Du dat?

 

Josef:         Nee. Bidde nich. Ik segg jo allns. Aver laat mi bidde an ´t Leeven. Ik... ik... bün doch ok al bestraft warrn.

 

Christel:     Aha. Woans schöllnt wi dat verstahn?

 

Josef:         Ik hebb vör 10 Johr een Bank overfallen un kunn nich fix genooch flüchten. Dorför hebb ik 8 Johr in ´t Gefängnis seeten. Dat weer de slimmste Tied vun mien Leeven.

 

Anna:        Oooooh... (ironisch) Hol mi maal ´n Handdook, Sebastian. Ik kann de Tranen nich mehr opholen.

 

Christel:     Un dorna büst Du dann endlich to ´n ehrlichen Minsk warrn?

 

Josef:         Jaaaa... dat heet... ik hebb hier un daar noch ´n poor krumm Saken dreiht; hebb ok mit Drogen dealt. Vun jichenswat muss ik ja leeven.

 

Barbara:     Woans weer dat denn maal mit Arbeid ween?

 

Sebastian:  Wat för ´n miesen Lump.

 

Josef:         Ik bün een oprichtigen, ehrlichen Börger warrn. Glövt mi.

 

 

 

 

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
© Die ganze Welt ist eine Bühne