Lange danach gesucht - auf Ibiza 2012 endlich gefunden
Musiker gesucht

"Sückse Navers brükt hier

            nüms"

 

Komödie in 3 Akten

 

von

 

Helmut Schmidt

 

Inhalt: Seit sechs Monaten haben Helmut und Ute Sperling nun neue Nachbarn. Das recht wohlhabende Ehepaar Dorothea und Jan-Dirk Lemper ist mit seinem Sohn Leon von der Stadt aufs Land gezogen. Ihre Nachbarn sind die recht „einfachen“ Eheleute Sperling. Obwohl zwei Welten aufeinanderprallen, versucht man, gut miteinander auszukommen. Helmut (Arbeiter) und Ute (Hausfrau) leben zwar in kargen Verhältnissen, müssen hier und da etwas einsparen um zurechtzukommen; aber sie sind gesund und immer fröhlich. Doch Dorothea (Inhaberin eines Kosmetik-Ladens) und Jan-Dirk (Chefredakteur) zeigen ihren Nachbarn von Woche zu Woche deutlicher, dass sie etwas „besseres“ sind. Zum großen Krach zwischen den Familien kommt es dann, als Miriam Sperling aus Alabama zurückkehrt. Sie war dort ein Jahr als Au-Pair-Frau tätig, und stellt bei ihrer Rückkehr – zunächst zum Entsetzen aller – ihren neuen Lebensgefährten Jonny vor – einen farbigen Medizinstudenten! Das ist für Lempers zuviel. Mit fiesen Intrigen und Anschlägen versuchen nun die Familien sich das Leben gegenseitig schwer zu machen. Es kommt immer wieder zu Vergleichen vor Gericht; ein hoher Zaun trennt zuletzt die beiden Grundstücke. Durch einen erneuten Anschlag von Ute auf Jan-Dirk erleidet dieser einen Herzanfall. Ist das Chaos noch zu übertreffen und wer wird Jan-Dirk das Leben retten?

 

 

 

Spielort: größeres Dorf im niederdeutschen Sprachgebiet

Spielzeit: Sommer in der Gegenwart

Spieldauer: ohne Pausen ca. 120 Minuten

 

 

 

 

Die Spieler:

 

Personen:       5m/6 w – 1 w. Statist - 1 Bühnenbild (mit Veränderungen)

 

 

Helmut Sperling         - (40 – 50 J.)

 

Ute                             - seine Frau (40 – 50 J.)

 

Miriam                        - beider Tochter (20 – 30 J.)

 

Jonny McBride           - Miriams Freund (ca. 30 J.)

 

Jan-Dirk Lemper        - (ca. 50 J.)

 

Dorothea                    - seine Frau (40 – 50 J.)

 

Leon                           - beider Sohn (20 – 50 J.)

 

Anna–Lena                 - Köchin bei Lempers (20 – 30 J.)

 

Elli Röben                   - Nachbarin (40 – 50 J.)

 

Monika                       - Nichte von Ute und Helmut  (20 – 50 J.)

 

Jan Flügge                  - Polizist (30 – 50 J.)

 

1 weibl. Statist              (18 – 30 J.)

 

 

 

Bühnenbild:

 

Das Bühnenbild zeigt die Gartenseite von zwei Häusern, die dicht nebeneinander gebaut sind.

Rechts und links jeweils die Hintereingänge der Häuser, evtl. Fenster. Neben den Türen

jeweils eine kleine Bank; links eine alte, abgenutzte aus Holz – rechts eine moderne aus

Kunststoff oder Metall. Hinten ein Auf – bzw. Abgang mit Bäumen, Zaun o. a. Im 1. Akt

genau in der Mitte ein Gartentisch mit Stühlen.

 

 

 

 

 

 

Erster Akt

 

                  (Wenn der Vorhang sich öffnet, sitzen Helmut und Ute, sowie Jan-Dirk am Tisch und frühstücken. Der Gartentisch ist vollständig gedeckt. Die Bühnenhälften sind sehr unterschiedlich ausgestattet. Links die einfache aber natürliche Seite, rechts die moderne und "kalte" Seite. – Links hängt aufgehängte Wäsche an einer Leine, stehen Blumenkübel, Regentonne u. a., evtl. ein kleines Blumenbeet, rechts keine Blumen, jedoch eine Metallskulptur sowie eine Marmorfigur oder anderes. Es ist ein Samstag im Hochsommer, ca. 9:00 Uhr)

 

1. Szene

 

Dorothea:  (kommt mit einer Kaffeekanne aus dem Haus) So, de Koffje is nu ok fardig. (schenkt Tassen voll. Sie ist sehr nobel gekleidet, hat eine etwas eingebildete und "hochnäsige" Art an sich)

 

Alle:          (anderen schmieren bereits Brötchen, Brot oder essen schon)

 

Helmut:     (schlicht gekleidet, macht den Eindruck eines "normalen" Bürgers, spricht mit
vollem Mund:) Ik drink aver veel leever Tee.

 

Ute:           (ebenso schlicht gekleidet; knufft ihrem Mann in die Seite) Erstens snackt man nich mit ´n vullen Mund un tweedens drink wi jümmers Koffje, wenn Dorothea un Jan-Dirk dat Fröhstück maken, ja ?!

 

Helmut:     Ja, Ute.

 

Dorothea:  Tee is doch mehr wat för Lüüd vun 't Land, nich wohr?!

 

Helmut:     Dat sünd wi doch.

 

Jan-Dirk:   (elegant gekleidet mit Anzug oder einer Kombination; und Krawatte) Ja, JI sünd
dat. Man wenn wi ok vun d´ Stadt hierhertrucken sünd, so möten wi uns Ange-wohnheiten vun daar doch nich glieks afleggen, oder? Wi drinken even jümmers Koffje.

 

Ute:           Daar hest Du heel recht, Jan-Dirk. Un ok WI (sieht ihren Mann strafend an)
drinken gern Koffje – is dat nich so, Helmut ?

 

Helmut:     Ja Ute.

 

Dorothea:  (setzt sich dazu, trinkt einen Schluck; hält die Tasse dabei sehr vornehm) Ochja, man kann dat gor nich glöven. Dat sünd hüüt op de Dag genau sess Maant, dat wi hier nu wohnen.

 

Ute:           Mensch, dann hebb ji ja 'n lütt Jubiläum. 'n half Johr al wedder.

 

Helmut:     Ik graleer ok. Daar kunn man ja eenlik een op nehmen, nich ?

 

Ute:           (schweigt, räuspert sich nur laut) Ji hebbt jo hier doch ok fix inleevt, nich wohr?

Dorothea:  Na ja, dat wohnen is hier in dit Dörp heel angenehm; hier is dat still un hier gifft dat 'n büld mehr Natur to sehn as in d´ Stadt. Aver rundum wohl föhlen Jan-Dirk un ik uns hier eenlik nich.

 

Ute:           Wat hör ik daar? Woran fehlt jo dat denn? Sünd dat de Kontakte? Krieg ji keen Ansluss? Wiel - wi veer sünd domols doch glieks sowat as Fründen warrn.

 

Dorothea:  (ironisch) Na ja...

 

Ute:           Wi fröhstücken nu jeede Saterdagmörgen mitnanner; helpen uns tegensiedig wenn wi wat brükt, - geven uns Tipps för uns Gaarn... also so 'n good Fründschup as wi hebbt, gifft dat in männig Stadt seeker nich.

 

Jan-Dirk:   Daar hest Du vielleicht recht. Mien Dorothea snackt ok eenlik mehr vun de Lüüd hier overhopt, verstah ji?! Wi marken even, dat de Dörpslüüd in veel Dinge doch noch 'n beeten – wo schall ik seggen – trüch sünd.

 

Helmut:     Trüch? Wi sünd eenfach, schlicht un free herut. Un man snackt hier so, as een de Snabel wursen is. Seeker – wi mögt woll nich so gebildet ween as de Minsken vun d´ Stadt; aver ik kom ok mit 'n beten Dummheit best dörch dat Leeven. – Un seeker hebb wi ok nich so 'n dicke Geld-Büüs as ji. Man ik hebb Arbeid; wi komen good trecht un wi sünd gesund. Wat will man denn noch mehr ?

 

Jan-Dirk:   Na good, Helmut. Man denk doch blots maal doran, wo männigeen hier to wohnen plegt. Dat gift hier tatsächlik Straaten, door stoppt de Gemeend blots Asi-Pack rin. To ´n Biespiel an de Osterstraat.

 

Dorothea:  (stöhnt auf) Ooah... hör bidde dorvan op, Jan-Dirk. Wenn ik Osterstraat al hör, fangt mi dat al in d´ Maag an to rumohren.

 

Jan-Dirk:   Ji wüllt doch nu nich behaupten, dat ji de Art vun Wohnstil "eenfach" nömt?

 

Helmut:     Na ja, de Osterstraat hett sik hier na un na as Sozialstraat entwickelt, daar wohnen Lüüd, de sünd even noch eenfacher as eenfach.

 

Ute:           De hebbt ok ja nix. Könnt mi recht leed dohn. Un glövt mi, nich jeede de daar wohnt, kriggt Hartz IV of Sozialhülp, wiel se nich arbeiden wüllt. Männigmaal raken de Minsken even in ´t Leven in Situationen, daar löppt dat nich so good.

 

Dorothea:  Dat lesd Sludderpack wohnt daar !

 

Jan-Dirk:   Dorothea, wat nimmst Du denn för Worden in d´ Mund ?

 

Dorothea:  De Wohrheit. Bi d´ Frisör hebb ik twee Fronslüüd dorover snacken hört. De een hett doch tatsächelk seggt, dat de meesten daar Musen hebbt. Sowat muss man doch anzeigen.

 

Helmut:     Anzeigen? Ochwat. Solang se ehr nich bieten.

 

Ute:           Musen könnt sogor de sauberste Minsken kriegen. Is doch ok nix dorbi. Dann harren de Katten ok ja nix mehr to dohn. – Wi hebbt in uns Schuppen ok woll al maal 'n Muus hat.

Dorothea:  (erhebt spontan die Beine, schreit los) Aaaah..

 

Jan-Dirk:   (erschrocken) Dorothea!

 

Dorothea:  (greift sich ans Herz) Hörst Du dat, Jan-Dirk. Uns eegen Navers hebbt Ungeziefer vun düsse (zeigt mit den Händen die Größe) Grööt. Ik brük op de Steh mien Beruhigungsdrüppen, anners kipp ik um. (geht völlig "fertig" ab ins Haus)

 

Jan-Dirk:   Aver Dorothea, so bedohr Di doch.

 

Dorothea:  (ist schon ab)

 

Helmut:     (sowie Ute, überrascht) Wat hett se nu denn ?

 

Ute:           Dat much ik ok maal weeten.

 

Jan-Dirk:   Na, wenn ji ehr ok so 'n Schreck injagt... Sehnt ji man to, dat ji jo Veerbeeners so gau as mööglich wedder los ward, bevör de uns noch in 't Huus komen.

 

Ute:           Ik hebb doch blots seggt, dat wi ok al maal een Muus in d´ Schuppen haren. Al maal. Dorotheas Verholen hier - dat is doch blots Spaß, nich wohr?!

                                                                                                                                        

Jan-Dirk:   (steht auf, ernst) Na, hebbt JI ´n Ahnung. Entschüldigt mi. Ik mutt nu erst kieken, wor mien Leevste bleeven is. (geht auch ab ins Haus rechts)

 

2. Szene

 

Ute:           De hett doch 'n Rad af, wa? Dat hett de ernst meent.

 

Helmut:     Na, wenn Du ehr ok vun uns Musen vertellst... Is dat denn 'n Wunner?

 

Ute:           Na hör maal. Wat is daar denn bi? Kunn ik denn weeten, dat de glieks so reageert? – Un wo snackst Du eenlik mit mi? Wat is dat denn för 'n Ton, hä? Hörst Du daar woll forts mit op?!

 

Helmut:     Ja, Ute. (kurze Pause)

 

Ute:           De beiden sünd männichmaal würklich arig. (ironisch) Aver wi Dörpslüüd sünd ja "trüch". Hett Jan-Diek dat nich schöön utdrückt ?

 

Helmut:     Eenlik wull he ja seggen, dat wi ehr to billig sünd un se de Kontakt to uns blots holt, wiel wi hier liek tegenanner wohnt.

 

Ute:           Wat nützt uns dat? Se hebbt hier nu maal tegen uns ehr Huus baut un wi möten uns dormit affinden, dat se uns Navers blieven. Laat uns free holen, so good as dat geiht. – Och, un eenlik sünd se ok ja heel umgänglich, nich ?

 

Helmut:     (holt Luft, will gerade loslegen, überlegt dann kurz) Ja, Ute.

 

Ute:           Skandal is dat slimmste, wat man sik vörstellen kann. Vör allem in Naverskup.
Wenn Du hüüt middag Rasen meihst, dann suus ok man even over ehr Stück, ja ? Dann is 't seeker allns wedder vergeeten.

Helmut:     Ik weet doch gor nich, of Jan-Dirk dat recht is.

 

Ute:           Seeker doch. De sünd froh, wenn dat Gress afmeiht is. Dann mööt sik vun ehr ok nüms de Handen schitterg maken.

 

3. Szene

 

Miriam:      (kommt vergnügt, zügig von hinten auf die Bühne. Sie trägt außergewöhnliche Sommerbekleidung, hat einen Rucksack dabei) Hallo, ik bün 't. (bleibt beim Abgang stehen, sieht ihre Eltern, wartet)

 

Ute:           (sowie Helmut sehen erstaunt nach hinten, sind sehr überrascht) M i r i a m. (steht wie Helmut auf) Miriam, ik kann 't nich faten. (geht schnell auf sie zu, umarmt sie
stürmisch) Mien Kind – Du büst wedder daar.

 

Miriam:      Hallo Mama.

 

Helmut:     (begrüßt sie ebenfalls sehr herzlich) Uns Dochter – kummt ohn Vörwarnung een-
fach an un seggt: Ik bün wedder daar.

 

Miriam:      Hallo Papa. Ik kom doch nich ungelegen?

 

Ute:           (weint vor Freude) Wo kannst Du woll sowat seggen, mien Deern. DE Overraschung is Di gelungen.

 

Helmut:     Wat hest Du Di verannert. Kiek maal, Ute – wo se ehr Hoor nu dragt.

 

Ute:           Un afnohmen hest Du ok. Kumm, eet wat. Steiht hier doch alls op 'n Disk.

 

Miriam:      Danke. Ik heeb in d´ Fleeger al eeten. (holt tief Luft) Ha, wat is dat schöön. Uns Dörp, de Lüüd, mien Fründen. Ik wüss al gor nich mehr, wo dat hier utsücht.

 

Ute:           'n heel Johr Amerika. Wi haren al Not, dat Du nie nich wedder trüch keemst. Och
kumm – laat Di nochmol drücken. (umarmt sie erneut, gibt ihr einen Kuss)

 

Helmut:     Wenher büst Du denn ankomen ? Un worum hest Du denn nich schreeven of anroopen ? Un wo wedder dat denn daar achtern ? Is dat würklich so gefährlik as de dat in 't Fernsehn jümmers wiesen ? Hest Du ok Prominente sehn ? Madonna of Robbie Williams viellicht?

 

Ute:           Nu oversla Di man nich, Helmut. Laat dat Kind doch erst to Ruh' komen. Süchst
Du denn nich, dat se noch heel fardig is vun de lang Reis? Se schall uns woll
noch allns vertellen. De Hauptsaak is doch, dat se wedder daar is.

 

Miriam:      Wenn ik jo schreeven harr wenher ik ankom, wedder dat doch keen Overraschung mehr ween. Ik bün bit Bremen flogen un vun daar dann mit ´n Zug hierher. Un hier na Huus hett mi 'n Taxi bröcht. (seufzt verliebt auf) Ik glöv, dat wedder dat schöönste Johr vun mien heel Leeven, ok wenn ik froh bün wedder hier to ween.

 

Ute:           Also IK harr dat ja nich kunnt - een heel Johr in ´t Utland.

 

Miriam:      Wenn de Arbeid Spaß maakt un man dann ok noch Fründen find, kann dat gor nich beter ween. - Ik mutt jo daar aver noch wat seggen.

 

Helmut:     Na sowat. Du maakst dat ja spannend.

 

Ute:           Du hest doch keen Dummheiten anstellt daar achtern ?

 

Miriam:      Ik weet gor nich genau, wo ik jo dat am Besten bibrengen schall.

 

Ute:           Rut mit de Spraak. Wi hebbt uns doch jümmers allns seggen kunnt.

 

Miriam:      Na good. Weet ji – ik bün nämlich nich alleen trüchkomen.

 

Ute:           Dat weet wi doch, Deern. Alleen harren Dien Vader un ik Di doch nie nich in 't Utland laten. Wo is Ulla Meiners dat denn gahn ? Wedder ji dicht binanner? Ullas Mudder hett ja bold 'n Kollaps kregen, as se wegfohren is. Kunn de denn overhopt klorkomen as Au-Pair-Deern. Un hebbt ji jo good verdragen ?

 

Helmut:     Ute, nu oversla DU Di man nich.

 

Miriam:      Ulla flüggt anner Week hierher trüch. Aver ji begriepen mi verkehrt. Ik snack nich vun Ulla. Ik... ik hebb in Montgomery een kennenlert – een jung Mann, un...

 

Ute:           Du hest een kennenlert? Schall dat heeten, Du hest Di... Oh jaaaa, nu seh ik dat ja erst. Du hest Di verleevt. Kiek doch maal, Helmut; wo ehr Oogen blinken.

 

Helmut:     Na sowat. Hier bi uns op 't Land kunnst Du nie nich de recht Keerl finden, un in America mutt dat dann passeeren. Wedder he denn in Urlaub daar?

 

Ute:           Nu frag doch nich so dumm, Helmut. Seker wedder he in Urlaub daar. Wo schall he denn woll anners daar hen komen ween? – Töffel!

 

Miriam:      (zaghaft) Also weet ji – 'n Tourist wedder he eenlik nich; nich so direkt.

 

Ute:           Nu snack doch, Deern. Wo heet he un wor kummt he her. Un laad hum doch maal in.

 

Miriam:      (plötzlich) Ja, dat is good. He is nämlich al daar, ik meen…

 

Helmut:     Wat seggst Du ?

 

Miriam:      Mudder, Vadder, ik hebb em glieks hier mit herbröcht. (steht auf)

 

Helmut:     De is al mit hierher flogen?! Du leeve Tied. Schient ja dann woll wat ernsts to ween.

 

Ute:           Na sowat.

 

Miriam:      Dat wi uns daar aver glieks richtig verstahnt. He is 'n beten anners as wi dat sünd, begriep ji mi ? He tövt vör 't Huus, dat ik em 'n Teeken geev.

 

Helmut:     Dat gifft ja nich. Hierher mit em. Laat düssen arm Keerl daar doch nich alleen stahn. Gah hen un hol em.

 

Miriam:      (etwas unsicher) Na good. Ji hebbt dat so wullt. (geht nach hinten)

 

Ute:           Uns Miriam. Nich to faten. Aver old genooch is se ja. Un wenn he 'n gooden Mann is un dat ehrlich mit ehr meent - worum nich?!

 

Helmut:     Meenst Du denn, dat dat wat Fasts is?

 

Ute:           Dat hett sik doch so anhört, nich?!

 

4. Szene

 

Miriam:      (kommt zurück, zunächst allein) Mudder, Vadder – dat is Jonny!

 

Jonny:        (kommt jetzt auf die Bühne. Er sollte möglichst im ersten Akt schwarze Kleidung
tragen Er ist im Gesicht und an den Handoberflächen völlig "schwarz", wie ein Farbiger. evtl. auch gefärbte Haare bzw. Perücke) Hello...

 

Miriam:      (stellt sich dicht neben ihn, legt ihren Arm um seine Taille. Beide schauen sehr glücklich aus)

 

Ute:           (die vor Helmut steht, sucht vergeblich Halt bei ihrem Mann, da sie sehr schockiert ist) Ha... Ha... Hello.

 

Helmut:     (mehr zu sich selbst) Keerl, de hett aver lang in d´ Sünn legen.

 

Miriam:      Jonny – dat sünd mien Ollern, vun de ik Di so veel vertellt hebb. Mien Mudder un mien Vadder – Mama, Papa – dat is Jonny McBride.

 

Jonny:        Allright. Es ist sehr nett für mich Ihnen zu lernen kennen.

 

Ute:           (immer noch "platt") Jaaaahaa..., dat geiht uns just so. Is dat nich so, Helmut ?

 

Helmut:     (gefaßter als Ute, reicht ihm die Hand) Gooden Dag, Jonny. Wi hopen, dat Ehr dat bi uns gefallt in uns lütt Dörp.

 

Jonny:        Well. Was ich bisher habe gesehen ist sehr beautifull. – Sorry, mein Deutsch ist nicht so gut.

 

Ute:           Och... dat maakt doch nix. Hauptsaak is doch, dat Miriam Di good versteiht; is dat
nich so Helmut ? (hält Helmut schon einige Zeit am Hemdsärmel fest)

 

Helmut:     Ja Ute. Nu laat mi aver doch los, verdammt.

 

Ute:           (tut dies)

 

Miriam:      Oh ja. Wi verstahnt uns prima. Jonny brengt mi perfekt "englich" bi un ik lehr em
"dütsk". – He is de beste Lehrer de ik mi vörstellen kann.

 

Helmut:     Un wat maken Se beruflich, wenn wi maal fragen dörven ?

Jonny:        Ich studiere Medizin. Zur Zeit ich mache Hollyday von Semester. Vielleicht ich
werde mir hier später in Deutschland suchen eine Arbeit. Ist leichter als bei uns
in Alabama.

 

Ute:           Dann blievt Se hier ? För jümmers ?

 

Miriam:      Wieso denn nich ? Dat gifft so of so man twee Mööglichkeiten: Entweder Jonny blifft hier of ik gah trüch in de USA.

 

Ute:           Ja aver... dann will ji... ik meen, ji hebbt ernsthaft...

 

Miriam:      Jonny un ik wüllt jichenswenher hieraden. Wi kennen uns nu 8 Maant. Dat is doch lang genooch, oder ?

 

Ute:           8 Maant geiht dat al? Miriam. Nie nich hest Du een Woort vun em schreeven, un nu sowat. (gibt Jonny nun auch die Hand) Tja, Mr. Jonny, dann maal hartlik willkomen ins uns Familie.

 

Jonny:        Oh yeah, I will try eine gute, - wie sagt man - Schwiegersohn zu sein.

 

Helmut:     Na, dorup mutt wi nu aver anstöten. (will schon ab ins Haus) Alltugether mi na.

 

Alle:          (anderen wollen auch ab ins Haus, als...)

 

5. Szene

 

Elli:            (... zügig von hinten auf die Bühne kommt. Sie hat einen Einkaufskorb dabei)

H a l l o tosamen.

 

Ute:           (etwas genervt) Ooh, Elli, Du ? Dat is nu heel slecht. Wat gift dat denn?

 

Elli:            Ik hebb hier 'n Taxi vör jo Huus stahn sehn, un... (sieht jetzt Miriam, geht sofort auf sie zu) Miriam, Du büst wedder trüch?! Kumm, laat Di ankieken. (fasst sie an den Schultern an, betrachtet sie einen Moment, sieht dann jedoch Jonny, leicht erschrocken) Miriam, well is dat?

 

Jonny:        (begrüßt sie freundlich) Hello, I'm Jonny McBride. Nice to see you.

 

Elli:            (sehr überrascht) Wullt Du dormit seggen, dat Du Di 'n Neger mitbröcht hest, Miriam ?

 

Helmut:     Elli! NEGER draff man nich mehr seggen. He is ´n Farbigen.

 

Elli:            Dat is doch dat sülfge. (zu Miriam) Is dat 'n Sklave, de allns för Di döhn mutt?

 

Ute:           Elli – Du un Dien Phantasie. Jonny un Miriam sünd een Poor.

 

Miriam:      Ja.

 

Elli:            (fassungslos) W a t ? – Du wullt dormit seggen, dat düssen Keerl un Du... (dann fängt sie sich schnell wieder) Ik meen... Du hest Mood, Deern. Un ik graleer Di. Un ehr ok, junger Mann. (reicht beiden die Hand) Man mutt in düsse Tied 'n modern Instellen hebben. Just bi düsse Utlandefeindlichkeit hüüt.

 

Ute:           (wundert sich) Ja ?

 

Elli:            Aver jaaaaa. Kiekt ja em doch an. Een fein stadtlichen Keerl in 't best Oller steiht hier vör uns. Schoon un schier; maakt 'n fründliken Indruck, hett Benehmen – gifft also bestimmt 'n gooden Ehemann för jo Dochter af. Un wat maakt daar all de Huutfarv ? Dat is 'n Schaand, dat männig Lüüd jümmers noch mit Fingers na
so een wiesen. – Nee, nee, ik seh dat anners. Veel Glück jo beiden.

 

Helmut:     Dat harr ik nu nich docht, Elli, dat Du so reageeren deest.

 

Ute:           Dat wull ik ok just seggen.

 

Elli:            Daar kenn ji mi aver slecht. Un stellt jo doch erstmol de Kinner vör, de dann jichenswenher ankomen. Oooh... ik seh de al vör mi, de lütte Babys. Dat Gesicht vun de Mudder, de Oogen vun de Vadder un dann düsse fein dunkle Huut. Dat is doch de grootste Freid. Ok för jo as Oma un Opa.

 

Ute:           Jaaa… aver sowiet sünd se ja noch nich. Allns to sien Tied, Elli.

 

Elli:            Wat maken Se denn so? Hebbt Se denn Arbeid hier bi uns in Dütskland? Un wo hebbt ji jo de Tokunft denn docht ? - Och, weet ji wat? Ik drink 'n Tass Tee bi jo un dann vertell ji mi allns in Ruh, ja ? ! (ist schon fast bei der Tür)

 

Ute:           (hält sie zurück) Moment. Elli, nu wees vernünftig un komm 'n annermol wedder. Miriam un Jonny sünd doch just vör five Minüten erst ankomen un heelmol fix un fardig vun de lang Flug.

 

Elli:            (etwas eingeschnappt) Ja, ja. Is ja al good. Ik hebb verstahn. (wieder freundlicher) Man liekers allns Good för jo beid. Eenlik hebb ik ok ja gor keen Tied. Schlachter Lüken hett ja Gehacktes in Angebot. 3,50 Euro Pund. Un ok noch half un half. Un sowat kann man ok ja driest maal op ´n Sönndag eeten, nich wohr ? Jümmers dat dür Fleesch. Well kann sik dat hüüt denn noch leisten ?

 

Ute:           Ja, Elli. Daar hest Du vullkomen recht.

 

Elli:            So, dann will ik jo ok nich langer stören. Bit annermol. (winkend ab nach hinten)

 

Alle:          (anderen, verabschieden sie schmunzelnd)

 

6. Szene

 

Miriam:      So Jonny, un nu will ik Di uns Huus wiesen. De Livingroom, Bath and cellar and our kitchen. Come on, boy…

 

Jonny:        Oh yeah, let's go. (beide ab ins Haus)

 

7. Szene

 

Ute:           (wundert sich) Wat wedder dat vun wegen "Kitchen" ? De hett doch nix verbrooken ?

Helmut:     Ik glöv, wi mutten uns noch 'n Wordenbook kopen, Ute.

 

Ute:           Ja. Ik weet gor nich mehr wor mi de Kopp steiht. Stell Di dat doch maal vör,
Helmut. Dissen Jonny as uns Swiegersöhn.

 

Helmut:     Dat mutt man erst verdauen.

 

Ute:           Un dann denk doch blots an de Lüüd; un wo wi in 't Gesnack komen.

 

Helmut:     Ja; de Lüüd schöllnt woll snacken. Aver vun de ik as erst ´n asigen Kommentar verwacht harr, denkt daar heel anners over.

 

Ute:           Du meenst Elli? Ja, sünnerbor nich?

 

Helmut:     Du, aver eenlik hett se doch recht. Jonny is doch würklich 'n staatschen Keerl. Un so as Miriam em anhimmelt, mutten se bannig verleevt ween. Un de Huutfarv...
daar wend wi uns ok noch an.

 

Ute:           Hest ok recht. Laat de Lüüd doch snacken. Recht maakt man 't so un so nüms.

 

Helmut:     Genau ! (drückt Ute plötzlich einen Kuss auf die Wange, ist sichtbar erfreut)

 

Ute:           Hey, wat is nu denn los?

 

Helmut:     Ute; wi sünd uns endlich maal eenig. Wenher is dat woll passeert dat lesd Maal? - Daar mutt wi forts een op nehmen. Kumm her.

 

Ute:           Och, Du... Ik will Di helpen. Du geihst nu erst bi un repareerst de Waterkran un zwar 'n beten dalli. De leckt al siet Dagen. (zeigt auf die Tür)

 

Helmut:     Aver Ute; schullen wi uns nu nich erstmol um Miriam un Jonny kümmern ?

 

Ute:           Dat maak ik. Un Du maakst Di an de Arbeid. Los, zack, zack.

 

Helmut:     Ja, Ute. (etwas ängstlich ab ins Haus, gefolgt von Ute)

(kurze Pause)

 

8. Szene

 

Anna-Lena:(kommt mit Tablett aus dem Haus rechts, beginnt den Tisch abzuräumen. Sie trägt
eine weiße Schürze, evtl. ein weißes "Häubchen")

 

Dorothea:  (kommt aus dem Haus, hat einen Block und Bleistift in der Hand)

 

Anna-Lena:Ik dörv doch afrühmen, Fro Lemper ?

 

Dorothea:  Ja, seeker. Mi is de Appetit so un so vergahn. (greift sich an die Brust) Hach,
ik bün d'r noch heel fardig vun. Uns Navers sünd männichmaal unner mien Niveau.

 

Anna-Lena:Deiht mi leed.

Dorothea:  Könnt wi dann nu bidde de Eetensplan för hüüt dörchgahn ? Ik hebb um teihn 'n
Termin bi 'd Frisör.

 

Anna-Lena:Natürlik. (hört mit dem Zusammenräumen auf)

 

Dorothea:  To Middag harren mien Mann un ik gern Bouillabaisse as Vörspeis, ton 'n Haupt-
gang maakst Du uns gedünsteten Steinbutt "pikante Art", mit polnisch Beersoße, un as Dessert much wi maal wedder Kopenhagener Schnee.

 

Anna-Lena:Dann mutt ik aver noch inkoopen, Fro Lemper. De meeste Saken dorto sünd leider nich in 't Huus.

 

Dorothea:  (leicht gereizt) Ja, dann koop doch in. Is dat denn so slimm ?

 

Anna-Lena:Nee... ik meen ja blots.

 

Dorothea:  Na also. Un pass mit de Fisch op, dat de nich wedder tweibreckt as dat lesd Maal.

 

Anna-Lena:Ik bün vörsichtig.

 

Dorothea:  Ja, ja. Schall mi wunnern. (will schon ab ins Haus, kommt dann nochmal zurück) Ochja, wat ik noch seggen wull: Wenn Du al unbedingt telefoneeren musst; dann

maak dat annermol bidde nich just dann, wenn wi hier an 't Fröhstücken sünd. Ik sülmst muss de Koffje hier hüüt inschenken. As wenn dat nich Dien Arbeid is. Butendem leev wi in een Tied, daar hett jeede Minsk sülmst een Handy of Smartphone. Een Schand, dat Du uns Apparat dorto nehmen musst.

 

Anna-Lena:Dat Telefonat wedder aver würklich wichtig, Fro Lemper. Un Ehr Telefon habb ik blots brükt, wiel man mi dat Smartphone klaut hett. Wedder aver ´n Ortsgespräch - un ik betahl dat ok, wenn Se wüllt.

 

Dorothea:  Wi hebbt ja ´n Flatrate - aver hier geiht dat um ´t Prinzip. Also, pass op, Anna-Lena: Wichtig of nich; telefoneert ward hier nich mehr. Um Dien Privatkram kannst Du Di na Fieravend kümmern, ja ? !

 

Anna-Lena:Ja, Fro Lemper.

 

Dorothea:  Un dat Middageeten bidde pünktlich tegen twalf Ühr. Un slut de Döör af. Mien Mann mutt glieks nochmol in 'd Bedriev un Leon geiht ok noch weg. Nich, dat wi hier noch Pattloopers in 't Huus kriegen.

 

Anna-Lena:Natürlik nich, Fro Lemper.

 

Dorothea:  (angewidert) Of Musen. (ab)

 

Anna-Lena:(seufzt, räumt den Tisch weiter ab) Ja, Fro Lemper. Is good, Fro Lemper; ik schall mi dat woll marken, Fro Lemper. – Wolang ik dat hier woll noch utholl...?

 

9. Szene

 

Leon:         (ein junger Mann, schick, aber locker gekleidet, kommt aus dem Haus, hat ein

                  Reiseprospekt in der Hand, will schon ab nach hinten)

Anna-Lena:Och Leon, töv doch even.

 

Leon:         Ja ? Wat is denn ?

 

Anna-Lena:Äh... wenher fohrst Du noch in Urlaub? (etwas unsicher und verliebt)

 

Leon:         Anna-Lena, dat weest Du doch. Mörgen namiddag - halv twee - vun
Hannover na Kenia.

 

Anna-Lena:Stimmt. Nu fallt mi dat wedder in. Du maakst dat för Dien Studium, nich wohr?

 

Leon:         Genau. Dat ward 'n Ostafrika-Rundreis: Mombasa, Nairobi, viellicht ok noch de Kilimandscharo. Kannst Du Di dat vörstellen? Dat is 'n total vulkanische Landschaft un daar gift dat over 90 % Bantus. Un wat daar allns wegkummt: Koffje, Gold, Soda, Mais – sowat mutt man doch maal sehn hebben.

 

Anna-Lena:Hhhmmm... ik verstah gor nich, dat Du Di so ´n Reis alleen totrost. Ik kunn dat nich. Dat mook mi totol unseeker.

 

Leon:         Worum denn nich ? Mien Fründin kann leider keen Urlaub kriegen. Un man mutt ok maal wat alleen ünnernehmen. So 'n Beziehung twüschen Mann un Fro is ja heel schöön. Aver jeede Dag tosamenhocken, dat hett noch nüms glücklik maakt.

 

Anna-Lena:Kummst Du daar denn klor ? Alleen mit de Spraak harr ik al ´n Problem, denk ik. Un sowieso heel alleen... man mutt sik doch maal uttusken mit jichenseen. Nee, dat kunn ik nich.

 

Leon:         Anna-Lena, hol mi bidde nich op. Ik mutt nochmol na 't Reisebüro. Ik Töffel hebb nämlich gor nich an de Schutzimpfungen docht.

 

Anna-Lena:Oh, dat is aver doch wichtig.

 

Leon:         Even! Hopentlich krieg ik dat vör 't Weekenend noch vörnanner.

 

Anna-Lena:Ik hol Di nich op. Wenn wi uns nich mehr sehnt, dann wünsch ik Di ´n schöönen  Urlaub. - Wees blots vorsichtig daar achtern.

 

Leon:         Bün ik doch jümmers. Un - danke. (will ab, als...)

 

10. Szene

 

Jan-Dirk:   (... schnell aus dem Haus kommt) Fohrst Du in 'd Dörp, Leon ? (er hat eine Aktenmappe unterm Arm)

 

Leon:         Ja, Vadder.

 

Jan-Dirk:   Dann nehm mi doch bidde mit in d´ Betrieb. Ik hebb güstern avend doch tatsäckelk dat Lücht vun 't Auto brannen laten, tja un nu...

 

Leon:         ... is dat Lücht vun sülmst utgahn ?

 

Anna-Lena:(muß lachen)

Jan-Dirk:   (streng) Lach nich. Dat kann jeede Minsk passeeren. Seh Du leever to, dat wi hüüt Middag wat vernünftigs op ´n Disk kriegen.

 

Anna-Lena:(eingeschüchtert) Ja, Herr Lemper. (räumt die restlichen Sachen vom Tisch)

 

Leon:         Ja, Vadder. Dat Lücht brannen laten kann jeede maal passeeren. Man nich dreemol
in d´ Week. Dat Du dat Signal nich hörst wenn Du to ´t Auto utstiggts, is noch ´n anner Problem.

 

Jan-Dirk:   Na ja,... Könnt wi nu ?

 

Leon:         Seeker Vadder. (kopfschüttelnd ab nach hinten, gefolgt von Jan-Dirk)

 

Anna-Lena:(zu sich selbst) Schlau un gebildt – dat sünd se – mien Arbeidgever. Weeten allns,
könnt allns, hebbt ja Geld. - Aver dat Lücht vun 't Auto brannen laten, dat passeert de dümmste Töffel männigmaal nich. (mit Tablett ab ins Haus)

(kurze Pause)

 

11. Szene

 

Elli:            (kommt von hinten, schaut, ob keiner der Sperlings "draußen" ist, klopft dann bei Lemper. Sie hat wieder ihren Korb dabei)

 

Dorothea:  (öffnet nach kurzer Pause die Tür) Ja ?

 

Elli:            Moin, Fro Lemper. Wat 'n schöönen mörgen hüüt mörgen, nich ?

 

Dorothea:  Un um mi dat to seggen, kloppen Se bi uns an? Ik hebb gor keen Tied för Se. Ik mutt glieks...

 

Elli:            Ik will ja gor nich lang stören. Aver hebbt Se dat Neijste denn al hört ?

 

Dorothea:  (zuckt mit den Schultern)

 

Elli:            De Dochter hier vun tegenan is just wedder trüchkomen. Is 'n Johr lang as
Au-Pair-Deern in 't Utland ween.

 

Dorothea:  Daar hett Ute maal vun snackt, stimmt.

 

Elli:            Ja, ja. Ute seggt ja jümmers, dat man daar nich jeede Deern nimmt; aver mi kann se sowat ja nich vertellen. Mutt mi ja eenlik wunnern, dat se Miriams Kamer in dat Johr nich verhürt hebbt.

 

Dorothea:  Na, hören Se maal.

 

Elli:            Ute seggt ja, dat Miriam ehr Englisch daar upbeetern wull. Se hett ja woll vör,
Dollmetscherin to warrn. – Man dat koop ik ehr nich af. So schlau is de Deern ok wedder nich. Al bold 30 Johr un hett noch nix lehrt. (geht nah an Dorothea heran) Daar geiht ja sogor dat Gesnack dörch dat Dörp, dat Helmut un Ute ehr Deern dorhen stürt hebbt, wiel se ehr dann nich mit dörchfodern brükt. Is dat nich 'n Schand?

Dorothea:  Nu hören Se aver op. Dat sünd doch blots Spekulationen.

 

Elli:            Wat ik ehr segg. Man dat Best kummt ja noch. Nich genooch, dat se ehr Ollern nu wedder op de Taske liggt – brengt se sik to ´n Krönung vun al dat ok noch 'n Neger mit hierher.

 

Dorothea:  (entsetzt) Nee!

 

Elli:            Jaaaa !!! Un dat is nich blots so 'n Bekanntschaft. Nee...vun 't hieraden snacken de al. Un dat hier bi uns in 't Dörp. Könnt Se sik vörstellen, wat dat för´n Gesnack gift?!

 

Dorothea:  Hier bi uns in 't Dörp is good. Döör an Döör hebbt wi dat Vergnögen.

 

Elli:            Och Gott - jaaaa. Daar mutt wi wat unnernehmen. As wenn wi nich al genooch Utlanders in Dütskland hebbt. Un worum is hier denn soveel Gewalt un Undöcht? Heel to swiegen vun Aids un de besünners asig Saken. Wor is dat denn woll herkomen, hä? Blots vun de Amerikaners. Vör Johren sach man dat blots in 't Fernsehen; man hüüt is man ja nich mehr seeker in sien eegen veer Wanden, stimmt ´t?

 

Dorothea:  (bestimmend) Un de Arbeit nehmen se uns weg. De Arbeid ok!

 

Elli:            Genau! Aver 'n fründlik Gesicht maken, dat könnt se. (äfft übertrieben nach) "Es ist erfreulich, Ihnen kennenzulernen," hett he an mi seggt. – Hach, koll Schuren leepen mi de Rüch andohl.

 

Dorothea:  Dat glöv ik Se. Se hebbt em doch nich anpackt?

 

Elli:            Wat denken Se denn vun mi? Ik bün doch nich mahl. Bi so een kann man sik doch, well weet wat allns, wegholen.

 

Dorothea:  Ik hebb ja domols glieks to mien Jan-Dirk seggt: Of dat hier woll de recht Bauplatz is? – Man wi mussen ja unbedingt hier bauen. Nu sehnt wi ja, wat dorbi rutkummt.

 

Elli:            Un weeten Se, wat Ute seggt hett ? – Man muss in düsse Tied 'n modern Instellen hebben; un wat hüüt denn noch de Huutfarv utmaaken de ? Un vun de nüdelk Kinner hett se ok al snackt.

 

Dorothea:  Oh nee. Dat kann ja woll nich wohr ween. Se meenen, dat de ok noch Nakomers in de Welt setten wüllt - düsse Keerl un Miriam?

 

Elli:            Seeker doch. Just de Utlanders könnt DAT doch besünners good!

 

Dorothea:  Wat meenen Se? (dann schnell) Ochja, ik hebb al verstahn. - Dat overleev ik nich. Am besten, wi verkopen dit Huus un bauen annerswo neij. Ik mutt forts mit Jan-Dirk snacken.

 

Elli:            Ja, dat maken Se man. Un wenn Se 'n Rat brüken – ik kiek gern maal wedder vörbi, ja ? !

 

Dorothea:  Dat ist good, Fro Röben.

 

Elli:            Nu mutt ik erst eem na d´ Schlachter; wat vör 't Weekenend in d´ Pott holen. De
haren ja Rostbeaf in 't Blatt. Is woll 'n beten dür – aver man günnt sik ja anners nix. – Hier tegenan gift dat ja meestens blots Gehacktes op ´n Sönndag. Is dat nich 'n Unding ?

 

Dorothea:  Gehacktes op ´n Sönndag ? Igitt igitt.

 

Elli:            Mien Red. - Bit annermol dann, Fro Lemper.

 

Dorothea:  (wieder völlig "fertig" von den Neuigkeiten) Wiedersehn, Fro Röben.

 

Elli:            (erfreut und schelmisch lachend ab nach  hinten)

 

Dorothea:  (will ab ins Haus, bleibt einen Moment stehen, überlegt, geht dann zu Sperlings
Haus, klopft oder klingelt)

 

12. Szene

 

Ute:           (öffnet nach einer kleinen Pause) Oh, Dorothea. Hest Du Di wedder bedohrt? Deiht mi leed, wenn wi Di verfehrt hebbt mit de Geschicht vun de lütte Muus; dat kummt bestimmt nich wedder...

 

Dorothea:  (deutlich und laut) Lütte Muus ? Ik hör woll nich recht. Wat maakt denn so 'n lütte Muus in jo Schuppen - wenn hier in jo Huus een twee Meter grood swart Undeer wohnt, hä ?

 

Ute:           (versteht erst nicht) Wat meenst Du ?

 

Dorothea:  Stell Di ok man noch dumm. Ik hebb mi al veel gefallen laten vun jo; man ditmol is Schluss.

 

Ute:           Aver Dorothea…

 

Dorothea:  Wenn Du un Dien "saubere Herr Gemahl" meenen, ji könnt jo hier allns erlauben; daar hebb ji jo aver anscheeten.

 

Ute:           Ik will Di maal wat seggen, Dorothea Lemper. Uns tokünftig Swiegersöhn, de mach woll mehr Anstand hebben as Du un Dien oll duddige "Chefredakteur" vun Keerl. Butendem geiht Di dat ja woll 'n Dreck an, well to uns Familie hört, ja !?

 

Beide:        (werden während des Gesprächs immer dreister und lauter)

 

Dorothea:  Ooh... Se weeten woll nich, well Se vör sik hebbt, wa ?

 

Ute:           Oh doch. Man mit Ehr nehm ik dat jümmers noch op. Vör Ehr mutt ik mi nich schamen. Un Ehr oll Muckefuck, de Se uns jeeden Saterdag anbeeden, de könnt Se in Tokunft alleen supen. Wi drinken so un so blots Tee!

13. Szene

 

Helmut:     (kommt aus dem Haus) Wat is hier los ?

 

Ute:           Wat hier los is ? Dit Pastür vun Fröminsk hett Jonny 'n swart Undeer nömt.

 

Helmut:     (zunächst noch ruhig) Dat hest Du seggt, Dorothea ?

 

Ute:           Mit dat Volk sünd wi ab sofort wedder per "Se", Helmut.

 

Dorothea:  Ik hebb Ehr dat "Du" nie nich anboden. Man Se hebbt sik ja praktisch updwungen. – Un dormit Se dat man weeten: Mien Mann un ik hebbt de Kontakt to Se vun Anfang an nich wullt. Dat schickt sik nämlich nich in uns Kreise, weeten Se?!

 

Helmut:     Ha, dat ik nich lach. Se ehr Keerl, düsse halv Pund Wurst; well mutt denn bold dreemol in d´ Week sien Auto overbrücken, wiel he ständig de Batterie leddig hett? Man dorför is Unsereens ja good genooch.

 

Dorothea:  Wiel Se jümmers forts mit ehr oll Kabel parat stahnt. Wi hebbt Se daar nie nich na fragt. Un well weet, worum Jan-Dirks Auto in lesd Tied al man weg 'n Macke hett? Mi de dat nich wunnern, wenn Se daar nich heel unschüllig an sünd. Neider maken gern maal Autos twei, denk ik.

 

Helmut:     Dat is ja woll unerhört. Ik will Ehr maal wat seggen, Se... Se... -Ute, segg doch ok maal wat.

 

Ute:           Daar sehnt wi endlich maal de wohr Gesichten vun dat Pack.

 

Dorothea:  Ha, Pack. Dat drapt för Se ja woll erde to, wa?!

 

Ute:           Jaahaa... Man op uns Gebursdagen sik bi uns de Wampe vullhauen, dann kennen se uns good. De halv Tort hett ehr Keerl verdrückt. Is dat ´n Benehmen? Nee!

 

Dorothea:  Op Ehr Gebursdagen wüllt wi in Tokunft hartlik gern verzichten. Ut ehr schitterg Tassen mach man ja gor keen Tee drinken.

 

Ute:           Hörst Du dat, Helmut ?

 

Dorothea:  Un wenn man bi ehr op 't Klo geiht, mutt man ja bang ween, dat man sik ´n Krankheit holt.

 

Helmut:     Ooooooohh... dat harren Se nu beter nich segen schullt. Dat hett Folgen. – Un dormit Se dat man weeten: De billig Askenbeeker, de ehr Mann mi schunken hett, de hett noch nie nich op ´n Disk stahn, so !

 

Ute:           Genau! Worto hebbt Se uns de overhopt schunken? Mien Keerl un ik smöken beid nich. Dat weer doch reine Schikane.

 

Dorothea:  Ha, de Diskdeeken vun ehr - de Se uns to ´n Inzug geven hebbt - weten Se, wat daar mit geböhrt is: De is umgehend in ´n Plünnensack land. Well leggt sik denn bidde sowat op ´n Disk? ik mutt doch bidden.

 

Ute:           Oooh... dat is ja... dat is ja... Helmut, hebb wi anners noch wat vun düsse Minsken kregen ?

 

Helmut:     Wat weet ik?

 

Ute:           (plötzlich) Aver ik ! De oll schitterg Büx, de Du daar anhest; hett düssen "feinen"
Jan-Dirk Di doch schunken, oder?

 

Helmut:     Ja, stimmt. He wull em doch wegsmieten, un dann...

 

Dorothea:  Ut Mitleid hebb wi ehr de schunken, weeten Se... Se hebbt dat ja nich so dick, um sik maal neij Beenkleedaasch to kopen.

 

Ute:           (sehr bestimmend) Helmut - op de Steh treckst Du de Büx ut.

 

Helmut:     Aver Ute, ik kann doch nich hier...

 

Ute:           (bestimmend) U m g e h e n d !!!

 

Helmut:     Ja, Ute. (zieht die Hose aus)

 

Dorothea:  Dat kann ja woll nich wohr ween. (sieht beschämend weg)

 

Ute:           Ja, daar kieken Se, wa?

 

Helmut:     (wirft ihr die Hose vor die Füße) De kann ehr Keerl sülmst wedder antrecken. Hett mi sowieso jümmers in d´ Mors kneepen.

 

Ute:           Un in Tokunft laten Se uns tofree, ja ? ! Uns Swiegersöhn, de hett nämlich de "böse Blick", weeten Se.

 

14. Szene

 

Leon:         (kommt von hinten, wundert sich über das Geschehen, eher belustigt) Nanu; is ehr dat to warm mit lang Büx, Herr Sperling ?

 

Dorothea:  (zieht ihren Sohn zu sich) Du snackst keen Woord mehr mit düsse Lüüd, hörst Du?!

 

Leon:         Ja, aver – wat is denn passeert?

 

Ute:           Vör Gericht gah wi mit jo; daar könnt ji Gift op nehmen.

 

Dorothea:  Ja, man to. Ik frei mi al op de Prozess.

 

15. Szene

 

Jonny:        (kommt gefolgt von Miriam aus dem Haus) What's the matter here ?

 

Dorothea:  (schreit laut auf) Aaah... (fällt dann in Leons Armen in Ohnmacht)

 

Schneller Vorhang, Ende des ersten Akts

Zweiter Akt

 

(Am nächsten Tag, ca. 12:00 Uhr. Die beiden Grundstücke sind in diesem Akt

durch einen Zaun (ca. 50-100 cm hoch) getrennt. Die Wäscheleine bei Sperlings

ist nicht mehr da. Hinten, beim Abgang der Lempers steht ein gefüllter Müllsack.

Oben ist der Sack eingerisssen und es ist eine kaputte Glasflasche zu sehen)

 

1. Szene

 

Helmut:     (kommt mit zwei vollen Müllsäcken aus dem Haus, gefolgt von Ute) Is doch
Sönndagmiddag, Ute. Wo sücht dat denn ut, wenn ik de nu al na d´Straat breng?

 

Ute:           Stell de man driest al hen. Dat dohnt anner Lüüd ok. Bevör dat wedder vergeeten ward. Ik kenn doch Dien Gedächnis. Un dat Middageeten is so un so noch nich fardig.

 

Helmut:     Ja Ute, is good.

 

Ute:           (wieder ab ins Haus)

 

Helmut:     (will ab nach hinten, sieht dann Lempers Müllsack, bleibt stehen, setzt seine Säcke ab) Nu kiek sik dat een an. Dat is ja levensgefährlik. Aver so is dat Volk.

 

2. Szene

 

Jan-Dirk:   (kommt aus dem Haus, zündet sich eine Zigarette an, sieht Helmut nicht)

 

Helmut:     (sieht sich die Szene einen Augenblick an, spricht ihn dann etwas "frech" an;
steht aber auf seiner Hausseite) Ja, dat sünd mi de rechten. Uns hier de friske Luft verpesten mit de Qualmeree - man "Dual System" is 'n Fremdwoord för Se, nich wohr?!

 

Jan-Dirk:   (etwas erschrocken, hustet) Wat fallt Se denn in, mi so to verjagen ?

 

Helmut:     Kieken Se sik düsse Swienkram doch maal an! Noch nie nich wat vun Recycling hört? Of man Oldglas woll wegbrengen mööt in een Container?! - Un Se packen dat eenfach in een Sack mit de anner Dreck tosamen?! Wenn sik daar een de Handen an opensnitt...

 

Jan-Dirk:   Kümmern Se sik leever um de Dreck de in ehr Huus to finden is. De hett ja sogor twee Been.

 

Helmut:     Ik MAAK ehr glieks Been, Se... Se...

 

Jan-Dirk:   Mit ehr bedriev wi so un so blots noch dörch uns Anwalt Konversation. Also snacken Se mi bidde nich mehr do dumm vun de Siet an, ja?!

 

Helmut:     (ist außer sich) Oooohh... (ruft ins Haus, geht sehr aufgebracht dabei hinein) Ute, U t e...

 

 

 

3. Szene

 

Ute:           (kommt schnell aus dem Haus) Wat is denn al wedder, Helmut ?

 

Jan-Dirk:   (steht stolz da; raucht)

 

Helmut:     Dissen Schapsbuck hett dat doch tatsächlik wagt...

 

Ute:           HELMUT !!! Wat unnerholst Du Di eenlik mit dissen... dissen... Chefredakteur?! Hebbt wi nich afmaakt, dat wi nie nich wedder 'n Woord mit dit Volk wesseln wullen?

 

Helmut:     Ja, aver – kiek Di doch maal de Katastroph hier an. (zeigt zu dem Müllsack)

 

Ute:           Wat de daar maken, geiht uns gor nix an. Un solang se uns tofreeden laten, könnt se vun mi ut ehr Kartuffeln in d´ Köhlschapp anplanten. Of to Fööt na d´ Maand lopen. – Dat weer natürlik dat Best.

 

Jan-Dirk:   (stolziert nach hinten, rauchend ab) Tss…

 

Helmut:     Dat Du so ruhig blifst. Hest Du denn al vergeeten, wat se uns an d´ Kopp
smeeten hebbt?

 

Ute:           Oh nee. Un de könnt seeker ween, dat wi trüchslahn. Aver 'n fründlik Woord günn ik de mien Leevdag nich mehr. Un Du snackst ok nix mehr an de; hörst Du?!

 

Helmut:     Aver Ute, ik hebb doch blots...

 

Ute:           (streng) Hörst Du, Helmut ?

 

Helmut:     Ja, Ute.

 

Ute:           Un wor wi just vun Köhlschapp snacken. Wo faken schall ik Di noch seggen, dat wi endlich 'n neijen brüken ? Forts mörgen geihst Du na d´ Arbeid hen un köffst een. Immerhen hett dissen 17 Johr holen.

 

Helmut:     Aver Ute; wat dat wedder för 'n Geld kost... Worto brük wi eenlik 'n Köhl-
schapp ? Ik weet nich, wat dat schall. Ik mach Botter un Kääs ok woll, wenn
dat 'n beten warm is.

 

Ute:           (aufgebracht) Ik hör woll nich recht. Un wat is mit Dien Beer ? Well klagt
denn woll am meesten, wenn dat nich recht kolt is, hä ? Just bi düsse Hitz.

 

Helmut:     Ochja, daar harr ik gor nich an docht.

 

Ute:           'n Drömelklaas büst, ja! Un de oll Aparat letst Du dann afholen. Du musst ok ´n Kort an d´ Gemeend afstüren - na ´t Speergood. De dartig Euro dorför gev ik Di ut de Huushaltskass.

 

Helmut:     30 Euro! Soveel Geld – blots dormit de 'n tweien Köhlschapp afholen.

 

Ute:           Dat is nu maal so un nu hol de Mund.

Helmut:     Ja, Ute.

 

Ute:           Un nu breng endlich de Sacken an d´ Straat. - Na, ward dat bold ?

 

Helmut:     Ja doch.

 

Ute:           (kopfschüttelnd ab ins Haus) Mannslüüd - wat hett de leev Herrgott sik daar blots bi docht ? (ab)

 

Helmut:     (mit den Säcken ab nach hinten)

 

                  (kurze Pause)

 

Dorothea:  (kommt aus dem Haus, nobel gekleidet, ruft) Jan-Dirk ? Jan-Dirk-Leeve ? Wor büst Du denn ? (sieht sich um)

 

5. Szene

 

Jan-Dirk:   (kommt sodann von hinten zurück) Wat is denn Dorothea ?

 

Dorothea:  Anna-Lena hett dat Middagsmahl klor. Wi eeten 'n beten erde, wiel Leon doch
glieks weg mööt. – Oh Jan-Dirk. - Nu hest Du al wedder 'n Zigarett an. Weest Du nich mehr, wat Dr. Gersmann to Di seggt hett ?

 

Jan-Dirk:   Jaa... aver laat mi doch.

 

Dorothea:  Dien Hart, Jan-Dirk. De Kranzgefäße sünd verengt. Un wenn Du dat smöken nich letst, stoppt de Qualm Di de Aders dicht.

 

Jan-Dirk:   Dat gift Lüüd, de hebbt ehr Leevenlang smökt un sünd daar over 90 Johr bi
warrn. Ik erinner blots maal an Helmut Schmidt. Worüm schull dat bi mi denn anners ween ?

 

Dorothea:  Ik hebb eenfach Not um Di. Immerhen will ik Di noch 'n poor Johr bi mi
hebben.

 

Jan-Dirk:   (nimmt sie in den Arm) Oh ja ? (gibt ihr einen Kuss auf die Wange)

 

Dorothea:  (wehrt ab) Nich, Jan-Dirk. Mien Kleed ward doch heel knitterg, un mien Make up
versmeert doch ok heel.

 

Jan-Dirk:   (läßt sie los) Hhmm...

 

Dorothea:  Un nu kom, de Soppen steiht al op ´n Disk. - Aver DAT Ding kummt ut, ja ?!

 

Jan-Dirk:   Ja, ja.

 

Dorothea:  (ab ins Haus)

 

 

 

 

6. Szene

 

Ute:           (kommt gefolgt von Miriam und Jonny aus dem Haus. Sie hat eine Tageszeitung
"aufgeschlagen" in der Hand) Hier, dat is doch de ehr Nummer. (deutet nach nebenan, liest dann vor) Zum nächstmöglichen Zeitpunkt suchen wir eine nette, erfahrene Raumkosmetikerin.

 

Miriam:      Raumkosmetikerin – man harr dat ok noch 'n beten hochnösiger utdrücken
kunnt.

 

Jonny:        What is that – Raumkosmetikerin ?

 

Ute:           (etwas resolut) Nix anners as ´n Putzfro, Jung ! (liest wieder) ... gegen gute Bezahlung. Tägliche Arbeitszeiten von 10 bis 13 Uhr. Zeugnisse und Empfehlungsschreiben erwünscht. Telefon 0441 / 3340. (evtl. ändern)

 

Miriam:      Un Du büst seeker, dat de (zeigt auf Lempers Haus) dat sünd ?

 

Ute:           Seeker – ik hebb doch just noch in 't Telefonbook nakeeken. Dat is de ehr Nummer.

 

Miriam:      De söcht 'n Putzfro un verlangt dorför Tüchnissen. Dat kann ja woll nich wohr
ween.

 

Ute:           Typisch för dat Wiev.

 

Miriam:      Un dat steiht hüüt in ´t Blatt ?

 

Ute:           Ja, in d´ Sönndagsreport. (freut sich) Dorum kummt mi dat ok ja so gelegen.
Is doch erst Middag.

 

Jonny:        I think, you have a plan.

 

Ute:           (versteht nicht richtig) Wat? - Ja ja. --- Ik hebb just bi Monika anroopen. De schall sik forts op de Annonce melden.

 

Miriam:      Monika? Du meenst Tant Hannelores Monika?

 

Ute:           Ja, genau de! De söcht doch al langer 'n Steh. För ehr weer dat genau dat
recht. Ik hebb ehr al anropen, dat se hier forts herkomen schall.

 

Miriam:      (sieht ihre Mutter skeptisch an) Moder, daar is doch 'n Achtergedank bi, of nich ?

 

Ute:           Na ja, wenn ik heel ehrlich bün...

 

Miriam:      Na ?

 

Ute:           Na good, ik geev dat to, dat ik Monika inplant hebb för mien Racheakt - wenn se de Steh denn ok kriggt. Man daar mutt se ja erstmol nix vun weeten. Un dat Monika mien Nichte is, düren DE natürlik ok nich spitz kriegen.

 

 

Miriam:      Oh Moder – dat geiht nich good; dat föhl ik nu al.

 

Ute:           Ochwat ! Dann is wat mit Dien Geföhl nich op Steh. Wat schall daar denn scheeflopen ?

 

Miriam:      Aver Madame verlangt Tüchnissen. Wor wullt Du de denn herkriegen ? Monika hett doch noch nie nich as Putzfro arbeid.

 

Ute:           De Tüchnissen? - De maak ik !

 

Miriam:      Du ?

 

Ute:           Ja, dat heet wi! Ji mutten mi daar bi helpen. Ik kann mi ja nich so good utdrücken –  hochdütsk. Dree Stück of so langen woll. Ji sünd doch gebildet. Stellt jo doch nich so an. Is doch blots Spaß.

 

Miriam:      Ik weet nich recht.

 

Jonny:        Aber ich möchte nicht – how do you say ?  - to join in ?

 

Ute:           Wat will he ?

 

Miriam:      Jonny meent, he much daar nix mit to dohn hebben.

 

Jonny:        Ihr müsst verstehen. Wo ich allein doch bin das... Hüpfende Komma von Streit.

 

Miriam:      Springende Punkt, Jonny. Dat heet springende Punkt.

 

Jonny:        Oh yeah, that' s right.

 

Ute:           Wi al mitnanner maken dat. De hebbt dat maal so verdeent. Un wat is daar denn
ok grood bi ? Wi helpen Monika blots an 'n neijen Arbeidssteh. Dat is doch Hartensgood meent.

 

Jonny:        I don’t think so. Besimmt haben wir bald große Malör.

 

7. Szene

 

Monika:     (kommt von hinten evtl. mit dem Fahrrad auf die Bühne. Ein junges Mädchen,
etwas altmodisch gekleidet – Kleid, Rock o.a., sowie eine etwas "dröge Art; ist gut
gelaunt) Moi... n tosamen.

 

Ute:           (steckt die Zeitung schnell weg) Oh Monika, daar büst Du ja al.

 

Monika:     Du hest an 't Telefon doch seggt, ik schull forts komen, oder ?

 

Ute:           Ja, ja.

 

Monika:     (zu Miriam und Jonny) Hallo. (gibt Jonny die Hand) Un Se sünd also de Neger, vun de mien Moder vertellt hett? (betrachtet ihn) Mensch, sünd Se swart. Un so sehnt Se an 't heel Leeven ut?

 

Miriam:      (und Ute müssen schmuzeln)

 

Jonny:        Oh yes. Sie sind doch auch ganz white, or not ?

 

Monika:     Oh ja. Vun d´ grood Töön bit boven op d´ Kopp. Wüllt Se dat sehn? (beginnt den
Rock hochzuziehen, bzw. Kleid aufzuknöpfen etc.)

 

Miriam:      (hält sie noch rechtzeitig zurück) Is al good, Monika. Jonny glövt Di ok so.
Nich wohr ?

 

Jonny:        Well, I think so.

 

Miriam:      (gibt ihm einen Kuss auf die Wange)

 

Monika:     Oh, ji hebbt jo ja richtig gern, wa ?

 

Miriam:      Hhmm, dat hebb wi.

 

Ute:           Du kannst aver driest "Du" an Jonny seggen, oder ?

 

Jonny:        Natürlich.

 

Miriam:      Un "Neger", Monika - dat seggt man hüüt nich mehr.

 

Monika:     Na good. – Du hest Di ok heel moij verannert, Miriam. Süchst richtig frisk
ut. Maakt dat de Leevde ?

 

Miriam:      Dat is good mööglich.

 

Monika:     Sünnerbor. Mien Heinrich hett mi nu doch ok al twee Johr leev; man ik seh
noch just so ut as jümmers. Viellicht schull ik mi ok maal een mit 'n annern Huutfarv söken. Ja, dat is overhopt de Idee.

 

Ute:           Deern, dat is nu doch nich so wichtig. - Du hest doch noch keen neij Arbeid,
oder ?

 

Monika:     Nee, weest Du wat för mi, Tant Ute ?

 

Ute:           Even dorum hebb ik Di hier doch her ropen. Hier liek tegenan ward 'n
Putzfro söcht.

 

Monika:     Oh, dat is ja toll. Un so schöön dicht bi ´t Huus. Schull ik man forts even fragen, of de Steh noch free is ? (will schon hingehen)

 

Ute:           Nee, nee – nu töv man erst even. De eeten glieks erst. Un sowieso... (sieht sie von oben bis unten an) Weest Du, dat sünd wat "beeter" Lüüd. Viellicht schullst Du daar nich so... Ik meen... wo schall ik seggen ?

 

Miriam:      (hat schon verstanden) Wat hollst Du dorvan, wenn Du 'n poor vun mien
Klamotten antreckst, Monika ? Kleedaaasch, de ik ut Amerika mitbröcht hebb. Heel wat moderns.

 

Monika:     Echt? Dat dörv ik? Oh ja, dat weer toll.

 

Miriam:      Du wullt bi Dien Vörstellen doch schließlich 'n gooden Indruck maken,
nich wohr ?

 

Monika:     Seeker doch !

 

Ute:           Un Kamers schoonmaken – dat schallst Du ja woll können, oder ?

 

Monika:     Seeker doch ! Bi uns tohuus mutt ik de Swienhucken doch ok jümmers utmersen.

 

Ute:           (etwas skeptisch) Ja..., dat is ja ok bold dat glieke.

 

Miriam:      Na dann komm. Wüllt doch maal sehn, wat wi ut Di maken könnt. (ab ins Haus, gefolgt von Monika)

 

Ute:           (zu Jonny) Un Du helpst mi nu bi de Tüchnissen, Jung. Man versöök dat bitte
op dütsk. Anners meenen de naher noch, Monika is Klofrau in Alabama ween.

 

Jonny:        Well, I'll do my very best.

 

Beide:        (ab ins Haus)

(kurze Pause)

 

8. Szene

 

Anna-Lena:(spricht noch im Haus, kommt dann mit einer großen Porzellan-Schüssel mit
Deckel bei "Lempers" heraus) Ik denk daar an, Fro Lemper, bestimmt. Een
Minüte un nich langer; anners köhlen se to fix af. (stellt genervt die Schüssel auf den Gartentisch, nimmt den Deckel ab, legt ihn daneben. Je nach Möglichkeit sollte evtl. Dampf herausströhmen. Sie steht daneben, sieht auf die Uhr, wartet. Von hinten hört man jetzt eine Katze miauen)

 

Anna-Lena:(wird sofort aufmerksam, sieht sich suchend um) Miez Miez, wor büst Du denn ?
Miezi... (suchend ab nach hinten)

 

9. Szene

 

Helmut:     (kommt sodann von hinten zurück, schaut nochmal auf Lempers Müllsack) Anzeigen schull man dat Pack. (sieht dann die Kartoffelschüssel) Oh, wat is dat denn? De 1 Minüte-Afköhl-Phase? Doran sücht man doch dütlik, wat för ´n Sockenschööt de hebbt. - Wor is de Köchin denn ? (schaut schnell nach

hinten, holt dann aus seiner Hosentasche eine Stoffmaus, fasst sie am Schwanz für's Publikum sichtbar an, legt sie in die Schüssel, Deckel drauf. Schelmisch lachend ab ins Haus) Gooden Appetit, Familie Lemper. (ab)

 

(kurze Pause)

 

 

 

 

10. Szene

 

Anna-Lena:(kommt zurück, zuckt die Schultern) Na, dann even nich, Du bang Katt. (will die
Schüssel nehmen, wundert sich etwas) Nanu, hebb ik de Deckel denn gor nich
runner nohmen ? (winkt ab) Na ja – as wenn dat ok nich egol is. Naher sünd
Fro Lemper de Tuffels doch wedder to kolt. Kennt man ja langsam. (mit
Schüssel ab ins Haus)

(kurze Pause)

 

11. Szene

 

Helmut:     (kommt von Ute gescheucht aus dem Haus) Aver Ute...

 

Ute:           Nee, dat Eeten is noch nich sowiet. Daar hebb ik nu ok gor keen Tied to, Helmut.
Du geihst nu bi un holst nu erst de Sack-Koor ut Schuppen un brengst de Köhlschapp al maal achter 't Huus. Leddig rühmt hebb ik de al. Un dann steckst Du düsse Kort in d´ Kasten. Du sülmst kummst ja nich sowiet. (gibt ihm eine Postkarte) Na, wat is ?

 

Helmut:     Ute, an d´ söbente Dag hett sogor Gott sik 'n Fierdag günnt.

 

Ute:           Dat is al dusende vun Johren her. Un de Welt verannert sik. Un nu maak Di an de Arbeid!

 

Helmut:     Mi hangt de Maag aver op half teihn. Kann ik denn nich tomindest 'n Beer
of so kriegen ?

 

Ute:           (streng) H e l m u t, mutt ik erst böös warrn ?

 

Helmut:     Nee, Ute.

 

Ute:           Na bitte. (ab ins Haus)

 

12. Szene

 

Helmut:     (seufzt auf) Erst mutt ik de Müllsacken vullstoppen un na d´ Straat brengen, nu Köhlschappen ut Huus sleepen, - na ´t Teedrinken mutt ik seeker noch de Tuun umgraven. (will ab nach hinten, als man aus Lempers Haus einen entsetzlichen Schrei hört von Dorothea)

 

13. Szene

 

Dorothea:  (kommt sodann aus dem Haus, immer noch schreiend, läuft zunächst "wirr",

erhobenen Händes herum, dann schließlich schnell ab nach hinten)

 

Helmut:     (versteckt sich schnell im Hintergrund, beobachtet die Szene, muß laut lachen)

 

14. Szene

 

Jan-Dirk:   (kommt dann ebenfalls schnell aus dem Haus, hält sich die Hand vor dem Mund,
muß erbrechen, auch schnell ab nach hinten)

15. Szene

 

Leon:         (kommt dann gefolgt von Anna-Lena heraus, hält die Maus am Schwanz hoch,
ist amüsiert)

 

Anna-Lena:(weint bitterlich) Ik weet würklich nich, wo dat passeeren kunn, Leon, Glövst Du
mi denn nich ?

 

Leon:         Seeker glöv ik Di. Kiek Di dat arm Deer doch maal an.

 

Anna-Lena:(dreht sich angeekelt um, immer noch weinend und völlig verzweifelt)

 

Leon:         Hey... sünd ji denn al mitnanner blind? Dat is 'n Stoff-Muus, Anna-Lena. Un bestimmt hett de daar een mit Fliet in de Pott dohn. (lauter) Un ik kann mi ok overhopt nich denken, well sowat woll dohn kunn. – Schallst man sehn, dat allns good ward. Ik legg 'n good Woord för Di in bi Moder, dat Du nix dorför kunnst. (steckt die Maus in seine Hosetasche)

 

16. Szene

 

Dorothea:  (kommt von hinten zurück. Immer noch sehr aufgebracht; laut:) Op de
Steh verswindst Du hier. DU wullt 'n good Köchin ween? Vergiften
wullt Du uns – in 't Graff brengen. Anzeigen do ik Di, Du Dögennich.
– Un nu gau mi vör de Oogen weg, bevör ik mi vergeet.

 

Leon:         Hey hey... Moder, nu hör doch. Dat is doch allns heel anners, as...

 

Dorothea:  (laut zu Anna-Lena) Hest Du mi verstahn ?

 

Anna-Lena:(schnell laut heulend ab nach hinten)

 

Leon:         (ruft ihr noch nach) Anna-Lena, so töv doch. – Moder, dat harst Du leever nich
dohn schullt. Ik legg mien Handen in ´t Füür, dat se daar nix mit to dohn hett.

 

Dorothea:  Dann hest Du Dien Handen nu al verbrannt. Is ja nich to faten, wat wi hier dörchmaken. Erst packen se uns hier Negers liek tegenan hen, un nu dat ! Man dat sünd de minnerwertig Dörpslüüd, segg ik. (hält sich den Magen) Oh Gott – daar verhol ik mi mien Leevdag nich wedder vun.

 

Leon:         Un well schall nu koken bi uns ? Wullt Du dat viellicht ?

 

Dorothea:  Büst Du mahl ? Se ik so ut, as wenn ik mi an d´ Kookpott stell ? – Wi schöllnt woll een finden. Ik kann sowieso bestimmt de komend Weeken keen Happ andohl
kriegen. – Ha, ik trill an ´t heel Leeven. Brengst Du mi bitte in 't Huus, Leon ?

 

Leon:         Seeker, Moder.

 

Dorothea:  (plötzlich) Aver wor is dat...

 

Leon:         Keen Bang, Moder. De Muus süchst Du nich wedder. (stützt seine Mutter, beide ab ins Haus)

 

17. Szene

 

Ute:           (kommt aus dem Haus, während...)

 

Helmut:     (... gleichzeitig von hinten wieder vorkommt, lacht; hat die Sack Karre dabei)

 

Ute:           Wat is hier för 'n Gebölk op Sönndagmiddag? Maken uns leev Navers al weer Skandal?

 

Helmut:     Oh Ute – dat harrst du sehn schullt.

 

Ute:           Wieso? Wat weer denn?

 

Helmut:     Uns Navers harren to Middag - ik segg maal - Tuffel-Muus. (lacht) Un vun nu af an schall dat daar woll blots noch Dösen-Soppen geeven. Weil dat Fröminske af hüüt sülmst koken dörv.

 

Ute:           Ja, ja – dröm Du man wieder. Wor blifst Du eenlik ? Seh to, dat dat Dingerees ut
de Köken verswind. Ik mutt daar noch feideln. (ab ins Haus)

 

Helmut:     Ja Ute. (mit Sack-Karre ab ins Haus)

 

18. Szene

 

Jan-Dirk:   (kommt von hinten zurück, wischt sich den Mund mit einem Taschentuch ab,
stöhnt auf) Dat is ja woll de Gipfel vun de Frechheit ween. De Deern schull man
insperren. (plötzlich) Of schull se amenne gor nix dormit... Moment maal.

 

19. Szene

 

Helmut:     (kommt mit dem Kühlschrank auf der Sack-Karre aus dem Haus; sieht
Jan-Dirk, ist überfreundlich) Mahltied, de Herr.

 

Jan-Dirk:   Mahltied? Ik will ehr maal wat seggen, Se Pattjack. Wenn wi rut kriegen, dat
SE wat mit düsse Anslag to dohn hebbt, dann könnt Se sik aver warm an-
trecken. (faßt sich an die Brust)

 

Helmut:     (tut nichtsahnend) Wat denn för 'n  Anslag? Worvun snacken Se?

 

Jan-Dirk:   Bit in 't lesd Detaill ward dat utfecht. Un ik gev nich erde op, bit Se de Straf
kriegen, de ik alleen för recht hol.

 

Helmut:     Ja, genau. - Se mi ok! (mit Kühlschrank ab nach hinten)

 

Jan-Dirk:   (aufgebracht) Also... also... dat is denn doch. (ruft ins Haus und geht gleichzeitig hinein) Dorothea. Dorothea Schatz. Allns op Steh ?

 

20. Szene

 

Ute:           (kommt gefolgt von Miriam und Monika aus dem Haus) Na, wo heet dat Spreekwort ok noch: Kleider machen Leute. Wenn daar nix vun wohr is...

 

Monika:     Ja, ik kenn mi sülmst bold nich wedder. (sie trägt jetzt ein hübsches Kleid
o. a., hochhackige Schuhe, Frisur verändert - sieht aber dennoch etwas außergewöhnlich aus. Sie ist auch geschminkt) Sücht good ut, nich wohr?

 

Miriam:      Prima. Du süchst ut, just as 'n Deern ut Stadt. Un just so mööt dat ween, wenn Du daar arbeiden wullt.

 

Ute:           Genau! Un wenn Du Di daar vörstellst, seggst Du am besten, dat Du vun...
Hambörg hierhertrucken büst. Un five Johr hest Du al bi verscheeden Lüüd
arbeid, hörst Du ?

 

Monika:     (weiß nicht genau) Hhmm... Man wenn dat doch jo Navers sünd, weer dat doch
veel beeter, wenn Du mitgungst un... 'n good Woord för mi inleggen deest, Tant
Ute.

 

Ute:           Nee, nee. Dat äh... also, dat geiht nich. Un laat Di blots nich vun de over 't Ohr
hauen, wat Dien Stünnenlohn angeiht, Monika. Unner 10 Euro arbeid hüüt
bold nüms mehr. Un wenn doch - DE daar stinken vör Geld. Segg man driest, Du harrst op de anner Stehen 15 Euro kregen.

 

Monika:     Ja ? Meenst Du dat ok, Miriam ?

 

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
© Die ganze Welt ist eine Bühne