Lange danach gesucht - auf Ibiza 2012 endlich gefunden
Musiker gesucht

„Dat Moord-Kumplott“

 

 

Kriminalkomödie in 3 Akten

von

Helmut Schmidt

 

 

(niederdeutsche Fassung)

 

 

 

Inhalt:

 

Alida Neumann sieht in ihrer Ehe mit Ingo keinen Sinn mehr und will sich mit Schlaftabletten das Leben nehmen. Ingo hat sich und seine Frau mit „falschen“ Aktien und dem viel zu großen Haus in den finanziellen Ruin getrieben, und somit hat das Ehepaar mehr als 300.000 Euro Schulden. Alida glaubt außerdem, dass Ingo ein Verhältnis mit einer anderen Frau hat, da er in letzter Zeit viele Briefe und Anrufe verschiedenen Damen bekommt. Außerdem hat Ingo verlangt, dass Alida vier Lebensversicherungen zu je 150.000 Euro abschließen soll. Alida denkt, sie soll von ihrem eigenen Ehemann ermordet werden und wählt deshalb vorher lieber den Freitod. Doch dazu kommt es nicht; denn Ingos Plan sieht ganz anders aus: Er inseriert in diversen Zeitungen, dass er Fotomodelle sucht und läd diese zu sich ein. Er sucht ein Ebenbild seiner Frau Alida – zumindest in Größe und Gewicht. Diese will er dann betäubt in das Auto seiner Frau setzen, einen Abhang hintunterstürzen lassen; um so mit einem vorgetäuschtem Unfall seiner „Ehefrau“ das Geld für die Lebensversicherung zu kassieren. Danach wollen sich Alida und Ingo ins Ausland absetzen. In Gabi Koch findet Ingo schließlich das perfekte Opfer. Doch ungewollt verliebt sich Ingo in sein Model und wirft den Plan um, indem er nun doch seine Alida in das Auto setzen will. Gabi erfährt kurz vor dem geplanten Mord zufällig von Alida, welchen Plan Ingo zunächst hatte; und kann es kaum fassen, dass sie umgebracht werden sollte. Die beiden Frauen freunden sich an und schmieden dann den Plan, Ingo zu beseitigen. Doch die mit Zyankalie vergiftete Cola wird versehentlich von Ingos Freund Sven getrunken. Wohin aber so schnell mit der Leiche? Denn unentwegt taucht die neugierige Nachbarin Else Krautwurst auf....

 

 

 

 

 

 

 

 

Die  Spieler:  2m/3w    1 Bühnenbild-Wohnküche

 

 

Ingo Neumann           -           (ca. 30-40 Jahre)

 

Alida                          -           seine Frau (25-40 Jahre)

 

Else Krautwurst         -           Nachbarin (40-60 Jahre)

 

Gabi Koch                  -           Model (ca. 25-40 Jahre)

 

Sven Theisen              -           Freund von Ingo (25-40)

 

 

 

 

 

Spielort: Größeres Dorf

 

Spielzeit: Sommer in der Gegenwart

 

Spieldauer: Ohne Pausen ca. 90 Minuten

 

 

Bühnenbild:

 

Das Bühnenbild zeigt die Wohnküche von Ingo und Alida Neumann. Sie ist sehr nobel eingerichtet mit Tisch, Couch und Sesseln, großen Bildern an den Wänden, sowie diversem Luxus, den sich Durchschnittsbürger nicht leisten könnten. Des weiteren eine Stereoanlage, Regale mit Büchern und CDs, evtl. Skulpturen, diverse Blumen, sowie weiteres – ganz nach dem Geschmack und den Möglichkeiten der Bühnenbauer. Nach hinten führt eine Tür zum Flur nach draußen, nach rechts* oder links* eine weitere Tür zu anderen Räumen (Küche, Schlafräume u.a.) Irgendwo steht das Telefon.

 

Alles weitere ist der Spielgruppe überlassen.

 

*im Stück wird beim Abgehen in die anderen Räume jeweils „rechts“ angegeben.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Erster Akt

 

Wenn der Vorhang sich öffnet, sitzt Alida am Tisch und hält ein Diktiergerät in ihrer Hand. Auf dem Tisch stehen ein Glas mit Wasser und Löffel, mehrere leere Medikamentenschachteln von der gleichen Sorte, sowie ein Mörser und Stößel, darin ein Pulver von vielen zerstoßenen Tabletten. Alida wirkt zunächst apathisch, starrt das Diktiergerät an. Es ist ein Wochentag in den Nachmittagsstunden)

 

1. Szene

Alida:       

(plötzlich vom Nichts erschrocken, legt das Diktiergerät auf den Tisch, schüttet das Pulver vom Mörser in das Glas, rührt es hektisch um, ihre Hände zittern; nimmt dann wieder das Gerät zur Hand, drückt auf den Aufnahmeknopf. Ihr Sprechen klingt verzweifelt und etwas weinerlich und zittrig, aber dennoch entschlossen) Ingo, mien Schatz; ik heff lang, ja - bannig lang nadocht, of wi beid noch ´n neijen Chance hebbt. Aver de Utsichten sünd nich besünners rosig – üm nich to seggen: Wi sünd an ´t End. Afsluts an ´t End. Mehr as 300.000 Euro Schulden könnt uns nie nich wedder een Leeven beeden, de uttoholen is. Ik bün Di nich böös; Du hest even Pech hat. Wi hebbt Pech hat. Aver ik bün bang vör dat, wat tomool in Dien Kopp vörgeiht. Du büst sied Dagen so still; un mi schient dat so, as wenn Du jichendwat planst, worvun ik nix weeten schall. (sie hält inne, muß schlucken, stellt das Gerät ab, nach einer kleinen Pause drückt sie erneut den Aufnahmeknopf) Ik denk, daar steiht een anner Fro twüschen uns. Denn ik verstah nich, worüm ik veer Leevensverseekern to je 150.000 Euro afsluten schull. Ik ahn, dat Du wat Gräsigs planst. Un bevör mien Verdacht sik as recht rutstellt, ward ik dat Ganze ´n End setten. Ik heff Di liekers leev – Dien Alida. (weinerlicher) PS – bidde legg mi de niej CD vun Helene Fischer mit in d´ Sarg, dormit mi dat in d´ Heeven nich to langwielig ward... (drückt dann die Austaste des Diktiergerätes, legt diese auf den Tisch, seufzt; nimmt das Glas in die Hand, rührt, starrt dabei vor sich her; dann plötzlich:) Gifft dat in d´ Heeven overhopt CD-Player ? – (wundert sich dann über sich selbst) Gott, wat för ´n Gedank... Na denn... (setzt das Glas an)

 

2. Szene

Ingo:        

(kommt fröhlich von hinten herein; ist modisch gekleidet, hat eine Aktenmappe in der Hand)

Hallo Schatz.

 

Alida:       

(verschluckt sich, hat aber erst sehr wenig von ihrem „Cocktail“ getrunken) Ingo... Du büst al

daar ? Du hest doch seggt, vör fiev weerst Du nich trüch.

 

Ingo:        

Stimmt. Ik harr vergeeten, dat ik tegen dree ´n Termin heff – hier in ´t Huus bi uns. (wirft

seine Aktenmappe in eine Ecke, zieht sein Jackett aus)

 

Alida:       

Termin? Woso Termin. - Ja aver... wat maak ik denn nu ? – Oh Gott...

 

Ingo:        

Stör ik Di bi jichenswat?

 

Alida:       

Stören? (lacht hysterisch auf) Stören... Ingo, ik...

 

 

Ingo:        

(sieht das Diktiergerät auf dem Tisch liegen) Hier is dat Ding. (nimmt es) Un ik heff mi al

half dood dorna söcht.

 

Alida:       

Ik heff mi dat kört utlehnt, wiel... weest Du, Ingo...

 

Ingo:        

(sieht nun die Medikamenten-Schachteln, Mörser und Stößel, sowie das Glas) Geiht Di dat

nich good? Du schallst nich soveel Medikamente nehmen, dat weest Du doch. Dat is Gift.

(zügig ab nach rechts, Tür bleibt offen) Wenn Du wat innimmst tegen dat een Wehwehchen,

dann brükst Du wegen de Nebenwirkungen wedder anner Tabletten. Is ´n Düvelskreis. Kannst

Du mi glöven. Medikamente brengen een amenne üm!

 

Alida:       

(verzweifelt, dann laut hysterisch) Ja, dat harr ik mi ja ok eenlik so dacht!

 

Ingo:        

(versteht nicht) Wat? - Wenn Du Koppseer hest, dann gah beeter maal to ´n Massage. (kommt

mit einem Ordner zurück, schaut sie an) Mensch Alida – Du süchst hüüt ok würklich nich

good ut. Viellicht schullst Du maal na ´n Doktor gahn. (öffnet den Ordner, nimmt ein

Formular heraus) Na bidde. Daar is dat ja!

 

Alida:       

Ingo, könnt wi bidde mitnanner snacken? Ik mööt Di wat seggen.

 

Ingo:  

(schaut auf die Uhr, wirkt etwas hektisch)

Nee Schatz, dorto is keen Tied mehr. Denn ik mööt Di wat seggen ! (geht zu ihr) Alida, Du weest, wo deep wi uns verschüld hebbt. Dit grood Huus hier hett uns nich blots in de Ruin dreeven – ok düsse Schiet-Aktien. Wi hebbt ´n halv Millionen Euro Schulden... Alida – mi deiht dat leed, wenn ik Di dat so direktmang seggen mööt; aver dormit kann ik nich langer leeven.

 

Alida:       

(leicht hysterisch)

Ik ja ok nich!

 

Ingo:        

Süchst Du?! Op ´n Lottogewinn könnt wi nich töven. Un jichens ´n riek Groodmudder hett ok

nüms vun uns beid, vun de wi mörgen wat arven könnt.

 

Alida:       

(weinerlich) Wi hebbt ja nich maal mehr Ollern, an de wi uns wennen könnt. - Ik heff wusst,

dat Du just so denkst as ik. (dann etwas „erfreuter“) Oh Ingo, dann wullt Du mit mi gahn?!

 

Ingo:        

Mit Di gahn? Worhen gahn?

 

Alida:       

Na, daarhen, wor wi dit Leeven op de Eer vergeeten könnt un sünner Sörgen beeter

ünnerbröcht sünd. Wor ok jümmers dat ween mach.

 

 

Ingo:        

Segg maal, wat hest Du denn för Gedanken in d´ Kopp? Büst Du verrückt? Du wullt... (denkt

kurz nach, greift dann nach den Tablettenschachteln, sieht darauf, ahnt nun, was Alida vor

hatte) Segg maal, spinnst Du?! Du wullst doch nich Dien Leeven wegsmieten, oder? (muß

schlucken, umarmt sie dann stürmisch, drückt sie innig) Alida...

 

Alida:       

(weint dann wieder) Ik weet nich mehr wieder, Ingo. Wat schall ik denn maken?

 

Ingo:        

(versucht sie zu trösten) To ´n Glück bün ik bün ik in d´ recht Oogenblick trückkomen. Sowat

deihst Du nie nich wedder, hörst Du?! Du kannst Di doch nich ümbrengen.

 

Alida:       

Du hest Di so verannert in de lesd Weeken, Ingo. Jümmers verholst Du Di so geheemnisvull.

Un woso muss ik in de lesd sess Weeken veer Leevensverseekern afsluten to Dien Gunsten?

Dat hett doch wat to bedüden. Dann kriggst Du jeeden Dag Breefen vun Fronslüüd, de ik nich

kenn. Un wat hett dat mit düsse Ordner (deutet auf den Ordner, der auf dem Tisch liegt) op

sik, in de Du dann düsse Breefen affhefst? Woso sluttst Du düsse Ordner in? Un woso hest

Du tomool ´n Termin hier bi uns in ´t Huus? Mit wokeen? - Ingo, ik heff keen Kraft mehr dat

allns to verstahn.

 

Ingo:        

Schatz, ik weet, ik heff to lang tövt. Veel to lang. Ik harr Di al veel erde vun mien Plan

vertellen schullt.

 

Alida:       

(beruhigt sich während der nächsten Sätze langsam) Wat för ´n Plan?

 

Ingo:        

Pass op! Ik wull erstmaal allns sowiet fardig hebben, ehr ik Di vun düsse Saak vertell. Dorüm

heff ik bit nu sweegen. Ik weet ja ok, dat Du mi düsse Gedank utsnackt harrst, wenn ik Di

vörher inweiht harr.

 

Alida:       

Wat harr ik Di utsnackt?

 

Ingo:        

Sied 14 Dagen gev ik jeeden Dag Annoncen op, dat ik Fotomodelle söök. In d´ Zeitung un ok

in ´t Internet. Wenn se mi schrieven, kriegen de Frons een Fragbogen vun mi per mail; de

mööt se dann utfüllen. Dat sünd de Schrievens in düsse Ordner, Alida.

 

Alida:       

Ja aver... woso söchst Du Fotomodelle?

 

Ingo:        

Do ik doch eenlik gor nich. Ik verspreek de Damen ´n Hopen Geld, wenn ik mi för se

entscheeden schull. För mi is aver blots de Fragbogen interessant. Daar stieht dann de Grött

un dat Gewicht op, off se Narben hebbt, off de Teenen op S teh sünd, se Protesen dragt un un

un. Un bi ehr Antwoord mööt natürlik ´n Bild bi ween. 

 

Alida:       

Ik verstah dat nich.

 

Ingo:        

44 Fronslüüd hebbt sik al beworben. Un güstern heff ik se endlich funden.

 

Alida:       

Wokeen Ingo?

 

Ingo:        

Töv. (blättert wieder in seinem Ordner) Gabi. Gabi Koch. Kummt ut Hambörg. – Gabi Koch

hett just exakt Dien Grött, un ok all anner Maaten komen hen. Un düsse Fro kummt hier

(schaut auf seine Uhr) in teihn Minüten her üm sik bi mi vörtostellen.

 

Alida:       

Ingo, ik ward noch bekloppt. Wat schall dat allns?

 

Ingo:        

Du lesd Di am besten gor nich blicken, wenn se glieks kummt. Dat wat se schreeven hett hört

sik al maal good an; aver liekers mööt ik se natürlik sehn – in natura – Du versteihst?! - Ik

mööt versöken, dat se Vertrauen to mi opbaut. Un wenn allns passt, entscheed ik mi

wohrschienelk för se. (überlegt) Mien Studio heff ik in d´ Stadt, segg ik ehr. Anners wunnert

se sik noch, woso hier keen Kamera steiht un sowat. - Un dann laat ik se noch ´n tweed maal

hierher komen. Jichenswenher an een laten Avend.

 

Alida:       

(versteht nichts) Een tweed Maal.

 

Ingo:        

Richtig. Dann is se allerdings dat lesd Maal hier. Un bit dorhen mööt allns perfekt plant ween.

 

Alida:       

Wat hest Du denn blots vör? Ingo, wenn Du kriminell warrn wullt, dann...

 

Ingo:        

(überlegt dann einen Moment) Och... wat heet kriminell? Gabi Koch hett op ehr Formular

schreeven, dat se unheelbor krank is. Se hett nich mehr lang to leeven. Un eenmaal Model

ween, dat is ehr lesd Wunsch.

 

Alida:       

Is dat gräsig. (dann) Laat maal sehn! (will den Ordner nehmen)

 

Ingo:        

(nimmt ihn ihr aber schnell weg) Alida bidde.

 

Alida:       

Ja aver... Wat hest Du mit ehr vör?

 

Ingo:        

Se ward vun mi betäubt; nachts fohr ik dann mit ehr in Dien Auto an de Petershagener

Schlucht, sett se dann achter d´ Stür un rull de Wagen de Afhang andahl.

 

Alida:       

(fasst es kaum) Ingo!

 

 

 

Ingo:        

Du weest ja, dat dat daar 50 Meter rünner geiht. Dat Auto explodeert, un vun Gabi Koch blifft

so good as nix over. Jeede ward denken, dat Du dat ween büst, de in  düüster Nacht de

Afsperrung nich sehn hett un daar düsse gräsig Unfall hat hett. – Ik speel twee dree Weeken

de trurig Witwer un dann sett wi beid uns af in ´t Utland. Bit dorhen dörfst Du Di hier in ´t

Dörp natürlik nargends sehn laten. Un dann zisch wi af. Un dat mit veer maal 150.000 Euro ut

Dien Leevensverseekern. Na, is dat genial off is dat genial?

 

Alida :      

Ingo - dat… dat kannst Du doch nich maken. Dat is Moord!

 

Ingo:        

Moord… Alida, ik erspor düsse Fro een lang Lieden. Dat is Doodgood meent vun mi.

 

Alida:       

(etwas ironisch) Doodgood meent… ja, in d´ wohrsten Sinn.

 

Ingo:        

Mann ey – dat Leeven is nu maal hart un ungerecht – un just so mööt wi ok endlich warrn.

Engel sünd wi all nich op düsse Eer.

 

Alida:       

Ingo; wi hebbt al faken uns Huusrat-Verseekern bedrogen, ik heff hier un daar al maal wat

mitgahn laten – vör allem in d´ Supermarkt; wi hebbt sogor versöcht Falschgeld to drucken...

 

Ingo:        

...wat uns leider nich glückt is.

 

Alida:       

Even! Wat uns nich glückt is. Aver Moord, Ingo – Moord, dat geiht mi to wiet. Ik hebb echt

keen Bock op Knast.

 

Ingo:        

Moord – Knast - wo sik dat anhört... Dat wat ik maak is nix anners as Bihülp to ´n

Selbstmoord. Ik much drum wedden, dat düsse Gabi Koch al bannig faken mit de Gedank

speelt hett sik ümtobrengen. Nu mööt se sik keen Sörgen mehr maken; wiel wi ehr dorbi

helpen. Butendem geiht dat ruck-zuck. Se spört doch so good as nix, wenn se betäubt de

Schlucht andahlstört.

 

Alida:       

Kolle Schurn gahn mi over, wenn ik daar man blots an denken do.

 

Ingo:        

Gabi Koch sörgt dorför, dat dat Leeven vun uns beid in Glück un Freeden wiedergahn kann.

 

Alida:       

Un Du büst ok heel seeker, dat düsse Gabi nich hulpen warrn kann? Ik meen, gifft dat afsluts

keen Chance, dat se wedder gesund ward? Du hest doch noch gor nich mit ehr snackt.

 

Ingo:        

Nee. Gifft dat nich. Keen Chance!

 

 

 

Alida :      

Gräsig.

 

(es klingelt an der Aussentür)

 

Ingo:        

(und Alida plötzlich in Eile) Off se dat al is? – Hau beeter af un laat mi dat alleen maken.

(kramt die Tablettenschachteln zusammen, Glas, Mörser, usw., drückt es ihr in die Hand)

Hier!

 

Alida:       

Ik much düsse Gabi aver ok gern kennenlernen. Se deiht mi so leed.

 

Ingo:        

Un dorüm is dat veel beeter, wenn Du se erst gor nich süchst. Ik kenn doch Dien week Hart.

(„schiebt“ sie ab nach rechts)

 

Alida:       

Oh Mann... (ab)

 

Ingo:        

(fährt sich dann schnell mit den Handflächen durch´s Haar, schaut sich nochmal im Raum um

ob alles „okay“ ist, geht dann zur Tür nach hinten, geht hinaus, öffnet dann die Aussentür)

 

3. Szene

Else:         

(kommt herein) Halloo... (ist dann auch schon im Zimmer, hat einen Aktenkoffer dabei,

darauf ein Aufkleber „The Future and more...“, legt den Koffer dann auf den Tisch, macht ein

erfreutes Gesicht)

 

Ingo:        

(etwas genervt und entäuscht, kommt auch wieder ins Zimmer zurück, schließt die Tür) Else,

gooden Dag.

 

Else:         

(schaut auf den Tisch) Oh, hebbt ji al Kaffee drunken, off is de noch in Arbeid? – Is Alida gor

nich daar?

 

Ingo:        

(seufzt) To Dien erst Frag: Nee, Kaffee hebbt wi noch nich drunken, wiel ik erst vör 10

Minüten trückkomen bün; un – ja – Moment, ik hol Alida. (geht zur Tür nach rechts, ruft

dorthin:) Alida, Besöök.

 

4. Szene

Alida:       

(kommt wieder herein) Ja ? – Oh, Else, Du ?

 

Else:         

Richtig. Ik. Nu rad doch maal, wat mien Erich mi to ´n Gebursdag schunken hett. (deutet auf

den Koffer)

 

Ingo:        

(gelangweilt) Wat muchst Du utlehnen, Else ? Eier, Botter, Zucker, Melk?

 

Else:         

Also würklich.

 

Ingo:        

Sünd noch twee Brötchen daar vun hüüt mörgen. De kannst Du hebben – aver anners nix,

hörst Du?!

 

Alida:       

(strafend:) Ingo!

 

Else:         

Ik will doch gor nix utlehnen.

 

Ingo:        

Ochnee ? Dat weer dann ja maal heel wat Neijs.

 

Else:         

Nochmaal: Was glövt ji, wormit hett Erich mi overrascht to mien Gebursdag? (deutet auf den

Koffer)

 

Ingo:        

(gelangweilt) Een neij Eetbesteck.

 

Else:         

Quatsch – een Eetbesteck hebb wi doch to d´ Hochtied kreegen vun mien Ollern – in echt

sülver. Dat holt een Leevenlang.

 

Alida:       

Gebursdag? Hüüt? – (plötzlich) Ochja. Else – ik graleer ok. (reicht ihr die Hand)

 

Else:         

Danke, veelen Dank. (wartet dann noch auf Ingos Glückwunsch)

 

Ingo:        

(steht genervt da, schaut nervös auf seine Uhr)

 

Alida:       

(deutet Ingo, dass er auch gratulieren soll)

 

Ingo:        

Wat? (begreift dann) Ja, ik wünsch Di ok allns Good vun Harten, Else. (macht dieses, aber

recht gelangweilt) Al wedder ´n Johr oller, wa?!

 

Else:         

Richtig. In mien Oller ward man aver nich oller - man ward wieser un rieper.

 

Ingo:        

Ahja. Un nu... also an Dien Ehrendag büst Du hier bi uns?

 

Else:         

Mien Gasten komen erst hüüt avend – ji doch ok; dat hebbt ji doch nich vergeeten, oder?

 

 

 

Ingo: (weiß es nicht genau)

 

Alida: (auch nicht, schaut Ingo ratlos an)

 

Ingo:        

Natürlik hebb wi dat nich vergeeten. Halv acht, nich wohr?!

 

Else:         

Genau. Un bidde op Tied daar ween. Ik heff nämlich warm Eeten üm Punkt halv acht op ´n

Disk stahn. – Aver nu kiekt jo erstmaal dat Geschenk an. „The future and more“. Dat is

englisch un bedütt soveel as “De Blick in de Tokunft”, off so.

 

Ingo:        

(ironisch) Wow. Du büst echt klook. Else.

 

Else:         

Dat is wat heel Besünners. Dormit kann man allns vörhersehn. Allns wat Du vun Dien Leeven

weeten wullt, sitt hier in düsse Kuffer.

 

Alida:       

(ganz beeindruckt) Echt?

 

Ingo:        

(eher gelangweilt) Toll. – Du wullt uns hier nu doch aver nich ´n poor Kunststückchen

vörföhren, oder?

 

Else:         

(öffnet den Koffer) Wat heet Kunststückchen? Interesseert jo denn gor nich, wat de Tokunft

för jo parat holt?

 

Alida:       

Aver ja! Mi woll.

 

Ingo:        

Else – Alida – de Tokunft is nich schreeven. Un dat Eenzige, wat bi so ´n Future-Kram

rutkummt, is de Gewinn, de düsse Keerl dormit maakt, de düssen Blödsinn op ´n Markt

bröcht hett. Un butendem... (zeigt Alida seine Armbanduhr, deutet darauf)

 

Alida:       

Ja ja. Ik find dat aver liekers spannend. Laat maal sehn. (schaut neugierig in den Koffer)

 

Else:         

Hier. Dat dicke Handbook, Tarot-Korten, een Glaskugel, Bleegeeten – perfekt, nich wohr?!

(die Sachen sollten teilweise gezeigt werden)

 

Ingo:        

Allns blots Hokus Pokus!

 

Alida:       

(hört das gar nicht) Un Du kannst dormit ok mi seggen, woans mien komend Weeken un

Maanten utsehnt?

 

 

 

Else:         

Seeker doch. Dien Tokunft, Alida – Dien, Ingo – off de Tokunft vun jo beid tosamen, allns is

mööglich. Schall ik maal?

 

Alida:       

(findet durch diese Sache plötzlich wieder neuen Mut) Oh ja. Maak maal!

 

Ingo:        

Oh nee... bidde nich!

 

Else:         

Un Alida? Wat wullt Du weeten?

 

Ingo:        

Ik gah na tegenan. – Else, teihn Minüten, langer kannst Du leider nich blieven –hier kummt

glieks wichtig Besöök.

 

Else:         

Ja ja, nu reg Di af.

 

Ingo:        

(recht wütend zu Alida schauend, dann etwas „geladen“ an nach rechts)

 

5. Szene

Else:         

So, un nu segg. Wat för ´n Methode schall ik för Di wählen?

 

Alida:       

(kann plötzlich die Tränen nicht mehr verbergen, holt ein Taschentuch hervor)

 

Else:         

(sieht das dann) Hey hey – wat is denn nu los?

 

Alida:       

Och Else – noch vör teihn Minüten harr ik vör, hier mien Leeven... (stockt) Un nu kiek ik in

de Tokunft.

 

Else:         

Hä?

 

Alida:       

Wat vertell ik Di daar eenlik? (zwingt sich, sich zu beruhigen) Fang eenfach an.

 

Else:         

Is allns op Steh, Alida?

 

Alida:       

Ja ja.

 

Else:         

Ik weet nich recht.

 

 

 

Alida:       

Doch. Ik bün blots so opgeregt. Ik harr heel gern wüsst, na, wat hier so passeert, na – ik meen,

mit Ingo un mi – so allgemeen. Geiht sowat mit de Kuffer?

 

Else:         

Ja, dat geiht. Dann mööt wi Bleegeeten. - Hol maal ´n lütten Emmer off ´n Sektkübel off

sowat. Half vull mit Water.

 

Alida:       

(steht auf, abgehend nach rechts, etwas enttäuscht) Bleegeeten? Dat maakt man Silvester doch

ok. Un dann drapt dat doch nie nich in, wat een för dat komend Jahr prophezeit ward. (ab)

 

Else:         

(holt derweil einen Löffel hervor, ein Bleistück, welches sie auf den Löffel legt, liest in dem

Buch, ist selbst auch ganz aufgeregt, ruft Alida nach rechts zu) Ja, mit dat billig Silvester-Blee

kann dat ja ok nich funktioneeren. Aver mit mien neij Future-Kuffer is dat wat anners. Töv

dat man af. Du warst Di wunnern. Ik hebb dat sülmst utprobeert. Erst vör ´n halv Stünd. Dat

„Moment-Bleegeeten“ wisst Motive an, de forts in de komend Minüten intreffen. Ik geet also

vörhen mien Blee, un wat wisst mi dat Motiv – een Kringel, de so ähnlich utsach as ´n

Telefon. Un off Du dat glövst off nich – in de nächste Oogenblick klingelt dat würklich bi mi.

 

Alida:       

(ist mit einem Sektkübel oder kleinen Eimer zurückgekommen, darin etwas Wasser, ganz

beeindruckt) Nee. Echt? Un wokeen weer dran?

 

Else:         

Verkehrt verbunden – aver immerhen.

 

Alida:       

(stellt den Kübel ab, setzt sich wieder; muß lachen; Else gibt ihr den Löffel mit dem Blei

darauf) So, kann losgahn.

 

Else:         

(blättert in dem Buch) Wo weer dat nochmaal? (findet) Ah ja. Du möötst mi erst seggen, in

wat för Tied wi blicken wüllt. För nu, för de komend Dagen, Weeken, off Maant? Wat

interesseert Di am meesten? Dat hett wat dormit to dohn, woans man geeten mööt, versteihst

Du?!

 

Alida:       

Ja, also... Wat so in de komend twee-dree Weeken hier vör sik geiht bi Ingo un mi, dat much

ik woll gern weeten.

 

Else:         

Hhhm... dat is slecht.

 

Alida:       

Woso?

 

Else:         

Na ja, dann mööt Ingo de Leepel ok mit anfaten, steiht hier. Alleen kann ik Di vun jo beid nix

anbeeden. Aver wat hier in dit Huus geböhrt. Dat kannst Du ok alleen geeten – sünner Ehe

-Partner, steiht hier.

 

 

Alida:       

Na ja, dat is ja ok al wat. Ingo krieg ik doch nich dorto hier mittomaken.

 

Else:         

Nich wohr?! – Good, dann also allgemeen de komend 14 Dagen bit dree Weeken. (sucht

wieder, findet, liest schnell) Hhmmm... hhmmm... allgemeines Geschehen... ja. (nimmt ein

Feuerzeug, entfacht die Flamme, hält diese unter den Löffel, den Alida hält) Du möötst de

Oogen dorbi glieks sluten steiht hier, un de Satz seggen: „Schicksal, so nimm Deinen Lauf“,

un dat Blee nich langsam, sondern mit Schwung in de Kübel kippen.

 

Alida:       

Maak ik. (schließt die Augen)

 

Else:         

Moment noch... jaaa..., (wartet kurz) So, nu is dat Blee smulten. Büst Du sowiet?

 

Alida:       

(nickt, wirkt nervös und angespannt, hat die Augen fest geschlossen) Mmmh...!

 

Else:         

(führt Alidas Hand über den Kübel) Un los!

 

Alida:       

Schicksal, so nimm Deinen Lauf ! (und gießt das Blei in den Eimer) (HINWEIS: Sie müssen

nicht wirklich Blei schmelzen; der Löffel muß nur eben etwas in den Kübel gehalten werden,

damit die Zuschauer nicht sehen, dass kein Blei auf dem Löffel ist. In dem Kübel oder Eimer

muß sich schon das „feste“ Stück Blei befinden, welches eine Art „Kreuz“ darstellt. Unten an

dem Kreuz hängt vom Blei ein Faden) Hach, daar bün ik ja maal gespannt.

 

Else:         

Ja, un ik erst.

 

Alida:       

Un Du weest nu ok glieks, wat dat Motiv to bedüden hett?

 

Else:         

Stahnt over 250 Motive hier in dat Book. Ik much drum wedden, dat Dien ok dorbi is.

 

Alida:       

Is ja irre.

 

Else:         

So, ik denk, nu is dat afköhlt. Du möötst dat sülmst rutholen, dat is heel wichtig.

 

Alida:       

Aha. (tut dies, holt das beschriebene Teil aus dem Kübel, bzw. Eimer, schaut es

unverständlich an) Tja, wat mach dat ween?

 

Else:         

(schaut ebenfalls neugierig darauf; dann etwas erschrocken) Alida, dat is doch heel eendüdig

´n Krüz.

 

 

 

Alida:       

´n Krüz ? Ja, nu wor Du dat seggst. Aver hier ünnern hangt noch wat an; so ´n Art Faden. Hett

dat ok wat to bedüden?

 

Else:         

Dat weet wi glieks. – (blättert eifrig in ihrem Buch, sucht) Blume, Sonne, Schlange – Kreuz,

daar hebb wi dat! – (liest) Das Symbol des Kreuzes bedeutet in dem Haus Trauer in den

nächsten Wochen. Diese kann sich durch ein unerwartetes Ereignis wie Krankheit,

Arbeitslosigkeit oder auch Wohnungswechsel auswirken, aber auch durch (stockt leicht) ---

Tod.

 

Alida:       

Oh Gott...

 

Else:         

Moment, dat geiht noch wieder! (liest weiter) Kreuze mit Zusatz bedeuten: Kringel oder

Faden oben: Fehlgeburt; Kringel oder Faden seitlich: Verlust eines Menschen in der Familie;

Kringel oder Faden unten – (kleine Pause) Mord! (wird ganz still, schlägt langsam das Buch

zu, nimmt sich das Bleimotiv nochmal zur Hand, hält es in Augenhöhe, so dass auch die

Zuschauer es sehen können) Alida – de Faden an Dien Krüz is ünnern.

 

Alida:       

(ebenso geschockt, leise:) Moord!

 

Else:         

(mehr zu sich) In dit Huus geböhrt in de komend Weeken also ´n Moord.

 

Alida:       

(wie in Trance:) Jaaa... (fängt sich dann schnell) Och Else, dat is seeker so, as Ingo vörhen al

seggt hett – allns Hokus Pokus. – Moord – hier in dit Huus – ha, daarover kann man ja blots

lachen.

 

Else:         

Lachen? – Du denkst also, dat mien Kuffer nich de Wohrheit seggt? (steht langsam auf, man

merkt, dass sie etwas ängstlich ist plötzlich, kramt die Sachen in den Koffer)

 

Alida:       

Else, dat is nix wieder as ´n Stück Blee, de man flüssig in koll Water kippen deiht. Wat seggt

uns dat al?

 

Else:         

Un woans verklorst Du Di mien Teeken? Dat Telefon? Woso hett dat bi mi pingelt just nadem

ik mien Blee gooten hebb? (geht schon zur Tür, macht immer noch einen ängstlichen

Gesichtsausdruck)

 

Alida:       

Tja, Tofall – wat denn anners? – Else, Moord – wat denkst Du eenlik vun uns?

 

Else:         

(an der Tür) Dat weet ik nu ok nich mehr so genau. Ik weet blots, dat ik nu los mööt. Weer ja

mööglich, dat noch Gasten unverhofft an ´n Namiddag to mi komen. (zügig ab)

 

 

 

Alida:       

Else, so töv doch... (geht ihr noch nach, aber Else ist schon ab. Kommt zurück, schließt die

Tür; zu sich selbst:) Moord – hier in düsse Wohnung... Aver wenn de Plan so löppt, as Ingo

vertellt hett, dann schall dit Modell hier doch blots betäubt warrn. De Moord passeert dann

doch eenlik in düsse Schlucht... (kurze Pause, dann aufgebracht) Allns Lögens! Ik bün dat, de

hier ümbröcht warrn schall. Un dat laat ik nich to. Ik maak dat sülmst. Woso hett Ingo mi

vörhen blots ünnerbroken? (will zügig ab nach rechts, als es an der Tür wieder klingelt)

 

6. Szene

Ingo:        

(kommt währenddessen von rechts herein, stößt fast mit Alida zusammen; spricht noch,

während er noch von rechts hereinkommt:) So Else, deiht mi leed, aver...(wundert sich, dass

sie schon gegangen ist) Is se op ´t Klo off wohrhaftig al wedder gahn?

 

Alida:       

Else is weg.

 

Ingo:        

Na endlich. - Dat hett wedder pingelt. Dat is bestimmt düsse Gabi. (schaut auf die Uhr) Op

Tied as de Füürwehr. Bidde laat Di nich sehn, solang se hier is, Alida. – Un nehm de Emmer

(bzw. Kübel) mit. (geht schon zur Tür nach hinten)

                 

Alida:       

(tut dies) Ik... Ingo, ik...

 

Ingo:        

Ja?

 

Alida:       

Och nix. (mit dem Kübel oder Eimer ab nach rechts, es klingelt erneut)

 

Ingo:        

(geht nach hinten, öffnet dann die Tür nach draußen) Gooden Dag.

 

Gabi:       

Hallo.

 

Ingo:        

Bidde, komen Se rin.

 

7. Szene

Gabi:       

(kommt nun herein. Sie ist schick gekleidet, macht einen sympathischen Eindruck; hat eine

Handtasche dabei, sieht sich im Raum um) ANMERKUNG: Es sollte hier darauf geachtet

werden, dass die beiden Akteure Gabi und Alida sich zumindest in Gewicht und Größe etwas

ähnlich sind.

 

Ingo:        

(folgt ihr, schließt die Tür) Tja, schöön, dat Se so pünktlich hier sünd. (mustert sie)

 

Gabi:       

Entschüldigen Se – ik hebb docht, dat ik hier in een Studio inladen bün.

 

 

Ingo:        

Kann ik good verstahn. Mien Foto-Studio is in d´ Stadt; un bit wi uns eenig sünd over allns,

find ik, is dat doch vun Vördeel, hier bi mi in d´ Wohnkamer over allns to snacken. Is doch ok

komodiger, nich wohr?! Dörv ik Ehr wat anbeeden? Een Tass Kaffee, een Likör, een Glas

Wien vielleicht…?

 

Gabi:       

To ´n Glas Rotwien segg ik nich “nee”.

 

Ingo:        

(geht zum Schrank, holt zwei Gläser heraus und eine Flasche Rotwein, sowie einen

Korkenzieher) Aver bidde, nehmt Se doch Platz.

 

Gabi:       

Danke.

 

(Man merkt recht deutlich – aber nicht zu übertrieben – dass Ingo Gabi sehr sympathisch

findet)

 

Ingo:        

(öffnet die Flasche schenkt ein)

 

Gabi:       

(währenddessen:) Ik heff mi een beeten wunnert over de Fragbogen, de Se mi per mail tostürt

hebbt.

 

Ingo:        

Kann ik good verstahn. Aver för dat Projekt, wat ik in d´ Kopp hebb, söök ik ´n heel bestimmt

Typ Fro. Un dorför muss ik bi de Fragen leider een beeten in ´t Detail gahn. Ik hop, Se

verzeihen mi dat.

 

Gabi:       

Ja ja.

 

Ingo:        

Hebbt Se denn al as Model arbeid?

 

Gabi:       

Bitlang noch nich. Mien Fründin seggt jümmers, dat ik dat endlich maal wagen schall. Se

meent, ik eegen mi dorto. Na ja, un wiel ik sied over ´n half Johr na ´n neijen Job söök, hebb

ik mi docht...

 

Ingo:        

...dat Se as Fotomodel viellicht Karriere maken kunnen. Un dat weer een gooden Infall,

glöven Se mi. (reicht ihr jetzt das volle Weinglas) Fro Koch – op een good Tosamenarbeiden.

 

Gabi:       

Ik drink jümmers op de Weltfreeden.

 

Ingo:        

Un ok dorup.

 

Beide: (trinken)

 

Gabi:       

(wundert sich) Woso drink wi al op een good Tosamenarbeiden? Ik denk, dat düt hier sowat

as ´n Vörstellung vun mi is.

 

Ingo:        

Is dat nu nich mehr. Wenn Se mit de Eenzelheiten inverstahn sünd – ik heff mi just

entscheeden. För Se!

 

Gabi:       

Oh... Blots – dormit wi uns daar glieks recht verstahnt – ik treck mi nich ut! – Dat heet – nich

heel.

 

Ingo:        

Dat mööt Se ok nich – obwoll ik nix daartegen harr... (dann) entschüldigen Se bidde.

 

Gabi:       

(schaut ihn nur an, weiß nicht, ob sie wütend oder geschmeichelt sein soll über diese

Äußerung)

 

Ingo:        

(hat sich mitlerweile auch gesetzt) Also – dat is een Werbekampagne för ´n After Shave.

 

Gabi:       

(wundert sich sehr) För ´n After Shave ? Haren Se sik daar nich beeter ´n Mann söken schullt?

 

Ingo:        

Dat is just de Punkt. Kieken Se maal – After Shave ward vun Mannslüüd brükt na ´t

Raseeren, eenlik blots, wiel de Huut reizt warrn is un sik dorvun entspannen schall. To 95% is

dat aver de Duft, wat een Raseerwater utmaakt. Un de Keerls brükt dat in erst Linie nich för

sik sülmst, sondern för de Fronslüüd, de dat rüken schöllnt, verstahnt Se?!

 

Gabi:       

Hhmm...

 

Ingo:        

Fronslüüd mögen Keerls, de good rüken. – Dat kennen Se doch seeker ok vun Ehrn Mann,

oder?!

 

Gabi:       

Ik bün nich verhierat un opstünd ok nich verpartnert. Ik heff mi vör dree Maant vun mien

Verlovten trennt. Daar gaff dat woll noch ´n annern, de sien After Shave besünners good

rüken kunn.

 

Ingo:        

Oh, dat dieht mi leed.

 

Gabi:       

Is al good.

 

Ingo:        

Liekers könnt Se sik vörstellen, wat ik meen, nich wohr!?

 

 

 

Gabi:       

Seeker. – (schnuppert) Se rükt ja ok nich slecht.

 

Ingo:        

Danke. Un just dorüm geiht dat. Wi wüllt maal nich blots de Mann op dat Plakat, wi wüllt vör

allem de Fro, de düssen Duft mach.

 

Gabi:       

Dat heet, dat ik tohoop mit ´n Mann fotografeert ward.

 

Ingo:        

Heel recht. Dat Projekt sücht so ut: He steiht mit nakend Oberkörper vör d´ Speegel – even

just nadem he dat After Shave opleggt hett – wieldess Se dann in ´n Mörgenrock düsse Duft

schnuppern deiht.

 

Gabi:       

Dann warrn de Biller also doch jichenswie erotisch?

 

Ingo:        

Na ja – so heel ohn Pfiff kann man de Lüüd hüüt nix mehr verkopen.

 

Gabi:       

Weer blots ´n Frag. Is okay.

 

Ingo:        

Wi hebbt de Firma uns Idee vörstellt, un spontan de Toslag kreegen för düt Produkt. Just

sowat haren se al jümmers söcht; hebbt se uns antwoord. To ´n Ersten anner Maant schall de

Kampagne losgahn. (steht auf, holt einen Ordner aus dem Regal, sucht ein Formular)

 

Gabi:       

Hört sik interessant an.

 

Ingo:        

Se könnt dorvun utgahn, dat dat dree bit veer Dagen dürt, bit wi de best Biller in d´ Kasten

hebbt. Se geven dann Ehr Tostimmen mit ´n Verdrag, dat in jeede Illustrierten un ok op

Plakaten düsse Biller mit Se elkeen togangig maakt warrn dörven. – Nu wüllt Se seeker

weeten, woveel daar bi rutspringt för Se, nich wohr?! Denn dorüm gehit dat ja ok.

 

Gabi:       

Na ja...

 

Ingo:        

(hält ihr das Formular hin) Se warrn för düt Shooting pauschal betahlt. Dat hier is de Bedrag.

(zeigt es auf dem Schreiben)

 

Gabi:       

(staunt nicht schlecht) Wow, also dormit harr ik nu nich reekend. 12.000 Euro blots för een

poor Biller vun mi!?

 

Ingo:        

Wenn Se good sünd, könnt dorna noch anner Projekte folgen.

 

 

 

Gabi:       

Liekers verstah ik daar wat nich. Ik meen, ik kann gor nix vörwiesen, heff noch nie nich as

Model arbeid; viellicht stell ik mi ja in ´t Studio heelmaal dumm an. Se könnt doch nich Ehr

Model na Sympathie un Utsehn wählen. Dat gifft doch seeker Castings för sowat.

 

Ingo:        

Daar hebbt Se recht. Aver glöven Se mi – Se sünd de Recht. Wat könnt Se denn al groodardig

verkehrt maken? Un so as Se utsehnt... seggen Se mi een Mann de daar wegkieken kann,

wenn Se op ´n Plakat to sehn sünd.

 

Gabi:       

Se maken mi heel verlegen, Herr Neumann.

 

Ingo:        

Wenn Se wüllt, könnt wi gern maal ´n Stell-Prov maken; so as dat dann amenne in ´t Studio

utsücht.

 

Gabi:       

Hier?

 

Ingo:        

Worüm nich!? Se hebbt doch keen Problem dormit?

 

Gabi:       

Nee nee.

 

Ingo:        

So könnt wi sehn, off Se sik würklich eegen för düsse Saak; un just dat weer doch vörhin

noch Ehr Sörg, nich wohr ?!

 

Gabi:       

Dat stimmt. Wat schall ik maken?

 

Ingo:        

Moment. Ik bün forts trüch. (ab nach rechts)

 

Gabi:       

(geht mit dem Weinglas zum Regal, sieht sich die Ordner und Bücher an, sowie die CD

-Sammlung o.a.)

 

Ingo:        

(kommt mit einem lebensgroßen Spiegel auf Rollen zurück, sowie einem Morgenrock aus

Satin oder sonstigem glänzenden Stoff) So. De treckt Se bidde maal over. (reicht ihr den

Morgenrock)

 

Gabi:       

(tut dies, über ihre Kleidung)

 

Ingo:        

(sieht das, dann:) Äh... viellicht is dat beeter, wenn Se sik al maal so föhlen, as dat dann later

op de Biller to sehn is. Se verstahnt? Is beeter - glöven Se mi.

 

 

 

Gabi:       

Wenn Se meenen. (zieht den Morgenrock wieder aus, geht in eine Ecke, dreht sich um, zieht

dann alles, bis auf den BH bzw. Unterhemd aus, dann den Morgenrock wieder an. Mutige

Spielerinnen können auch nichts mehr unter dem Morgenrock tragen)

 

Ingo:        

(währenddessen) Se hebbt doch seeker nix daartegen, wenn ik hier de Part vun Ehr Foto

-Partner overnehm?

 

Gabi:       

Nee, in Tegendeel.

 

Ingo:        

(zieht blitzschnell sein Oberhemd bzw, Pullover und Unterhemd aus, steht nun mit nacktem

Oberkörper da)

 

Gabi:       

(dreht sich dann um, wundert sich sehr) Oh...

 

Ingo:        

Wohrschienlik ward... (überlegt schnell) Dennis Keller Ehr Partner för de Biller.

 

Gabi:       

Dennis Keller?

 

Ingo:        

Noch nie nix vun em hört? Uns best Model vun de Mannslüüd. – Hebbt Se bidde keen

Hemmungen, wiel ik nu tomol textilfree vör Di stah. – Wi könnt doch „Du“ seggen, nich

wohr!?

 

Gabi:       

(etwas überrumpelt, aber dennoch:) Ja, vun mi ut. Gern.

 

Ingo:        

Just so steiht Dennis dann in ´t Studio ok vör Di. Düsse Prov hier passeert blots to Dien

Vördeel. Dennis ward Oogen maken, wo professionell Du büst. He seggt jümmers, dat he

nich mit Laien arbeiden will.

 

Gabi:       

Oh, dann bün ik em viellicht gor nich recht?

 

Ingo:        

Dorför schall ik woll sörgen; un dorüm maak wi ja ok düsse Prov. - De Biller warrn so

schooten, dat uns Speegelbild to sehn is, versteihst Du?! Also, wi stellen uns vör de Speegel...

(Ingo stellt sich vor den Spiegel) Du steihst dann achter mi. Ik bün just fardig mit ´t Raseeren

un heff düt neij After Shave opleggt. Stell Di düsse Situation eenfach vör. 

 

Gabi:       

Maak ik. (stellt sich dichter hinter ihm. Diese Szene bitte seitlich zum Publikum zeigen)

 

Ingo:        

De Mann un de Fro schöllnt op dat Plakat natürlik een Poor daarstellen. Un dörch de Duft vun

dat Raseerwater büst Du... na ja... wo seggt man?

 

Gabi:       

(überlegt) Hhmm... jichenswie antörnt? Geil?

 

Ingo:        

Genau. Antörnt un geil - op ´n erotisch estethisch Basis, wenn ik dat maal so seggen dörv.

 

Gabi:       

(kichert)

 

Ingo:        

He versöcht, cool un männlich in de Speegel to kieken, wieldess se dicht an sien Wang geiht

un vun de Duft totol faszineert is. Een Hand leggt se üm sien Schuller. So harr ik mi dat

docht. Muchst Du dat maal versöken? – Am besten is dat, Du stellst Di dat so vör, as wenn

Dien Kolleg vun dat Shooting ok würklich Dien Keerl weer. Dat is just so as in ´t Theoter. Du

möötst versöken, een gooden Rull to speelen.

 

Gabi:       

Okay.

 

Ingo:        

Na dann. (stellt sich in Pose vor den Spiegel, schaut hinein)

 

Gabi:       

(umarmt ihn mit einem Arm von hinten, legt ihre Hand auf seine Brust, geht mit ihren Lippen

dicht an seine Wange) So?

 

Ingo:        

Genau so. Di mööt man ja gor nix mehr bibrengen. Wi hebbt hier dat verkehrt Lücht un wi

sünd beid nich schminkt, aver Du büst genial. Dat meen ik würklich ernst.

 

Gabi:       

Danke. Ik harr nich docht, dat dat so eenfach is.

 

Ingo:        

Ik denk blots just...

 

Gabi:       

Is doch jichenswat nich op Steh?

 

Ingo:        

Na ja, weest Du - Sex verköfft sik jümmers good. Dat kunn op de Biller noch beeter utsehn,

wenn Du düsse Mörgenrock... wo schall ik seggen? Na, op de Biller kummt dat beeter rover,

wenn tomindst een vun Dien Schullers free is. Nakend Huut kummt düchtig good an. 

 

Gabi:       

(zieht den Morgenrock so herunter, dass beide Schultern nun frei sind) So?

 

Ingo:        

Exakt. Un nu nochmaal de glieke Pose as vörhen.

 

Beide :     

(machen dies, schweigen, bleiben eine zeitlang in dieser « Starre » stehen, dann schaut Gabi

auch in den Spiegel, Ingo ist erregt)

 

Ingo:        

(dreht sich zu ihr um, sieht ihr tief in die Augen) Gabi...

 

Gabi:       

Ja?

 

Ingo:        

Wi... wi schullen nu beeter ophören.

 

Gabi:       

Ja? (löst sich von ihm, zieht den Morgenrock wieder ordentlich über) Ik hop, dat ik allns so

maak, as Du Di dat docht hest. Weer denn würklich allns okay?

 

Ingo:        

(verwirrt von der Situation) Beeter! – Du büst beeter as jeede vör Di.

 

Gabi:       

Veelen Dank. (seufzt) Well harr docht, dat mien Dröm vun een Modellkarriere doch

nochmaal wohr ward? – Ik kann mi dann doch wedder antreken, ja? (will dieses schon tun)

 

Ingo:        

Ja. Dat heet... (geht schnell zu ihr) Gabi?

 

Gabi:       

Ingo?

 

Ingo:        

(steht vor ihr, fasst sie an den Armen, steht einige Zeit unschlüssig vor ihr) Ik... also...  (küsst

sie dann einmal auf den Mund)

 

Gabi:       

(überrascht) Ingo? Wat...

 

Ingo:        

Gabi, ik kann Di dat ok nich verkloren, aver... (umarmt sie dann plötzlich stürmisch und küsst

sie leidenschaftlich)

 

Gabi:       

(lässt es dann gerne zu)

 

 

 

 

Vorhang

 

 

Ende des ersten Akts

 

 

 

 

 

 

 

Zweiter Akt

 

(ca. zwei Wochen sind vergangen. Wenn der Vorhang sich öffnet, sitzt Ingo am Tisch und

starrt vor sich hin. Sven lehnt am Türrahmen. Er trägt einen Jogging-Anzug. Es ist ein

Wochentag, ca. 17 Uhr. Auf dem Tisch stehen zwei gefüllte Kaffeebecher, sowie eine

Kaffeekanne)

 

1. Szene

Sven:        

De Bewiese weern vun Anfang an eendüdig. Aver ´n Richter dorvun to overtügen dat man in

´n Recht is, dat is ´n hart Stück Brood. Dorbi harr de Ollske sied 12 Johren 7 Punkte in uns

Verdrag broken. Ik meen, daar hört ´t doch woll op. Worto maakt man denn Verträge? Dormit

een vun beid Vertragspartner jeede Regel breeken dörv?

 

Ingo:        

(abwesend) Hhmm...

 

Sven:        

3 Johr dürt düsse Rechtsstried nu al an. Mit Gutachten, Anwalts-un Gerichtskosten komen

daar bummelig 40.000 Euro tosamen. Un Du weest ja - wiel dat ´n Urheber

-Verdragsgeschicht is, kummt daar keen Rechtsschutzverseekern för op. Wokeen verleesen

deiht, de mööt allns betahlen.

 

Ingo:        

Hhmm... (schaut auf die Uhr)

 

Sven:        

(setzt sich zu ihm, trinkt einen Schluck Kaffee) Mien Anwältin hett seggt, dat weer een good

Entscheedung vun mi, dat wi nu Berufung inleggt hebbt; dat Oberlandesgericht ward nu woll

endlich entscheeden, dat düsse Verlag blots scheiße baut hett. –  (lacht auf) Ik mööt Recht

kriegen, denn 40.000 Euro betahlen un betto mien Leevensend an düt Monster bunden, Ingo,

dat weer mien End. –Komend Dönnerdag ward dat Urdeel verkünd. Ik much ja to gern dat

dumm Gesicht vun düsse Ollske sehn, wenn de Richter verkünden deiht: „Die Klage wird

anerkannt“.

 

Ingo:        

Süchst Du dat denn nich - dat dumm Gesicht?

 

Sven:        

Nich bi dat Urdeel. - Verrückt, dat man gor nich sülmst daar ween mööt, nich wohr?! De

deelen mien Anwältin dat Urdeel eenfach schriftlich mit. Se röppt daar Dönnerdag natürlik

an, dormit wi endlich bescheed weeten; dat is ja klor. Dat töven maakt mi nu al heel kribbelig.

- Weest Du, ik hebb doch blots mien Wark as Autor un... na ja, un Di, as mien eenzig un best

Fründ. Mien Ollern leeven nich mehr, ik bün een Eenzelkind; mien eenzig Halt un mien Freid

op düsse Eer is dat Schrieven vun Theoterstücken. Aver düsse Prozess treckt mi richtig

rünner. Ik kann al gor keen freen Gedanken mehr faten, denk blots noch an düsse Klag.

 

Ingo:        

Deiht mi leed. (schaut wieder zur Uhr)

 

Sven:        

Güstern hebb ik erstmaal mien Testament maakt. Klingt verrückt in mein Oller, ik weet. Aver

 

 

- Du, stell Di maal vör, mi passeert wat, bevör de Klag anerkannt ward; dann kasseert düsse

Schabracke vun de Verlag ehr Leevenlang de Tantiemen vun sämtlich Theotergruppen – un

dat blots dörch mien Talent. Ik kreeg ünner d´ Eer seeker keen ruhig Minüte, wenn ik nich

wüss, dat dat so nich lopen schall na mien Dood. Nich een Cent schall se dann noch kriegen,

düt Miststück. (holt einen gefalteten Papierbogen aus seiner Jogging-Hosentasche, wedelt

damit kurz vor Ingos Gesicht herum) Dat heff ik heel genau opschreeven. 

 

Ingo:        

Hhmm...

 

Sven:        

(steckt den Bogen wieder ein) Weer nich licht, mien Nalass to verfaten – ik bün ´n beeten

abergläubisch, dat weet Du ja. Man nu is dat maakt un ik föhl mi heel good dormit.

 

Ingo:        

(immer noch abwesend) Kann ik good verstahn.

 

Sven:        

Wat is hüüt los mit Di? Hörst Du mi eenlik to?

 

Ingo:        

Seeker. Woso?

 

Sven:        

Na, Du drömst blots herüm; kikst jümmers op de Uhr... bedrückt Di viellicht ok wat? Ik bün

Dien Fründ; mi kannst Du doch allns seggen.

 

Ingo:        

(noch immer abwesend) Ik drück Di de Dumen, dat Du de Rechtsstriet winnen deihst. 40.000

Euro seggst Du, kost dat wohrschienlik? – Dat is ja woll keen Grund, an dat End to denken.

Un Dood - Mensch Sven, Du büst in de best Johren – denk doch nich al an sowat.

 

Sven:        

Woso quatsch ik mi de Mund hier eenlik fusselig? Di interesseert mien Privatleeven ja gor

nich.

 

Ingo:        

Seeker interesseert mi dat. Dat is blots... (nach einer kleinen Pause) Sven; segg maal: Büst Du

glücklik?

 

Sven:        

Off ik glücklik bün? Na ja... eenlik woll. Ik kunn mi wedder ´n Fro an mien Sied vörstellen,

heff aver mien Schreiveree - een eegen Huus... wat schall dat denn nu?

 

 Ingo:       

Wolang weerst Du mit Ina tosamen?

 

Sven:        

4 Johr. Se kunn nix dorför, dat dat mit uns nich mehr klappt hett. Ik döög eenfach nich för ´n

Beziehung. Bün even woll as ewig Single born.

 

 

 

 

Ingo:        

Alida un ik sünd acht Johr verhierad. Wi sünd eenlik glücklik tosamen. Aver kannst Du Di

vörstellen, dat daar tomol een anner Fro inbreeken deiht, in so ´n Ehe?

 

Sven:        

Ingo... Du büst frömdgahn? Du hest dat mit ´n annern Fro dreeven? Is ja krass. – Wat schall ik

dorto seggen? Dorvun geiht de Welt ja nich ünner, ok wenn man verhierad is. Solang dat ´n

eenmalig Utrutscher blifft un Alida nix dorvun gewohr ward... Wokeen is denn düsse Fro? Un

wor hest Du se kennenlernt?

 

Ingo:        

Se heet Gabi. Un dat is nich blots de Sex. Du kennst se nich. Se is so... anners.

 

Sven:        

Ingo – Du denkst doch nich an Scheedung?

 

Ingo:        

Mi hett dat even vull erwischt.

 

Sven:        

Woans kunn dat sowiet komen bi Alida un Di? Hebbt ji Sörgen? Is jichenswat inslapen in jo

Ehe? Klappt dat in ´t Bedd nich mehr?

 

Ingo:        

Just dat is dat ja. Bi Alida un mi is eenlik allns bestens. Man dann is vun een op de anner

Minüte düsse Gabi in mien Leeven treeden un… ik kann nich mehr ohn se. Ik kann nix

daartegen maken.

 

Sven:        

Boah... un wolang geiht dat al?

 

Ingo:        

Twee Weeken.

 

Sven:        

Twee Weeken.  Un Du büst 8 Johr verhierad. Mensch, dat smitt man doch nich eenfach weg

as ´n twei Radio. Seeker gifft dat Phasen, wor ´n Ehe langwielig Dagen hett. Un Sex mit ´n

anner Fro is na soveel Johren Ehe seeker interessanter un ok beeter as jümmers mit de Glieke.

Aver scheeden laten... Mensch Ingo... Du büst selbstständig, Dien lütte Bedriev löppt doch

good...

 

Ingo:        

(mehr zu sich selbst) Hest Du ´n Ahnung...

 

Sven:

Du büst gesund; ji hebbt hier ´n smucke Wohnung, jo geiht dat finanziell seeker nich slecht.

 

Ingo:        

(lacht kurz höhnisch auf)

 

Sven:        

Dat gifft man doch nich allns op wegen so ´ne (etwas ironisch) ...Gabi.

 

 

Ingo:        

Ik hebb versöcht mi daartegen to wehren, Sven. Dat klappt aver nich. Ik kann nich mehr ween

ohn Gabi.

 

Sven:        

Un Alida weet vun allns noch nix?

 

Ingo:        

(schüttelt mit dem Kopf)

 

Sven:        

Wenher wullt Du ehr wat seggen?

 

Ingo:        

Dat frag ik mi ok sied 14 Dagen.

 

2. Szene

Alida:       

(kommt von rechts herein, trägt einen Jogginganzug, hat eine gefüllte Sporttasche dabei) Hey,

Hallo Sven.

 

Sven:        

Hallo Alida. Ich wull Dien Mann to ´n Joggen afholen. Aver de hett dat hüüt nich so dick mit

Bewegung.

 

Alida:       

Dorbi ward em dat heel good dohn. (streichelt Ingo neckisch über den Bauch) Nich wohr,

Schatz?!

 

Ingo:        

Een anner maal. Nich hüüt. – Geihst Du na Dien Zumba-Kurs?

 

Alida:       

Richtig. In knapp twee Stünden bün ik wedder trüch. (schon abgehend nach hinten) In d´

Köhlschapp steiht noch Koken vun Else. Wenn ji mögt... Tschüß.

 

Sven:        

Tschüß Alida.

 

Ingo:        

(steht schnell auf) Alida?

 

Alida:       

Ja?

 

Ingo:        

Töv noch even. Hüüt is Dönnerdag.

 

Alida:       

Ja, ik weet. Woso?

 

Ingo:        

Na, Du weest doch. – Dönnerdag.

 

 

Sven:        

(wundert sich nur)

 

Alida:       

(dann plötzlich, etwas erschrocken) Du meenst doch nich... de Dönnerdag?

 

Ingo:        

(nickt)

 

Alida:       

Oh Gott.

 

Sven:        

Hey, wat geiht denn hier af? Kummt de Gerichtsvollzieher off wat?

 

Alida:       

(mehr zu sich selbst:) Sowat ähnlichs.

 

Ingo:        

Dat versteihst Du nich, Sven. (zu Alida:) Du nimmst mien Auto mit, ja?!

 

Alida:       

Ja. Un wenn ik wedder trüch komm, dann...

 

Ingo:        

...dann is allns lopen, denk ik. Tegen 19 Ühr möötst Du aver op jeedenfall wedder trüch sien,

hörst Du?!

 

Alida:       

(nickt, schluckt, zittert etwas, geht dann spontan auf Ingo zu, umarmt ihn) Veel Glück un

Kraft, Ingo. (Kuss, dann muß sie sich die Tränen trocknen) Gott stah Di bi.

 

Ingo:        

Danke.

 

Sven:        

Du leev Tied; hier speelen sik ja Dramen af. Schull ik wat weeten?

 

Ingo:        

(und Alida schnell gemeinsam:) Nee!

 

Alida:       

Dann... dann gah ik maal.

 

Sven:        

Töv Alida. Ik gah glieks mit rut. Ik will doch wat för mien Body dohn; un hier op ´n Stohl is

dat denkbor slecht. (klopft Ingo auf die Schulter) Ingo – ik kiek maal wedder rin.

 

Ingo:        

Een anner Maal jogg ik gern mit. Aver hüüt... Wenn wi uns vörher nich mehr sehnt – veel

Glück för Dien Prozess.

 

 

Sven:        

Veelen Dank. Dat kann ik brüken. - Gah wi noch ´n Stück tosamen, Alida?

 

Alida:       

(hört das gar nicht, seufzt, streichelt Ingos Wange, geht dann schnell ab nach hinten, muß aber

dann weinen; schlägt Tür hastig zu)

 

3. Szene

Sven:        

Alida? – Wat hebbt ji blots för Sörgen? Ahnt Alida al, dat Du ehr nich trö büst? So verholt sik

doch keen glücklik Fro.

 

Ingo:        

(seufzt) Nee Sven, dat is dat nich. Wees nich böös. Männich Dinge kann man nich vertellen –

nich maal sien best Fründ.

 

Sven:        

Okay. – Boah, bün ik froh, dat ik Single bün. (macht sich schon ein wenig warm für´s Joggen)

Overlegg Di good, wat Du deihst, Ingo. Alida is ´n tolle Fro.

 

Ingo:        

Maak ik.

 

Sven:        

Un tschüß… (ab)

 

Ingo:        

(allein:) "Overlegg Di good, wat Du deihst, Ingo… Ja… Alida is ´n tolle Fro." - Du hest ja so

recht, Sven. (steht eine zeitlang unschlüssig im Raum, geht dann zum CD-Player, startet eine

Musik. Bitte keine flotten Disco-Rhythmen, sondern eher leicht melancholische Instrumental

-Musik. Ingo lauscht der Musik, schaut wieder auf die Uhr, dann nach einer Weile klingelt es

sehr oft an der Wohnungstür. Ingo stellt die Musik ab, geht nach hinten, öffnet die Tür)

 

4. Szene

 

Else:

(„stürmt“ herein, aufgebracht, sieht sich hastig um. Sie hat das Buch aus dem Koffer dabei)

Allns op Steh hier?

 

Ingo:        

(kommt von hinten wieder dazu, schließt die Tür, etwas genervt) Else, wat schall hier denn

nich op Steh ween?

 

Else:         

Na, Du büst good. Hüüt is doch DE Dag! Un dat muss ja woll mit ´n Düvel togahn, wenn

mien Future-Kuffer nich de Wohrheit seggt hett.

 

Ingo:        

Ik hebb nich veel Tied, Else. Vör allem hebb ik nich veel för Dien Speelereen over. Nu snack

also nich lang üm de heet Bree herüm un segg wat Du utlehnen wullt.

 

 

 

 

Else:         

Ik mööt doch bidden. Blots wiel ik af un to maal ´n poor Eier, ´n Paket Koffje off  Melk brük,

ward ik hier al wedder as Beedel-Klaas afstempelt!? Ji hebbt jümmers noch allns wedder

trück kreegen vun mi.

 

Ingo:        

Ja, wat wullt Du denn?

 

Else:         

Ik hebb hüüt vör twee Weeken mit Alida in de Tokunft keeken. Un dat Symbol vun Alida hett

heel dütlik weesen, dat hier in düt Huus ´n Moord passeert. Un hüüt is Stichdag! So!

 

Ingo:        

(muß nun aber doch schlucken) M…. Moord, seggst Du?

 

Else:         

Heel recht. Un allns wat ik bitlang mit mien Future-Kuffer maakt hebb is achteran ok

intreden. Butendem hebb ik Alida ok noch de Korten leggt. Bit vörgüstern wüss ik noch nich

so heel genau, wat de Kuffer allns kann. Nu hebb ik aver dat Book dörch - ja, ik heff mi daar

richtig rinkneet. Haaa... ik weet mehr vun Di un Alida as Di leev is, Ingo.

 

Ingo:        

(überrascht) Ochwat.

 

5. Szene

Gabi:       

(kommt von hinten langsam herein) Hallo?

 

Ingo:        

(geht zu ihr, kann sie aber natürlich nicht so begrüßen, wie er es gerne täte) Hey Gabi... – äh,

ik meen: Fro Koch.

 

Gabi:       

De Butendöör stunn open.

 

Else:         

Hebb ik de nich wedder recht dichttrucken? Deiht mi leed. (mustert Gabi) Gooden Dag.

 

Gabi:       

(freundlich) Gooden Dag.

 

Else:         

(zu Ingo:) Un? Wullt Du uns nich vörstellen?

 

Ingo:        

(schnell) Seeker. Also – Fro Koch – dat is uns (etwas ironisch) leev Naverske Else Krautwurst

– Else – mien... äh... Arbeidskollegin Gabi Koch.

 

Gabi:       

Freit mi. (reicht ihr die Hand)

 

 

 

 

Else:         

(tut dies auch, aber sehr skeptisch) Arbeidskollegin, soso... Un so jung un attraktiv. - Aver

wieder in d´ Text. Ik heff Alidas Korten hüüt nochmaal gründlich naprüft. Un dorbi is

rutkomen...

 

Ingo:        

Else, dat will hier nu würklich nüms weeten. Un Du süchst doch woll, dat ik nu keen Tied

mehr för Di heff. Fro Koch un ik mööten tosamen wat vörbereiten.

 

Else:         

(jetzt bestimmter) Dorbi is rutkomen, dat se sik neij verleeven deiht, jawoll!

 

Ingo:        

Aha.

 

Else:         

Neij verleeven, ja. Un dat passt doch heel good mit de Moord tosamen, de se mit dat Blee

gooten hett, meenst Du nich ok? Wor is Alida denn nu?

 

Gabi:       

(hört zu, begreift aber kaum was)

 

Ingo:        

(kommt ein bißchen ins Schwitzen) Nich daar. Un nu gah bidde, Else. (will sie schon

hinausbegleiten)

 

Else:         

Hier in mein Buch steht ganz deutlich... (schlägt das Buch auf, liest dann) „Die Bedeutung der

mit Blei gegossenen Symbole, die Sie auf den Seiten 210 bis 224 finden, werden

höchstwahrscheinlich am 21. Tag wirksam.“ Dat sünd dree Weeken. Un dorüm bün ik... (dann

langsam überlegend) Moment maal – wat steiht hier? 21 Dag? Ik doch, dat weern blots 14.

 

Ingo:        

(„schiebt“ sie immer mehr zur Tür) Süchst Du, Else – daar möötst Du woll noch an arbeiden.

Les dat allns am besten nochmaal in Roh dörch. Nehm Di nu een poor Stünden, dormit Du

keen Fehlers mehr maakst.

 

Else:         

Ik bün vör – twee Weeken hier ween un hebb mit Alida in de Zokunft keeken. Dat heet dann

ja...

 

Ingo:        

…dat Du ´n heel Week to fröh hier büst.

 

Else:         

(ärgert sich über sich selbst) Dat kann ja woll nich wohr ween. Dorbi kunn ik swören, dat in

dat Book steiht „in den nächsten 14...“

 

Ingo:        

Ja ja, Else. Maakt ja nix. Komm doch anner Week üm düsse Tied wedder vörbi. Dann hebb

wi hier seeker de neij Keerl vun Alida un ok Dien Liek.

 

 

 

Else:         

Dat is Ironie - dat verstah sogor ik. Hier in düt Huus passeert ´n grood Unglück – wat ik Di

segg.

 

Ingo:        

(ironisch) Aver seeker doch. Wi sünd ok al gespannt, wat dat woll ween mach.

 

Else:         

(schon im Flur nach draußen “geschoben” von Ingo) Holen Se de Oogen open, jung Fro. Man

kann nie nich weeten, wat dat Schicksal mit uns vör hett.

 

Gabi:       

(belustigt) Danke för de Tipp.

 

Else:         

(nun endgültig draußen)

 

6. Szene

Ingo:        

(schließt die Tür, kommt dann zurück) Puuuhhh..., DE kann nerven.

 

Gabi:       

Ik heff woll afsluts keen blassen Schimmer, worvun düsse Fro hier snackt hett... (geht zu ihm,

beginnt sein Oberhemd aufzuknöpfen) ...ik weet blots, dat se nu weg is, un dat wi mehr as 10

Stünden nich tosamen weern. (zieht ihm das Hemd aus der Hose, beginnt auch schon sich

ihrer eigenen Kleidung zu entledigen, küsst ihn dann „wild“, öffnet auch schon seine Hose)

 

Ingo:        

(wehrt sie dann jedoch ab) Gabi – wi... wi mööten maal mitnanner snacken. (wendet sich ab,

schließt den Reißverschluss seiner Hose wieder, überlegt)

 

Gabi:       

Wi mööten snacken? Wat is denn?

 

Ingo:        

Gabi, ik bün verrückt na Di.

 

Gabi:       

Ik doch ok na Di. Bedrückt Di jichenswat? – Good, ik gev to, dat hier männich Saken een

beeten gediegen sünd. Ik kenn Di nu twee Weeken un heff jümmers noch nich Dien Foto

-Studio sehn. - Ik frag mi, worüm dat mit dat Foto-Shooting nich los geiht. Ik weet ok nich

vun wat för ´n Alida düsse Naverske hier just snackt hett - aver wi hebbt uns; dat langt doch.

 

Ingo:        

Dat langt even nich, Gabi. Ik heff Di wat versweegen.

 

Gabi:

Ik hör.

 

Ingo:        

(fasst sie an den Armen) Gabi; wullt Du würklich old warrn mit mi? Hest Du mi vun Harten

gern un wüllt wi jümmers tosamen dörch dat Leeven gahn?

 

 

Gabi:       

Ik kann mi gor nix anners mehr vörstellen. Ingo; nu segg doch endlich, wat Di Sörgen maakt.

 

Ingo:        

Good. Gabi, düt Foto-Studio gifft dat nich mehr. Ik bün Insolvent. Toerst heff ik docht, dat ik

mit düsse After-Shave-Geschicht nochmaal ´n Chance krieg; aver... güstern hett man mi

mitdeelt, dat dat vörbi is.

 

Gabi:       

Oh Schatz; dat deiht mi so leed. (tröstet ihn, indem sie sein Gesicht streichelt) Dat kann aver

doch uns Glück nix anhebben.

 

Ingo:        

Schöön, dat Du liekers to mi holtst. – Dat heet aver ok, dat dat finanziell nich just to ´n Besten

steiht mit mi.

 

Gabi:       

Wi schaffen dat. Tosamen sünd wi stark.

 

Ingo:        

Düsse Alida...

 

Gabi:       

Ja?

 

Ingo:        

Dat is… mien Süster, Gabi. Se wohnt hier bi mi.

 

Gabi:       

(jetzt leicht erbost) Dien Süster wohnt hier bi Di? Un dat vertellst Du mi erst nu?

 

Ingo:        

Ik heff dat mit Afsicht versweegen, wiel Du so glücklik weerst. Aver nu... Weest Du, bi mien

Süster hett man vör 2 Johren een Gehirntumor faststellt. Un dat kann nich opereert warrn.

Familie heff wi nich mehr. Keen Ollern, keen Broders un Süsters. Ik kunn dat nich over ´t

Hart brengen, se in een Pleeg-Heim ünnertobrengen, solang se noch to leeven hett. Un in ´t

Krankenhuus kann se nich mehr blieven. Man kann nix mehr för se dohn. Un dorüm wohnt se

bi mi.

 

Gabi:       

Oh Gott, dat is ja gräsig. Wo geiht ehr dat denn?

 

Ingo:        

Se liggt meestens de heel Dag in ´t Bedd. Veer maal hett se al versöcht, sik dat Leeven to

nehmen, wiel se de Pien eenfach nich mehr utholt. Se... äh... befind sik nu in ´t Endstadium.

Ik weer güstern noch mit ehr bi ´n Doktor. De hett seggt: Höchstens noch een Maant, dann...

 

Gabi:       

Oh Ingo; wat maakst Du blots dörch?! Siet Johren düsse Belastung mit Dien Süster, nu ok

noch dat „ut“ vun Dien Studio... Nu ward mi ok klor, worüm wi jümmers so faken bi mi in ´t

Bedd...

 

 

 

Ingo:        

Een Glück, dat ik Di heff – ik hull dat anners gor nich ut.

 

Gabi:       

Wo is denn ehr geistig Tostand?

 

Ingo:        

(spielt den Verzweifelten) Ik... Och Gabi - dat gifft keen Hülp. Du glövst ja gor nich, wo

faken se mi al beden hett, dat ik ehr Leeven een End maken schall; bevör se dat nich mehr

sülmst entscheeden kann.

 

Gabi:       

Un? Kann se dat noch entscheeden?

 

Ingo:        

(täuscht Tränen vor, vergräbt das Gesicht in Gabis Schulter, dann...) Se kennt mi gor nich

mehr. Un se weet ok männichmaal nich mehr, wat se deiht. Ik bün ok an ´t End, Gabi.

 

Gabi:       

So kann dat doch nich wiedergahn, Ingo. Du geihst togrund doran – nich blots se.

 

Ingo:        

(plötzlich erfreut, dass sie diesen Vorschlag macht) Nich wohr?! Dat heff ik mi ok docht. Se

lidd blots noch – un se hett blots düssen Wunsch, dat se erlöst ward.

 

Gabi:       

Kann ik se sehn?

 

Ingo:        

Leever nich. De Anblick is nich so schöön. Wat schall ik denn blots maken?

 

Gabi:       

Du möötst dat dohn, wat Du för recht holtst. Wenn se würklich blots noch lieden mööt...

 

Ingo:        

Morphium wirkt ok al nich mehr. Ik kann mien Süster aver doch nich ümbrengen. Un woans

schull ik dat denn ok anstellen? Wenn ik se vergiften do off so, dann bün ik doch dran. Dorto

kummt, dat se ehr Leevensverseekern to mien Gunsten afsloten hett. Dorüm passt mi ok ehr

Suizid-Versöök nich, wenn sik dat ok bannig makaber anhört. - Se mööt also woll töven, bit

dat vun sülmst toend geiht. Düsse Gedank is eklig, ik weet – aver immerhen geiht dat üm

60.000 Euro.

 

Gabi:       

Wow.

 

Ingo:        

Tja... (kurze Pause) Un... wat denkst Du?

 

Gabi:       

Wees mi nich bös, aver wenn Dien Süster würklich blots noch de een Wunsch hett, dat se

erlöst warrn will, dann schullst Du ehr düt Geschenk nich verweigern.

 

 

 

Ingo:        

Gabi – wat seggst Du denn daar?

 

Gabi :      

Dat hört sik hart an, is dat denn aver nich för jeeden dat Best?! (überlegt kurz) Wat holtst Du

vun ´n Unfall? – (schnell) Deiht mi leed, wenn ik sowat vörslah; man so kann dat doch ok

nich wiedergahn.

 

Ingo:        

Een Unfall, seggst Du!? Dat is... dat is – genial. Aver wo kunn sowat utsehn?

 

Gabi:       

Dat weet ik ok nich so genau. Weer doch mööglich, dat se...

 

Ingo:        

...in ehrn verwirrt Tostand in een Auto instiggt un dann bi de Petershagener Schlucht de

Afgrenzung verfehlt.

 

Gabi:       

Petershagener Schlucht? Och, Du meenst düsse Baugruv?

 

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
© Die ganze Welt ist eine Bühne