Lange danach gesucht - auf Ibiza 2012 endlich gefunden
Musiker gesucht

    „De Broadway liggt an ´t

           Middelmeer“

 

 

 

Komödie in 3 Akten

(5 Bilder)

 

von

 

Helmut Schmidt

 

 

(niederdeutsche Fassung)

 

 

 

 

 

 

Inhalt:

 

Karin Pieper und Theo Freymuth führen gemeinsam ein kleines Reisebüro. Seit einiger Zeit fühlt Karin sich jedoch privat sehr vernachlässigt, und auch überfordert, weil sie das Geschäft mehr und mehr alleine führen muss. Theo ist Hobbymusiker in einer Band, und wegen der Proben kaum noch zuhause. Zum Krach kommt es jedoch, als Theo wegen eines Auftritts nicht einmal den gemeinsam geplanten Urlaub nach Kroatien einhalten möchte. Karin fühlt sich verletzt; doch ihre Freundin Nina rät ihr, sie soll Theo einen Denkzettel verpassen und auf jeden Fall alleine in Urlaub fliegen. Dieses macht sie auch – zum Trotz heimlich mit dem sympathischen Kunden Matthias, der zufällig die selbe Reise gebucht hat, und im gleichen Hotel in Dubrovnik untergebracht ist. Sie schwindelt ihrem Theo jedoch vor, dass sie mit der Burgen-Air zu ihrer kranken Schwester nach New York fliegt... Kurz nach Karins Abflug geschieht jedoch das Unfassbare: Im Radio wird berichtet, dass die Maschine der Burgen-Air auf dem Flug von Frankfurt nach New York über dem Atlantik abgestürzt ist. Alle 164 Insassen sind ums Leben gekommen. Auch Karin, denkt Theo. Stammkunden, denen Karin ihren kostbaren Schmuck vererben möchte nach ihrem Tod, kommen schon mal vorbei um sich den Nachlass unter den Nagel zu reißen. Doch plötzlich kommt Karins Freundin Nina dahinter, dass Karin nie in New York war. Dennoch bleibt Karin unauffindbar für mehrere Wochen. Nach einiger Zeit der Trauer tröstet sich ihr Verlobter Theo schnell mit der Sängerin seiner Band. Doch dann steht Karin plötzlich nichtsahnend wieder mit Koffern vor der Tür...

 

 

 

Personen:   5w/4m -1 Statist  - 1 Bühnenbild-Reisebüro

 

 

 

Karin Pieper                           -           (ca. 25 - 30 Jahre)

 

Theo Freymuth                       -           Verlobter von Karin (25 - 35 Jahre)

 

Uwe Freymuth                       -           Theos Bruder (ca. 30 J.)

 

Matthias Putzer                      -           Kunde (25 - 35 Jahre)

 

Anneliese Biskupek                -           Kundin (50 - 60 Jahre)

 

Elisabeth Koppelkamp           -           Kundin (50 - 60 Jahre)

 

Nina Schäfer                          -           Freundin von Karin (20 - 30 Jahre)

 

Friedhelm Braun                    -           Reporter (25 - 50 Jahre)

 

Daniela Rüther                       -           Sängerin (20 - 30 Jahre)

 

 

 

 

Bühnenbild:

 

Das Bühnenbild zeigt das Reisebüro von Karin und Theo. Es geht eine Tür nach hinten zu den Privaträumen; links oder rechts dient eine zweite als Eingangstür. Falls möglich wäre eine Tür aus Glas sehr schön. Im Raum stehen links und rechts jeweils Schreibtische, darauf viele Büroutensilien wie Prospekte, Schreibzeug, Computer, Taschenrechner, Telefon, evtl. ein Faxgerät u. a. Vor den Schreibtischen stehen jeweils zwei Stühle. Weitere (ca. 3) Stühle etwas weiter vorne rechts oder links für wartende Kunden. An den Wänden links und rechts hängen viele Plakate, die auf Reiseziele bzw. Sonderangebote hinweisen. An den Wänden hinten entweder Kästen oder Regale für Reiseprospekte oder aber viele Plakate. Der Raum kann ansonsten hübsch ausgestattet werden mit großen Grünpflanzen und sonstigen Dekoartikeln (Globus, Strandmatte, Sonnenschirm u. a.) Dieses ist den Spielern überlassen. Es sollte einladend und freundlich wirken. An der Eingangstür evtl. eine Glocke die beim Öffnen und Schließen ertönt.

 

Spielort: Ein größeres Dorf auf dem Land in Norddeutschland

 

Spielzeit: Juni/Juli in der Gegenwart

 

Spieldauer: ohne Pausen ca. 100 Minuten

 

 

 

 

 

Erster Akt - 1. Bild

 

Ein Freitagnachmittag am 19. Juni, ca. 15.00 Uhr. Wenn der Vorhang sich öffnet, sitzt Karin am Schreibtisch, steckt einige Unterlagen in ein Kuvert. Ihr gegenüber sitzt Elisabeth Koppelkamp. Auf einem Stuhl etwas abseits sitzt Matthias Putzer wartend und blättert in einem Prospekt. Er macht eher einen etwas betrübten Eindruck. Karin schaut hin und wieder erfreut zu ihm hinüber. Hinweis: Karin sollte - gut sichtbar - eine Kette, sowie passende Ohrringe dazu tragen. Es sind Erbstücke ihrer Großmutter, dementsprechend "alt", aber auffallend hübsch. evtl. in Gold mit Steinen o.a.

 

1. Auftritt

Karin, Elisabeth, Matthias

 

Karin:So, dann harrn wi eenlik allns, Fro Koppelkamp. reicht ihr das Kuvert Dann wünsch ik Ehr een wunnerboren Urlaub.

 

Elisabeth: Na, dat will ik hopen. För de Pries kann man ja ok woll wat verlangen, nich wohr?! – Lesd Johr op Kreta, dat weer ja för mi woll doch nich dat Wohre. Ruh – ja, aver daar weer ja nu woll GOR nix los. steht auf, Karin auch Un dann bold 40 Grad de heel Dagen – un dat twee Weeken lang. Keen schall dat denn uthalen?

 

Karin: Dorvör harr ik Se vörher aver utdrücklich worschaut, Fro Koppelkamp. Wenn man keen Sünn verdragt, is Kreta in August nich besünners antoraden.

 

Elisabeth: Jaja, Se hebbt ja recht. Aver dat weer erst uns tweed Urlaub. Un bold elkeen vun mien Fründinnen un ok veel vun uns Bekannten sünd doch al op Kreta ween, dann mussen mien Rüdiger un ik doch ok endlich maal daarhen.

 

Matthias: schaut hin und wieder hoch, hört dem Gespräch zu

 

Karin: schaut ab und zu wieder zu ihm hinüber Ja.

 

Elisabeth: Uns Navers, de Lehmanns, weeten Se – de fohren ja blots wegen de Lüüd in Urlaub. Dat geiht Gretchen Lehmann eenzig un alleen dorum, dat al Lüüd seggen: äfft nach „Oh, Gretchen un Hinni Lehmann sünd al wedder in Urlaub. Dree Weeken Spanien, 14 Dag Maledieven, 10 Dag Kenia. Woans könnt de sik dat blots leisten? Soveel verdeent Hinni nu doch ok wedder nich op de Werft“. - Wat gifft dat doch för Lüüd, nich?!

 

Karin: Jaja. man merkt ihr deutlich an, dass sie das Gespräch nun gerne beenden möchte

 

Elisabeth: Un wenn de wedder trüch sünd... Ik segg Ehr, Fro Pieper – twee Weeken lang hett Gretchen nix anner to dohn, as mit ehr dumm Urlaubsbiller lostotrecken, de so un so nüms sehn will. ´n Schand is dat, meenen Se nich ok? – Aver dit Johr dreih wi de Spieß maal üm. schadenfroh Se ward seker vör Neid platzen. prahlt Elisabeth Koppelkamp un ehr Mann fleegen in de Demokratische Republik.

 

Matthias: muss lachen

 

Karin: korrigiert Dominikanische Republik, Fro Koppelkamp.

 

Elisabeth: Jaja, dat meen ik ja. Denn dor is se ok noch nich ween! Un dat freit mi am meesten doran.

 

Karin: Goot, Fro Koppelkamp. Ik hoop, dat Se un Ehr Mann dor een schööne Tied hebben.

 

Elisabeth: Un wenn wi wedder trüch sünd, dann warr ik Gretchen maal mit uns Biller op de Nerven fallen. reibt sich erfreut die Hände Oohh... dat ward een Spaß. Weern wi doch blots erst wedder tohuus.

 

Karin: weiß nicht mehr, was sie noch sagen soll Hhmm...

 

Elisabeth: Ja, nu schullen Se aver maal een End finden mit Ehr Beraden. Ik mutt nu ok nödig los. Se holen mi blots op, Fro Pieper. Mutt noch allerhand inkopen, weeten Se?! Man brükt ja doch bannig veel Kleedaasch för so ´n Urlaub. Un mien Rüdiger mutt sowieso heel nödig neej Unnerwaske hebben. steht auf  Na, dann hebbt Se nochmol veelen Dank, Fro Pieper.

 

Karin: Oh bitte. Dorför bün ik doch daar.

 

Elisabeth: Un Se un Ehr Levensgefährte wünsch ik schööne Bedrievsferien af mörgen.

 

Karin: Bannig fründlik vun Ehr.

 

Elisabeth: Hach, un Se dragen ok wedder Ehren wunnerboren Schmuck. Ik beneid Se jümmers wedder dorum. Herrlich - eenfach herrlich, Fro Pieper.

 

Karin: Danke. schmunzelt Un Se weeten ja ok vun uns geheim Afkommen, Fro Koppelkamp. Ik hebb dat nich vergeeten. Aver - pssssst. legt neckisch den Zeigefinder auf ihre Lippen

 

Elisabeth: lacht Hach, Se sünd een Engelchen - Se sünd würklich een Engelchen. geht dann zur Tür

 

Karin: Wenn Se dat seggen... Un wenn Se noch Fragen hebben schullen; komen Se gern nochmal vörbi. Bit 18 Ühr sünd wi hüüt ja noch daar.

 

Elisabeth: Maak ik. Na dann tschü . . . üssiii...

 

Karin: Tschüss, Fro Koppelkamp.

 

Elisabeth: ab nach draußen

 

Karin: schmunzelnd und kopfschüttelnd, schaut dann zu Matthias So, bitte. bietet ihm den Stuhl vor dem Schreibtisch an

 

Matthias: steht auf, geht zum Schreibtisch, setzt sich Danke.

 

Karin: Wat kann ik för Se dohn?

 

Matthias: Oh, ik denk doch, een heel Büld. Also, dat is so: er möchte berichten, wird

jedoch vom nächsten Auftritt dabei unterbrochen

 

 

2. Auftritt  

Karin, Matthias, Anneliese

 

Anneliese: kommt von draußen zügig herein. Sie ist sehr schick gekleidet, fast ein bißchen „übertrieben" für den Alltag, mit Hut, ist stark geschminkt, auffällige Kleidung Gooden Dag.

 

Karin: sowie Matthias begrüßen sie Wenn Se bitte noch een Oogenblick Platz nehmen muchen, Fro Biskpek.

 

Anneliese: Wenn Se meenen. geht erhobenen Hauptes zu den „Warte-Stühlen“, setzt sich; macht einen eher überheblichen Eindruck

 

Karin: drückt auf die Taste der Sprechanlage, spricht dort hinein Theo? Theo, kannst Du hier vörn bitte maal kört mit bedeenen? Ik schaff dat nich alleen. wartet kurz Theo? Theo büst Du daar? zu Matthias Entschülligung.

 

Matthias:  Oh bitte. Dat maakt doch nix.

 

Karin: spricht erneut in die Anlage, diesmal etwas verärgerter Theo! Hörst Du mi denn nich? wendet sich wieder an Anneliese Een Moment noch, Fro Biskupek.

 

Anneliese: Jaja, is al goot. Een Oogenblick töv ik gern. Se schullen blots weeten, dat ok mien Terminklenner üm 16.00 Ühr wedder wat anners vun mi verwacht. Un af mörgen is ja sloten hier. öffnet ihre Handtasche, holt Taschenspiegel und Puder oder Lippenstift hervor, schminkt sich

 

Karin: Se warrn op de Steh bedeent. zu Matthias So, un nu to Se.

 

Matthias: Tja, ik wull woll gern Urlaub maken.

 

Anneliese: hört dies Tss... na, dat he hier keen Pund Gehacktes kopen will, hebb ik mi glieks docht.

 

Karin: sowie Matthias haben diese Bemerkung zwar gehört, reagieren aber nicht darauf

Na prima. Dorto muss ik erstmaal weeten, an wat Se daar so docht hebben.

 

Matthias: Ik weet gor nich, of Se dat overhopt noch mööglich maken könnt. Dat schall nämlich al so fix as mööglich los gahn. Eenlik harr ik in düt Johr heel wat anner plant, aver... nu is dat just anners komen.

 

Karin: Wi warrn seker wat för Se finden. Weeten Se, de meesten Kunden komen erst laat, üm de Last-Minute-Angebote to nutzen. Wenn Se een bestimmte Vörstellen hebbt, woans dat hengahn schall, kann ik Ehr op de Steh seggen, of Se noch ´n Chance hebben.

 

Anneliese: Na, dat kann ja dürn. steht auf, geht zu Karin Hören Se, Fro Pieper – bi all Verständnis – ik hebb keen Lüst de heel Dag in Ehr Reisebüro de Tied to verbrengen. Üm 16.00 Uhr tövt mien Kosmetikerin op mi. Butendem buchen wi nu al siet fiev Johren hier in Ehr lütte Unnernehmen. Un dat sünd jümmers Ziele, de mien Gatte un mi mehrere Dusend Euro kosten. Daar is dat doch nich mehr as recht, wenn man prompt bedeent ward; of seh ik dat verkehrt? Wesen Se blied, dat Ehr lütt Geschäft overhopt noch existeeren kann. In uns modern Tied, woans dat Internet de Welt beherrschen deiht, söken doch mehr un mehr Minsken düsse Reisebüros gor nich mehr op.

 

Karin: bleibt freundlich Äh… Se hebbt ja recht, Fro Biskupek. Aver wi existeeren noch, woans Se sehn. Butendem is dat Sömmer, un daar is nu maal Hochsaison; un jeedeen Kund much bedeent warrn. Un düsse Herr weer nu maal vör Ehr daar. Un so as dat in elkeen Geschäft to geiht, heet dat ok hier – Een na d´ Anner.

 

Anneliese: reagiert gar nicht Dann schullen Se sik noch een Mitarbeiter toleggen. In de groot Reisebüros in d´ Stadt mutt man doch ok nich solang töven.

 

Karin: Seker. Ik hebb Ehr ja ok al seggt, dat Se sik een Moment gedulden muchen. Mien Kolleg ward sik glieks üm Se kümmern.

 

Anneliese: Een Moment, ja. Dat hebbt Se mi aver al vör een Minüte seggt. Un ik hebb tövt. Also?

 

Karin: ein wenig genervt, und nur noch gestellt freundlich – Se warrn glieks bedeent. Bestimmt!

 

Anneliese: Ja, aver doch woll nich wedder vun düssen Herrn... Freymuth? Nee, danke, Fro Pieper. Mit de Keerl wähl ik mien Reisen nich mehr ut.

 

Karin: Ja, aver…

 

3. Aufritt  

Karin, Matthias, Anneliese, Theo

 

Theo: kommt von hinten herein; macht einen etwas gestressten Eindruck Hallo !

 

Anneliese: leiser, für sich Oh nee – wenn man van d´ Düvel snackt…

 

Karin: Na endlich. Wor bliffst Du denn? – Sehnt Se, Fro Biskupek. Nu hett dat Töven een End.

 

Theo: setzt sich an den zweiten Schreibtisch So, well kann ik denn helpen?

 

Anneliese: geht zügig zu Karin, schaut Theo beim Vorbeigehen abwertend an  Ik hebb mi dat just anners overleggt.

 

Theo: Bitte? Woso dat denn?

 

Anneliese: Tja, Herr Freymuth, ik denk doch, dat ik dütlik genooch weer, of nich?!

 

Karin: Aver Fro Biskupek...

 

Anneliese: Se hebbt mi al heel recht verstahn. Dat lesd Maal, as ik vun Ehr Mitarbeiter beraden worrn bün... ik segg blots - dat weer ´n Katastrophe – so, as dat Urlaubsziel sülfst, wat he mi ansnackt hett. Ehr Herr Freymuth denkt doch blots an sien Vördeel; un dorup verzicht ik hartlik gern. schaut Theo wieder abwertend an Ik komm later wedder, wenn SE Tied för mi hebbt, Fro Pieper. Of is dat beter, dat ik mi hier een Termin hol, so as bi ´n Doktor? - Na ja... Dat gifft ja ok noch anner Reisebüros – nich to vergeeten dat World wide web. Aver ik will Ehr ´n Chance geven. Ik bün in 10 Minüten wedder hier, Fro Pieper. Un dann much ik bedeent warrn. Vun SE! Schull dat dann nich klappen, tja, dann deiht dat mi leed. erhobenen Hauptes ab nach draußen

 

Karin: Ja aver...

 

4. Auftritt  

Theo, Karin, Matthias

 

Theo: Wat schull dat denn nu?

 

Karin: ist die Situation ein bißchen peinlich vor Matthias, steht auf Tja...

 

Theo: Ik denk, ik schall hier mit bedeenen, wiel dat hier so stressig is. Wor sünd se denn al, de Annern? Blots wegen düsse Fregatte röpst Du mi?

 

Karin: Theo…

 

Theosteht auf  Ja, glövst Du denn, ik laat mi verarschen? Dat weer doch woll dütlik genooch, dat düt opgetakelt Wiev mit mi nix to dohn hebben will, of? ist wütend

 

Karin: Dorför kann ik doch nix. Un dat gifft ok keen Grund, mi hier so antofohren. Butendem ward dat al een Grund hebben, wenn Fro Biskupek vun Di nich bedeent warrn much. Se is een vun uns best Kunden – wenn se ok een beten komplizeert is. – Un, könnt wi uns bitte later dorover unnerholen?! sieht ihn strafend an Du süchst doch sülfst, dat ik noch Kundschaft hebb.

 

Theo: eingeschnappt, ironisch Natürlik, Liebling. Dann gifft dat ja för mi woll nix mehr to dohn hier. wütend ab nach hinten

 

5. Auftritt  

Karin, Matthias

 

Karin: Ik mutt mi al wedder bi Ehr entschülligen, Herr...

 

Matthias: Putzer. Matthias Putzer.

 

Karin: setzt sich wieder Hier geiht hüüt allns een beten drunner un drover. Vergeeten Se eenfach de lütte Twüschenfall. Also wieder. An wat för ´n Reise-Ziel haren Se denn so docht?

 

Matthias: Tja, ik weet ok nich so recht. Wat könnt Se mi denn empfehlen?

 

Karin: Dorto muss ik erstmaal wat vun Ehr Interessen weeten. Of Se leever in de Sünn muchen, of dat erde ländlich sien schall; leever wat ruhiger of een beten abenteuerlich – dat hangt heel vun Ehr Geschmack af.

 

Matthias: Een witten Strand, dat Meer un veel Sünn kunn ik mi al vörstellen.

 

Karin: Na bitte. Dann weeten wi doch al wat. Werrn Se al op Ibiza?

 

Matthias: Ja, lesd Johr mit mien… na ja, daar much ik nich unbedingt nochmol wedder hen. Tominst nich in dit Johr. Is mi ok wat to luut un to düür.

 

Karin: Verstah. Un Griechenland? Dat Festland, of viellicht de Inseln dor?

 

Matthias: Griechenland? Ik weet nich.

 

Karin: Seggen Se leever nix. Griechenland liggt na de Euro-Krise bi de meesten leider jümmers noch an d´ lesd Steh. - Hhmmm... Ik find Kroatien ja herrlich. To ´n Biespiel Dubrovnik. Dat mutt ja nich jümmers een Insel sien. In Kroatien werrn mien Verlobter un ik lesd Johr al; un dit Mol flegen wi wedder dor hen. Un dorbi hebbt wi noch nie nich twee Johren achternanner dat glieke Ziel anstürt. Se hebbt just to düsse Johrestied jeedeen Dag mehr as 10 Sünnenstünden garanteert in Dubrovnik.

 

Matthias: Kroatien. Dat klingt goot. Un wenn Se al to ´n tweeden Mol dorhen flegen, dann mutt dat ja würklich een Drööm sien.

 

Karin: Oh ja, Kroatien is würklich schöön. Se schullen dann unbedingt maal in de Norden fohren. Dit Land bütt würklich een groot Fülle an Sehenswürdigkeiten. Un wenn Se blots relaxen muchen, is dat ok just recht. Hach, dat gifft doch nix Schööners, as an een sneewitten Strand to liggen, sik de Sünn op de Huut schienen to laten, een koll Getränk in de Hand; un tegen een de Minsk, de man gern hett. Geiht Ehr dat nich just so? schwärmt

 

Matthias: Ja, dat is woll wohr, aver… ik äh… warr alleen flegen.

 

Karin: Oh, dat hebb ik nich wüsst. Deiht mi leed. Ik wull Ehr nich to nah treden. blättert dann eifrig in einem Prospekt Daar finden wi bestimmt noch wat anners för Se. Oogenblick maal.

 

Matthias: Nee, nee, blots wiel ik alleen de Urlaub antred, bedütt dat ja nich, dat ik dann in de Bargen mutt, of een Clubreis mit Singles brük. – Dubrovnik klingt bannig goot. Weer dat denn mööglich, daar noch wat to kriegen, nu, so op de lesden Drücker?

 

Karin: Tja, wenn dat so is... Moment maal. Ik kiek grad na. tippt in den Computer etwas ein, wartet Also, wenher kunnen Se denn flegen?

 

Matthias: Vun mi ut op de Steh. Ik stah parat un hebb Tied. Veer Weeken lang.

 

Karin: nach einigem Suchen und tippen Na, so een Tofall. Mit een Maschin al mörgen, de 20ste weer noch een Platz free. Flug af Bremen. Veerteihn Dag werrn dat dann. - Dat heet: Twalf Dag in Dubrovnik. 3-Stern-Hotel, de Kamer deelwies mit Meeresblick, Dusche, WC, Fernseher, Telefon un Halvpension in Hadrians Palace. Blots ´n poor Minüten to Foot bit to ´n Strand. Se flegen mit AirBerlin. Dat Hotel kenn ik, un kann ik Ehr bannig empfehlen. Keem dat in Frag?

 

Matthias: Dat hört sik ja perfekt an.

 

Karin: To ´n Last-Minute-Pries vun … och, Moment – bi Ehr keem dann ja leider de Eenzelkamertoslag dorto. rechnet Hhmm... dat weern dann 1.379 Euro.

 

Matthias: überrascht Ooh…

 

Karin: Tja, dat is aver al de Sporpries. Aver woans Se sülfst al murken hebbt, hett de Euro-Krise de Priesen bannig anstiegen laten. Muchen Se nich so veel utgeven? Dann sök wi wat anners ut. Wi warrn al wat finden. Ik kunn de Halvpension löschen, aver dann keem för Se dat Geld för dat eegen Verplegen dorto. Dat gifft aver viellicht ok noch een poor Hotels, de wat wieder weg vun d´ Strand liggen; daar könnt Se ok sporen.

 

Matthias: Dicht an d´ Strand is ja aver ok schöön. Un Halvpension is wunnerbor. Dat gifft för mi nix Schööners in ´n Urlaub, wenn jichenswen dat Fröhstück för mi vörbereit hett un ik blots noch wählen mutt. Söken Se doch bitte nich langer. Wenn man eenmol in ´t Johr so recht Urlaub maken will, dann is dat woll just so düür un man schull sik dat ok günnen.

 

Karin: Un Se sporen ja liekers bi düsse Reis. Sehnt Se, normalerwies weer dat bold 400 Euro dürer, wenn Se vör 6-8 Weeken bucht harrn. Un dit Land ward Se nich enttäuschen; dat kann ik Se verspreken.

 

Matthias: Wenn Se dat seggen. Goot, dann schullen wi dat fastmaken.

 

Karin: Bestimmt? Ik kann Ehr ok gern noch wat anners anbeeden.

 

Matthias: Nee, ik bliev nu dorbi.

 

Karin: So as Se muchen. muss lachen, holt dann ein Prospekt hervor, blättert darin, zeigt ihm einige Bilder darin Dat is Dubrovnik. Un dat is dat Hotel Hadrians Palace.

 

Matthias: Sücht allns bannig schöön ut.

 

Karin: muss sich weiterhin ein Lachen verkneifen

 

Matthias: schaut sie etwas verwirrt an

 

Karin: Entschülligen Se bitte, dat ik lachen mutt. Ik hebb blots just doran docht, dat wi mörgen dann in ´t sülfge Fleeger sitten un ok dat glieke Ziel anstüren.

 

Matthias: Och, Se fleegen ok mörgen na Dubrovnik?

 

Karin: Ja.

 

Matthias: Na, dat is ja prima. Dann könnt Se mi viellicht noch wat wiesen of mi maal een gooden Tipp geven – wenn Se doch al maal dor weern. Dann schnell Ik meen… falls wi uns daar maal over d´ Patt lopen schullen – tofällig. Se – un Ehr Mann of Partner.

 

Karin: Wi warrn uns seker sehn dor. Wiel – na ja – mien Verlobter un ik sünd sogor in dat sülfge Hotel ünnerbröcht as Se.

 

Matthias: Ehr Verlobter, ahja. – Viellicht könnt wi dree maal wat drinken tohoop. Dat heet - wenn Ehr Verlobter ok inverstahn is.

 

Karin: Dat maken wi bestimmt maal. Okay, dann laten Se uns de Formalitäten klormaken. holt einige Vordrucke aus dem Schreibtisch

 

Matthias: plötzlich  Hhm, ik denk just, ik hebb gor nich so veel Geld dorbi. Ik harr nich doran glövt, dat mi een so fründelk Fro so fix overtügen kann un dat ik overhopt noch wat krieg.

 

Karin: Dat is doch nich so schlimm, Herr Putzer. Betahlen könnt Se ok mit Ehr EC-Kort. Wi maken sowiet erstmaal allns fardig. setzt sich an de Computer So – Putzer, Matthias. De Straat?

 

Matthias: Lerchengang 11.

 

Karin: tippt Hier in ´t Dörp, ja!?

 

Matthias: nickt zustimmend Hhmm.

 

Karin: Telefon?

 

Matthias: 80119. schaut auf die Uhr Ik glöv, ik gah aver doch leever erst maal fix na de Bank. Ik much dat bitte bor betahlen - is so ´n Macke vun mi. Dat maakt mi heel verrückt, dat ik hier mien Urlaub buch un kann dat nich glieks bor betahlen.

 

Karin: Macken hebb ik ok - oh ja. Herr Putzer - heel so as Se muchen.

 

Matthias: Ik bün nu maal so. steht auf  Ik gah fix na de Bank - bün in teihn Minüten wedder trüch, - dat heet - wenn Se dann al mit dat Beraden vun de Dame vun vörhin fardig sünd. Bit daarhen könnt Se ja al allns ingeven in de Computer, ja?!

 

Karin: freundlich schmunzelnd Maak ik. Laten Se sik Tied.

 

Matthias: Ja. - Un erstmaal veelen Dank.

 

Karin: Oh bitte, dat is doch mien Beruf.

 

Matthias: Bit glieks dann, Fro Pieper.

 

Karin: Tschüss, Herr Putzer. Bit glieks.

 

Matthias: schon an der Tür, dann glücklich nochmal zu Karin schauend ab nach draußen

 

Karin: seufzt, sobald er fort ist, tippt dann eifrig auf der Tastatur des Computers herum

 

6. Auftritt

Karin, Anneliese

 

Anneliese: kommt wieder herein  Na bitte, dat geiht doch. hat sofort auf dem Stuhl am

Schreibtisch vor Karin Platz genommen

 

Karin: gestellt freundlich Och, Fro Biskupek. Schöön, dat Se al trüch sünd.

 

Anneliese: Ja, danken Se mi. Anner Kunden werrn seker nich wedder komen.

 

Karin: ironisch Worden könnt dat nich utdrücken, wo unangenehm mi de Situation vörhin

weer. Stellen Se sik vör: Düsse jung Mann weer dat erste Maal hier un verwacht dann ok

glieks een intensive Beraden. Dat is doch bold nich to faten, nich wohr?! Un ik much

mi - ok in de Naam vun mien Verlobte Herrn Freymuth - dorför entschülligen. steht auf,

geht zur Tür Ik slut beter maal af, dormit Se nu ok endlich ungestört Ehr Anliggen

vörbrengen könnt. Ik hop, dat is Ehr recht, Fro Biskupek. schließt die Tür ab

 

Anneliese: merkt nicht, dass Karin das nich ernst meint, sehr erfreut über ihr Verhalten SO

gefallen Se mi, Fro Pieper. Dat mach ik.

 

Karin: setzt sich dann wieder an den Schreibtisch Muchen Se een Tass Koffie?

 

Anneliese: Nee danke. Aver al alleen, dat Se mi dat anbeeden - dat hett Etikette, mien

Leev. fühlt sich sehr wohl und ernst genommen jetzt

 

Karin: Na, dat is doch woll dat Mindste, wat ik Ehr anbeeden kann. Se sünd doch mit

Abstand de tröste un best Kundin.

 

Anneliese: Un Se sünd even doch een Herzchen. Passen Se op: Mien Karl-Gustav un ik

warrn ja in een poor Weeken düsse Irland-Rund-Reis antreden, de Se uns empfohlen

hebben.

 

Karin: Een heel grootardig Wahl!

 

Anneliese: Ja, dat denk ik ok. In de Reiseunnerlagen hebb ik aver vergeblich na

de Tickets för dat Schipp söcht.

 

Karin: Deiht mi bannig leed, dat ik vergeeten hebb, Ehr mittodeelen, dat düsse jümmers

enkelt versendt warrn vun de Veranstalter. Un de warrn ok hierher stürt - in ´t Reisebüro.

tippt am Computer Aver töven Se bitte kört. sucht auf dem Bildschirm Ah, daar

hebbt wi Se al. Sünd al op de Postweg. Mussen Mörgen, of Overmörgen

hier indrapen, Fro Biskupek.

 

Anneliese: Bannig schöön. Dat bedohrt mi. Un dat weer dat ok al. Mehr wull ik

gor nich. Ik dörv de Tickets dann hier afholen? steht auf

 

Karin: steht auch auf Schullen Se na uns Bedrievsferien nich nochmaal de Weg hierher

finden, stür ik Ehr de Korten per Post to an Ehr Adresse of smiet düsse persönlich in

Ehrn Breefkasten. Versproken. Uns Ferien enden an d´ 14. Juli - un Se fohren an d´ 22sten

erst. Daar hebbt wi noch een poor Dag Tied. Dat ward allns so afwickelt, dat Se rundum

tofreeden sünd.

 

Anneliese: Wunnerbor. Veelen Dank, Fro Pieper. Un wat Se wedder för een

gesmackvull Geschmeide dragen... deutet auf Karins Kette Een heel wunnerbor Stück.

 

Karin: Dat hebb ik vun mien Grootmudder arvt. Se weer een so grootardig Fro. Un ik

hebb Ehr veel to verdanken. Ik drag de Schmuck eenlik ungern, wiel he bannig veel wert is.

Aver... mit düsse Kette un de Ohrringe is se dann just jichenswie... bi mi, wenn Se

verstahnt? Mi nah.

 

Anneliese: Aver ja. Keen kunn dat nich verstahn?!

 

Karin: Ik bün alltied bang, dat ik dat maal verleesen kunn. Aver dit Andenken mutt

jümmers bi mi sien. Is so ´n Art Halt för mi. Holen Se mi nich för verrückt, aver wenn ik dat

nich drag... liggt dat in een Schatulle jümmers hier in ´n Schrievdisk. holt eine Schatulle aus

der Schreibtisch-Schublade hervor, zeigt ihr diese kurz

 

Anneliese: Een herrlich Eegenart. Ik kenn mi een beten ut mit oll Schmuck.

betrachtet Kette und Ohrringe etwas genauer Entschülligung. Aver - dat sünd würklich

bannig schöön Stücke.

 

Karin: Fro Biskupek - ik segg Ehr wat: In mien Testament schall schreven stahn,

dat ik mien best Kundin Anneliese Biskupek düsse Schmuck achterlaat, wenn ik maal nich

mehr bün.

 

Anneliese: ganz aus dem Häuschen Fro Pieper, dat kann ik doch nich annehmen. Un

hören Se bitte op, sowat to seggen. Ik warr doch veel erde as Se starven.

 

Karin: Dat is twaar mööglich, aver ok nich vörbestimmt. Aver ik meen dat ernst: Wenn

ik eenmal stürven bün, hört düsse Schmuck Ehr.

 

Anneliese: Komen Se her - ik much Se dorför kört drücken. umarmt sie, ihr kommen

fast die Tränen För Se een wunnerschöönen Urlaub, Fro Pieper. Hach, ik bün noch heel fardig

vun Ehr Worden. Wi sehnt uns dann na Ehrn Urlaub. Verholen Se sik goot. an der Tür

 

Karin: Danke. Un Ehr noch een gooden Dag, Fro Biskupek - un grööten Se Ehrn Mann.

 

Anneliese: legt eine Hand auf ihre Brust, noch ganz bewegt Richt ik ut. Hach...

schließt die Tür offen, dann ab

 

Karin: wartet, bis Anneliese hinaus ist, steckt dann den Zeigefinger tief in den offenen Mund

Leev Heven, wat mutt man allns dohn, üm de Kunden bi Luun to holen?! setzt sich wieder an

den Schreibtisch, arbeitet  

 

7. Auftritt

Karin, Theo

 

Theo: kommt zügig von hinten wieder herein, hat einen CD-Recorder in der Hand, bzw. nur eine CD o.a. Datenträger, wenn der Rekorder schon irgendwo im Raum steht Karin, kiek doch blots - Kalle weer just hier un hett de Mitschnitt bröcht vun uns neejste Opnahm. De mötst Du Di unbedingt anhören. Du flippst totol ut, segg ik Di. sucht entweder eine Steckdose für den Rekorder, bzw. legt die CD ein

 

Karin: nicht sehr begeistert, ruhiger: Theo, könnt wi maal mitnanner snacken?!

 

Theo:  Aver seker, Schatz. Man toerst mötst Du Dien Meenung seggen. – Achtung, büst Du sowiet ? will den Rekorder anstellen

 

Karin: steht auf, geht zu ihm, reißt das Kabel des Rekorders aus der Dose, energischer: Theo, wi möten uns unnerholen, un dat nu sofort. Dien Musik kann töven.

 

Theo: Aver Schatz... wat is denn?

 

Karin: Theo, ik find dat langsam nich mehr witzig, so as Du Di verholst.

 

Theo: Worvun snackst Du? Wat meenst Du?

 

Karin: Wat ik meen? – Wi beid hebbt vör knapp söss Johren tohoop dit Reisebüro open maakt. Tohoop hebbt wi uns domaals in de Vörbereitungen stört, wi hebbt de Verbindlichkeiten mitnanner overnohmen un...

 

Theo:  Aver ja, dat weet ik doch.

 

Karin: Tohoop wullen wi dit Reisebüro ok föhren, mien leev Theo.

 

Theo: Ja, aver dohnt wi dat denn nich?

 

Karin: Nee! – Dat heet... ja goot, toerst weer sowiet allns op Steh un dat hett goot funktioneert. Aver siet een poor Maant seh ik Di hier nich mehr allto faken, Theo. Siet Du in düsse blöde Band insteegen büst, sehnt wi uns so goot as gor nich mehr. Allns dreiht sik blots noch üm Dien Musik. Dat Reisebüro kümmert Di gor nich mehr. Un wenn Du Di doch maal sehn lettst, sünd de Kunden mit Dien Beraden nich tofree. Fro Biskupek is nich de Eenzige, de leever vun mi bedeent warrn much.

 

Theo: Aver Mucki...

 

Karin: Nöhm mi nich Mucki! Ik bün keen Karnickel.

 

Theo: Karin, ik weet ja, dat de Band een Hopen Tied in Ansprök nimmt. Wenn wi de Tohörers overtügen wüllen, dann möten wi aver üven. Dat hest Du doch jümmers wüsst. Butendem brengt uns elkeen Optreeden goot Innahmen bovendem.

 

Karin: De 300 Euro in d´ Maant maken de Kohl ok nich fett. - Dien Musik brükt Di twalf Stünden an ´n Dag. Siet Weeken büst Du jeedeen Avend bi Kalle un provst. Un büst Du dann deep in de Nacht endlich tohuus, sittst Du an d´ Schrievdisk un komponeerst neej Leeder. Un hier lopen uns wieldeß de Kunden weg. So geiht dat nich, Theo. Wenn ik mi denn ok tomool een Hobby söken de - dann stunden de Kunden vör sloten Döören hier. Un Fro Biskupek hett dat vörhin doch dütlik op de Punkt bröcht, wat se denkt.

 

Theo: Wenn Du dit Pastür ok noch in Schutz nimmst. De Minsk much ik sehn, de dat Lady Biskupek recht maken kann.

 

Karin: Dat geiht hier nich alleen üm Fro Biskupek. Düsse Fro is nich eenfach. Un mien Fründlichkeit Ehr tegenover is blots een Show. Aver so mutt man nu maal sien, wenn man een Geschäft föhrt. Un Du weest heel genau, wat hier nu in ´n Sömmer los is. De ersten buchen al ehrn Skiurlaub. Ik schaff dat eenfach nich alleen. Un heel afsehn dorvun, dat Du hier mit Afwesenheit glänzen deihst, hest Du ok keen Tied mehr för mi privat.

 

Theo: Na hör maal...

 

Karin: Wenher hebbt wi mitnanner tolesd denn wat unnernohmen, hä? Na uns Verlobungsfier hebbt wi noch keen Gasten wedder hier hat. Un to jeedeen Gebursdagsfier, to jeedeen Party mutt ik ohn Di gahnt. – Un blots wegen Dien Schiet-Musik.

 

Theo: wütend  Segg dat nich so, Karin!

 

Karin: Ja, hebb ik denn nich recht? Wat is denn blots ut uns worden? – Hest Du mi eenlik noch leev?

 

Theo: nimmt sie in den Arm  Aver Mucki, wat för ´n Frag. Kuss  Ik gev Di mien Ehrenwoord, dat sik bold wat annert. Kiek maal; to ´n Harvst sünd uns Open-Air-Konzerte sowieso vörbi. Dann prov wi ok höchstens noch dreemaal in d´ Week. Un wenn ik in Tokunft na Huus komm, ward af sofort nich mehr komponeert; dat heet: Höchstens eenmaal in d´ Week. Un an de anner Dagen gifft dat blots noch uns beid. Is dat een Woord?

 

Karin: wieder etwas beruhigt: Un dorup giffst Du mi ok Dien Ehrenwoord?

 

Theo: Ik verspreek dat!

 

Karin: Och Du...  schlägt ihm neckisch ihre Faust gegen seine Brust

 

Theo: Allns wedder goot?

 

Karin: Blots, wenn ik Di glöven kann, dat sik ok würklich wat annert. Weest Du, dat deiht mi weh wenn ik seh, wo frömd wi uns warrn. Un ik denk dann: Woans ward dat sien, wenn wi erstmaal verhierat sünd, Theo?

 

Theo: Beter. Veel beter, Mucki. Oh, ik meen natürlik Karin.

 

Karin: Kannst gern Mucki to mi seggen. Ik weer just blots grantig. Na, Gott sei Dank blieven uns ja tominst de dree Weeken in Kroatien af mörgen. Viellicht hebbt wi ja dor de Gelegenheit een beten mehr over uns Beziehung un dat Leven natodenken. Keen Reisebüro, keen Fro Biskupek un keen Rockband. Hest Du eenlik al Dien Kuffer packt of willen wi dat na Fieravend tosamen maken?

 

Theowendet sich leicht ab  Kroatien...  och ja, uns Urlaub.

 

Karin: Ja. Wieso? Freist Du Di denn gor nich mehr dorup?

 

Theo: Klor. Seker frei ik mi. Dat is blots...

 

Karin: ahnt Schlimmes  Oh Theo, segg dat nich! Segg dat bitte nich – of ik flipp totol ut.

 

Theo: Weest Du, Karin – utgerekent anner Week, an d´ 24. Juni hebbt de Soundriders de Chance vun ehr Leven. Ik hebb mi düssen Termin ok nich utsöcht. Bün dat just erst vun Kalle gewohr worden. Un wenn wi beid mörgen in Urlaub fohren wüllt...

 

Karin : Theo, ik glöv dat eenfach nich.

 

Theo:  Kiek maal... Kalle hett seggt, dat wi de best Utsichten op ´n Plattenverdrag hebbt, wenn de Gig een Erfolg ward. Een Uptree vör een Platten-Boss. Weest Du, wat dat bedütt? Woveel Kohle daar dann rinkummt? Dat ward de heel groot Dörchbröök för uns.

 

Karin: wendet sich fassungslos ab, zunächst noch ruhig Theo, wees still.

 

Theo:  Wenn wi düsse Verdrag erstmaal in de Taske hebbt... Karin, Du, dat ward de Anfang vun een grooten Karriere. Uns Musik is just dat, worup man tövt hett.

 

Karin: etwas strenger und lauter  Theo, hör op!

 

Theo: Dann rullt de Rubel, Karin – Du warst al sehn. Du versteihst doch seker, dat so ´n Chance eenmalig för uns is, un dat ik op gor keen Fall to Kalle seggen kunn, dat...

 

Karin: jetzt sehr laut, indem sie sich vor ihm stellt  Holl dat Muul!

 

Theo: sehr überrascht: Karin!

 

Karin: weinerlich und wütend: Markst Du denn gor nix? Wat speelen wi uns hier eenlik vör, hä? De perfekte Beziehung? Leev Gott, wi schaffen dat nich maal för dree Weeken tohoop in Urlaub to fohren. Theo, dat kannst Du mi doch nich andohn. Een poor Stünden vör uns Afreis knallst Du mi an de Kopp, dat wi gor nich fleegen warrn. Du mötst verrückt sien. Un stornieren könnt wi düsse Reis ok nich mehr. Un wenn ik dat glieks doch noch maak, dann mit een Riesen-Verlust. Wi verleesen bold 1500 Euro. holt ein Taschentuch hervor, trocknet sich die Tränen, kleine Pause

 

Theo:  Na ja, immerhen... steht hilflos da  Karin...

 

Karin: Theo, gah nu. Hier könnt jeedeen Moment Kunden rinkomen.

 

Theo:  Karin, ik hebb nich wüsst, dat Di so veel doran liggt, dat wi beid... Wi hebbt doch jümmers seggt, dat wi een heel locke un open Partnerschaft föhren wüllt un jeedeen sien Interessen nagahn kann. Weest Du, ok Daniela harr mit ehr Fründin eenlik al wat afmaakt för anner Week. Camping an de Küst. Aver ok se gifft uns Band de Vörtritt. As eenzig Sängerin hett Daniela ja ok gor keen anner Wahl, nich wohr?!

 

Karin: Daniela...Daniela... – düssen Naam hör ik in lesd Tied blots noch. Keen is dat eenlik, düsse eenmalig Daniela?

 

Theo:  Daniela hett de best Stimme, de man sik blots denken kann. Se is in uns Band de totol Knaller. - Mann eh, ik hebb nix mit ehr. Wo faken schall ik Di dat noch seggen? Se singt super un süchst goot ut, dat is allns. Du un Dien Iefersucht.

 

Karin: Oh Theo. – Laat uns mit düsse Snackeree nu bitte ´n End maken. Ik hol dat eenfach nich langer ut.

 

Theo:  As Du meenst. steht noch einen kleinen Moment etwas schuldig da, geht dann aber doch langsam nach hinten ab, wendet sich dann nochmal zu ihr um, reicht ihr die CD Viellicht hest Du ja later doch noch Lust daar maal rintohören, ik meen...

 

Karin: wendet sich ab, kann das kaum glauben  Oh...

 

Theolangsam ab nach hinten

 

Karin: schaut zur Tür; als sie geschlossen ist, lässt sich dann auf einen Stuhl „fallen“, wirft die CD wütend in eine Ecke

 

8. Auftritt

Nina, Karin

 

Nina:   kommt von draußen herein, ist gut gelaunt  Hallo Karin. - Schöön, dat Du just maal alleen büst. Stell Di vör, Jens hett mi fragt, of...  geht währenddessen sie spricht zu ihr, sieht ihr Gesicht, erschrocken und besorgt  Karin, wat is denn?

 

Karin: weinerlich:  Hallo Nina.

 

Nina:   Hest Du brüllt?  legt den Arm um ihre Schulter

 

Karin: Och Nina, ik bün unglückelk, ja.

 

Nina: Unglückelk? Oh, so een Mist aver ok. Ik wull Di just vertellen, dat Jens mi güstern Avend een Hieratsandrag maakt hett. Is dat nich riesig? Oh, Du glövst gor nich, wo romantisch dat weer. Aver, ik glöv, dat is woll nich de recht Moment Di sowat mittodeelen. Du büst aver doch nich unglückelk in de Leevde, of?

 

Karin: Wenn Dien Ehe mit Jens so löppt so as mien mit Theo eens viellicht maal ward, na dann: Hartliken Glückwunsch, Nina.

 

Nina: Shit. Ik bün so een Osse, Di dann nu mit mien Liebesbotschaften to komen. Hey, nu maal rut mit de Spraak. setzt sich zu ihr Du hest Zoff mit Theo ?

 

Karin: beruhigt sich: Du kennst em ja. He un sien Band. Siet Maanten nimmt sien Hobby mehr un mehr Tied in Ansprök. Un just vör fiev Minüten verklort he mi, dat sogor uns Urlaub in ´t Water fallt, blots wegen so ´n dummen Optreden. Dorbi frei ik mi siet Oktober lesd Johr al dorup. Mörgen wullen wi fleegen. Un nu?

 

Nina: Dat kann doch nich sien Ernst sien.

 

Karin: Dat is sien ernst, glöv mi. He weer dütlik genooch. Sien Musik bedütt em woll mehr as ik.

 

Nina: Dat dörfst Du nich tolaten, Karin. Du sülfst hest doch so goot as keen Hobbys. Un in ´n Tied vun de weibliche Emanzipation schullst Du vun Dien Fründ nich afhängig sien.

 

Karin:            versteht nicht recht  Wat wullt Du darmit seggen?

 

Nina: He treckt sien Optreden vör, ji hebbt dat Geschäft sloten wegen Bedrievsferien, siet Oktober freist Du Di op Sünn un Strand - un nu wullt Du in düsse Tied af mörgen hier alleen in dit Dörp schmollen un de Stünden sinnlos doodslahn? Dat kunn Theo so passen. Na, wenn he nich will, dann flüggst Du even alleen na Kroatien. So eenfach is dat.

 

Karin: Oh nee, dat kunn ik nich.

 

Nina: Un worüm nich?

 

Karin: Ik de mi blots langwielen ohn Theo. Jichenseen Minsk brük ik al. Du kennst mi, ik kann in Urlaub nich alleen sien. Mit Di, dat kunn ik mi al erde vörstellen; of mit jichendeen Clique – aver alleen, nie nich in ´t Leven. Man brükt in twee lang Weeken jichenswen to ´n Snacken, jichenswen de mit mi Spazeeren un swemmen un sünnenbaden geiht - nee Nina - nich alleen.

 

Nina: Tja, mit mi dörfst Du nich reeken. Jens un ik sünd blots noch mit de Huusbau togang. Daar mutt een düür Urlaub dit Johr leider utfallen. Dat könnt wi uns würklich nich mehr leisten. Aver anner Johr; dann gifft dat seker de schöönste Flitterweeken de een Poor in dit Dörp jemaals maakt hett; dat weet ik nu al.

 

Karin: Daar kann man ja direkt neidisch warrn. Klingt ja regelrecht ekelig, so glückelk woans Du mit Dien Jens büst.

 

Nina: Ja, dat bün ik ok. – Aver Du letst de Kopp ok nich hangen. Anners snack ik maal een Woord mit Theo.

 

Karin: Dat hett ja doch keen Sinn.

 

Nina: Wat wullt Du denn de Kunden vertellen, na dat End vun jo Bedrievsferien? Jeedeen verwacht doch, dat Du vun Dien Urlaub berichten deihst. Du sülfst büst doch de best Reklam för jo Reisebüro.

 

Karin: Weet ik.

 

Nina: Na, dann pack Dien Kuffer un fleeg. Theo ward woll fix dorachter komen,  wo öde dat ohn Di is. Du mötst ja nich na Kroatien. Kannst doch ok hier in Dütskland blieven. Fohr in ´t Sauerland of na Bayern of op Sylt. Hauptsaak rut hier.

 

Karin: Nina - wenn he mi ok weh dohn hett - alleen in Urlaub fohren - dat kann ik Theo nich andohn.

 

Nina: Dat is doch just de Punkt. Darmit kannst Du em maal so richtig quälen. Wenn Du dann trüch kummst, ward he al sehn, wo bannig he Di vermisst hett, un dann annert sik ok wat. Dat Optreden mit sien Band dürt ja immerhen nich 2 Weeken lang 24 Stünden an ´n Dag, of?

 

Karin:            Och Nina, dat is doch blots ´n fixe Idee. Alleen to verreisen maakt mi ok Noot. Ok wenn ik in Dütskland blieven de. Dat muss op jeedeen Fall een Person geven, an de ik mi wennen kann, wenn dat maal Probleme gifft. Een Fründin of so tominst.

 

Nina: Noot? Du, as Reise-Profi. Dat ik nich lach. Du findst doch op de Steh Kontakt to anner Lüüd. Büst doch keen Trauerkloß. Of besöök doch Verwandte. Gifft dat denn daar keen? Du hest doch een Broder in Koblenz un een Süster in New York, nich wohr? Of woans weer dat mit een Besöök bi Dien Ollern in Spahnharenstätte in ´t Emsland?

 

Karin: Ik besöök mien Ollern - haha... Un mien Broder? Nee - de hett eh keen Tied för mi. Mien Süster in New York? Ja okay. De is op Steh. Aver de is siet eenig Weeken vun ehrn Mann trennt un hett twee lütte Kinner. Wenn se anröppt, is dat al jümmers anstrengend genooch. Ik glöv nich, dat ik sowat live brük. Butendem wohnt se direkt an d´ Broadway. Kannst Du Di vörstellen, wo luut dat daar is?

 

Nina: Okay, dat weer dann woll keen goot Idee.

 

Karin: Obwohl... je mehr ik daarover nadenk... - ik kunn dat viellicht doch maken, blots üm Theo würklich maal to wiesen, dat ik em nich brük. De glövt doch nie nich, dat ik alleen Urlaub maken de. Un New York kann ja ok heel interessant sien. Daar gifft dat tominst düür Schoh för mi.

 

Nina: Na, wat holt Di denn noch?

 

9. Auftritt

Karin, Nina, Matthias

 

Matthias: kommt von draußen wieder herein  So, ik bün wedder daar.  sieht Nina  Gooden Dag.

 

Nina: Gooden Dag.

 

Karin: „blüht“ plötzlich direkt auf bei Matthias´ Erscheinen  Oh, Herr Putzer. – Dat is Herr Putzer, Nina - is de Naam nich putzig?! lacht Un schall ik Di wat seggen, Nina: Du hest recht! Ik maak ohn Theo Urlaub dit Johr. Ik glöv - äh - ik fleeg doch to mien Süster na New York, of so.

 

Nina: wundert sich über Karins plötzliches Verhalten Obwohl de Broadway so luut is? Un dat entschettst Du nu doch so tomool?

 

Karin: Ja genau. So tomool! - Nu mutt ik mi aver üm de Kundschaft kümmern. Herr Putzer much sien Reis na Kroatien betahlen. Du entschülligst mi?! öffnet ihr schon die Tür Un grööt Jens leev vun mi.

 

Nina: Ja seker. Richt ik ut. Ik kiek hüüt Avend nochmaal wedder rin. etwas verwirrt ab nach draußen

 

10. Auftritt

Karin, Matthias

 

Karin: kommt zurück an den Schreibtisch, holt die Unterlagen für Matthias´ Reise hervor, macht sich am Computer zu schaffen, tippt etwas ein  So, dann komen wi to Ehr Reise na Dubrovnik, Herr Putzer. Ik hebb de Computer mit Ehr Daten fodert. Un düsse Vördruck muss ik dann nu utdrucken.

 

Matthias: leicht verwirrt Äh - ja, dat is ja so üblich, denk ik. holt sein Portemonnaie hervor, will schon die Scheine herausholen Dat Geld dorför hebb ik nu. Blots Bores is Wohres.

 

Karin: steht auf Seggen Se maal, Herr Putzer - kennen Se ok dit Geföhl: Man ward verletzt, un man söcht na Genugtuung, een Utgliek - so een Art Rache, üm sik dorna beter to föhlen?

 

Matthias: Oh ja, dat hebb ik ok al belevt.

 

Karin: Un wenn man dann düsse Lösung funnen hett - düsse Plan vun de Befriedigung, dann kann een dat Geföhl vun de totol Glückseligkeit overkomen, wiel man een annern darmit sogor noch een groot Freid maakt.

 

Matthias: Äh - ja, mag sien. Ik verstah nu nich so heel de Tosamenhang un ok nich genau, wat Se meenen, aver mööglich is dat seker. hält mehrere 50 und 100 Euro-Scheine in der Hand

 

Karin: hält das Formular zum Ausdrucken hoch Dat is Ehr Reisevördruck, wat ik eenlik nu bedrucken un rover faxen mutt to de Reiseveranstalter, nadem Se dat unnerschreeven hebbt.

 

Matthias: Ja. Un dat am besten so fix as mööglich. Vun wegen Last-Minute, denk ik doch; wenn dat mörgen al los geiht...

 

Karin: zerreißt diesen fröhlich vor seinen Augen

 

Matthias: völlig erstaunt Wat maken Se denn daar?

 

Karin: Herr Putzer, steeken Se Ehr Geld wedder weg. Ehr Reis af mörgen na Dubrovnik is al bucht un ok betahlt.

 

Matthias: Wie bitte?

 

Karin: Ja, Se hebbt heel recht hört. Ik wünsch Ehr veel Spaß in Kroatien.

 

 

Blackout

 

Ende vom ersten Bild

 

 

 

 

Hier Einspielung einer Übergangsmusik, z.B.: "Morning has broken" - ca. 30-45 Sekunden lang

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Erster Akt - 2. Bild

 

24 Stunden später. Kein Spieler auf der Bühne. Falls die Eingangstür aus Glas ist, hängt dort nun ein Schild "Trauerhalber geschlossen". Es ist der 20. Juni, nachmittags.

 

1. Auftritt

Nina, Theo, Uwe

 

Nina: kommt gefolgt von Uwe von hinten herein. Nina trocknet sich mit einem Taschentuch die Tränen, beide sind betrübt, Nina trägt evtl. andere Kleidung als vorhin

 

Uwe: tröstet sie Dat is so gräsig. Man is so ohnmächtig, nich wohr?!

 

Nina: Ik hebb´ ehr sogor noch tosnackt güstern. Karin wull toerst gor nich verreisen. Se hett seggt, dat se alleen nich klor kummt un Noot hett. Un nu... setzt sich

 

Uwe: Maak Dir keen Vorwürfe. Du hest heel seker keen Schuld.

 

Nina: Uwe... wat... wat söllnt wi denn nu blots maken?

 

Uwe: Wi brüken Klorheit. Details. Viellicht gifft dat ja doch al, de overlevt hebbt.

 

Theo: ist nun auch von hinten langsam in den Raum gekommen, er wirkt wie versteinert

164 Dooden.

 

Uwe: geht zu ihm Wat seggst Du?

 

Theo: 164 Passagiere weern an Bord vun de Burgen Air. Un nüms hett overlevt. So wur dat just in ´n Radio bericht.

 

Nina: schluchzt wieder auf  Oh Gott - worüm?

 

Uwe: Theo, ik bün Dien Broder. Ik warr allns dohn, wat in mien Macht steiht, üm Genaus gewohr to worden.

 

Theo: ein wenig wie in Trance  Ja.

 

Uwe: Wi möten bi dat Utwärtig Amt anroopen. Viellicht is dat sogar beter na d´ Flughafen to fohren. Na Frankfurt. Un Karins Ollern - schullen de nich mitfahren? Aver erstmaal roop ik daar glieks an.

 

Theo: Afstört in ´n Atlantik.

 

Nina: Op de Weg na New York to ehr Süster. So, as ik ehr dat güstern raden hebb. weint

 

Theo: jetzt etwas "lebendiger" Woans kunnst Du blots, Nina?

 

Uwe: Theo, nu maak aver maal ´n Punkt.

 

Theo: zu Uwe: Du hörst doch, wat se seggt. SE hett Karin overred, to ehr Süster na New York to fleegen.

Uwe: Un wenn al. Keen kann denn ahnen, dat de Fleeger afstört?

 

Theo: wieder ruhiger Nina is schuld.

 

Nina: steht auf, geht erbost zu ihm Wenn DU mit Karin de afmaakt Kroatien-Urlaub maakt harrst, de se nu an d´ Strand liggen un noch leven. DU büst dat doch ween, worüm se na New York flogen is! Blots wiel Di Dien Karriere as Musiker wichtiger is. Ik... ik hass Di! weint wieder lauter

 

Uwe: Hey hey... hört nu op. Komm, ik mach Di ´n Tee. mit Nina abgehend nach hinten

 

Theo: Laat mi maal ´n Oogenblick alleen. steht im Raum, schaut starr an eine Wand

 

an der Eingangstür klopft es

 

2. Auftritt

Theo, Anneliese

 

Anneliese: kommt herein. Sie trägt schwarze Kleidung, zeigt sich sehr betroffen Herr Freymuth, ik kunn gor nich glöven, wat ik vörhen in d´ Fernsehen sehn hebb. (nimmt seine Hand, „spielt“ die Mittrauernde) Mien allerhartlichst Beileid, Herr Freymuth.

 

Theo: Worüm is de Döör denn nich afsloten?

 

Anneliese: Ik kann Ehr ja to goot naföhlen, wat Se nu dörchmaken.

 

Theo: Och ja? Hebbt Se ok al een Partner verloren, de mit ´n Fleeger afstört is?

 

Anneliese: Dat woll nich, aver man hett doch een gewisse Vörstellungskraft, nich wohr? – Hach, eenfach gräsig, dit Schicksal. So tweireeten to warrn in de Luft, op groot Höchte un dann op dat Meer opslahn. - Och, weern Se doch blots mitflogen.

 

Theo: Bitte?

 

Anneliese: Och, ik meen natürlik: Weer Ehr Verlobte doch blots hier bleeven.

 

Theo: Ik weer nu gern alleen, Fro Biskupek.

 

Anneliese: Un just DAT is heelmaal verkehrt, Herr Freymuth. Nu, ik bün ja ehrlich - vun Ehr un Ehr Beraden hier weer ik nie nich een Fan. Ik mach Se nich - dat is even so. Aver umso mehr hebbt Se nu mien Mitgeföhl för de goot Fro Pieper. Se weer so een Herzchen. - Äh, hett man se denn al funnen?

 

Theo: Funnen? Ik bün erst vör ´n knappen Stünd vun dat Unglück gewohr worden.

 

Anneliese: Ward man seker ok gor nich. ...se finnen, meen ik. De Atlantik is ja wiet un deep – un dann de veelen Haie. Oh Gott, wo gräsig.

 

Theo: Haie gifft dat so goot as keen in ´n Atlantik  – aver veelen Dank för Ehr Vermutungen. dann etwas lauter und schon fast verzweifelt Aver dont Se mi nu BITTE de Gefallen un gahnt Se?!

Anneliese: Ja ja - is ja goot. Entschülligen Se veelmaals mien Indringen. Mien Beileidsbekundungen sünd aver blots een Deel vun mien Besöök hier. Un daar Se in Ehr Reisebüro ja keen anner Personal beschäftigen... Also, dat geiht üm düsse Tickets för de Overfohrt na Irland. De Tickets schullen hüüt hier indrapen. Aver as ik nu vun dat Unglück hört hebb... Ik hebb mi hier erst gor nich her trööt. Deiht mi ok bannig leed, aver mien Karl-Gustav un ik brüken düsse Korten nu maal. Wenn dat bi uns ok erst in een poor Weeken los geiht. Aver bevör dat noch vergeeten ward... Wenn Se dann bitte eenmaal nakieken muchen. - Ja, nu reegt Se sik maal nich glieks wedder op. Ik weet ok, dat Se Bedrievsferien hebben. Aver Fro Pieper hett seggt, se de mi de Korten tostüren. Aver nadem se nu dood is... kann se dat ja nich mehr.

 

Theo: Se sünd... reißt sich dann zusammen  Ik... ik kiek maal, Fro Biskupek. muss sich sehr zusammennehmen, sucht dann im Schreibtisch nach Unterlagen

 

Anneliese: Bannig fründlik. Seggen Se: Gifft dat overhaupt al, de overlevt heben? Ut de Narichten ward man ja wedder maal nich slau. Ik hebb vörhen noch to mien Karl-Gustav seggt: „Karl-Gustav, hebb ik seggt - wi betahlen over 150 Euro in d´ Johr an Gebühren för de GEZ. Dorför kunn man doch eenlik een beten mehr an Informationen verwachten, nich wohr?!" Seggen Se maal - worüm is denn Ehr Verlobte eenlik na New York flogen? Also, ik kunn swören, dat Fro Pieper mi noch vör ´n poor Weeken vertellt hett, dat se wedder na Kroatien wull - tohoop mit Ehr.

 

Theo: hat die Unterlagen gefunden, blättert darin, schweigt

 

Anneliese: Weeten Se - Se möten eenfach neej anfangen, Herr Freymuth. Truur nutzt ja ok nüms wat, nich?! De Tied ward Ehr Wunden al heelen. Vör allen Dingen düren Se nich all man weg an düssen Unglücksfall denken. Komen Se op anner Gedanken. Söken Se sik een neej Hobby, of laden Se Fründen in. Geven Se Partys – Se warrn sehn, dat is de best Medizin. Dat Leven geiht doch wieder.

 

Theo: Fro Biskupek... Bitte.

 

Anneliese: Woans schall dat hier denn nu in Tokunft wiedergahn, mit Ehr lütte Reisebüro? Warrn Se sik een neej Angestellte söken?

 

Theo: sieht sie nur erbost an, hält ihr 2 Karten hin

 

Anneliese: Is viellicht noch een beten fröh, dat nu al to regeln, nich?! Wichtig is, dat Se, Herr Freymuth, wedder neej Levensmoot finnen. - Ik kann mi goot vörstellen, dat Se sückse Tipps nu nich hör wüllen, aver eenes Dags warrn Se an mien Woorden denken. Ik weer übrigens bi d´ Schönheitschirurg. Dat heet: Eenlik is dat ja een Chirurgin. Fro Dr. Tanner in Bielefeld. Ik harr de Adress vun een Fründin.

 

Theo: Aha...

 

Anneliese: Ik hebb dor in de veer Weeken all mien Sörgen vergeeten.

 

Theo: Fro Biskupek, Ehr Geschichten un gootmeent Ratschläge in allen Ehren, aver...

 

Anneliese: Weeten Se, mien Kinnpartie hett mi jümmers Sörgen maakt. Is dat nich een Wunner, wat düsse Fro daar leist hett?  streckt ihr Kinn zu ihm vor

Theo: kann es kaum glauben

 

Anneliese: Mien Karl-Gustav weer ja erst tegen düsse Saak. Aver nu seggt ok he, dat he elkeen Dag heelmaal neej Sieden an mi find. Na ja, un keen hört dat nich gern, nich wohr?! Wat ik darmit blots seggen will: Een Utbrök ut de Alldagstrott is blots to empfehlen, würklich. Un för Schönheitsfarmen is man nie nich to jung – also wenn Se ok wüllt... Daar gifft dat bi Ehr doch ok heel seker wat, dat man korrigeeren kunn. Vörlesd Week weer ik wedder dor. Ik hebb mi nu de Brüste maken laten. Dat heet, de linke is erst overmörgen dran. Hopentlik verheelt dat ok noch allns, bit mien Karl-Gustav un ik uns Irland-Urlaub antreden wüllt.

 

Theowird es nun zuviel, steht auf, dann direkt Fro Biskupek. Hier sünd Ehr Tickets. Ik wünsch Ehr un Ehrn Mann een schöönen Urlaub! drückt ihr die Karten weniger galant in die Hand

 

Anneliese:  erschrocken Jaja, is ja goot. Ik will doch blots Ehr Best.

 

Theo: zeigt zur Tür Een schöönen Dag noch. Un grööten Se mir Ehren - Karl-Gustav!

 

Anneliese: Na, dat is mi dann doch noch nich passeert. Daar hett man groot Mitgeföhl, kummt hierher, treckt sik sogor swart Kleedaasch an - un wat is de Pries – Undank! zur Tür, dreht sich dort nochmal zu ihm um, pikiert  Ehr Art vun Beraden hebb ik ja sowieso nie nich mucht, as Se weeten. Maken Se dat goot. zügig ab

 

Theosetzt sich wieder verzweifelt an den Schreibtisch, vergräbt das Gesicht in beide Hände

 

kurze Pause

 

2. Auftritt

Theo, Uwe

 

Uwe: kommt von hinten wieder herein, wirkt verwirrt, dann vorsichtig Theo?

 

Theo: schaut zu ihm herüber Ja?

 

Uwe: Ik hebb bi dat Utwärtig Amt anroopen.

 

Theo: steht auf  Un?

 

Uwe: Toerst weer dat gor nich so eenfach, daar wat Genaus to erfohren. Vör allem muss ik erstmaal bewiesen, dat ik mit Karin verwandt bün. Un ik bün ja blots de Broder vun ehr Verlobte.

 

Theo: Wat is mit Karin? Is se würklich...?

 

Uwe: Tja, dat is ´n sünnerbor Geschicht. As ik de Mann an d´ Aparat daarvun overtügt harr, dat Du nich in de Verfassung büst sülfst antoropen, hebbt se mi dann endlich Utkunft geven.

 

Theo:  Un?

 

Uwe:   Theo...  zaghaft, weil er nicht weiß, ob er sich freuen oder traurig sein soll Karins Naam stunn gor nich op de Passagierlist.

 

Theo:  W A T?

 

Uwe: Du hest mi al recht verstahn. Karin stunn nich op de List. Angeblich is se nie nich in de Fleeger na New York insteegen.

 

Theo: zunächst leicht schockiert, besinnt sich dann, lächelt langsam, fängt an zu lachen, lacht dann immer lauter und lauter

 

Uwe: steht auf, geht zu ihm  Theo, allns op Steh?

 

Theo:  Aver ja. Uwe, se steiht nich op de Passagier-List. Weest Du denn nich, wat dat bedütt? – Wenn se nich in de Fleeger insteegen is, kann se darmit ok nich afstört sien. Versteihst Du dat denn nich?

 

Uwe: jetzt auch direkt  Nee, dat verstah ik ja just nich !

 

Theo:  Mensch, ik faat dat eenfach nich. Ik sitt hier herüm un... hör mi düssen Beileids-Mist vun de Biskupek an un dorbi is Karin gor nich an Bord ween.

 

Uwe: sachlich Theo?

 

Theo: Wat is?

 

Uwe: Theo, wor is Karin denn?

 

Theo: Ja, wat weet ik. Viellicht is se... besinnt sich, wird dann plötzlich ernster  Ja. Ja, wor is se denn eenlik? Viellicht hett se een Maschine erde of later nohmen na New York.

 

Uwe: skeptisch schauend Se hett nich anroopen bi Di, dat se in New York goot ankomen is?

 

Theo: Nee. Un op de AB is ok keen Naricht vun ehr.

 

Uwe: Se steiht nich op düsse List för de bucht Flug vun Frankfurt na New York - un Du hest se dat lesd Maal sehn, as se hier vörgüstern mit dat Auto wegfohren is na ´n Flughafen, stimmt ´t?

 

Theo:  Ja, dat stimmt.  weiß nun auch nicht mehr, was er noch denken soll  Dat is ja... plötzlich  Daar gifft dat blots eens – wi möten bi ehr Süster in New York anroopen, of Karin al daar is.

 

Uwe: De Süster liggt doch in ´t Krankenhuus, denk ik. Un dat weer doch ok de Grund, worüm Karin daarhen flogen is - wiel se sik üm de Kinner kümmern schall solang.

 

Theo:  Ja, dat hett Karin seggt. Ik roop daar nu an. Schallst sehn - glieks hebb ik Karin an d´ Aparat un al Sörgen sünd ümsünst ween. sucht schon in einem Telefonregister nach der Nummer Segg maal, hest Du denn nich bi d´ Flughafen in Frankfurt nafragt, of Karin viellicht een anner Fleeger nohmen hett? Kann doch sien.

 

Uwe: Hebb ik. Hett se nich! Weder de Maschine üm 13.06 Ühr, noch een vun de beid annern, de an d´ glieke Dag flogen sünd. Een Karin Pieper is op keen vun de Listen opföhrt, de na New York flogen sünd.

 

Theo: hat die Nummer gefunden  Wie bitte? - Hier. Dat mutt se sien. Liane Caddick, New York, Broadway 342 wählt eine lange Nummer

 

Uwe: Jichenswie is dat allns sünnerbor. Karin will de Fleeger na New York nehmen un stiggt dor gor nich erst in. Anroopen deiht se aver ok nich. – Segg maal, is daar viellicht jichenswat vörfallen twüschen jo beid?

 

Theowählt immer noch  Wat schall denn vörfallen sien?

 

Uwe: Wat weet ik? Een Stried – een lütte Beziehungskrise – Du weest al.

 

Theo: Och wat. Un wenn, dann weer dat harmlos. - Ja, se hett sik beswert, dat ik hier nich genooch mit anfaat in ´t Geschäft, aver wi hebbt vernünftig daarover diskuteert. Un ik hebb ehr versproken, dat ik mi beetern will. wartet

 

Uwe: Un wenher is Karin losfohren?

 

Theo: Wenher?

 

Uwe: Na, wo laat güstern – na d´ Flughafen, meen ik?

 

Theo: überlegt kurz  So tegen söven. Ja, kört na söven is se wegfohren.

 

Uwe: kurze Pause Theo, daar stimmt doch wat nich.

 

Theo: legt den Hörer auf, wählt erneut Shit. Woso komm ik denn nich dörch? – Äh, wat hest Du seggt? Wat schall nich stimmen?

 

Uwe: geht zu ihm, nimmt ihm den Hörer aus der Hand, legt diesen auf  Theo, wenn Karin güstern dat Flugzeug vun Frankfurt na New York nehmen wull - de vun ehr bucht Flug...

 

Theo: leicht verzweifelt ...dann harr se dor güstern Avend tegen twintig na söss ankommen musst, dat weet ik langsam.

 

Uwe: Seker. Theo will erneut wählen, Uwe hält ihn aber zurück Kannst Du mi denn aver ok verkloren, woans se in dree Stünden vun... (ihren Spielort in Norddeutschland nennen) na Frankfurt kummt? Of hett ehr lütte Opel tomool Turboantrieb mit Overschall-geschwindigkeit?

 

Theowird nun ebenso stutzig  Uwe, doran hebb ik ja noch gor nich docht.

 

Uwe: Du büst aver ok ´n Slapmütz. Schienst Di ja in lesd Tied würklich nich allto veel Gedanken üm Karin un ehr Leven to maken.

 

Theo: Ja, aver wat hett dat to bedüden?

 

Uwe: Dat weet ik ok nich. Aver langsam komm ik op de Idee, dat Karin vun vörnherin plant hett, dat se düt Flugzeug vun Frankfurt gor nich nehmen wull. Denn wenn se nich op de Passagierlist steiht, is se wohrschienelk gor nich op de Frankfurter Flughafen ween.

 

Theo: muss sich fassungslos setzen  Dat ward ja direkt unheimlich.

 

Uwe: Hhmm... as erst ropen wi sämtliche Verwandte, Fründen un Bekannte an. Viellicht hett se ja doch jichenswor een Naricht achterlaten. Un wenn wi gor nix rutkriegen, tja, dann möten wi woll de Polizei anröpen un een Vermisstenanzeig opgeven. Aver vörher versöchst Du dat in New York bi ehr Süster. Un dat solang, bit Du jichenswell dran hest.

 

Theo:  Uwe.  – Wat is hier los?

 

Uwe:   Dat weet ik nich. Aver ik hop, dat wi fix dorachter komen. (legt seinen Arm um seine Schulter)

 

 

Vorhang

 

End des ersten Akts - 2. Bild

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zweiter Akt - 3. Bild

 

(ca. 8 Tage später. Wenn der Vorhang sich öffnet, ist der Statist damit beschäftigt die letzten Einstellungen an der Videokamera vorzunehmen. Diese steht auf einem Stativ vorne leicht schräg in Richtung hintere Tür. Uwe steht etwas ratlos daneben. Die Tür nach hinten steht offen)

 

1. Auftritt

Statist, Friedhelm, Uwe

 

Friedhelm: recht auffällig gekleidet mit Anzug und Seidenschal o. a., mit einer überschwinglichen Art, kommt zügig von hinten herein, spricht dorthin  Nee nee, Herr Freymuth, de direkte Anrede maken wi op jeedeen Fall hier in ´t Reisebüro sülfst. Dat gifft de heel Spot veel mehr Utdrück, verstahnt Se?!  zum Statisten  Sünd Se endlich sowiet?

 

Statist: nickt  Allns klor, Herr Braun.

 

Friedhelm: Na, dat ward ok Tied, mien Leev.

 

Uwe:  zu Friedhelm  Herr Braun, meenen Se nich ok, dat...

 

Friedhelm: reagiert gar nicht darauf, ungeduldig, spricht erneut nach hinten  Herr Freymuth, nu komen Se bitte. Ik hebb noch een annern Termin vandag. dann zu Uwe  Entschülligen Se bitte, aver wi möten fardig warrn. Bitte nu keen Unnerbreeken mehr.

 

2. Auftritt

Statist, Friedhelm, Uwe, Theo

 

Theo: kommt betrübt von hinten herein

 

Friedhelm: hat einen Stuhl vor die Kamera gestellt, schaut durch die Linse der Kamera, „stößt“ den Statisten dabei grob zur Seite  Prima. Nehmen Se Platz, Herr Freymuth.

 

Theo: tut dies, er schaut Uwe dann unsicher an

 

Uwe: zuckt mit den Schultern

 

Friedhelm: schaut sich „das Bild“ von Theo erneut an  Nee, daar möten wi noch wat ännern.  holt aus einer Ecke eine Grünpflanze oder einen anderen Dekorationsgegenstand hervor, stellt diese hinter Theos Stuhl, schaut sich das Ganze dann erneut von vorne an  Ja, dat is dat.

 

Uwe: Herr Braun, meenen Se nich ok, dat Se hier een beten overdrieven? Se dreihen hier keen Actionfilm för ´t Kino.

 

Friedhelm: Goot Herr... äh... Meier, Müller, Lehmann? Wo ok jümmers. Wesen Se bitte so leev un misken Se sik nich in mien Arbeid in, ja?! Prima! – So, Herr Freymuth. De Spot is glieks kloor. Wi hebbt al allns op  Film, wat de Tokiekers vun uns Sendung weeten möten. Wenher Ehr Levensabschnittsgefährtin dat lesd Maal sehn worden is...

 

Theo:  Na, vör negen Dagen.

 

Friedhelm: Jaja. Wi weeten, dat se to ehr Süster fleegen wull. Dor is se nie nich ankomen, wiel düsse Süster...  liest Notizen von einem Block ab  sik angeblich nie nich wat broken hett un düsse Süster sik kerngesund mit ehr neej Levensgefährte in New York an d´ Broadway vergnögt.

 

Theo: muss weinen

 

Uwe: geht zu ihm, will ihn trösten

 

Friedhelm: Nich in ´t Bild, bitte.

 

Uwe: Se dreihen doch noch gor nich.

 

Friedhelm: Wenn al. Ik komm anners nich klor. Äh – bi ehr Süster hett sik Fro Karin Pieper sowieso vör wat mehr as söss Weeken telefonisch dat lesd Maal meld.

 

Theo: schluchzt  Ik verstah de Welt nich mehr. Worüm deiht se mi dat an? – Un wor is se üm Himmels Willen?

 

Friedhelm: Nu faten Se sik maal wedder. Se düren nich to trürog sien. Bi dat Utstrahlen söllnt de Toliekers immerhen elkeen Woord vun Ehr dütlik verstahn. "Betroffenheit ja! – Aber zu viele Emotionsausbrüche nein!" Dat is uns Devise. Hebbt Se dat verstahn?

 

Uwe: Hören Se doch op!

 

Friedhelm: lässt sich davon nich irritieren Wieder. Se hebbt al Verwandte, Bekannte un Fründen fragt; ok de Polizei wur informeert. Bi mehrere anner Flughäfen hebbt Se Utkünfte inholt. Se hebbt bi meest all Hotels, de Ehr bekannt sünd - anroopen – sogor in Kroatien, wor Se mit Fro Pieper ursprünglich een Urlaub in Dubrovnik plant haren. Aver ok dor weer een Fro Karin Pieper bitte betonen nich registreert. Ok ward een Fehler op de Passagierlist vun de Burgen-Air utsloten. In ´n Übrigen besinnt sik nüms vun dat Personal in Frankfurt an se, nadem wi elkeen een Foto wesen hebbt. – Goot, dann harrn wi allns. So, Herr Freymuth, Se weeten ja seker vun uns Sendung „Bitte komm heim“, dat wi uns Gasten to ´n Schluss vun de Spots de Kamera för twee Minüten overlaten.

 

Uwe: glaubt das nicht  Gasten, wo sik dat anhört... Maken Se eenlik jümmers blots Ehr Arbeid; of könnt Se sik ok vörstellen, wat in sückse Minsken as Theo just vör geiht?

 

Friedhelm: Unnerbreken Se mi doch nich al man weg, Se Flegel. - Herr Freymuth - Se hebbt nu de Mögelkeit Ehr Karin direkt antosnacken. Sitten Se bitte liek, kieken Se direkt in de Lins vun de Kamera un seggen Se Ehrn Text, ja?!

 

Theo: hat sich beruhigt, nickt

 

Uwe: ist kopfschüttelnd  zur Seite gegangen

 

Friedhelm: Sünd Se dann sowiet? Dann prob wi dat erstmaal ohn Opnahm. Bitte, Herr Freymuth.

 

Theo: hustet noch mal, will dann beginnen  Karin, Du büst vör negen Dag eenfach...

 

Friedhelm: schnell  H a l t !!! - Ehr Frisur gefallt mi nich so heel.  ruft den Statisten  Herr Kuper, könnt Se nich maal even...

 

Uwe: wird sehr wütend  Du leev Tied! -  Spinn ik denn? Sien Frisur gefallt Ehr nich? Kapeeren Se overhopt, wat hier los is? Mien Broder weet siet over ´n Week nix vun sien Fründin. Viellicht is se versleppt worn, se kann een Verbreeker in de Handen fallen sien; wat weet ik. Viellicht is se DOCH an Bord vun de Burgen Air ween un würklich dood nu. Theo will sik an de Öffentlichkeit wennen, darmit he Hülp kriggt. Un Se snacken vun sien Frisur?

 

Friedhelm: sieht das nach einer kleinen Pause ein, etwas pikiert  Na goot. As Se wüllt.

 

Uwe: Na also.

 

Theo: Laat man, Uwe.  geht sich mit den Fingern durchs Haar  Is al goot.

 

Friedhelm: Dann bitte noch eenmal.  zu dem Statisten  Och, maken Se viellicht doch al maal een Probeopnahm.

 

Statist: geht an die Kamera Ok. kleine Pause U n  – Opnahm!

 

Theo: holt tief Luft  Edith – Mucki, Du büst nu al siet negen Dag verswunden. Na New York büst Du angeblich nie nich flogen. Aver stimmt dat ok? Eenlik muss ik dann dankbar dorför sien, na dit gräsig Unglück. Aver... wor büst Du? Wenn Du een Tietlang alleen sien muchst, üm over uns natodenken, dann is dat heelmaal okay. Aver wi maken uns groot Sörgen. Dien Ollern, Geschwister, Verwandte, Uwe, ja sogor uns Kunden sünd heelmaal fardig. Bitte komm na Huus of gev uns tominst een Levensteken vun Di. – Ik hebb Di leev. ist wieder den Tränen nahe

 

Friedhelm: zu dem Statisten  Un Schnitt ! --- Prima, Herr Freymuth. Würklich bannig goot. Ik much bold seggen, dat dat so blieven kann, of?

 

Statist: nickt

 

Uwe: ist bereits wieder zu Theo gegangen, dann zu Friedhelm  Un wenher ward dat nu send?

 

Friedhelm: Nu, wenn wi de lesd Bericht hüüt ok noch in d´ Kasten kriegen un - de is in Hannover... un wenn mit de Schnitt allns klappt, dann kunnen wi anner Dönnerdag senden. Falls dat aver doch Verzögerungen geven schull, dann breng wi de Spot op jeedeen Fall in de overnächst Sendung.  zum Statisten Se könnt afbauen, wenn de Opnahm för Se ok okay is.

 

Statist: nickt, tut dies

 

Friedhelm: geht dann zu Theo, „spielt“ den Mitfühlenden  Och, Herr Freymuth, Kopp hoch – dat ward al wedder. Uns Sendung hett vun all send Clips een Trefferquote vun 65 Prozent. Is dat nix?!

 

Uwe: Trefferquote nöhmen Se dat? Seggen Se maal, Herr Braun, hebbt Se eenlik al maal een Minsk vermisst, de Ehr nah steiht?

 

Friedhelm: Daar mutt ik overleggen. – Äh, nee, nich dat ik wüss. Worüm fragen Se?

 

Uwe: Dann schullen Se seker een lütt beten anners reageeren bi so een Fernsehopteken.  mehr zu sich selbst  Nich to faten.

 

Friedhelm: Tja... Nu, dann harrn wi allns wat wi brüken. Weeten Se, Herr Freymuth, dat hett betto al faken Fälle geven, daar melden sik de Vermissten al wieldess uns Sendung noch löppt. Worüm schull dat denn bi Ehr Karin nich ok so passeeren? Ik wünsch Ehr op al Fälle veel Glück un Kraft. reicht ihm die Hand

 

Theo: ebenso Danke.

 

Friedhelm: reicht auch Uwe die Hand, ist ihm gegenüber aber etwas „kürzer“  För Se ok allns Goode. „Op Weddersehn“ is hier woll minner anbröcht, nich wohr?! Also – adios mien Herren.

 

Uwe: Ja, ja.

 

Friedhelm: packt seine Unterlagen zusammen, evtl. in einen Koffer, geht dann zur Tür, zu dem Statisten  Wat is denn? Sünd Se jümmers noch nich sowiet?

 

Statist: räumt noch zusammen, jetzt schneller  Ja doch, ik komm al.  gefolgt von Friedhelm ab nach draußen

 

3. Auftritt

Uwe, Theo

 

Uwe: Unmöglich, düsse Keerl.

 

Theo: Hauptsaak de Besök un düsse Opnahm erfüllt sien Sinn, Uwe.

 

Uwe: Na, wi wüllt dat hopen. – Un wat maken wi nu?

 

Theo: Wat könnt wi denn noch dohn?

 

Uwe: Hhmm... gifft dat noch wat, dat wi noch nich versöcht hebben?

 

Theo: Gifft dat nich, Uwe. steht auf  Ik denk, nu weer ´n Tass Koffie just recht.

 

4. Auftritt

Uwe, Theo, Nina

 

Nina: kommt bannig aufgeregt un zügig vun draußen herein, wat außer Atem  Hallo tohoop.

Theo: Nina, gooden Dag.

 

Uwe: Hallo.

 

Nina: Ji möten entschülligen, dat ik mi nich al erde sehn laten hebb. Jörg un ik sünd Hals over Kopp för een poor Dag an de See fohren.

 

Uwe: Ja, dat hett jo Naverske uns vertellt.

 

Nina: Wi sünd just erst wedder trüch. Wi kunnen uns dat eenlik gor nich leisten, aver ik muss eenfach rut - weg - afschalten. Aver schöön weer dat nich. Ik kunn nich een Minüte richtig runnerkomen un muss blots an Karin denken. - Wat hett düsse Wagen vun ´t Fernsehen to bedüden? zeigt nach draußen Hebbt de ´n Opnahm maakt? Letsd Du se nu al söken, Theo?

 

Theo: nickt  Dat is tominst een Chance. Weest Du denn mittlerwiel wat vun ehr? Keen Anroop, keen SMS, nix?

 

Nina: Nee, leider nix. Ik hebb bi ehr jeedeen Dag anropen. Un ok een Hopen SMS un emails stürt, un ik hebb ehr Narichten op Facebook postet. Aver keen Antwoord vun Karin. Oh Theo, dat is so gräsig. Sünd ji denn jichenswat Neejs gewohr worden in de lesd Week?

 

Theo: Nix. Wi weeten blots, dat Karins Plan vun de Flug na ehr Süster in New York woll een Löög weer - aver dat harr ik Di ja al simst. Un Nina...

 

Nina: Ja?

 

Theo: Entschüllig bitte nochmaal, dat ik Di hier vör ´n Week so anfohren hebb. Mir sünd eenfach de Nerven dörchbrannt.

 

Nina: Is al goot. Ik weer ok nich besünners fründelk to Di. gelassen Na, aver nu is doch eenlik klor, dat se nich in de Fleeger na New York satt... hat sich beim letzten Satz abgewendet, schaut hinaus            

 

Theo: Un wenn man eenfach vergeeten hett, se op de Passagierlist intodragen?

 

Nina: Hett man nich, glövt mi.

 

Theo: geht zu ihr Nina, Du weest doch wat. – Ik seh Di dat an.

 

Nina: Nee. Wat schall ik denn weeten?  

 

Uwe: Mi schient ok, dat Du nich heel open büst, Nina. Karin is Dien allerbest Fründin. Dat is doch arig, dat se nich maal DI vertellt hett, wat se vör hett.

 

Theo: Even! Worüm büst Du nich verwunnert, dat se nich na New York flogen is, hä? Hest Du dat wüsst? Wat hett se Di seggt, Nina?

 

Nina: Ik weet nix - glövt mi doch. Se hett ok mi blots vertellt, dat se wohrschienelk to ehr Süster fleegen wull. Wenn se aver nich in de Fleeger seeten hett, kann ik blots "Gott sei Dank" dorto seggen. Un woans se anners sien kunn... ik... ik weet dat doch ok nich.

 

Uwe: zu Theo Hhhmmm... se weet woll würklich nix.

 

Theo: Weer se doch blots alleen na Kroatien flogen, dann muss ik mi nu tominst keen Sörgen mehr üm se maken. Aver dat hett se ja ok nich dohn.

 

Nina: wundert sich Hett se nich? Worher weest Du dat?

 

Uwe: Wiel wi jeedeen Mögelkeit dörchkämmt hebben. Un ok in dat Hotel in Dubrovnik is Karin nich - daar woans se eenlik tohoop mit Theo hen wull. Daar hett betto keen Karin Pieper incheckt. Ik roop daar elkeen Dag an. De sünd al totol nervt vun mi.

 

Nina: Dat is allns echt unheimlich. Karin weer grell op Di, Theo. Wiel Du de plant Urlaub platzen laten hest. Wenn ik ehrlich bün - ik harr ehr dat totrööd, dat se to ´n Trotz alleen na Kroatien flüggt.

 

Uwe: Theo hett in de lesd Dagen sogor in 29 anner Hotels in Dubrovnik anroopen un nafragt. Nüms kennt ehr Naam. Wi hebbt allns dohn, wat man dohn kann.

 

Nina: Sünnerbor. Ja, is se dann doch to ehr Süster flogen? Is dat denn overhopt mööglich, dat man een Person op de Passagierlist vergett?

 

Theo: Nina, hör op!

 

Nina: Un de Polizei?

 

Uwe: Tappt ok in ´n Dunkeln.

 

Nina: Ja, aver worüm hest Du glieks dat Fernsehen ropen? Weer dat nich een beten overstört, Theo?

 

Theo: Wat schall ik denn noch maken? Siet negen Dag fehlt jeedeen Spor vun Karin. Düsse Sendung "Bitte komm heim" ward in heel Europa utstrahlt. Dat sehnt doch Millionen. Worüm schull denn nich een Tokieker dorbi sien, de mien Karin sehn hett, verdammt?!

 

Nina: überlegt  Hhmm... also ´n Tass Koffie weer mi nu bannig recht, wenn dat nich toveel verlangt is.

 

Uwe: De wull ik uns sowieso just maken. geht ab nach hinten

 

Theo: folgt ihm, bleibt an der Tür stehen, schaut zu Nina

 

Nina: Ik komm glieks na. Laat mi maal een Oogenblick alleen overleggen.

 

Theo: ab nach hinten

 

Nina: schaut ob beide weg sind, schließt dann die Tür nach hinten, setzt sich blitzschnell an den Computer, schaltet das Gerät ein, ebenso den Bildschirm, tippt, sucht  So, dann wüllt wi doch maal kieken. Gebuchte Reisen, af 20. Juni, Oppermann - 2 Personen, Gruben - 3 Personen. Hhmmm... De Typ hier... überlegt ...woans weer nochmaal sien Naam? - Putzer.  wartet  Na los, nu maak al, Du dumm Aparat. – Na bitte - Putzer - Matthias - een Person - Kroatien, Dubrovnik - af 20.06. för 8 Dag - nich bestätigt? Woso dat denn nich?  tippt wieder  Kroatien, 20.06. Theo Freymuth, Karin Pieper, 20 Dag  –  wartet  Nich storneert? Woso hett se denn düsse Reis nich storneert, wenn Theo un se gor nich daarhen fleegen? kurze Überlegungspause  Oh... ik ahn daar wat. schaltet den Computer wieder aus, nimmt den Telefonhörer, wählt die Nummer der Auskunft  Ja. Hallo. Ich hätte gern die Nummer vom Hotel „Hadrians Palace“ in Dubrovnik - ja, Kroatien. kurze Pause Danke. schreibt dann, drückt auf die Gabel des Telefons oder drückt eine Taste, wählt dann erneut eine lange Nummer, wartet  Hello. Nina Schäfer speaking. Do you speak English? Yes? Okay. I want to talk to my girlfriend who’s staying in your Hotel. Miss Karin Pieper. wartet She isn´t registered? Oh, please excuse - I forget she has married and changed her Naam. Please look for Matthias and Karin Putzer. wartet wieder Thank you. dann sehr überrascht You connect me? Oh, that´s great. Ääähh.... Thank’s a lot. legt den Hörer schnell auf, dann zu sich selbst Daar dragt sik mien best Fründin doch tatsächelk unner Fro Karin Putzer in dat Hotel in. Keen Wunner, dat se nüms finden kann. Oh Karin, schöön, dat Di dat seker goot geiht - man dat gifft noch ´n Malör. Aver ik hol am besten erstmaal de Klapp un speel wieder dat Unschuldslamm. Dat harr Karin an mien Steh nu ok dohn. vergnügt Tsss... Karin Putzer - Du lütte Luder. ab nach hinten, Tür zu, kurze Pause

 

5. Auftritt

Anneliese, Elisabeth

 

Anneliese: kommt gefolgt von Elisabeth herein. Sie öffnen die Tür so langsam, dass man die Türglocke nur leise, bzw. gar nicht hört. Beide tragen schwarz, spielen die Trauernden und haben einen Trauerkranz mit bedruckten Schleifen dabei. Falls Ihrer Bühne das nicht möglich ist, hat eine der beiden zumindest einen Trauer-Strauß mit schwarzen Schleifen dabei. Sie stellen den Kranz vor Karins Schreibtisch, bzw. legen den Strauß auf den Schreibtisch, dann stellen sich beide nebeneinander hin, mit Blick ins Publikum, falten die Hände, trauernd schauend  Daar mutt de goot Seele vun düt Reisebüro nu so een gräsig End beleven.

 

Elisabeth: Un so jung weer se noch. Dat harr se nu würklich nich verdeent. Keen hett mi jemaals beter beraden as se.

 

Anneliese: Se spreken dat ut, wat ik denk, Fro Koppelkamp. De Herrn hett dat aver nu maal so gefallen. Un wenn man se op de koll Meeresgrund nich find, dann gifft dat nich maal een ördentlich Beerdigung. Wo gräsig.

 

Elisabeth: Se seggen dat. Man kann blots hopen, dat dat fix gahn is. So een Dood, de so tomool kummt, is dann doch beter, as wenn man maantenlang lieden mutt, nich?!

 

Anneliese: Daar kann ik Ehr blots recht geven. Hannes Olthoff vun de Birkenallee, Himmel, wat hett de arm Keerl leeden un leeden. Tolesd weer he ja noch een halv Johr tohuus. Dat weer för sien Gretchen ok nich liggt.

 

Elisabeth: Dat weer aver ja aftosehn, dat dat toend gung mit em.

 

Anneliese: Jaaaa... aver wo lang dat dürt hett... Gott sei Dank harr he noch op Tied sien Rent dörch - un een goot hoch Levensverseekern gaff dat ok woll, sowiet ik weet.

 

Elisabeth: Tominst EEN Trost för Gretchen. Aver Hannes weer 63. Uns goot Fro Pieper harr ja noch nich maal de 30 belevt.

 

Anneliese: Gräsig - eenfach gräsig.

 

Elisabeth: Se weer mi as een Dochter.

 

Anneliese: Na, nu blieven Se maal op ´n Teppich, ja?! - Dat Verhältnis to Fro Pieper un MI weer eenzigardig. MI hett se sehn as een Mudder.

 

Elisabeth: Ochja?

 

 

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
© Die ganze Welt ist eine Bühne