Lange danach gesucht - auf Ibiza 2012 endlich gefunden
Musiker gesucht

"Fruchtbor Pizza Calzone"

 

 

 

Komödie in drei Akten

 

von

 

Helmut Schmidt

 

 

Inhalt:  Glücklich und verliebt kehren Jörg und Heidi Nowak am frühen Sonntagmorgen von ihrer Hochzeitsfeier zurück. Jörg ist Landwirt; und da sein Bruder Holger den elterlichen Hof übernommen hat und seine Frau ein Einzelkind ist, soll Jörg nun den Betrieb seiner Schwiegereltern führen. Jörg hat jetzt nur noch seine Hochzeitsnacht im Kopf; denn er geht als Mann „jungfräulich“ in die Ehe. Doch bevor es überhaupt zur Hochzeitsnacht kommt, taucht Heidis Gynäkologe auf und teilt ihr mit, dass sie in der 10. Woche schwanger ist. Heidi ist fassungslos und verschweigt Jörg zunächst diese Neuigkeit – vertraut sich nur ihrer Mutter an. Die Nachbarin Johanna Specht hat aber das Gespräch mitbekommen und tratscht es durchs ganze Dorf, bis natürlich auch die Eltern von Jörg erfahren, und auch Jörg selbst. Heidi kann sich nur den italienischen Pizza-Bäcker Alfredo vorstellen, der in Frage käme als Vater. Nach einem Streit mit Jörg hat Heidi vor einigen Wochen bei Alfredo gefeiert und unter viel Alkoholeinfluß weiß sie nicht mehr genau, was in dieser Nacht geschehen ist. Nun drehen die Eltern auf. Das junge Paar muß so schnell wie möglich wieder geschieden werden – mit der Übernahme des Hofes ist es aus. Das gibt natürlich auch Konflikte zwischen Holger und Jörg. Da helfen nur noch Anwälte die alles regeln müssen. Doch dazu kommt es nicht mehr – denn dann taucht der Gynäkologe erneut auf mit einer zweiten unglaublichen Nachricht...

 

 

Personen:        5w/6m             1 Bühnenbild - Wohnküche

 

 

Kunibert Gronewold              - (ca. 50 Jahre)

 

Elfriede                                  - seine Frau (40-45 Jahre)

 

Heidi                                      - beider Tochter (20-25 Jahre)

 

Jörg Nowak                            - Heidis Ehemann (25-30 Jahre)

 

Erwin Nowak                         - Vater von Jörg (ca. 50 Jahre)

 

Anita                                      - seine Frau (ca. 50 Jahre)

 

Holger                                    - Jörgs Bruder (25-30 Jahre)

 

Martina Klöppel                     - Heidis Freundin (20-30 Jahre)

 

Johanna Specht                      - Nachbarin (30-60 Jahre)

 

Alfredo Carducci                   - Ital.Pizzabäcker (30 - 40 Jahre)

 

Dr. Müller-Schmiede             - Gynäkologe (30 - 60 Jahre)

 

 

 

Bühnenbild:

 

Die Wohnküche der Familie Gronewold. Nach rechts geht eine Tür zu anderen Räumen und zur Wohnung von Heidi und Jörg. Nach hinten führt eine zweite Tür zum Flur nach draußen und nach links geht eine dritte zum Schlafzimmer von Elfriede und Kunibert. Im Zimmer stehen Tisch, Sessel oder Stühle oder auch Eckbank. Ein Schrank, Regale usw. kleiner Schrank, darauf das Telefon und ein CD-Recorder. Alle weiteren Ausstattungen (Fenster, Blumen u. a.) bleibt den Spielern überlassen.

 

 

 

Zeit:  Sommer in der Gegenwart

 

Spielort: Dorf in Deutschland

 

Spieldauer: ohne Pausen ca. 100 Minuten

 

 

 

Anmerkung:  Im Anhang finden Sie die deutsche Übersetzung der italienischen Sätze in diesem Stück, damit Sie wissen, was gesprochen wird.

 

                                                      Erster Akt

 

                  (Ein Sonntagmorgen ca. 05:30 Uhr im Sommer. Es ist kein Spieler auf der
Bühne wenn der Vorhang sich öffnet. Auf einem Schrank oder auf dem Fuß-
boden vorne stehen einige Topfblumen oder Schalen in Geschenkfolie einge-
packt. Des weiteren einige Geschenkpakete)

 

1. Szene

 

                  (Von draußen hört man Heidi und Jörg lachen, jauchzen und albern)

 

Heidi:        (noch draußen) Laat dat leever, Jörg. Du letst mi noch fallen.

 

                  (Die Tür links öffnet sich jetzt)

 

Jörg:          (auch noch draußen) Ochwat ! Dat is doch ’n ollen Brük. Un nu – een, twee, dree… (kommt jetzt auf die Bühne. Er trägt Heidi, die ihn dabei liebevoll umarmt. Beide tragen Hochzeitskleidung. Jörg einen Anzug bzw. eine Kombination; aber keine Krawatte oder Fliege mehr, das Oberhemd geöffnet. Heidi trägt ein weißes Brautkleid. Schleier nicht notwendig. – Jörg, etwas stolz auf sich:) So, dat weer de tweed Tree over de Swell för ’t Leeven. Un – wat heet dat nu för uns ?

 

Heidi:        För jümmers tosamen. (Kuss)

 

Jörg:          Richtig ! För jümmers tosamen. (schwankt etwas)

 

Heidi:        Ward ik nu denn over jeede Döördrüppel van dit Huus dragt ?

 

Jörg:          Heel recht, Fro Nowak.

 

Heidi:        Jörg, nu laat mi aver runner. Du holst mi doch nich mehr lang.

 

Jörg:          Am leevsten de ik Di mien heel Leeven op Arms dragen, Heidi. (läßt sie jetzt herunter)

 

Heidi:        Dat overlegg Di man good. (schwankt auch etwas, stützt sich an Jörg, hält sich den Kopf) Oh Mann, ik glöv würklich, ik hebb een toveel drunken.

 

Jörg:          Wat schall ik denn seggen ? Mit elk un een muss ik anstöten. Dorför hebb ik mi doch good holen, oder ? Ik meen... (schaut zur Uhr) Mörgens um half sess...

 

Heidi:        Dat wunnert mi ok. Un ik harr al docht, ik muss Di mit ´n Schuuvkaar na Huus hen fohren.

 

Jörg:          (lacht schelmisch) Hhmmm..., Trick 17, leeve Heidi. Ik sülmst harr doch ’n Spezial-Buddel för mi. Wenn ik een mitdrunken hebb, dann weer dat meestens blots Water.

 

Heidi:        Na, dat is raffineert.

 

Jörg:          Wenn ik mit jeede van uns 138 Gasten anstött harr... ik weer ja van’ d Welt af ween.

 

 

 

Heidi:        Töv, ik hebb daar noch wat för uns. (geht zum Schrank, holt eine Flasche Sekt und zwei Gläser hervor, reicht ihm die Flasche) Hier, de hebb ik extra för uns beiden ophoven. Hebb ik för twee Johr ut Modena mitbröcht un mi sworen, dat de blots to ’n heel besünner Anlass openmaakt ward. Un een besünner Anlass is dat hüüt Mörgen ja woll.

 

Jörg:          (schaut auf die Flasche) Modena ? Italien ?

 

Heidi:        Ja, daar weer ik doch in Urlaub mit Gabi vör good twee Johr. Na los, nu maak doch to, beför de annern komen.

 

Jörg:          (seufzt einmal tief, schaut dann wieder glücklicher, öffnet dann die Sektflasche) Okay.

 

Heidi:        (sehr glücklich und etwas verträumt) Hach, weer dat nich ’n Drömhochtied, Jörg?! Ik meen, anner Hochtieden sünd ok schöön – man ik glöv, uns weer wat heel besünners.

 

Jörg:          Ja, dat weer dat würklich. Wi weern ja ok endlich mol de Hauptpersonen op dat Fest. (hat die Flasche geöffnet, schenkt ein)

 

Heidi:        (erhebt ihr Glas dann, Jörg ebenso) Also, op dat schöönste Bruutpoor, dat dat hüüt in dit Dörp gift.

 

Jörg:          Op de Leevde, un dat wi noch just so glücklik mitnanner sünd, wenn wi uns Sülvern Hochtied fiern.

 

Heidi:        Un ok uns Golden Hochtied. - Un op de Buurn-Hoff; un vör allem - dat Du good mit mien Vadder trecht kummst.

 

Jörg:          Un op’ n good Melk-Leistungs-Johr.

 

Heidi:        Un op’ n heel Koppel Enkelkinner för uns Ollern. (kurze Pause) Na, freist Du Di ok al op de Hochtiedsnacht ?

 

Jörg:          (schaut wieder zur Uhr) Du meenst, op de Hochtiedsmörgen un vörmiddag. De Nacht is ja vörbi.

 

Heidi:        Un wenn al.

 

Jörg:          Hopentlich hebb ik noch genooch Mumm in de Knaken. Wenn ik ehrlich bün, ik bün düchtig mööd.

 

Heidi:        Na hör mol. Jümmers hest Du seggt, ik töv op Di, bit wi endlich verhierad sünd, Heidi. Un nu, wor dat endlich sowiet is, wullt Du kniepen ? Of büst Du Bang vör dat erst Maal?

 

Jörg:          Wo kummst Du dor denn op ? Nee, ik hebb blots Not, dat ik Di enttäuschen kunn.

 

Heidi:        Ochwat. Schall ik Di noch erst’ n poor Spiegeleier in d’ Panne hauen ?

 

Jörg:          Nee, laat man. Ik glöv, dat helpt mi nu ok nich mehr.

 

Heidi:        (stößt ihr Glas an Jörgs) Na denn... op uns Hochtiedsnacht.

 

Jörg:          (nervös) Op uns Hochtiedsnacht. (trinkt schnell)

 

Heidi:        Hey, dat mußt Du genießen. De hett over 20 Euro kost. (nippt nur am Glas)

 

Jörg:          Wat? So dür weer dat Tüch?! (stellt das Glas ab, „packt“ Heidi plötzlich, trägt sie wieder auf Armen) Un ik glöv, he wirkt ok al.

 

Heidi:        Huch. Wat nu denn?

 

Jörg:          Ik slah vör, wi gahnt nu leever in d´ Slapkamer, bevör de Wirkung wedder nalett.
(schnell mit ihr ab nach rechts)

 

Heidi:        Jörg, so kenn ik Di ja gor nich. (jauchst und lacht, beide ab)

 

(kurze Pause)

 

2. Szene

 

Kunibert:   (kommt singend mit Erwin herein. Beide sind angetrunken, Kunibert hat noch
eine Schnapsflasche in der Hand. Sie haben sich umarmt, stützen sich gegenseitig; tragen festliche Kleidung, aber nicht mehr ganz korrekt) „Schön ist die Jugend bei frohen Zeiten; schön ist die Jugend, sie kommt nicht mehr. Bald wirst Du müde durchs Leben schreiten; um Dich wird’ s einsam, im Herzen leer. Drum sag ich’ s noch einmal: Schön ist die Jugendzeit...“

Anmerkung: Das „Betrunkene“ sollte nicht zu stark übertrieben werden.

 

Erwin:       Oh Mann, oh Mann – so ´n schöönen Nacht hebb ik lang nich mehr beleevt.

 

Kunibert:   Erwin – worum hest Du mi eenlik nie nich vörher al maal seggt, dat man mit Di so wunnerbor fiern kann ? Dat harr wi ja al veel erde maal maken kunnt.

 

Erwin:       Ja, dat maak wi nu ok. Jeede Saterdag maak wi van nu af an ’n Fest. Schietegaal, of dat ´n Grund dorför gift of nich.

 

Kunibert:   So maak wi dat! Un daar drink wi nu noch een op. Un natürlik op Dien Jörg.

 

Erwin:       Un ok op jo Heidi.

 

Kunibert:   Richtig ! (trinkt) Du segg maal, wor sünd de eenlik bleeven ? As wi to d´ Saal utleepen, weern de doch al weg. De sünd doch al ´n Sett vör uns loslopen.

 

Erwin:       (schelmisch) Wor sünd de woll, Kunibert?! Kannst Du Di dat denn gor nich denken ?

 

Kunibert:   Meenst Du, de sünd al in ´t Bedd?

 

Erwin:       Ja, wat denkst Du denn ? Hochtiedsnacht, Kunibert. Sowat gift dat doch blots eenmol in ´t Leeven.

 

Kunibert:   Ochwat... de snurken seeker al as Kreissagen. - Un Hochtiedsnacht..., dat is för de jung Lüüd hüüt ja so un so nix neijes mehr.

 

 

 

Erwin:       Un wenn al - een Hochtiedsnacht is wat besünners. (schmunzelt) Wi schullen de beiden nu nich stören! (legt einen Finger auf die Lippen) Psst, Erwin – wi möten lies ween. (holt tief Luft, beginnt zu singen:) „Drum sag ich’ s noch einmal: Schön ist die Jugendzeit, schön ist die...“

 

Kunibert:   (stimmt gleichzeitig lauthals mit ein)

 

3. Szene

 

Anita:        (kommt gefolgt von Elfriede herein. Beide sind auch festlich gekleidet, aber nicht betrunken. Den beiden folgt kurz danach Holger) Ja, dat hebb ik mi docht. Könnt maal wedder nich genooch kriegen, nich wohr? Erwin! (greift ihm grob am Arm) Weest Du ok, wo laat dat is?

 

Holger:      (ein etwas „dröger“ und verklemmter junger Mann, steht im Hintergrund)

 

Erwin:       (sieht seine Frau jetzt erst, zu Kunibert:) Oh, mien Ollske. Jümmers wenn dat so richtig schöön ward, steiht mien Ollske vör mi. Geiht Di dat ok so, Kunibert?

 

Anita:        (geht zu Kunibert, nimmt ihm die Flasche weg) Un DU hest jümmers noch de Sluckbuddel in d´ Hand?! Jichenswenher is dat ja woll maal good ween, ja?!

 

Kunibert:   Hach, Erwin, mien Fründ. Nich een beten Spaß günnen de Wiever uns.

 

Anita:        Oh doch, wi günnen jo Spaß. Un wi hebbt al tohop wunnerbor Hochtied fiert. Man ji hebbt ja wedder maal keen Middelschott twüschen de Nöös. Erwin, dat is na half sess. Un, wat seggt Di dat?

 

Erwin:       Fröh an d´ Dag, Anita. Heel besünners fröh. Ik wunner mi, dat ik nu al op bün.

 

Anita:        Ja, Du Suup–Lock. Anners fallt Di daar nix to in, wa? Weest Du ok, dat wi 42 Kohjen in d´ Stall stahn hebbt, de melkt warrn möten ?

 

Erwin:       W a t? Hebbt de denn gor nich mitfiert?

 

Anita:        Nee, dat hebbt de nich! (regt sich furchtbar auf) Oooh... de Keerl maakt mi noch wahnsinnig, Elfriede.

 

Elfriede:    Ik maak de Sprit–Nösen erstmol `n starken Koffje. Viellicht komen se dann wedder ´n beten to Verstand. (ab nach rechts)

 

Holger:      Laat doch, Mudder. Du süchst doch sülmst, dat Vadder nu nich mehr dorto instand is, uns Deeren to versörgen. Ik maak dat al. (will schon ab)

 

Kunibert:   H a l t . Halt Stop, Holger.

 

Holger:      Wat is denn, Unkel Kunibert ?

 

Kunibert:   Hest DU mi nich al siet Weeken versproken, dat Du na de Hochtiedsdag van Dien Broder Jörg - an de Mörgen na de Fier - toerst bi uns de Kohjen melken wullst ?

 

Holger:      (weiß nicht genau, was er machen soll) Ochja. Dat stimmt. Ja, dat stimmt Mudder. Dat hebb ik Jörg un Unkel Kunibert versproken.

 

 

Anita:        Dat is ja maal wedder typisch. Wenn Du Töffel uns Hoff maal overnimmst, dann schöllnt de anner Buuren bi uns in ´t Dörp Di woll fix unner d` Fööten hebben. Wo kunnst Du Di op sowat inlaten, Jung? As erst kummt jümmers de eegen Hoff!

 

Holger:      (etwas weinerlich) Mudder, Jörg hett doch hierat. Dann kann man doch nich van em verlangen, dat he de Kohjen melkt. Un een Arbeider hett he sik ja nich nohmen. Un do hebb ik even seggt, dat IK dat maak. Dat is doch sotoseggen mien Hochtiedsgeschenk för Jörg un Heidi.

 

Anita:        Ja, wenn dat so is, is dat op Steh. - Aver Dien Vadder, de is ja woll al ’n poor Dag langer verhierad – de harr just so good melken kunnt. Man nee, de mööt mol wedder so deep in ´t Snapsglas kieken, dat he sien heel Hoff daarover vergett.

 

Erwin:       Just so is dat, Anita, Leeve. (will ihr einen Kuss auf die Wange geben) Auf die Liebe. (schwankt)

 

Kunibert:  (muß ihn stützen)

 

Anita:        (wehrt ihn ab) Ja, NU kummst Du bi mi an - wenn Du besopen büst. Schullst mi man maal mit nüchtern Kopp in d´ Arm nehmen.

 

Kunibert:   Anita hett aver recht, Erwin. Eenlik schull man de Kohjen melken. Dat is man blots... also, ik glöv, dat ik nu ok nich mehr dorto...

 

Anita:        Hach, weest still. (bestimmend:) Holger! Pass op! Du süchst to, dat Du de Deeren hier fix melkst un dann ruck zuck na uns hen. Un beiel Di, ja?!

 

Kunibert:   Dat is heel besünners fründlik van Di, Holger. Heel besünners fründlik. Hartliken Dank ok.

 

Erwin:       Ja, dat is dat ! Heel früsünners bündlik, Jung. Heel früsünners.

 

Kunibert:   Un äh... mit uns Muddern Melkmaschin hest Du dat ja ok so gau klor as ’n Wirbelwind. Is dat nich so, Erwin, mien Fründ?

 

Erwin:       (zustimmend:) As ’n Winnelwibb, Jung. Just as ´n Winnelwibb.

 

Anita:        Daar achtern in d´ Flur hangt seeker woll ’n Kombi van Jörg. Nich, dat Du mi mit dien schööne neij Büx un Jacke in d´ Stall geihst, hörst Du ?! De kannst Du noch antrecken, wenn Du sülmst maal hieraden deihst.

 

Holger:      (etwas eingeschüchtert) Is good, Mudder. (bleibt an der Tür stehen, dreht sich nochmal um)

 

Anita:        (leicht genervt) Na, wat is? Is noch wat ?

 

Holger:      Ik maak dat, Mudder. Ik melk de Kohjen erst hier un dann bi uns. (dann weinerlich) Aver dat Du Töffel to mi seggt hest, dat weer nich schöön van Di... (schnell ab)

 

4. Szene

 

Erwin:       (lacht) Hahaha... hest Du dat sehn, Kunibert ? Mien Jung. Brullt bold, wenn Mama mol ’n scheef Woord an em seggt. Dat is eenfach nich to faten.

 

 

Anita:        Ja, `n Plün is he! Just so as Du, mien leeve Herr Gemahl.

 

5. Szene

 

Elfriede:    (kommt zurück) So, ik hebb de Koffjemaschin anstellt.

 

Anita:        Koffje. Wat hest Du blots mit Dien Koffje, Elfriede? Mit Koffein krieg wi de beiden doch nie nich still. För mien Keerl gifft dat in de kommend Stünden blots noch een Medizin – un dat is sien Bedd. (geht zu Erwin, nimmt seinen Arm, legt ihn um ihre Schulter) So, un nu kom her, dat ik Di na Huus henkrieg; dormit Du hüüt avends tomindst wedder bi Verstand büst.

 

Erwin:       (wehrt sich lallend) Nee, nee. Kummt nich in Frag. Ik bliev bi mien best Fründ – bi Kunibert. Daar kannst Du seggen, wat Du wullt. Un mit DI will ik so un so nich mehr in ’t Bedd.

 

Anita:        Wat schall dat denn heeten ?

 

Erwin:       Dat schall just dat heeten, wat dat heeten schall. Erstmol rittst Du in ´t Bedd jümmers so herüm, un siet Du vör dree Weeken mit Dien oll Bohnenzorp-Diät anfangen hest, letst Du ok in d´ Slap Dien Blähungen freen Loop.

 

Anita:        E r w i n !!!

 

Kunibert:   (muß lachen) Sowat deiht Dien Fro, Erwin?

 

Erwin:       Wat ik Di segg. Un dat nich to minn. Nich uttoholen is dat. Dat knallt, as wenn Bomben explodeeren. Versteihst Du, wo ik lieden mööt?

 

Kunibert:   Oh ja.

 

Elfriede:    Wat maakst Du, Anita ? Een Bohnenzorp-Diät? Daar hest Du ja noch nie nix vun vertellt. Ik wüss gor nich, dat dat sowat gift.

 

Anita:        Hör doch nich op düssen Suup-Sack, Elfriede. De Keerl hett sien Verstand versopen hüüt Nacht.

 

Erwin:       Ja, ja. – Schall ik Di Eenzelheiten vertellen, Kunibert? Also: Ik ligg daar heel still sacht in ´t Bedd un bün just in de erst Slap raakt. Un dann op EENMAAL...

 

Anita:        (schnell) Du hörst nu SOFORT op un kummst mit na Huus. (packt ihn wieder)

 

Erwin:       Laat mi los! Ik hebb al seggt, ik gah nich mit un dormit basta!

 

Anita:        Elfriede. Nu hör Di mien Keerl an. Wat maak ik denn nu?

 

Elfriede:    Tja, de hebbt al beid genooch hat, dünkt mi. (überlegt kurz) Ääh... laat Erwin doch hier sien Rausch utslapen. Is hüüt doch so un so egaal.

 

Erwin:       Jawoll. So maak wi dat. Nich wohr, Kunibert?

 

Kunibert:   Just as Du meenst, Erwin. Just as Du meenst.

 

Anita:        Ja aver… dat kannst Du doch nich maken.

 

Elfriede:    Anita, wees doch vernünftig. Alleen kriggst Du Erwin ja doch nich mehr na Huus hen. Un wenn ik jo ok ´n Taxi roop - Du musst em dann ok noch in ´t Bedd kriegen bi jo. Un wi hebbt doch genooch Bott in een van uns Gastenkamers. Maak Di man keen Gedanken.

 

Erwin:       Richtig! Ik bliev HIER! För jümmers! Un Du, leeve Anita, kannst nu alleen Dien oll Bohnenschiet freten. Mi reegst Du daar nich mehr mit op.

 

Anita:        (holt ein Taschentuch hervor, fängt an zu weinen) So sünd se, de Mannslüüd. Dat vergeet ik Di nie nich, Erwin – daar kannst Du Gift op nehmen.

 

Erwin:       Dat is ´n heel good Idee. Dann nehm wi even Gift. Nich wohr, Kunibert. (greift sich die Sektflasche, die noch auf dem Tisch steht, trinkt daraus)

 

Elfriede:    (nimmt sie ihm schnell weg) Hoho, nu is aver Sluss. Los - nu geiht dat in ´t Bedd. Un tegen avend sücht de Welt dann al wedder anners ut. – Helpst Du mi, Anita ?

 

Anita:        (hat sich langsam beruhigt) Ja... (nimmt Kuniberts Arm über ihre Schulter, Elfriede macht gleiches bei Erwin, dann alle vier ab nach hinten. Die Männer singen beim Abgehen wieder lauthals:) "Drum sag ich’s noch einmal: Schön ist die Jugendzeit, schön..." (usw.)

 

(kurze Pause)

 

6. Szene

 

Johanna:    (kommt von links hereingeschlichen. Auch sie trägt noch festliche Kleidung) Hallo? Is hier nüms mehr? (zu sich selbst:) Sünnerbor, ik hebb doch just noch well singen hört hier. (geht durch das Zimmer, sieht dann die Geschenke und Topfblumen, holt die daranhängenden Karten hervor, liest diese:) „...wünschen Euch beiden Familie Hollatz“. – Och Herr, man blots ’n ollen schittergen Blöm. Dorbi prahlt de geizig Gretchen Hollatz siet Weeken herüm, dat ehr Mann al wedder maal befördert warrn is. (öffnet einen weiteren Umschlag) “Martha Penning und Partner“. – Tsss, ik kann dat bold nich glöven. "und Partner", - de wesselt ehr Mannslüüd so faken, dat se nich mol de momentan Naam op de Glückwunschkort schrieven kann.

 

7. Szene

 

Heidi:        (kommt im Nachthemd von rechts herein, hält sich den Bauch, verzerrt das Gesicht)

 

Johanna:    (etwas erschrocken, faltet die Karte schnell wieder zusammen, legt sie zurück) Oh, Hallo Heidi.

 

Heidi:        Johanna? Wat maakst Du denn hier?

 

Johanna:    Och, weest Du, ik weer al in Huus. Man ik bün van dat Fiern noch so opdreiht, dat ik nochmol an d´ Luft gahn bün. Un nu wull ik jo persönlich nochmol seggen, wat dat för ’n schööne Hochtiedsfier weer. Also ehrlich, mien Deern, ik hebb lang nich mehr so fein fiert.

 

Heidi:        Dat freit mi, Johanna.

 

 

Johanna:    Un dann hebb ik Holger Nowak hier in jo Stall lopen sehn. – Wat hett dat denn to bedüden ? Mööt de amenne jo Deeren melken? Un wor sünd Dien Ollern denn?

 

Heidi:        Dat weet ik ok nich, Johanna. Weer uns Butendöör denn open ? (verzehrt das Gesicht wieder)

 

Johanna:    Ja seeker. Anners weer ik hier ja nich rinkomen. – Is wat mit Di nich op Steh, Deern?

 

Heidi:        Och, ik hebb siet ’n poor Weeken al so ’n sünnerbor Pien in d´ Liev. Op de Fier weer dat Gott sei Dank nich to spüren. Man nu just geiht dat wedder los. Un ik find bi uns in d´ Schapp eenfach keen Tabletten.

 

Johanna:    Lievpien? Al siet Weeken? Daar is aver nich mit to spaßen, Heidi.

 

Heidi:        Ik weet. Vörgüstern bün ik ja al bi Dr. Müller-Schmiede ween. Man de hett nix funnen. (schaut in einigen Schubladen nach, ob sie Tabletten finden kann)
 

Johanna:    Lievpien in jo Hochtiedsnacht. Na, dat is woll ok nich mehr dat, wat dat fröher mol weer, wa? Dat kann aver ok Nervösität ween, Kind. Soveel Krankheiten sünd in düsse Tied rein psychisch, glöv mi.

 

Heidi:        Dat glöv ik nich.

 

Johanna:    Obwohl... Lievpien... hhmmm... dat könnt ok de Swienslendchen van dat Hochtiedsmenü ween. Ja, de weern besünners fettig; dat mööt ik al seggen. Un wenn man dann `n empfindlichen Maag hett... Aver verstah mi nich verkehrt. Allns anner vun dat Hochtieds-Eeten weer een Hochgenuß, Heidi. Würklich.

 

Heidi:        Tja, ik weet ’t ok nich.

 

Johanna:    (steht ungeduldig da)

 

Heidi:        Hhmmm, weest Du Johanna, dat is al bold sess Ühr. För Speegeleier hebb wi keen Kraft mehr. Verstah dat. Wenn Di dat nix utmaakt, komm doch tegen Teetied gern wedder vörbi. Ik meen, wi sünd na de Strapazen al bannig mööd. Ik weet gor nich woveel Stünden ik nu al op de Been bün. Dat versteihst Du doch seeker, oder?

 

Johanna:    (gestellt freundlich) Aver seeker, mien Deern. Ik bün doch de lesd, de daar keen Verständnis för hett.

 

Heidi:        Danke Johanna. Dat hebb ik doch wüsst.

 

Johanna:    (geht zur linken Tür, dreht sich noch mal um) Äh... nich dat ik neijschierig bün, aver... is d’r dann noch ’n beten wat binanner komen, so an Geschenken? Ik meen, de meesten hebbt ja seeker Geld geven, wa?

 

Heidi:        (leicht genervt) Ja, stimmt. Wi weeten noch gor nich, woveel dat insgesamt warrn is. Dat mööt wi hüüt avend in Ruh allns nakieken un utpacken.

 

Johanna:    Blots dormit Du dat man weest: Wi Navers hebbt ja jeede 30 Euro geeven. Un dat Geld för de Kranz um de Döör natürlik extra. – Tja, dat sitt d’r mit mien lütte Witwenrent ja eenlik gor nich in – man dat wull ik mi bi jo Hochtied dann doch nich lumpen laten. Fallt de komend Inkoop för mi even annermaal wat lütter ut.

 

Heidi:        (hört das gar nicht ) Ja...

 

8. Szene

 

Anita:        (kommt gefolgt von Elfriede von hinten sprechend zurück) Dat dürt man ja gor nich navertellen. ’n Schand is dat.

 

Elfriede:    Ja, dann vertell dat doch ok nüms. - Oh, Johanna ?

 

Johanna:    Gooden mörgen, Elfriede. – Och, Anita, Du büst ok noch hier?

 

Anita:        (giftig) Ja, ik bün ok noch hier. Hest Du d’r wat op tegen ?

 

Johanna:    Tss…

 

Elfriede:    Deern, Du ? Allns op Steh? Worüm büst Du denn noch nich in ´t Bedd?

 

Heidi:        Ja äh... ik söök ´n Tablett - tegen Pien.

 

Elfriede:    (geht besorgt zu ihr) Oh Kind; geiht Di dat nich good?

 

Heidi:        Nee, dat is nix. Blots ’n beten Liev-Pien.

 

Johanna:    Seggt maal - hebbt Jörg un Du denn noch nich sülmst `n Tablettenschapp ? Eenlik mööt sowat ja in ’n good Huusholen to finnen ween.

 

Anita:        Se sünd ja erst vör twee Weeken in de Anbau hier intrucken, leeve Johanna.

 

Johanna:    Ja un? (schaut Anita abwertend an)

 

Elfriede:    In d´ Badkamer in de neije Unnerschapp op linke Siet hebb ik sowat henleggt.
Schall ik mitgahn?

 

Heidi:        Nee nee, dat find ik dann al. (schon abgehend nach rechts) Good Nacht mitnanner.

 

Anita:        Wor is Jörg denn ? Slöppt de al?

 

Heidi:        Äh nee..., Jörg hett sik al vör teihn Minüten in ´t Klo insloten un seggt, he harr noch ’n Overraschung för mi. - Slapt good. (ab nach rechts)

 

Elfriede:    Ja, Du ok, Heidi.

 

9. Szene

 

Johanna:    Haha... In ´t Klo insloten hett he sik. `n Overraschung för Heidi? – Na, well weet, wat he sik för ’n Swienkram in de Hochtiedsnacht utdocht hett?!

 

Anita:        Wat schall dat denn heeten? Nimmst Du dat op de Steh trüch?

 

Johanna:    Ha, wo kom ik denn dorto? Dien Jung hett al jümmers `n blühend Phantasie hat, Anita Nowak. Ik kenn em nich erst siet güstern.

 

 

 

 

Anita:        (empört) Elfriede; nu hör Di dat an. Mien Jörg is ’n doodgooden Minsk - is he jümmers ween. Un se snackt vun Swienkram un blühend Phantasie. – Wat wull Du hier eenlik an ´n fröhen Mörgen ? Hest Du keen Bedd?

 

Johanna:    Oh doch. Ik gah ja glieks. Aver ik bün hier ja bi Elfriede un Kunibert in ’t Huus. Dat kannst DU mi ja woll nich verbeeden, Anita, wa?!  - (zu Elfriede) Ik wull jo blots nochmol seggen, wat dat för ’n fein Fest weer. Heel ehrlich, Elfriede – een Dröm kann ik dorto blots seggen. Un dormit meen ik allns. Van ’t Eeten bit hen to de lesd Danz. Dat weer eenfach herrlich - perfekt - groodartig.

 

Elfriede:    Dat freit uns, Johanna.

 

Johanna:    Obwohl – dat Bedeenen bi ’t Eeten harr eenlik wat flotter vanstatten gahn kunnt.
De ersten harren de Pudding al vör sik stahn, do weern de annern jümmers noch bi de Soppen togang.

 

Anita:        Dat is ja gor nich wohr.

 

Johanna:    Un de Musik weer ok man lallig. Jichendwie kregen de daar nich recht Schwung in de Buud. – Wenn ik daar an de Hochtied van Heino un Karin Müller denk – dat weer heel wat anners. - Weer de Kapell vielleicht ´n Sondernangebot?

 

Anita:        Ik faat dat ja woll nich.

 

Elfriede:    Johanna, wenn Du nu ok de Musik kritiseerst - dorför hest Du Di aver heel moij amüseert, oder? Ik hebb Di nämlich bold nich van d´ Danzfläche afkomen sehn.

 

Johanna:    Na ja. Wenn ik as jung Witwe al maal de Chance krieg mi to amüseeren un to danzen; dann mööt man sik even mit de Musik tofreeden geven, de een boden ward, nich wohr? Wat bleev mi denn anners over?!

 

Anita:        Du schullst Di schamen, Johanna. - So, ik will nu na Huus. Un Elfriede is ok mööd. Mööt wi Di dat noch oversetten?

 

Johanna:    Nee nee, ik hebb al verstahn. Man de Hochtied – toll – ganz toll, Elfriede. Obwohl ik ja ’n Sprung in mien Teller harr, aver – daar könnt ji ja ok nix tegen maken. Un bi dat koll Buffett harr ik ja to gern ’n Stück Himbeer-Tort hat; man dat weer d’r ja leider nich bi. Dorför kunn ik starven för Himbeer-Tort. Dat weet ji doch.

 

Anita:        (packt Johanna am Arm) Seeker Johanna, dat weet wi. Un nu is dat good ween mit Dien Lobenhymne op de wunnerbor Hochtied. (öffnet die Tür schon schon nach draußen)

 

Johanna:    Hey, wat fallt Di denn in. Laat mi los.

 

10. Szene

 

Holger:      (kommt im Arbeitsanzug aufgeregt herein) Mudder, Tant Elfi, kommt gau.

 

Elfriede:    (besorgt) Wat is denn, Holger?

 

Holger:      Een van jo Kohjen de kalvt just. Ik hebb al versöcht, dat alleen ruttoholen, man dat Kalv kummt mit de Achterpoten toerst.

 

 

Elfriede:    Och, Du leeve Tied. Dat mutt uns Laura ween. De hett doch overmörgen erst Termin.

 

Holger:      Ik schaff dat nich alleen, Tant Elfi. Kann mi nich jichenseen helpen?
Wor is Vadder denn?

 

Anita:        De! De liggt mit Kunibert in ’t Ehebedd. De könnt wi total afschrieven.

 

Johanna:    Oh ja? Dat is ja interessant.

 

Anita:        Ja, gah Du man los un tratsch dat herüm in ’t Dörp an d´ fröhen Mörgen. Dann hest Du ok wat to dohn, Du oll Sludertrien.

 

Johanna:    Sludertrien ? Also...

 

Elfriede:    Ik rood de Tierarzt an. (wählt schnell eine Nummer)

 

Anita:        Oh nee. Wat ’n Opregen an d´ Hochtiedsmörgen. – Schall ik nich leever Jörg noch to ’t Bedd ut holen ? Soveel drunken hett he ja nich.

 

Elfriede:    Anita! Jörg hett just sien Hochtiedsnacht.  Un dat gift dat man eenmol in ’t Leeven.

 

Johanna:    Segg dat nich. De Scheedungsrate in Dütskland is noch nie nich so hoch ween as in dit Johr. Hebb ik güstern noch lest.

 

Anita:        Also, wenn DU Wiev nich op de Steh Dien oll Schandmuul holst, dann mach ik mi woll an ´n fröhen mörgen noch vergeeten.

 

Johanna:    Schandmuul? Dat harrst Du nu nich seggen schullt, Anita Nowak. Dat hett ’n Naspeel. (erhobenen Hauptes ab)

 

11. Szene

 

Anita:        (geladen) De brengt mi jümmers wedder to ´n Koken. Wo kunn wi düsse Kanallje eenlik inladen?

 

Elfriede:    Navers kann man sik nich utsöken.

 

Holger:      Wat is denn nu? Oh Mann, worum sünd Jörg un Vadder denn ok nich hier?

 

Anita:        Hör DU nu op to jammern. Du musst as Jungbuur in Tokunft so un so tosehn, dat Du mit sowat alleen trecht kummst. Du kannst doch nich jümmers na Papa ropen.

 

Holger:      Nee, Mudder.

 

Elfriede:    (hört nicht, was Anita sagt) De Doktor meld sik nich, Anita.

 

Anita:        Dat is Sönndagmörgen; noch keen sess Ühr. Dann gung ik ok nich an ’t Telefon.

 

Elfriede:    Aver jichenseen mööt doch Notdeenst hebben. Kannst Du nich eem fix in ’t Blatt nakieken?

 

 

 

Anita:        Laat uns dat doch erstmaal alleen versöken. Amenne ist dat gor nich so slimm, as Holger dat maakt.

 

Holger:      Is dat woll! - Ja, wat is denn nu?

 

Anita:        Ja ja, wi gahnt ja al mit. (mit Holger abgehend)

 

Elfriede:    (legt auf) Oh nee doch ok. Un dat mit mien best Kleed. (drohend zur Tür hinten:) Man dorför köfst DU mi ’n neijen, Kunibert Gronewold, daar kannst Du Dien besopen Mors op verwetten. (ab, Tür zu)

 

(kurze Pause)

 

12. Szene

 

Heidi:        (ruft von rechts:) Ja - ik bün glieks daar, Jörg. (kommt dann von rechts herein) Ik find de Tabletten nich, Mudder. – Mudder ? Hach, nu sünd de ok al in ´t Bedd gahn. (will wieder ab, als...)

 

(...es an der Tür nach draußen klopft)

 

Heidi:        (etwas erschrocken)

 

Doktor:      (von draußen) Hallo ? Is hier noch jichenseen op ?

 

Heidi:        (geht zur Tür, öffnet diese vorsichtig) Ja. - Se?

 

Doktor:      (kommt herein. Er trägt evtl. einen weißen Kittel und hat eine Arzttasche dabei) Gooden mörgen, Fro Gronewold. (stockt) Oh, Entschuldigung. Ik meen natürlik: Fro Nowak. Tja, daar mööt man sik erst an wenden, an so ´n neijen Naam, nich wohr?

 

Heidi:        Ja. – Aver Se möten MI entschuldigen, dat ik hier so... (zeigt auf ihr Nachthemd)

 

Doktor:      Dat verstah ik doch. Ik will Se gor nich lang van d´ Slap afholen. (reicht ihr die Hand) Aver graleeren mutt ik Ehr doch even to d´ Hochtied. Un allns allns Good un veel Glück.

 

Heidi:        Danke, Herr Doktor, (wundert sich)

 

Doktor:      Ik weet, wat Se nu denken. Ik komm hier an ´n fröhen mörgen eenfach so rin - un dat ok noch just na Ehr Hochtiedsfier. Sowat is eenlik overhopt nich mien Art. Aver ik harr ’n Notfall in d´ Barkenstraat. Un just op de Rückweg sach ik Ehr Mudder in d´ Stall lopen. Un do hebb ik mi docht: Dann is de jung Bruut viellicht ok noch op. - Ik hebb nämlich `n heel besünner Neijigkeit för Se. Un daar wull ik nich langer mit töven.

 

Heidi:        Mudder is in d´ Stall ? Hhmm... Un Se hebbt `n Neijigkeit? - För mi?

 

Doktor:      Heel recht, un just wiel dat so good passt an de Mörgen na Ehr Hochtied, kann ik blots hopen, dat Se mi nich böös sünd, dat ik hier so unverschamt opduuk.

 

Heidi:        Ik verstah dat nich.

 

 

Doktor:      Na, Se weern doch vörgüstern mit ehr Mudder bi mi in de Praxis. Un op ´n Blick hebb ik ja nix ungewöhnlichs faststellt. Aver Ehr Blood muss ja noch ünnersöcht warrn.

 

Heidi:        (verängstigt) Un? Se hebbt wat funden in mien Blood?

 

Doktor:      (eher belustigt) Heel recht.

 

Heidi:        Oh Gott. Seggen Se mi driest de Wohrheit. Ik kann dat verdragen. Wolang hebb ik noch to leeven, Herr Doktor ? Seggen Se mi dat gern liek in ’t Gesicht. De Wohrheit is beeter as jeede Lög. (geht nervös im Zimmer auf und ab) Un ik stah just vör mien Hochtiedsnacht. Allns is nu vörbi - allns.

 

Doktor:      Heidi, nu bedohren Se sik doch. Se hebbt aver ok Gedanken in d´ Kopp. Ik bün doch nich hierher komen üm ehr to vertellen, dat se nich mehr lang to leeven hebbt. Mi wunnert eenlik, dat Se daar sülmst noch nich op komen sünd. – Se sünd in d´ 10 Week schwanger. DAT is de Grund, worüm ik hier bün.

 

Heidi:        (muß sich setzen) Ik bün? Wat bün ik? Ik krieg...

 

Doktor:      Ja, Se warrn Mudder, Heidi. Just dorüm bün ik hier. Is dat nich ’n schööne Overraschung an ehr Hochtiedsdag?

 

Heidi:        Ja aver... ik meen, Se sünd sik ok heel seeker, dat ik dat bün, de dat Kind kriggt?

 

Doktor:      Heidi, nu mutt ik mi aver wunnern. Siet bold 10 Johr sünd Se nu al bi mi in Behandlung. Un ehr Mudder noch veel langer. Jümmers hebbt Se mi trood. Un nu tomol twiefeln Se an mien Diagnosen?

 

Heidi:        Nee. Nee, nee, dat is man blots: Ik un schwanger. (fast sich an den Bauch, sieht darauf) Wieso hebb ik dat denn aver sülmst nich murken? (ist fassungslos)

 

Doktor:      Tja, dat frag ik mi ja ok. Am Besten komen Se in de komend Dagen nochmol in mien Praxis, dormit wi ’n erst Ultraschall–Unnersöken maken. Aver laten Se sik Tied. Se kriegen ja seeker noch ’n heel büld Versiet. Ropen Se an, dann maak wi ´n Termin klor.

 

Heidi:        Ja.

 

Doktor:      Na, wat is? Freien Se sik denn gor nich? Daar könnt Se ehrn Mann nu aver glieks overraschen, wa?!

 

Heidi:        Freien? – (gestellt) Doch doch. Seeker frei ik mi. Heel besünners.

 

Doktor:      Na, dann will ik Se ok nich langer stören. Ik hebb blots docht, dat Se dat weeten schullen. (öffnet die Tür nach draußen, als... )

 

14. Szene

 

Elfriede:    (... eilig hereingestürmt kommt. Sie trägt eine Gummischürze und Veterinär-Gummihandschuhe, ist etwas dreckig, evtl. blutig, stößt mit dem Doktor zusammen) Huch! Se?

 

Doktor:      Gooden mörgen, Fro Gronewold.

 

Elfriede:    "Gooden Mörgen" is good. Man Se komen just recht. Uns Laura kalvt un wi könnt keen Tierarzt kriegen. Helpen Se uns. Wi kriegen dat Deer alleen eenfach nich rut.

 

Doktor:      Good Fro Gronewold. Ik bün Allgemeinmediziner und Gynäkologe un keen Tierarzt. Daar mööt ik Se leider enttäuschen.

 

Elfriede:    Ochwat. So ’n Koh is doch ok blots ´n Fro. Un Kinner hebbt Se ja woll al mehr as twee op de Welt holt, oder ?

 

Doktor:      Ja aver...

 

Elfriede:    Nu helpen Se uns man maal.

 

Doktor:      Fro Gronewold, dat KANN ik nich - un dat is ok nich mien Opgav.

 

Elfriede:    (resolut) Herr Dr. Müller–Schmiede, dat hier is ’n Notfall; un dat gift för mien Dochter un mi ok noch anner Doktors – hebbt Se mi verstahn? Wüllt Se mörgen al ut Ehr Kartei twee Patienten verlesen?

 

Doktor:      Natrülik nich.

 

Elfriede:    Na also. Dann hop ik op Ehr Hülp. Nu - op de Steh.

 

Doktor:      (etwas eingeschüchtert) Na ja. - Ik will mol sehn, wat ik maken kann.

 

Elfriede:    Geiht doch! (scheucht ihn heraus, will mit ab, als... )

 

15. Szene

 

Heidi:        (... ihre Mutter zurückruft) Mudder, töv bidde noch even.

 

Elfriede:    (kommt zurück, läßt die Tür nach draußen aber halb geöffnet) Ja, wat is denn noch, Kind? – Du segg mol, wat will de Keerl hier eenlik üm düsse Tied bi uns?

 

Heidi:        (steht auf, geht auf ihre Mutter zu, fällt ihr lauthals weinend in die Arme) Mama - Ik bün schwa... nger!

 

Elfriede:    Wat is? Oh Gott, Kind, Du maakst Di ja heel smeerig.

 

Heidi:        Dat is mi doch schietegaal. (löst sich dann von ihrer Mutter, holt ein Taschentuch hervor, trocknet die Tränen)

 

Elfriede:    Du büst in anner Umständen? (freut sich) Na prima. Dat is doch toll, Heidi. Weer de Doktor dorüm hier - üm Di dat to seggen? - Worüm brullst Du denn? Dat is doch ’n heel schööne Naricht.

 

Heidi:        (hat sich etwas beruhigt) Mudder. Mudder, ik mutt Di wat seggen.

 

Elfriede:    Ja, wat denn, Kind?

 

Heidi:        Mudder, beeter ik segg Di dat nu, as wenn ik dat bit an mien Leevensend mit mi herümsleepen mööt. Daar keem ik so un so nich mit klor.

 

Elfriede:    Wormit keemst Du nich klor?

 

Heidi:        Mudder, Du musst nu heel stark ween. Denn dat, wat ik Di nu segg, is ok seeker för Di nich so licht.

 

Elfriede:    (besorgt, nimmt Heidi in den Arm) Dat hört sik ja allns bannig arig an. Nu snack doch. Wat is denn?

 

Heidi:        Mudder - (Pause) Jörg is nich de Vadder vun dat Kind! (weint wieder)

 

Elfriede:    Wat seggst Du daar ? (beide setzen sich nebeneinander)

 

16. Szene

 

Johanna:    (kommt leise von links kurz auf die Bühne, sieht die beiden, dreht dann blitzschnell um, lauscht aber weiterhin an der geöffneten Tür)

 

Heidi:        Weest Du Mudder – Jörg un ik; wi sünd noch nie nich... Weest Du, he wull bit to uns Hochtied op mi töven.

 

Elfriede:    Op Di töven? Dat heet, Jörg is noch Jungfro? Och, Du leev Tied.

 

Heidi:        Ja. Dat heet, tomindst hebbt he un ik noch nich tosamen... Also, he kann de Vadder nich ween.

 

Elfriede:    Ja, aver well denn dann? Ji kennen jo nu doch al bold sess Johr. Daar hett doch ok nie nich `n annern Keerl `n Rull för Di speelt, oder? Wo is dat denn blots mööglich? Vör allem - in d´ woveelte Week büst Du denn? Ik meen - wenn Jörg dat nich wene is, dann musst Du ja mit ´n annern Keerl... un, dat mööt dann ja ok erst `n kört Tied her ween.

 

Heidi:        (sieht ihre Mutter unsicher an) Ik... kann mi daar ok keen Reem op maken. Dat heet..., (wieder weinerlich) viellicht gift dat doch een, de dorför in Frag kummt.

 

Elfriede:    Heidi, wat seggst Du daar? Du hest mit annerswell slapen? Ik faat dat nich. So kört vör de Hochtied?

 

Heidi:        Nee! Hebb ik nich. - Dat heet... ik weet dat nich genau.

 

Elfriede:    Rut mit de Spraak. Wat mööt ik weeten?

 

Heidi:        Jörg un ik hebbt uns jümmers good verstahn. Aver vör ungefähr dree Maant, do hebb wi maal düchtig Schandal mitnanner hat.

 

Elfriede:    Un dorüm hest Du Di glieks in ’n neije Abenteuer stört ? Heidi, ik mööt al seggen. Vun MI hest Du dat nich. Well is dat ween?

 

Heidi:        (zaghaft) Ja also...

 

Elfriede:    Heidi - well?

 

 

Heidi:        (laut weinend nach einer kurzen Pause) A l f r e d o !!!

 

Elfriede:    (völlig „platt“) Alfredo? Alfredo Carducci, de Spaghetti-Freeter vun de Pizzeria hier in ´t Dörp?

 

Heidi:        (weint weiterhin)

 

Johanna:    (hustet und prustet hinter der Tür laut los)

 

Elfriede:    (geht schnell hin, empört) Wat maakst DU hier denn noch? Steihst daar achter open Döören to lüstern? Kann ja woll nich wohr ween. Wat hest Du hört, Johanna?

 

Johanna:    Genooch, Elfriede.

 

Elfriede:    Oh Johanna, wenn Du nich Dien Mund holst, dann kannst Du mi aver kennenlernen.

 

Johanna:    Ja ja, ik swieg as ’n Graff. So, nu mit ik aver ok los. Tschü...ss. (ab)

 

Heidi:        Un se geiht daar nu dat heel Dörp mit op un dahl. Ik kann mi man `n Strick kopen. (fällt ihrer Mutter wieder weinend in die Arme)

 

17. Szene

 

Kunibert:   (kommt mit Nachthemd und Nachtmütze von hinten lallend und schwankend
herein) Wat is hier eenlik för ’n Schandal ? So kann man ja keen Oog dicht kriegen hier. (stützt sich an einem Schrank)

 

Elfriede:    Kunibert. Nu bliev doch in ´t Bedd.

 

Erwin:       (kommt sodann danach auch von hinten herein. Er trägt ein Damennachthemd,
singt wieder:) „... schön ist die Jugend, schön ist die Jugendzeit, sie kommt nicht mehr.“

 

Kunibert:   (hakt in dem Gesang ein) „Sie kommt sie kommt nicht mehr...“

 

Elfriede:    (geht empört zu den beiden) Könnt ji beiden denn nich endlich Ruh geven?

 

Kunibert:   Haha, hörst Du dat, Erwin? WI schöllnt Ruh geven. Well bölkt hier denn woll herum, hä?

 

Elfriede:    (hält sich den Kopf) Ik ward noch wahnsinnig in dit Huus hüüt.

 

19. Szene

 

Anita:        (kommt gefolgt von Holger und dem Doktor herein. Auch sie trägt eine Schürze, sieht „geschafft“ aus) Wor bliffst Du denn, Elfriede? Letst uns mit de heel Arbeid alleen. (sieht dann ihren Mann) Och, Du leeve Tied. Wat is dat denn? Wat hest Du denn an?

 

Erwin:       (lallend) Schöön, nich wohr?

 

Elfriede:    Well hett em denn mien Nachthemd antrucken ?

 

 

Erwin:       Ik mi sülmst! Ik bün ja al grood.

 

Doktor:      (zu Heidi) Fro Nowak. Worüm sünd Se denn so trurig?

 

Holger:      (stolz) Dat Kalv is daar. Munter un gesund, Tant Elfi. Hebb wi dat nich good maakt, Mudder?

 

Anita:        Ja, DU Plünn hest ja woll so good as gor nix dorto dahn.

 

Holger:      (beleidigt) De Doktor aver ok nich! So!

 

20. Szene

 

Jörg:          (ruft von rechts) H e i d i !  - Heidi, wor büst Du denn? Ik bün nu sowiet.

 

Heidi:        (zu ihrer Mutter) Oh Gott - ik kann em nie nich wedder in de Oogen kieken, Mudder.

 

Anita:        Wat seggt se daar? Worvun snackt se?

 

Elfriede:    Och nix.

 

Holger:      Wat is denn mit Di, Heidi?

 

Jörg:          (ruft wieder) H e i d i ! Heidi, mien Tüti, wor büst Du denn? De Hochtiedsnacht kann anfangen. (kommt jetzt herein mit nacktem Oberkörper; trägt nur einen weißen Slip mit „Bein“, darauf sind viele rote Herzen gemalt. Mutige Spieler können auch einen witzigen String tragen) Heidi, ik bün sowiet. (schaut in die Menge wundert sich, darin fällt schnell der  Vorhang)

 

 

Ende des ersten Akts

 

***************************************************************************

 

Zweiter Akt

 

                  (Am späten Nachmittag des selben Tages. Ca. 17:30 Uhr. Die Blumen und Geschenke sind weggeräumt worden. Auf dem Tisch stehen Teetassen sowie eine Schale mit Gebäck. Wenn der Vorhang sich hebt, sitzen Kunibert und Elfriede nachdenklich und etwas betrübt am Tisch, trinken Tee. Beide tragen jetzt „normale“ Alltagskleidung)

 

1. Szene

 

Kunibert:   (schlägt nach einer kurzen Pause mit der Faust auf den Tisch) Verdammt nochmol. Ik kann dat jümmers noch nich glöven. Ooh... (hält sich dann den Kopf)

 

Elfriede:    Ja, dat kummt dorvan, wenn man soveel supen deiht.

 

Kunibert:   Och, dat is doch nu heelmaal unwichtig. – Hach, dat weer hier op düsse Plaaz doch ’n Tokunft as in een Billerbook ween. Uns Dochter Heidi hierad de best Buuren – Partie hier in d´ Loog; wiel daar twee Jungs op ´n Hoff sünd, `n gooden Mann, de fix mit anpacken kann un ok ’n büld Grips van de Landweertskup hett. Daar betahl

 

                  wi bold ’n half Vermögen, wiel op de Hochtiedsfier allns van ’t Best ween schall... un dann sowat!

 

Elfriede:    (seufzt) Ja, un sowat passeert uns Heidi. (schüttelt unverständlich mit dem Kopf)

 

Kunibert:   8.000 Euro för nix un wedder nix. Un de Baueree hier tegenan? De kummt op rund 125 Dusend. Well schall dat denn nu betalen? Un worför denn ok noch dat heel Spektakel ? Of will Heidi daar amenne alleen intrecken? Nu sitt wi dormit. Aver ja – dat muss ja ’n grood un üppig Huus warrn.

 

Elfriede:    Nu reeg Di doch nich so op.

 

Kunibert:   Ja, Du kannst woll snacken. Ik dürt d’r gor nich over nadenken. Dat Opgebot weer al bestellt; daar lett uns leeve Dochter sik noch ’n Kind vun annerswell andreihen.

 

Elfriede:    Kunibert!

 

Kunibert:   (laut) Ja, hebb ik denn nich recht? Harrst ehr as Kind man strenger ertrecken schullt. Wat schall hier nu denn warrn? Of schall düssen Spaghetti–Heini hier in Tokunft uns Kohjen melken? - Dann kummt ut de Jidders seeker blots noch Cappuchino. - Dat is allns Dien Erziehung, Elfriede.

 

Elfriede:    (verärgert und etwas weinerlich) Nu geev mi alleen de Schuld.

 

Kunibert:   Wat hebb wi eenlik för ’n Welt, dat Kinner so gliekgültig sünd? Blots ’n beten Schandal hett se mit Jörg hat, na un? Dann kruppt man doch nich glieks mit ’n Itaker in ’t Bedd! (regt sich auf)

 

Elfriede:    Heidi seggt, se kann sik dat sülmst nich verkloren.

 

Kunibert:   Neee..., nu wor dat to laat is, dann gift dat ´n grood Gejammer. – Jörg laat ehr man düchtig de Mors versohlen. Un wenn he sik nu wedder scheeden laten will... ik verstah em. - Wat seggt he eenlik dorto?

 

Elfriede:    (kleinlaut) He weet dat ja noch gor nich.

 

Kunibert:   (ironisch und sehr verärgert) Ooh... noch beeter. Will se amenne dat Kind kriegen un em vörlegen, dat is vun em? Un wenn de Huutfarv dann wat dunkler is as uns? Wat vertellt se Jörg dann? – Dat se in de Schwangerschaft toveel Swartbrood eeten hett, oder wat?

 

Elfriede:    Kunibert, dat is för uns al slimm genooch. Man wi möten uns nu maal mit de momentan Situation affinnen. Un wat Jörg un sien Ollern angeiht – daar mutt Heidi alleen dörch. – Dat is för Heidi ok nich licht. Siet hüüt mörgen sess Ühr liggt se op ehr Bedd un brullt.

 

Kunibert:   (steht auf) Nehm Du ehr man noch in Schutz, uns lütte Wüppsteert. (geht zur Tür nach links) Ik vergeet ehr dat mien Leevdag nich. Un dat schall se jeeden Dag to spüren kriegen. („geladen ab“)

 

Elfriede:    (seufzt nochmal schwer, trinkt dann den Rest aus ihrer Tasse, zu sich selbst:) Oh Heidi, worum bestrafst Du uns so ? (schüttelt den Kopf)

 

                  (nach einer Pause klopft es)

 

Elfriede:    Ja ?

 

2. Szene

 

Martina:     (kommt herein) Moin, Fro Gronewold.

 

Elfriede:    (steht auf) Martina, moin. Na, büst ok al wedder munter?

 

Martina:     Na ja... – Weer aver würklich ’n wunnerbor Hochtied, nich wohr?

 

Elfriede:    (betrübt) Och ja, dat weer ’t woll. Wenn wi dorna nich so ´n asig Naricht kreegen haren, kunnt dat nu jümmers noch wunnerbor ween. - Du wullst seeker mit Heidi snacken, denk ik.

 

Martina:     (jetzt auch ernster) Se hett mi vörhin anroopen un vertellt, wat hüüt mörgen passeert is. Ik hebb toerst docht, se maakt Spass.

 

Elfriede:    Dat sücht daar leider nich na ut, Martina. (geht zur rechten Tür) Laat se Di dat allns sülmst verkloren. Töv man even – ik hol ehr. Sett Si doch hen. (abgehend nach rechts)

 

Martina:     Danke. (setzt sich, wartet)

 

                  (kurze Pause, dann klopft es erneut)

 

Martina:     (etwas unsicher) Äh ja ?

 

3. Szene

 

Holger:      (kommt langsam herein) Moin. Oh, Hallo. Ik doch, Heidi weer hier. Ik wull nämlich, na ja... (er trägt jetzt einen Arbeitsanzug oder Jeans und Kittel, sowie eine Mütze)

 

Martina:     (reicht ihm die Hand) Hallo. Martina Klöppel. Du büst Holger, stimmt ´t?

 

Holger:      (nickt kräftig) Hhmm.

 

Martina:     Wenn ik mi nich täusch, hebb wi güstern Nacht sogor maal mitnanner danzt – bi d´ Marschwalzer.

 

Holger:      (grinst verlegen) Jaa..., dat glöv ik ok.

 

Martina:     Ik bün Heidis Fründin.

 

Holger:      Aha. (nimmt seine Mütze ab, steht wartend und verlegen da)

 

Martina:     Du büst in Arbeidsplünnen? Op ´n Sönndag?

 

Holger:      Och, weeten Se – wi Buuren kennen keen Sönndag. Wi möten jeeden Dag ran.

 

Martina:     Na, dat kannst Du mi nu aver nich vertellen. Bi mien Opa – daar weer dat viellicht noch so. Man hüüt sücht dat in de Landweertskup doch ’n beten moderne ut, oder?

 

 

 

Holger:      Na ja, Se hebbt ja recht. Aver melken mööt wi jümmers - 2 maal an d´ Dag. Egaal, of dat Heilig avend of Neijohr is. Dorum loop ik so rüm.

 

5. Szene

 

Heidi:        (kommt herein, verheultes Gesicht) Hallo Martina.

 

Martina:     (geht zu ihr, umarmt sie herzlich) Heidi, wat maakst Du denn för Saken?

 

Holger:      (sieht Heidis verweintes und betrübtes Gesicht) Heidi... wat is denn blots passeert? Du süchst ja OK ut as teihn Dag Regen. Just so as mien Broder. Un ok he hett vörhin brullt. Ik hebb jümmers docht, man is glücklik, wenn man erst verhierad is.

 

Martina:     Ja, dat is eenlik ok so, aver... (weiß nich weiter)

 

Heidi:        Holger, wees uns nich böös; aver Martina un ik wullen nu gern ’n Oogenblick alleen ween. Dat versteihst Du doch seeker, oder?

 

Holger:      Ja ja.

 

Heidi:        Wullst Du denn jichenswat besünners?

 

Holger:      Nee, eenlik nich. (schon wieder zurück zur Tür)

 

Martina:     Holger, Du kannst Dien Broder Jörg seggen, dat Heidi sück naher mit em unnerholen will.

 

Heidi:        Martina, ik...

 

Martina:     (hält sie zurück) Un dann schall he ophören to brullen. Segg em van mi; sowat deiht ’n utwursen Keerl nich. Dat is doch lächerlich.

 

Holger:      (schon an der Tür, betrübt) Wi Nowaks sünd even so empfindlich. Dat mööt woll van Papas Kant herkomen. Dat gifft even Dagen, dann könnt wi daar nix tegen maken un brullen eenfach. (fängt während des letzten Satzes wieder an zu weinen, dann schnell ab)

 

6. Szene

 

Martina:     (seufzt auf) Heidi - stimmt dat würklich, wat Du an ’t Telefon seggt hest?

 

Heidi:        (beruhigt sich etwas) Martina, ik weet nich mehr wieder.

 

Martina:     In d´ teihnte Week schwanger. Un Du büst seeker, dat blots Alfredo dorför in Frag kummt?

 

Heidi:        (erbost) Wat denkst Du eenlik van mi? Meenst Du, dat ik mit elk un een rümmaak?

 

Martina:     So hebb ik dat nich meent. Aver Du un Alfredo... (schüttelt den Kopf) Dat will mi eenfach nich in d´ Kopp.

 

Heidi:        Mi ja ok nich!

 

 

Martina:     Ik kapeer dat nich. Wenher schall dat denn ween hebben ?

 

Heidi:        Een Dag na mien Gebursdag. Du weerst daar doch bi as wi bi Alfredo mien Arger
bedrunken hebbt.

 

Martina:     (erinnert sich) Oh, as Jörg sik ’n neije Auto bestellt hett, ohn Di daar een Woord vun to seggen?

 

Heidi:        Genau! Dat vergeet ik Jörg ok nie nich. Wor is daar denn noch dat Vertrauen? Wenn dat jeede so maken de? He schall mi sowat seggen. Wenn ik ok so wull. Wenn twee Minsken sik dorup inlaten, dat se tosamen dörch dat Leven gahn wüllt, dann sünd se eens. Un man besnackt allns mitnanner. Ok, wenn man sik een neij Auto kopen will.

 

Martina:     Du hest ja recht. Man ik begriep dat liekers nich. Du weerst bannig vergrellt op Jörg. Un do hebb wi beid ut Trotz ohn em in de Pizzeria `n beten fiert. Du un ik. Wi hebbt daar beid ´n Pizza Calzone eeten - wiel wi de so gern mögen. Ja, un wi weern beid düchtig antüdelt van de Lambrusco  – man dorvan kriggt man doch keen Kind.

 

Heidi:        Martina; Du hest doch sülmst sehn, dat Alfredo mi de heel Avend moij Oogen maakt hett. – He is ja ok ’n tolle Hecht.

 

Martina:     (schwärmt) Oh ja – mit de kunn ik mi ok woll wat vörstellen. De Südländer hebbt ja eh jichenswie wat.

 

Heidi:        He hett uns doch ok fragt, of wi nich noch Lüst haren, na Fieravend mit em un sien Mitarbeiters ’n lütt privat Sömmerfest mit to maken; wiel he doch 10johrig Jubiläum hier in ’t Dörp harr.

 

Martina:     Ja. Man wi sünd doch tegen half een mitnanner daar weggahn.

 

Heidi:        Dat stimmt.

 

Martina:     Ja dann... Du musst mi al wiederhelpen.

 

Heidi:        (seufzt) An d´ Schützenstraat hebb wi uns op de Weg na Huus doch vananner trennt.

 

Martina:     Ja.

 

Heidi:        Na ja. Un tomol keemen al de Gedanken wedder in mi hoch. Mit Jörg un wo he mi
enttäuscht hett. Un ok, of ik würklich glücklik bün un of de Hochtied ok keen Fehler is un sowat. Un ik weer ok andrunken.
Un dann... na, dann bün ik ümdreiht, Martina; un bün doch noch trüch na Alfredo un de annern.

 

Martina:     H e i d i !!! Na, Du büst mi ja ’n schööne Fründin. Un dat vertellst Du mi erst hüüt?!

 

Heidi:        Ik muss Jörg dat eenfach betahlen, düssen Schuft.

 

Martina:     Dat harr ik Di liekers nich totrood. - Du büst also trüch. Un dann? Wat is dann bi Alfredo passeert?

 

 

 

Heidi:        Wi hebbt noch soveel Spaß hat in düsse Nacht  - dat glövst Du gor nich. Italiener hebbt ja soveel Leevensfreid. Wi hebbt sungen un danzt un uns Witze vertellt. Na ja un dann hebb wi mit sess Mann noch veer Buddels Rotwien leddig maakt.

 

Martina:     Och Du leeve Tied. Dorbi harrst Du doch al genooch hat.

 

Heidi:        Even! Jichenswenher so tegen 3 Ühr is bi mi dann de Faden reeten. Ik weet blots noch, dat Alfredo mi op sien Arms wor hendragen hett. Tja, un tegen anner mörgen bün ik in sien Slapkamer opwaakt – un... Alfredo lag tegen mi.

 

Martina:     Nu ward mi eenigs klor. Dann hebbt Du un he in disse Nacht also mitnanner slapen?!

 

Heidi:        (verzweifelt) Ja, wenn ik dat doch man noch wüss... Ik kann mi op gor nix mehr besinnen.

 

Martina:     Du wullt dormit also seggen, dat Du so bedrunken weerst, dat Du nichmol murken hest, wat Alfredo mit Di anstellt hett?

 

Heidi:        Nee. Dat is just as ´n Blackout.

 

Martina:     (verärgert) Dat harr ik Alfredo nu aver nich totrood. Nützt he `n unschüldig Deern op düsse Art un Wies schamlos ut. `n Frechheit is dat. – Pass man op; naher wisst he noch jeede Verdacht van sik af. Du weest van nix, un he just so minn. Un Tügen schöllnt bi dat Paarungsritual  ja woll nich d´r bi ween hebben.

 

Heidi:        (fängt wieder an zu weinen)

 

Martina:     Nu hör op to brullen. Dormit helpst Du Di am allermindsten.

 

Heidi:        Ik hebb dat doch allns nich wullt, Martina. Ik wull Jörg doch blots argern. Bi Alfredo slapen wull ik bestimmt nich. – Un mit em al lang nich!

 

Martina:     Daar büst Du ja in ’n schöönen Schiet rinraakt. – Un Doktor Müller-Schmiede hett Di dat vörmörgens mitdehlt, dat Du schwanger büst?

 

Heidi:        (nickt nur, beruhigt sich etwas)

 

Martina:     Un sülmst hest Du in de teihn Weeken gor nix murken? Ik meen, ik bün ja ok ’n Fro. Un ik denk, dat sik doch jichenswat verannert in d´ Körper. Weerst Du denn nich slecht tofreeden? De meeste Fronslüüd möten sik in de erst Tied doch jümmers overgeven.

 

Heidi:        Nee, ik nich. Ik hebb dat siet ’n Sett so un so allns wat op Unsteh mit mien Dagen. Daar hebb ik mi nix bi docht. Un spürt hebb ik bitlang ok nix. Is woll ok noch ’n beten fröh.

 

Martina:     Un anners afsluts keen Teken, dat daasr wat ween kunn?

 

Heidi:        Of un to hebb ik Lievpien; nu ok - aver wat heet dat al?!

 

Martina:     Un worüm weerst Du bi Doktor Müller-Schmiede?

 

 

 

Heidi:        Daar gahnt Mudder un ik jeede Johr hen un maken een Krebsvörsörg-Unnersöken. - De Urin hett he ja nich unnersöcht; anners harr he seker glieks faststellt dat ik schwanger bün. (fängt wieder an zu weinen) Un de heel Hochtied harren wi uns dann sporen kunnt.

 

Martina:     (nimmt sie liebevoll in den Arm) Du dürst nu nich vertwiefeln, Heidi – dat is nich good för Dien Tostand. Find Di eenfach mit de Situation af. Un snack mit Jörg! Weeten mööt he dat so un so jichenswenher. Du kannst em dat nich verswiegen.

 

Heidi:        Ik weet.

 

Martina:     Well weet denn anners al dorvan ?

 

Heidi:        Blots mien Ollern. Aver Johanna Specht hett woll wat mitkreegen hüüt mörgen. Un wenn DE erstmaal lostreckt, dann weet dat mitlerwiel ok de lesd Minsk in uns Dörp. Ok Jörg. Daar bün ik heel seeker. Worum brullt he denn woll? Dat mutt doch ´n Grund hebben... Sogor de Hochtiedsnacht hebb ik em versaut.

 

Martina:     Hhmm... (beruhigt sie weiterhin)

 

7. Szene

 

Alfredo:    (kommt schnell, sehr aufgebracht von links herein. Er trägt eine weiße Halbschürze; seine Gesichtsfarbe ist evtl. etwas dunkler,  typisch südländisch – die italienischen Sätze spricht er schnell und zügig. Bei den deutschen Sätzen sollte entsprechend langsamer gesprochen werden. – Gleich hinter Alfredo kommt Johanna herein; macht einen etwas schaden-frohen Eindruck) Scusa, il io semplice invadere un paese, Heidi. (geht besorgt zu ihr)

 

Heidi:        (sehr erstaunt und wütend zugleich) Alfredo !

 

Johanna:    (stolz) Jaaa..., daar staun ji, wa?! Wenn ji MI doch nich haren. Nu schall he liek stahn för sien Schandtaten.

 

Alfredo:    Come stai, Heidi? Diese Frau hier (deutet auf Johanna) machen großes Hallo in meine Pizzeria. Ich weiß nicht, was sie meint und was sie will, diese Senora Specht.

 

Johanna:    Jaja..., nu stell Di ok man noch dumm, Du Pizza-Spezialist. Erst dat grood Vergnögen hebben un dann kniepen. Dat sücht jo Utlanners maal wedder ähnlich.

 

Martina:     Fro Specht, ik weet nich, wieso Se sik daar inmischen.

 

Johanna:    Wat ik mit mien eegen Ohren hört hebb, hebb ik hört.

 

Heidi:        (steht auf, geht wütend auf Johanna zu) Verswind hier! Un dat ’n beten dalli.

 

Alfredo:    (steht nichtsahnend da)

 

Johanna:    Wat seggst Du? Ik schall verswinden? Na, dat is nu de Dank för mien Goodmoodigkeit. Aver dat is ja al jümmers so ween. (will schon beleidigt ab, als...)

 

 

 

8. Szene

 

Anita:        (... gefolgt von Erwin sehr aufgebracht hereinkommen. Sie stoßen fast mit Johanna zusammen. Anita geht schnurstracks auf Alfredo zu, packt ihn am Kragen) Daar is he ja. - Duuuu... Du elendige Buck van Itaker hest mien Sweegerdochter in ´t Unglück stört?

 

Alfredo:    (ängstlich) Prego ? Mi dispiace, aber ich weiß nicht, was Sie alle wollen von Alfredo.

 

Erwin:       (geht wütend zu Heidi) Un wat is mit ehr, Anita? Hest Du uns leev Sweegerdochter dorbi al vergeeten ? Se is ja woll ok to 50 Prozent an dat Unglück bedeeligt ween, oder?

 

Heidi:        (erstaunt) Sweegervadder...

 

Erwin:       Ik bün Dien Sweegervadder nich mehr. Mit so ’n Flittchen will ik nich verwandt ween.

 

Heidi:        (fällt weinend in Martinas Armen)

 

Martina:     Herr Nowak! Flittchen is nu würklich nich dat recht Woord!

 

Erwin:       Holen Se sik daar rut!

 

Anita:        (zu Heidi) Ja, brullen, dat nützt Di nu ok nix mehr. (zu Alfredo) Un mit Di reeken wi nu af, daar kannst Du Di to verlaten.

 

Alfredo:    No no, Senora. Alfredo haben doch nichts gemacht. Vielleicht war ein Malör, aber damit haben Alfredo nichts zutun.

 

Anita:        (streng, geht wieder einen Schritt auf ihn zu) Wie bitte? DU HEST DORMIT NIX TO DOHN ???

 

Alfredo:    (schnell) Na ja, ich glaube das zumindest nicht. Aber bitte nicht verurteilen Menschen, bevor keine Beweise. Bitttteeeeee !

 

9. Szene

 

Elfriede:    (kommt von rechts zurück) Hey, wat is hier denn för ’n Schandal ? (sieht Johanna) Oh Johanna, Du olle Klatter-Trien. Hest Du wedder sludert?

 

Johanna:    (wirft sich in die Brust) Man deiht wat man kann, nich?!

 

Anita:        Sludert? Sludern nömst Du dat, Elfriede? Een Glück, kann ik blots seggen, dat Johanna dat hier tofällig opsnappt hett. Anners weer de Wohrheit womööglich nie nich rutkomen. Ha, daar hett uns Jung ja in ’n schööne Familie inhierad.

 

Elfriede:    Wat schall dat denn heeten?

 

Erwin:       Ik hebb jümmers seggt, dat Heidi nix för uns Jörg is, Anita. Aver nee – DE muss dat ja unbedingt ween. Nu sehnt wi ja, worup he sik inlaaten hett.

 

 

 

Elfriede:    Ik glöv, ik spinn. Well hett denn woll de Patt hierher warm holen? Jo Jörg! Uns Heidi harr ok noch ’n annern Buurn-Jung afkriegen kunnt.

 

Anita:        Oh ja?

 

Elfriede:    Oh ja!

 

10. Szene

 

Kunibert:   (kommt von links zurück)

 

Elfriede:    Hannes Wagner sien Ollste, to ’n Biespiel. De hett ok noch keen Bruut. Un dat sünd anständig Minsken mit Verstand.

 

Erwin:       Hörst Du dat, Anita. Anständig Minsken mit Verstand sünd dat. Un wat sünd wi? Un wo nömst Du dat, wat jo Dochter teihn Weeken för de Hochtied mit düssen Mister Carducci maakt hett? (sprich: Karducki)

 

Alfredo:    Carducci, prego. (sprich: Cardutschi)

 

Anita:        (zu Alfredo) Du büst still !

 

Kunibert:   Moment mol. Wi schullen uns erstmol fragen, worüm dat overhopt passeert is. Heidi hett dat seeker nich ohn Grund dahn. Un laat uns doch maal heel ehrlich ween: Jo leeve Jörg is seker ok just keen Unschuldsengel.

 

Johanna:    Oh nee, wat is dat spannend. (reibt sich die Hände) Dat is ja beeter as de best Krimi in ´t Fernsehen.

 

Martina:     (nimmt Heidi im Arm, geht mit ihr langsam ab nach links. Die anderen bemerken dies nicht)

 

Anita:        Dat ward ja jümmers beeter hier. Nu is uns Jörg amenne schuld an allns? Jo Dochter is ’n oll Flutter-Katharine, dat liggt ja woll op de Hand. – Well weet, dat mach woll na-aarden, Erwin.

 

Elfriede:    Bidde?

 

Alfredo:    Permette ? Vorrei...

 

Erwin:       SE verholen sik still, ja?! Se sünd glieks dran!

 

Alfredo:    Si.

 

Elfriede:    Kunibert. Düsse Kanallje will mi vörholen, dat ok ik keen reine Weste hebb. Is dat denn to faten?!

 

Kunibert:   Dat seggt just de Recht, Elfriede. Un wat hebbt de Lüüd hier in ´t Dörp al Geschichten over ehr vertellt. Ha!

 

Anita:        Ja?

 

Kunibert:   Oh ja ! Schall ik utpacken?

 

 

Anita:        (ironisch) Man to; ik bün ganz Ohr.

 

Kunibert:   Weet ji - dat weer so: As jo Holger geboren wur...

 

Elfriede:    (will ihn zurückhalten) Kunibert, nu laat doch.

 

Kunibert:   (lässt sich nicht unterbrechen) As jo jungste, jo Holger geboren warrn is, do hett jeede Minsk hier in ´t Dörp vertellt, dat dat wohrschienlik gor nich Dien Kind is, Erwin. Jawoll, Du hest dat in jung Johren ok man asig dreeven, Anita Nowak. Tja, wat ’n Wunner ok. Wenn Erwin de heel Dagen op ´n Acker togang weer, harrst Du ja ok Tied genooch för de Postbote; Elektriker, Schörnsteinfeeger, Staubsaugervertreter un wat weet ik nich all.

 

Anita:        (außer sich) Ik... ik... dat is ja woll Verleumdung... ääh... - vierten Grades. Dat... Erwin, segg Du doch ok maal wat dorto!

 

Erwin:       (braust zunächst auch auf) Also, dat is... Kunibert, so kannst Du nu aver nich over mien Fro snacken... (besinnt sich kurz) Obwohl...

 

Anita:        Wat nu denn?

 

Erwin:       Na ja, ik denk just – also, wenn ik daar heel genau over nadenk - Holger sleiht ja eenlik in keen Art un Wies na mi. Un wenn ik an de Tied domaals denk: Tied harrst Du ok würklich nie nich för mi, Anita.

 

Anita:        E r w i n, Du glövst doch nich, wat dat Volk hier vun sik gift?

 

Johanna:    Ja, also, wenn IK daar mol wat to seggen dörv.

 

Elfriede:    Du büst still. Wat wullt Du hier eenlik noch? Seh to, dat Du na Huus henkummst. Du hest Dien Naversplicht ja nu erfüllt.   

 

Johanna:    Ja, aver...

 

Elfriede:    (zeigt streng mit dem Finger zur Tür nach draußen) Ward dat nu bold?

 

Johanna:    Ja ja. (eingeschüchtert und beleidigt ab)

 

11. Szene

 

Anita:        Trüch to dat Problem hier. Jörg mööt sik so fix as dat geiht wedder scheeden laten, dat is ja woll klor. Viellicht kann man de Ehe ja ok granuleeren, of wo dat heet.

 

Elfriede:    Anulieren heet dat, Du Dummbatz.

 

Anita:        Ik help Di forts, Du Spinatwachtel.

 

Erwin:       Moment. Erstmol wieder to uns Holger.

 

Anita:        As wenn Holger nu nich heelmol unwichtig is.

 

Erwin:       (bestimmend) Nee, is he nich! Segg mi de Wohrheit, Anita! Is dat Kind nu van mi, of nich?

 

 

Anita:        Dat fragst Du mi würklich? - Du hest ja woll ’n Sockenschööt, wa ? Wo kannst Du, as mien eegen Keerl woll doran twiefeln? Blots, wiel dat Pack hier versöcht, uns de Höll heet to maken, fangst Du ok al an, mi nich mehr to tröen? - Komm DU mi na Huus, dann kannst Du wat beleeven.

 

Elfriede:    Pack hett se seggt, Kunibert. Hest Du dat hört?

 

Erwin:       (verschränkt die Arme, „baut“ sich vor sich vor seiner Frau auf) Du, mien leeve Fro kannst wat beleeven, wenn wi na Huus henkomen. Un dat passeert nu op de Steh.

 

Anita:        (eingeschüchtert; wird langsam aber deutlich von Erwin zur linken Tür gedrängt) Erwin, so bedohr Di doch.

 

 

 

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
© Die ganze Welt ist eine Bühne