Lange danach gesucht - auf Ibiza 2012 endlich gefunden
Musiker gesucht

„Chaos op ´n Campingplatz“

 

 

 

Komödie in 3 Akten

 

von

 

Helmut Schmidt

 

 

 

 

 

 

Inhalt: Jedes Jahr fahren Edmund und Birgit Rösner mit dem Wohnwagen an die Nordseeküste um dort ihren Sommerurlaub zu verbringen. Genau neben Rösners Wagen campen in diesem Jahr Elfriede und Erich Harms. Vor einigen Jahren – während eines Kuraufenthalts – hatte Edmund ein kurzes Verhältnis mit Elfriede. Zunächst etwas unsicher und zurückhaltend  entfacht das Feuer zwischen beiden jedoch erneut. Die Ehepartner dürfen natürlich nichts merken und es beginnt ein Spiel voller Heimlichkeiten und Lügen. Doch die Ehepartner Erich und Birgit sind nicht besonders erbost, wenn ihre besseren Hälften öfter mal etwas alleine unternehmen wollen und sie alleine lassen. Denn bei diesen beiden hat es ebenfalls gefunkt. Alles könnte dennoch ein schöner Urlaub werden. Aber die Kinder von beiden Paaren – die notgedrungen mitfahren mußten – bemerken das Spiel und beginnen, ihre Eltern nach Strich und Faden auszunutzen. Denn die Eltern haben kaum eine andere Wahl als allem zuzustimmen, was die Kinder wünschen...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Personen:       4m/4w             1 Bühnenbild

 

 

 

 

Edmund Rösner         -   (ca. 40 - 50 Jahre)

 

Birgit                          -   seine Frau (ca. 40 Jahre)

 

Michael                       -   beider Sohn (ca. 16 Jahre)

 

Erich Harms               -   (ca. 40 – 50 Jahre)

 

Elfriede                      -   seine Frau (ca. 40 Jahre)

 

Ina                              -   beider Tochter (ca. 17 Jahre)

 

Anton Pranger                        -   Campingplatzbesitzer (ca. 50 - 60 Jahre)

 

Irma                            -   seine Frau (ca. 50 - 60 Jahre)

 

 

 

Bühnenbild:

 

Das Stück spielt auf einem Campingplatz. Die Bühne sollte ausgestattet werden mit einigen Zelten, Campingwagen und Gartenmöbeln. Kleinere Bühnen sollten die Bühnenwände entsprechend bemalen. Es sollten dann jedoch Türen vorhanden sein, so dass der Eindruck entsteht, man geht in die Wohnwagen hinein. Rechts oder links steht ein Toilettenhäuschen. An den Seiten kann man mit Bäumen oder Büschen arbeiten. Zu-und Abgangsmöglichkeiten müssen an beiden Seiten vorhanden sein. Alle weiteren Ausstattungen sind dem Spielleiter überlassen. Ganz geschickte Bühnenbildner können mit Sand arbeiten als Strandatmosphäre.

 

Zeit: Sommer in der Gegenwart

 

Ort: Campingplatz an der Nordseeküste

 

Spieldauer: ohne Pausen etwa 100 Minuten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Erster Akt

 

                  (Die Bühne ist leer, wenn der Vorhang sich hebt. Es ist ein Freitagnachmittag. Von hinten hört man Edmund und Birgit sprechen.)

 

1. Szene

 

Edmund:   (kommt gefolgt von Birgit von rechts. Beide tragen Reisetaschen, Koffer; sind sommerlich gekleidet – mit Strohhut, Sonnenbrille, Shorts etc.) Na bitte! – Hett sück nix verannert. Is dat hier nich de schöönste Fleck op de heel Welt, Birgit ? (stellt die Koffer ab)

 

Birgit:        (ebenso) Ja, dat is dat. (streckt sich) Hach, endlich Urlaub. Un heet is dat hüüt. - As wenn wi de Sünn glieks mitbucht hebbt.

 

Edmund:   Un uns Wohnwagen is ok nix passeert.

 

Birgit:        Wat schall de denn ok passeeren? Anton kickt daar doch jeeden Dag na. Un verseekert sünd wi ok.

 

Edmund:   Ja, dat stimmt woll - man bi de gräsig Welt hüüt...  Mutt mi ja wunnern, dat daar nich jichenseen Bande mootwillig wat twei maakt hett.

 

Birgit:        Hier is de Welt noch op Steh, Edmund. – Is doch ok veel beeter, wenn wi uns Wohnwagen hier over ´t Johr stahnlaten, nich wohr?

 

Edmund:   Daar hest Du recht! Wi sünd over ´n Stünn minner fohren as lesd Johr. Daar kannst Du maal sehn, wat so´n Ballast achter ´t Auto utmaakt.

 

Birgit:        Ja! – Och, wor wi just van Ballast snacken. Wor is uns Michael eenlik?

 

Edmund:   Michael? – Weet ik ok nich! Ik slut de Wagen erstmaal open. (sucht den Schlüssel)

 

Birgit:        (sieh sich um; ruft) Michael! Michael !!! – Hörst Du denn nich? (keine Antwort)

 

Edmund:   (findet den Schlüssel nicht; sucht in allen Taschen) Segg maal, Birgit. Wat hebb ik ok noch seggt, wor ik de Slödel hendoon hebb?

 

Birgit:        Na, typisch Mann! As ik de Slödel instoppen wull, hest Du seggt: Nee, Fronslüüd versludern allns! Un nu kannst D` em sülmst nich finnen. Nu much ik woll ´n Ei.

 

Edmund:   Hebb ik Michael de denn geven?

 

Birgit:        (überlegt) Anton hett de! De hebb wi Anton doch lesd Johr geven.

 

Edmund:   Quatsch! Dat hebb ik blots ut Spaß seggt domols. Ik geev doch nüms uns Wohn-wagenslödel. (sucht weiter) Dat is denn doch...

 

Birgit:        Na, dat fangt ja good an! Schöllnt wi viellicht buten overnachten?

 

Edmund:   Worum denn nicht? Warm genug is dat doch.

Birgit:        Bannig witzig!

 

Edmund:   Ik find dat Ding! - Du musst blots Geduld hebben, Birgit.

 

Birgit:        Geduld? Wolang denn? In dree Weeken is uns Urlaub üm. (lehnt sich verärgert an den Wohnwagen)

 

2. Szene

 

Michael:    (kommt von rechts. Er trägt eine Angelrute und einen tragbaren CD-Recorder bei sich, aus dem laute Popmusik ertönt)

 

Birgit:        Oh Jung, do mi een Gefallen un stell dat Gedudel ut.

 

Michael:    (stellt den Recorder ab) Dat sünd Lenny Rosewitch and the Troublekickers.

 

Birgit:        Un de hörst Du beeter, wenn Du alleen büst. Daar fallen een de Ohren ja van d´ Kopp af.

 

Michael:    Oh Mann! Hier is ja wedder gor nix los. Lesd Johr wedder dat hier ja al öde, aver ditmaal overdrapt dat allns, wat ik bitlang sehn hebb.

 

Birgit:        Nu jammer man nich herüm. Help Dien Vadder leever de Slödel to söken.

 

Edmund:   Michael, ik hebb Di doch de Slödel geven, as wi vun tohuus affohren sünd, nich wohr?!

 

Michael:    Dat wüss ik aver.

 

Birgit:        Kiek, dann hest Du em also sülmst versludert. Un mi Vörhollen maken.

 

Edmund:   Dann mutt wi de Wagen openbreken.

 

Birgit:        (aufgebracht) Büst Du verrückt? Dat kummt ja gor nich in Frag.

 

Edmund:   Hest Du denn ´n beetern Idee?

 

Michael:    Ik! Ik weet wat wi maken. Wi fohren wedder na Huus hen un dann slut ik mi doch mien Clique an un fohr na Frankriek.

 

Birgit:        Dat kunn Di so passen. Du mit teihn wildwaarn Handfegers in ´t Utland. Un dat mit sessteihn Johr. Daar wimmelt dat doch blots so van Krankheiten un Verbrekers. Butendem lopen daar de heel Daag de Deerns splitternakend an d´ Strand herum. Dat hebb ik vör een poor Dagen erst in ´t Fernsehen sehn. Daar hest Du noch nix to söken.

 

Edmund.   Wat? Worher weest Du dat so genau, Birgit? So löppt dat also in Frankriek? Dat hebb ik ja gor nich wüst.

 

Birgit:        Jaja! Dat wedder ok noch woll wat för Di, wa? Scham Di wat. Mi ekelt dat al, wenn ik daar blots an denk. Keen teihn Peer kregen mi dorhen.

 

Michael:    Un elm?

 

Birgit :       Tss… Hier an de Nordseeküst is dat noch so, as dat ween mutt. De Natur is noch op Stee…

 

Edmund:   Na ja...

 

Birgit:        Hier gifft dat noch nich sovöl Elend un Skandal in de Familien un Ehen...

 

Michael:    Na ja...!

 

Birgit:        Un hier sünd ok de Lüüd noch fründlik un ehrlik.

 

Edmund:   (räuspert sich)

 

Birgit:        Wi sünd hier un hier bliev wi ok. Siet fiev Johr komm wi hierher. Un? Hett sück al maal een beswert, dat hier jichenswat scheef lopen is?

 

Michael:    Ik bün jeede Johr dwungen warrn mittofohren. – Un wenn Vadder de Döör nich bold openmaakt, dann versmacht ik hier in düsse Urlaub. Wüllt ji, as mien Ollern, dat verantwoorden?

 

Edmund:   Geduld! Geduld! Ik hebb hier vörn in de Kuffer noch nich nakeeken.

 

Michael:    Hier um d´ Eck is´n Frittenbude. Wenn dat nix mehr ward, dann gah ik daar nu hen.

 

Birgit:        Dat deihst Du nich! Wi sünd just ankomen un Du wullt Di al wedder mit düsse fette Kalorien vullstoppen? Nee nee! Ik maak uns glieks een schöönen Kaltschale. Dat erfrischt un satt maakt dat ok.

 

Michael:    Kaltschale? Iiiih... Dat hebb wi doch in ´t Huus al jeede Dag eeten musst.

 

Edmund:   Um uns al maal vörtobereiten op de Urlaub. (findet endlich den Schlüssel) Na bidde! Well seggt denn, dat nich allns an Ort un Steh liggt? Ik hebb Di ok extra seggt, dat ik de Slödel hier vörn in de groot Kuffer do. – Worüm hest Du dat denn al wedder vergeten, Birgit?

 

Birgit:        Daar weet ik nix van - un nu slut endlich open.

 

Edmund:   (öffnet)

 

Michael:    Na endlich! (geht hinein) Oohh... wo sücht dat hier denn ut? Un wo dat hier stinkt.

 

Birgit:        (geht auch hinein) Oh nee, Edmund, wi harren hier ok maal herkomen schullt to lüften. Dat dont anner Lüüd ok, glöv ik.

 

Edmund:   Dat is ja ok dat erst Maal, dat wi uns Wagen hier stahnlaten hebbt. Keen Sörg – twee Stünden de Döör un dat Fensters open, dann ruckt dat hier keen beeten muffig mehr.

Birgit:        Un wo stofferg dat hier is. Hier mutt ik ja erst recht schoon maken. Laat mi man glieks dormit anfangen.

 

Michael:    Ik denk dat schall uns Urlaub ween. Un de fangt mit ´n Vörjohrsputz an?

 

Birgit:        (kommt wieder heraus)

 

Edmund:   (will gerade die Koffer hineinbringen)

 

Birgit:        Edmund, gah Du man eem fix na de Kran un holl uns een Emmer mit Water. Un Du, Michael – (der jetzt auch wieder herauskommt) geihst na Anton Pranger un seggst em, dat wi ankomen sünd.

 

Michael:    De wohnt doch heel an ´t anner Enn. Mudder,... ik will nu wat eeten un dann hen to angeln.

 

Edmund:   Du deihst, wat Dien Mudder Di seggt.

 

Michael:    Wenn ik dat jichenseen vun mien Arbeidskollegen vertell... dat glövt mi doch nüms, wat ik hier döörmaaken mööt. Sessteihn Johr old un ik hebb to dohn wat Mami un Papi seggen.(will kopfschüttelnd ab, als...)

 

3. Szene

 

Anton:       (...von links kommt) Bliev driest hier, Jung. Ik bün al daar. – Moin mitnanner!

 

Edmund:   Anton! – Hallo! (schüttelt ihm die Hand)

 

Birgit:        Moin Anton! (ebenso)

 

Michael :   Moin, Herr Pranger! Hett sik hier in dit Lock wat annert? Off is dat noch just so langwielig as jeede Johr?

 

Birgit:        Michael, nu wees doch still.

 

Anton:       Is al good, Birgit. He hett ja recht. För de jung Lüüd is dat Angebot hier würklich nich besünners groot. Aver ik hebb ditmaal een Överraschung för Di.

 

Michael:    Ja?

 

Anton:       In Boltersen daar hett de Gemeend mit d´ Kark tosamen een Huus köfft. Extra för jung Lüüd. Een Jugendgrupp hett daar so ´n Art „Disco“ van maakt, natürlik ohne Alkohol. Dat sünd woll bold twee Kilometer van hier, man Du büst ja good to Fööt.

 

Michael:    Oh toll! Daar mutt ik glieks hen hüüt avend. Danke för de Tipp, Herr Pranger. Un nu gah ik na de Frittenbude off jo dat passt off nich. (ab)

 

 

 

 

4. Szene

 

Birgit:        De Jung, de brengt mi noch in ´t Graff.

 

Anton:       Laat em doch lopen. Mi dünkt so un so, dat ji Michael ´n beten to hart anpacken. Dat is nich good. Man mutt de jung Lüüd dohn laten wat se för recht hollen. Verbeeden wi ehr dat, dann maken se dat stikum. Un dat is nich good. Mutt mi ok ja wunnern, dat he in sien Oller noch mit sien Ollern in Urlaub fohrt.

 

Birgit:        Süchst Du?! Ik hebb dat ja jümmers seggt - he schull man mit sien Clique gahn, aver Edmund meent ja, dat is nix för em.

 

Edmund:   Op eenmaal? Wullt Di woll bi Anton ´n goden Ruf holen, wa?

 

Anton:       Wenn ik mi recht besinn, is Michael lesd Johr sessteihn warrn, nich? Hebb wi nich hier noch sien Gebursdag fiert?

 

Edmund:   Richtig! Un düsse Week ward he söbenteihn. Een half Kind noch! De kann man doch nich alleen lopen laten.

 

Anton:       (seufzt) Na ja! Ik frei mi op jeeden Fall, dat ji wedder hier sünd. Wolang will ji denn ditmaal blieven?

 

Birgit:        Veer Weeken. - Just as un de anner Johren ok.

 

Edmund:   (sieht den Wohnwagen links) Segg maal, Anton, is dat amenne de Wohnwagen van Pollmeyers ut Bergedorf?

 

Birgit:        Och wat! De wullen doch na Spanien düssen Sömmer.

 

Edmund:   Aver de Pollmeyers harren ok so ´n Opklever achtern.

 

Anton:       De Wagen hört Familie Harms ut Bad Zwischenahn. Een Ehepoor in jo Oller mit Dochter. De sünd hüüt mörgens op Tied al ankomen.

 

Birgit:        Bad Zwischenahn? Un se sünd ok noch in uns Oller? Beeter kann dat ja gor nich komen. Daar mutt wi uns ´n beten an holen, Edmund. Fründen brükt man jümmers.

 

Edmund:   (denkt) Ja... Familie Harms, hest Du seggt, Anton? Ut Bad Zwischenahn?

 

Birgit:        Wat fragst Du denn so dumm? Kennst Du de amenne?

 

Anton:       Dat sünd Erich un Elfriede Harms mit ehr Dochter Ina.

 

Edmund:   Och, Du leeve Tied. (nervös, schnell) Nee! Nee nee, de kenn ik nich.

 

Birgit:        (zu Anton) He is maal in Bad Zwischenahn in Kur ween. – Man dat heet ja noch lang nich, dat Du ok jeeden Inwohner van daar kennst, Edmund.

 

 

Edmund:   As ik al seggt hebb, de kenn ik nich! – Äh, steiht de Wagen nich ´n beten dicht an uns? Off kummt de noch wor anners hen?

 

Birgit:        Du kannst aver ok Fragen stellen. Dat is doch just schöön, wenn man so dicht ananner steiht. Stell Di maal vör, all Wagens stunnen hunnert Meter utnanner – dann kunn Anton nich veel mit sien Platz hier verdenen, hebb ik recht?

 

Anton:       So is dat woll! Aver wenn Du leever mehr Bott hest, Edmund – ik kann gern nakieken, off sück daar wat maken lett.

 

Birgit:        Kummt ja gor nich in Frag! Wi stahnt hier bestens un hier bieven wi. Un ok de Wagen blifft hier so stahn. Dat was ja noch schööner, wenn wi glieks an de erst Dag Skandaal mit de Lüüd kregen.

 

Anton:       Dat meen ik ok. Edmund, versökt dat doch erstmaal so. Un wenn ´t jichenswat gifft, wat Sörgen maakt, dann könnt ji jümmers noch ümtrecken op ´n anner Steh.

 

Birgit:        Dat maak wi heel seker nich! - Wo wunnerbor hebb wi uns lesd Johr mit de Pollmeyers verstahn...?! Liesel röpt mi nu noch jeeden Maant eenmaal an.

 

Edmund:   Jaja, is ja good! Ik bün overred. Nu laat uns man erstmaal uns Klamotten utpacken, Birgit.

 

Anton:       Maakt dat. Ik will ok nich langer stören. Ik wünsch jo een moijen Tied hier bi uns. Un wenn ji wat brükt off anners wat op ´t Hart hebbt – ji weeten ja, wor ik to finden bün. (will ab)

 

Birgit:        Dat is fründlik, Anton. - Edmund, harren wi Anton nich ok noch wat mitbröcht? (knufft ihn)

 

Edmund:   (versteht erst nicht, dann...) Och so, ja. (sucht in einer Tasche eine Flasche)

 

Birgit:        Töv noch even, Anton.

 

Edmund:   (findet die Flasche, hübsch verpackt) Hier Anton, de is för Di. Wiel Du dat heel Johr jeeden Dag een Oog op uns Wagen holst.

 

Anton:       Dat mutt aver doch nich ween, dat kummt doch mit op de Reken.

 

Birgit:        Wenn ok, de is för Di. – Un mörgen Avend sünd Irma un Du bi uns hier inladen. – Seggst Du ehr dat?

 

Anton:       Dat is op Stee. Maakt jo aver blots keen Umständ wegen uns.

 

Birgit:        Och wat, dat do wi doch gern. Blots ´n beten Grillen off sowat. Nich wohr, Edmund?

 

Edmund:   (träumt vor sich her)

 

 

 

Birgit:        (stößt ihn an) E d m u n d !

 

Edmund:   Jaja, grillen off sowat.

 

Birgit:        Wat is denn mit Di? – Geiht Di dat nich good? Du büst tomol heel blass in ´t Gesicht.

 

Edmund:   Och, ik hebb blots ´n beten Maag-Pien un Koppseer.

 

Anton:       Wat? Du worst uns hier doch nich krank?

 

Birgit:        Na! Dat fehlt noch. – Un so tomol hest Du dat? Daar hest Du unnerwegens ja noch nix van seggt.

 

Edmund:   Ik... ik wull jo ja nich de Urlaub verdarven. – Dat Best schall woll ween, wenn ik mi ´n beten henlegg, ja!

 

Birgit:        Henleggen? So slimm is dat?

 

Edmund.   Ja…

 

Anton:       Ik kiek eem, wat Irma in hör Huusapthek antobeeden hett. Ik bün glieks wedder daar. (ab)

 

Birgit:        Danke Anton!

 

5. Szene

 

Birgit:        Segg maal, geiht Di dat würklich so slecht?

 

Edmund:   Meenst Du, ik speel jo hier wat vör? Na, Du büst mi viellicht ´n Fro.

 

Birgit:        Is ja good, ik wunner mi blots. Dat hest Du doch anners noch nie nich hat.

(von hinten hört man Elfriede und Erich reden)

 

Birgit:        Oh! Ik glöv, daar komen uns Navers. Na, dann sall Di dat glieks woll wedder beeter gahn.

 

Edmund:   (hört Elfriede und Erich nahen) Nee, dat glöv ik nich! (hält sich die Hand vorm Mund, schnell ab ins Toilettenhäuschen)

 

Birgit:        Na sowat.

 

6. Szene

 

Elfriede:    (kommt gefolgt von Erich von hinten. Beide tragen Plastiktüten, sind sommerlich gekleidet) Oh, gooden Dag! Neij Camping-Navers?

 

Birgit.        Hallo! – Seggen Se nix. Se sünd Familie Harms ut Bad Zwischenahn, stimmt?

 

Elfriede:    (wundert sich) Ja, genau! Hebbt Se de sesste Sinn?

Birgit:        (muß lachen) Entschülligen Se! Anton Pranger hett uns dat vertellt. (reicht ihr die Hand) Birgit... Birgit Rösner!

 

Elfriede:    (ebenso) Elfriede Harms! - Un dat is mien Mann Erich.

 

Erich:         (reicht ihr die Hand) Angenehm. Is dat Se ehr Wagen?

 

Birgit:        Heel recht. Wi sünd al to ´n fievte Johr hier. Jeede Winter, wenn wi de Urlaub planen fang wi an to overleggen: Spanien, Griechenland, Türkei, Österriek... Un na Weeken sünd wi uns dann endlich eenig, dat wi hier wedder herfohren. Is dat nich witzig?!

 

Erich:         Ja. Wi sünd to ´n erst Maal hier. Is ja ok ´n heel büld billiger, wenn man in Dütskland blifft, nich?

 

Birgit:        Se seggen dat! Wi komen van Meppen.

 

Elfriede:    Oh, dann hebbt Se dat ok ja nich wiet.

 

Birgit:        Nee! Knapp twee Stünn mit Auto, wenn man vernünftig fohrt.

 

Erich:         (öffnet den Wagen, geht mit den Tüten hinein)

 

Elfriede:    Hebbt Se nich Lüst hüüt avend mit uns een beten to fieren – dat wi uns wat beeter kennenlern? Wi hebbt de Platzwart un sien Fro ok inladen.

 

Birgit:        Oh ja, dat weer schöön.

 

Edmund:   (hustet und prustet laut aus dem Toilettenhäuschen)

 

Elfriede:    (schaut erschrocken nach dort)

 

Birgit:        Tja, mien Mann! – He föhlt sück tomol nich besünners good.

 

Elfriede:    Och! Un dat de erst Dag in d´ Urlaub? Dat is ja schaad.

 

Birgit:        Na ja, schall woll wedder vörover gahn. Ik will Se nu aver ok nich langer opholen. Ik hebb sülmst noch genug kloor to maken.

 

Elfriede:    Wi hebbt erstmaal wat inköfft. Man mutt ja immerhen wat to bieten hebben. -  Dann bit hüüt avend, ja?! Segg wi, so tegen acht Ühr?

 

Birgit:        Ja, dat is good. - Bit dann!

 

Elfriede:    (ab in den Wohnwagen)

 

Birgit:        (nimmt eine Tasche, ab in ihren Wagen)

 

 

 

 

7. Szene

 

Edmund:   (öffnet vorsichtig die Tür des Toilettenhäuschens, sieht sich um) Oh nee! Worum mutt dat blots passeeren? (schleicht zu seinem Wagen. Als er fast dort ist, kommt...)

 

8. Szene

 

Erich:         (...aus dem Wohnwagen) Oh! Goden Dag! (reicht ihm die Hand) Erich Harms! Se sünd seeker uns neije Naver för de kommend dree Week, stimmt ´t?

 

Edmund:   (etwas ängstlich) Ja, dat schall woll so ween. Rösner! – Freit mi ok.

 

Erich:         Speelen Se Skat?  - Ik speel dat för mien Leven gern – un in jeede Urlaub hebb ik noch jümmers twee funnen. Wenn Se also ok Skat speelen...

 

Edmund:   Skat? Nee, dat kann ik nich. Un wenn Se mi nu bitte entschülligen. Ik mutt... wi sehnt uns seeker noch faker. (zu sich selbst) Hopentlich nich! (ab in den Wagen)

 

Erich:         (wundert sich) Hä? De benimmt sück ja arig.  – Wat schall ´t ? De Minsken sünd even verscheeden. Un dat is ok man good so.

 

Erich:         (ab nach hinten)

 

9. Szene

 

(Kurze Pause, die Wohnwagentüren werden geschlossen)

 

Michael:    (kommt mit Ina von hinten) So, ik bün daar.

 

Ina:            Ja, un ik ok.

 

Michael:    Wat? – Schall dat heeten, dat Du hier wohnst?

 

Ina:            Wohnst? Ja, wenn Du so wullt. Dat is de Wohnwagen van mien Ollern.

 

Michael:    Dann stah wi ja liek tegennanner. Dat is de Wagen vun mien Ollern.

 

Ina:            So ´n Tofall! – Ik find dat ja eenlik langwielig, mit de Ollern in Urlaub to fohren, aver...

 

Michael:    ...Dien Ollen meenen, dat Du noch nich sowiet büst, alleen wat to unnernehmen?

 

Ina             Even!

 

Michael:    Dann hebb wi veel gemeensam. Wo old büst Du denn, wenn ik maal fragen dörv?

 

Ina:            Söbenteihn. Old genug um sülmst to entscheeden, meenst Du nich ok?

 

Michael:    Oh ja! Wolang schullen se uns woll noch so behanneln? Mien Mudder weer al mit twintig verhierad un Vadder weer dreeuntwintig.

Ina:            Weer bi mien domols ähnlich. Man dat vertell ehr mal. Fröher weer dat heel wat anners.

 

Michael:    Dat mutt wi uns Ollern langsam aflehrn. Wi möten ehr endlich wiesen, dat wi old genug sünd un sülmst weten, wat wi wüllt.

 

Ina:            Oh ja. Un ik hebb daar ok al ´n Plan. Mi hett blots jümmers de recht Partner dorto fehlt, dat dörchtotrecken. Man nu...

 

Michael:    (etwas unsicher) Äh... ja, man wat hest Du Di daar denn docht? Wi kennen uns doch erst teihn Minüten.

 

Ina:            Keen Bang, ik kom Di nich to na! Dat is doch blots Spaß. Wi jagen uns Ollern endlich maal ´n Schreck in. - Un dat so, dat se een vör all maal marken, dat wi keen Kinner mehr sünd.

 

Michael:    Un an wat harrst Du daar docht?

 

Ina:            Dat vertell ik Di. Man nich hier. Glieks kummt noch een rut, un dann platzt de heel Saak. – Geihst Du mit an d´ Strand?

 

Michael:    Dann mutt ik aver erst mien Ollern Bescheed seggen. - De laten mi anners noch dör d´ Schandarms söken.

 

Ina:            Kiek, daar hebb wi dat al wedder! Man kann nichmol ut de Büx ohn dat Mami un Papi dorbi sünd. – Aver ik segg ok leever Bescheed. (ab in den Wohnwagen) Bit glieks!

 

Michael:    (ruft) Mudder! Vadder! – Kom ji maal?! (klopft an die Tür)

 

10. Szene

 

Edmund:   (schaut vorsichtig aus der Tür) Wat is denn, Jung?

 

Michael:    Ik bün trüch. Gah aver nochmol even wedder weg. Mi de Gegend ankieken.

 

Edmund:   Loop aver nich sowiet weg.

 

Michael:    Nee, Vadder – maak ik nich!

 

Edmund:   Wenher büst Du denn wedder daar?

 

Michael:    Dat weet ik noch nich genau. In ´n Stünd off so.

 

Edmund:   Un pass good op, wenn Di een ansnacken deiht. - Un laat Di nich mit de Deerns in. Du weeßt, daar kummt nix bi rut.

 

Michael:    (ironisch) Eenmaal dat, un dann bün ik ok ja noch veel to jung för de Leevde.

 

 

 

Edmund:   Wullt Du mi to ´n Narren holen? Maakst Di ok noch lüstig over mi, wenn ik mi Sörgen um Di maak?

 

Michael:    Nu is dat aver good ween! - Ik gah.

 

Edmund:   (schließt kopfschüttelnd die Tür)

 

11. Szene

 

Ina:            (kommt aus dem Wagen) Ja, Mudder! - Ik pass op mi op! Bit dann. – Tschüss! (schließt die Tür, genervt) Ooohh... düsse Ollern.

 

Michael:    Well seggst Du dat?! Laat uns gahn, bevör mien Vadder uns noch tosamen sücht.

 

Ina:            Un nu wies wi ehr maal, wo se ween sünd, as se so jung weern as wi nu.

 

Michael:    Even! Op in de Kampf. (mit Ina vergnügt ab nach hinten)

 

12. Szene

 

Birgit:        (kommt nach einer kurzen Pause aus dem Wohnwagen, hat einen Staublappen in der Hand, schüttelt diesen aus) Vun mi ut kannst DU natürlik ok de Bude schoon maken. Mi is dat egol. Wenn Di dat leever is.

 

Edmund:   (kommt vor, steht in der Tür) Birgit, mi geiht dat nich good! - Dat weeßt Du doch. Ik kann nu nich inkoopen.

 

Birgit:        Wenn Du Koppseer hest un Maagpien is friske Luft dat Best för Di. Ik kenn Di ja immerhen johrenlang. Un jichenswat seggt mi ok, dat Du blots simuleerst.

 

Edmund:   Ik simuleer? Nu is dat ja woll sowiet.

 

Birgit:        Ja, dat is dat ok! Nu gah in ´t Dörp un koop de Saken in, de ik upschreeven hebb. Wi mutten doch wat to eeten hebben.

 

Edmund:   (gereizt) Ik gah ja al! (geht in den Wagen)

 

Birgit:        Un sett Di ´n Hööt op de Kopp! De Sünn knallt noch heel moij. Naher verbrannst Du noch.

 

Edmund:   (kommt aus dem Wagen, hat eine Tasche in der Hand, sowie einen Strohhut)

 

Birgit:        Un dann mußt Du uns dat Water noch ansluten, Edmund. – Aver gah Du man erst inkopen. - Ik holl mi nu erst ´n Emmer vull van Anton un Irma. (ab nach hinten)

 

Edmund:   Ja, Birgit... is good! (will die Tür vom Wohnwagen schließen, als…)

 

13. Szene

 

Elfriede:    (...aus ihrem Wagen kommt. Sie hat einen Sonnenschirm in der Hand) Oh, gooden Dag!

Edmund:   (steht mit dem Rücken zu ihr, dreht sich langsam um) Ha... Hallo!

 

Elfriede:    (fällt aus allen Wolken) Edmund? – Du?

 

Edmund:   Ja... ik, Elfriede.

 

Elfriede:    (stellt den Schirm ab) Du maakst Urlaub hier?

 

Edmund:   Al to ´n fievten Mol.

 

Elfriede:    Och! - Dann weer dat Dien Frau even?! Un wi wohnen hier nu praktisch Döör an Döör?

 

Edmund:   Ja, dree Week lang.

 

Beide:        (recht verlegen, suchen krampfhaft das Gespräch)

 

Elfriede:    Na toll. – Wo geiht dat Dien Rüch? Hett de Kur wat hulpen?

 

Edmund:   Erst doch ik dat, man na ´n poor Weeken gung mi dat wedder just as vörher.

 

Elfriede:    Och, dat deiht mi aver leed. – Dat Wedder is ja prima, nich? Beeter kunn wi dat gor nich raken.

 

Edmund:   Stimmt!

 

Elfriede:    Tja...

 

Edmund:   Tja...

 

(kurze Pause)

 

Elfriede:    Ik ... ik will de Schirm man even opstellen.

 

Edmund:   Töv doch, ik help Di. Wor is denn de Stänner?

 

Elfriede:    Achter d´ Wagen. Aver pass op - de is swor.

 

Edmund:   (geht hinter den Wagen, kommt sogleich mit dem Schirmständer zurück) So! Wor schall he stahn?

 

Elfriede:    Am Besten hier vör ´t Fenster.

 

Edmund:   (stellt ihn ab)

 

Elfriede:    Danke Edmund! (sieht ihm tief in die Augen)

 

Edmund:   Do ik doch gern för Di, Elfriede. (sieht ihr ebenfalls tief in die Augen)

 

Elfriede:    (nach einer kurzen Pause) So, dann will ik de Schirm man even opspannen. (tut dieses)

Edmund:   Töv doch, ik help Di. (spannt zusammen mit Elfriede den Schirm auf, dabei berühren sich ihre Hände)

 

Elfriede:    Worüm is daar woll jümmers wat deep in een, wat starker is as man sülmst?

 

Edmund:   Wi mutten daar tegenan gahn, Elfriede. Un bevör mien Fro nich de Vörschlag maakt, dat wi uns hier all duzen schöllnt, mööt wi ok per „Se“ blieven. Versteihst Du dat?

 

Elfriede:    Seeker verstah ik dat! Aver...

 

Edmund:   Riet Di doch tosamen, Elfriede.

 

Elfriede:    Du büst good. Ik weer in de lesd Weeken just sowiet, dat ik Di endlich vergeten kunn. Op eenmaal duukst Du hier op un ik schall dree Weeken mit Di verbrengen – Döör an Döör quai – un schall so dohn, as wenn nix ween is twüschen uns? Nee, daar verlangst Du toveel van mi.

 

Edmund:   Anners geiht dat aver nich. Wenn ik wüst harr, dat Du un Dien Mann ok hier Urlaub maken, dann weer wi heel seker woranners henfohren. Man dat kunn ik doch ok nich rüken. Un nu laat uns versöken daar mit klor to komen.

 

Elfriede:    Ik schall also allns vergeten, wat uns in Bad Zwischenahn verbunden hett? De heel veer Weeken? Jeede Dag, as wi tosamen an d´ See spazeeren gahn sünd – Hand in Hand? Jeede Avend, wor wi tosamen Danzen gahn sünd? Un ok de Nachten, wor wi...

 

Edmund:   ELFRIEDE ! Nu maak doch nich alls noch slimmer.

 

14. Szene

 

Erich:         (öffnet die Tür vom Wohnwagen) Kummst Du trecht mit de Schirm, Schatz?

 

Elfriede:    Jaja, Erich. Ik hebb ´n starken Helper funnen.

 

Erich:         Och, dat is ja fründlik van Se, Herr...

 

Edmund:   Rösner! Edmund Rösner!

 

Erich:         Rösner, richtig! – Elfriede, wenn Di dat nix utmaakt, legg ik mi noch even op ´t Ohr, ja?! – De Fohrt hett mi doch mehr schafft as ik togeeven will.

 

Elfriede:    Is good, Erich. Ik maak hier buten allns op Steh. Ruh Di man ut.

 

Erich:         Okay. – Wi lehrn uns seeker later noch beeter kennen, Herr Rösner.

 

Elfriede:    Bestimmt!

 

Erich:         (schließt die Tür)

 

 

15. Szene

 

Elfriede:    Mien Erich.

 

Edmund:   He is fründlik. Un dorum schull wi em ok keen Anlaß geven op eenmaal nich mehr fründlik to ween.

 

Elfriede:    Du hest ja recht! Aver glöv nich, dat mi dat licht fallt.

 

Edmund:   Mi ja ok nich. Aver ´n anner Lösung gifft dat nu maal nich. (geht zu seinem Wohnwagen) Dat best is woll, dat wi gor nich so veel Kontakt mitnanner hebbt. (will in den Wagen, als...)

 

Elfriede:    (schnell zu ihm kommt, ihn um den Hals fällt) Hör doch op, Edmund. Du markst doch ok, dat uns Geföhle starker sünd. Weer Di doch nich. Is doch Urlaub. (küsst ihn)

 

Edmund:   (zunächst völlig überrascht, erwiedert schließlich den Kuss, umarmt sie auch)

 

16. Szene

 

Anton:       (kommt von hinten, hat einen kleinen Medikamentenkoffer dabei. Sieht die beiden, schweigt, staunt aber nicht schlecht. Darin fällt der Vorhang)

 

 

 

Ende des ersten Akts

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zweiter Akt

 

(Eine Woche später. Ein Samstag, ca. 23.00 Uhr. Auf der Bühne steht jetzt rechts ein aufgebautes Zelt. Vor einem der Wohnwagen Gartentisch mit Stühlen. Darauf Teller, Gläser, etc. Evtl. etwas abseits ein Grill. Es soll den Eindruck einer beendeten Party machen. Michael und Ina hocken im Schneidersitz vorm Zelt. Birgit und Elfriede sind eifrig damit beschäftigt, den Tisch abzuräumen, sie tragen Sachen in die Wohnwagen. Erich und Edmund sitzen beisammen und spielen Karten.)

 

1. Szene

 

Edmund:   (legt eine Karte auf den Stapel in der Mitte) Twee nehmen!

 

Erich:         Oh nee... nich al wedder.

 

Edmund:   Ik hebb nich wüsst, dat Kortenspeelen sovöl Spaß maken kann.

 

Erich:         Wenn man ´t recht versteiht...

 

Edmund:   Bi „Mau Mau“ kann man ja nich veel verkehrt maken.

 

Michael:    (und Ina stehen auf) Wi gahnt noch even spazeeren, ja?!

 

Erich:         Aver nich mehr so lang... dat is al na elm.

 

Ina:            (nimmt Michael an die Hand, ab nach hinten) Okay, Vadder.

 

Birgit:        (die gerade aus dem Wohnwagen kommt) Nu kiekt jo dat an: De beid Jungen! Hebbt sück doch tatsächlik bi d´ Handen to packen.

 

Elfriede:    (die jetzt auch herauskommt) Ik hebb dat vör ´n poor Daag al murken, dat sück daar wat anbändelt.

 

Edmund:   Un wor hest DU Dien Oogen wedder hat, Birgit? Worüm hest DU dat denn nich murken? (legt eine weitere Karte in die Mitte) Utsetten un al wedder twee nehmen.

 

Birgit:        Na, hör maal! Is Di dat viellicht upfallen? Nee! Un mi Vörhollen maken.

 

Erich:         Laat ehr doch. Amenne is dat blots een Urlaubsflirt. Un old genug sünd se doch ok.

 

Edmund:   Old genug? – Jo Ina viellicht woll. Man uns Michael is noch lang nich so wiet.

 

Erich:         Nu hör aver op, Edmund. Wat schall denn al groot passeeren mit de beiden? Se hebbt ´n beten Spaß mitnanner, dat is alls.

 

Birgit:        Weest Du ok, wo wiet düsse Spaß geiht? Lehr mi de jung Deerns in düsse free Tied nich kennen.

 

 

Elfriede:    Wat schall dat denn heten? Uns Ina is nich doof, ja?! De weet genau, wor de Grenzen sünd. Off meenst Du, se is in ehr Oller vun uns noch nich upkloort warrn?

 

Birgit:        (sprachlos) Also, dat is denn doch...

 

Erich:         Wat grippst Du Birgit denn so an? Se meent dat doch blots good mit ehr Jung.

 

Birgit:        Genau!

 

Erich:         Wi sünd doch all maal jung ween. Un jo Michael is ok blots een Minsk. Wenn he mit sessteihn Johr de Gelegenheit schnuppert, dann schall he woll topacken – ok wenn he sück gern dumm stellt. Worum denn ok nich?

 

Edmund:   (wirft die Karten wütend auf den Tisch) Büst Du woll op de Steh still?! – Uns Jung is dör un dör good ertrucken. Un de nutzt keen Deern schamlos ut. För Sex sünd de doch so un so veel to jung.

 

Elfriede:    Hey hey – nu is dat aver good ween. Een heel Week hebbt wi uns nu so good verstahn, un nu krieg wi uns wegen de Kinner in de Klatten?

 

Birgit:        Even! Un ik glöv, dat is laat genooch warrn. De Hitz hett uns woll all mitnanner verrückt maakt. Dat is nu woll an de Tied, dat wi slapen gahnt.

 

Edmund:   (wütend) Dat schall woll dat Best ween. Ik hebb würklich genooch. (steht auf, plötzlich) – Wor is Michael denn woll hen?

 

Elfriede:    De schall woll wedder komen. - Keen Bang!

 

Edmund:   Daar hest Du seeker recht, Elfriede. – Tja, ik gah dann al maal in uns Bau. (wirft Elfriede beim Hineingehen einen Kuss zu, ab)

 

Birgit:        (nimmt noch einige Geschirrteile mit in den Wagen) Good Nacht tosamen! Slapt good!

 

Erich:         Danke! Du aver ok, Birgit.

 

Birgit:        Ik slap jümmers as ´n Murmeldeer. (lächelt Erich schelmisch zu, dann ab)

 

Elfriede:    (hat auch noch einige Gläser in der Hand, will ab in den Wagen) Kummst Du ok, Erich?

 

Erich:         Jaja! Glieks! Ik kiek blots noch eem off de Grill good ut is. (steht auf, tut dies – sieht dann auf die Uhr, seufzt. Nimmt die restlichen Sachen mit in den Wohnwagen)

 

                  (das Bühnenbild wird deutlich dunkler. Der Zuschauer soll den Eindruck bekommen, dass es Nacht wird und ca. 1 bis 2 Stunden vergehen. Man kann diese Zeit mit einer Musik überbrücken oder aber den Vorhang kurz schließen. Beides muß aber nicht sein.)

 

2. Szene

 

Michael:    (kommt mit Ina von hinten, schaut auf die Uhr) Kiek maal, dat is al bold een Ühr. Twee Stünden sünd wi an ´t Meer spazeert.

 

Ina:            Na un? Dat is för uns Plan doch “optimal”, Michael. Anners glöven se uns dat ja so un so nich.

 

Michael:    Och ja, de Plan. Weeßt Du, ik hebb daar nochmol over nadocht. Ik weet nich recht, of wi dat maken schullen.

 

Ina:            (wundert sich) Wieso denn nich? Toerst weerst Du begeistert un nu wullt Du kniepen?

 

Michael:    Du kennst mien Ollern nich. De sünd instand un brengen sik üm... off mi - noch slimmer.

 

Ina:            Worüm dat denn? – Dat könnt se ok blots eenmaal maken. – Wi wüllt doch, dat uns Ollern endlich mitkriegen, dat wi al grood sünd, un keen Kinner mehr. Un ik frei mi nu al op de Gesichter, wenn wi ehr vertellen, dat ik een Kind vun Di krieg.

 

Michael:    Geiht düsse Löög nich ´n beten to wiet?

 

Ina:            Ik will maal weten, wat passeert. Wat meenst Du? – Wat maken Dien Ollern woll as erst?

 

Michael:    Dat weet ik doch nich. Mien Vadder tro ik eenigs to.

 

Ina:            Dat ward de grootste Spaß in de Urlaubsgeschicht. Wenn ik dat mien Arbeidskollegen vertell, de kriegen sik nich wedder in.

 

Michael:    Un wolang will wi bi düssen Blödsinn blieven?

 

Ina:            Bit de Saak to explodeeren droht. – Un nu kiek nich as ´n Auto; dat ward nu so maakt un dormit basta.

 

Michael:    Ik kom daar liekers nich mit kloor.

 

Ina:            Worüm denn nich?

 

Michael:    Denk doch maal na. Wi kennen uns just erst een Week. Ik weet doch so good as nix van Di. Un wi schöllnt seggen, dat wi wat mitnanner hat hebbt?! Dat glöven de uns doch nie nich.

 

Ina:            Dien Ollern sünd ok maal jung ween. Un wo heet dat Spreekwoord nochmaal: De Verstand is in d´ Mors, wenn de....

 

Michael:    (schnell) Ja ja. Is al good.

 

Ina:            Is doch nix dorbi. Nu gev Dien Hart een Stööt un maak mit.

 

Michael:    (nach einer kleinen Pause) Na good! Aver wenn dat brenzlig ward, segg wi de Wohrheit, ja?

 

Ina:            Seeker! Aver erst schock wi de veer. Glieks mörgen, am besten bi ´t Middageeten laat wi de Bomb platzen. (vergnügt) Oh, ik frei mi al recht dorup. (gibt Michael plötzlich einen Kuss auf den Mund)

 

Michael:    (völlig überrascht) Hey! Wat weer dat denn?

 

Ina:            Se dat eenfach as Belohnung dorför, dat Du dat mitmaakst.

 

Michael:    (überlegt einen Augenblick, küsst sie dann plötzlich auch, aber etwas länger)

 

Ina:            (weniger überrascht) Äh... un worför weer dat?

 

Michael:    Nehm dat eenfach as Dankeschön, dat ik Di hier truffen hebb. Ohne Di weer dat för mi totol langwielig warrn.

 

Ina:            Ik bün ok blied, dat Du hier büst. Un... wenn ik ehrlik bün, hebb ik mi...

 

Michael:    Ja? Du ok?

 

Ina:            Hhmmm...(nickt)

 

Michael:    Hest Du mien Wohnung al sehn?

 

Ina:            Dien Wohnung? (versteht nicht ganz) Nee...

 

Michael:    Hest Du Lüst? (zeigt auf sein Zelt)

 

Ina:            Ochso! Okay, wenn Du mi inladst. Hest Du denn ok wat antobeeden?

 

Michael:    Oh ja, dat wies ik Di gern. (mit Ina ab ins Zelt)

 

3. Szene

 

(kurze Pause)

 

Edmund:   (kommt aus dem Wohnwagen, Birgit bleibt in der Tür stehen) Ik bün forts wedder daar. Blots eem na d´ Zigarettenautomat, Birgit.

 

Birgit:        Ja, aver wor musst Du denn heel hen? Un NU noch?

 

Edmund:   Äh... ik hebb keen Kleengeld. Ik schall woll bit na de Kroog henlopen möten.  – Kann woll teihn Minüten düren. Töv nich op mi. Gah man driest wedder slapen, Birgit.

 

Birgit:        Jaja! Dat is good, Edmund.

 

Edmund:   (wundert sich) Segg maal – dat is allns? Mehr kummt nich vun Di?

 

Birgit:        Wat denn?

 

Edmund:   Na, dat wat Du anners jümmers seggst: „Smök nich soveel. – Spor Dien Geld leever. – Denk an Dien Gesundheit. – Wat schall de olle Qualmeree woll“...

 

Birgit:        (ganz gefasst) Och, dat hebb ik opgeven. – Du lesd dat ja doch nich na. Un nu gau man hen. Is al laat genooch.

 

Edmund:   Ja, ik bün al weg.

 

Birgit:        (schießt die Tür)

 

4. Szene

 

Edmund:   (horcht an Harms Tür, schaut auf die Uhr, versteckt sich hinter einem Baum, Gebüsch oder dem Toilettenhäuschen, wartet)

 

5. Szene

 

Elfriede:    (kommt nach einer kurzen Pause aus dem Wohnwagen, spricht zu Erich) Ik weet ok nich... De Grillwursten weern seeker to fett för mi. Jichenswat bekummt mi nich recht. (schließt die Tür, geht langsam zum Toilettenhäuschen, sieht sich um)

 

Edmund:   (kommt vor, flüstert) Hey Elfriede.

 

Elfriede:    Oh Edmund, daar büst Du ja. (nimmt ihn am Arm, zieht ihn in den Vordergrund beim Toilettenhäuschen, umarmt ihn, Kuss) Ik hol dat nich mehr langer ut, Edmund. De heel Dagen mööt wi so dohn, as wenn wi uns erst ´n Week kennen.

 

Edmund:   Dat geiht mi doch just so. Een Glück, dat Birgit de Vörslag maakt hett, da wi uns all duzen schöllnt.

 

Elfriede:    Dat segg man.- Wolang hest Du Tied?

 

Edmund:   Teihn Minüten ungefähr. Bit in de Kroog. Un Du?

 

Elfriede:    (muß lachen) Bit ik mien Darm leddig hebb.

 

Edmund:   (lacht mit)

 

Elfriede:    Schsch... nich so luut. – Wat maak wi denn nu? Will wi ´n beten an d´ Strand lopen?

 

Edmund:   Un wenn uns een sücht?

 

Elfriede:    Is ja al bold Nacht. Daar schall woll nich mehr veel los ween. (Arm in Arm mit Edmund nach hinten abgehend)

 

Edmund:   Um so beter. Dann sünd wi endlich een poor Minüten heel alleen. (ab)

 

 

6. Szene

 

Michael:    (öffnet den Reißverschluß vom Zelt, kommt heraus) Spinn ik nu, oder wat?

 

Ina:            (kommt auch heraus) Dat weer doch de Stimm van mien Mudder.

 

Michael:    Ja, dat weer dat. Un hest Du ok de anner Stimm hört?

 

Ina:            Oh ja! – Wat hett he seggt? Dann weern se endlich maal alleen?

 

Michael:    (nach kurzer Überlegung) Nee nee, dat kann nich ween. Mien Vadder doch nich! Dat weern seeker anner Lüüd.

 

Ina:            Worüm hebb wi ok nich eem lurt? So ´n Schiet ok.

 

Michael:    Glöv mi, dat dat nich ween kann. Mien Vadder mit sien ewige Predigten over Moral un Sitte. Du süchst dat doch alleen doran, wo he mi behannelt. Dat kann mien Vadder nich ween hebben. – Basta! Dat weer ja ok woll ´n Ding. – De oll Knacker... (geht wieder ins Zelt) Kummst Du?

 

Ina:            Aver mien Mudder weer dat doch! Ik kenn doch mien eegen Mudder ehr Stimm. – Töv, ik will even lüstern. (geht zum Wohnwagen, horcht an der Tür, kommt zurück) Nix to hören. Viellicht hebb ik al Halluzinationen, well weet. (winkt ab, geht wieder ins Zelt, schließt den Reißverschluß)

 

(kurze Pause)

 

7. Szene

 

Birgit:        (öffnet die Tür einen Spalt, schaut mit dem Kopf heraus, ob jemand in der Nähe ist, kommt heraus, klopft dann bei Harms an die Tür)

 

Erich:         (öffnet sogleich)

 

Birgit:        (gespielt) Och, entschülligt de laat Störung. Hebb ji woll ´n Koppseertablette för mi. Ik kann eenfach nich...

 

Erich:         (unterbricht sie) Geev Di keen Möh - se is nich daar. Aver... (legt den Finger auf ihren Mund) Pssst...! (zeigt zum Toilettenhäuschen)

 

Birgit:        (begreift, spricht leiser) Edmund is ok nich daar.

 

Erich:         Na prima! (umarmt sie, Kuss. Der Kuss ist laut zu hören) Kumm, laat uns spazeeren gahn. (umarmt Birgit)

 

Birgit:        (seufzt) Ha... (mit Erich ab nach hinten)

 

 

 

 

 

8. Szene

 

Ina:            (öffnet wieder den Reißverschluß vom Zelt, kommt hervor, diesmal schneller) Hest Du dat ok hört, Michael?

 

Michael:    (kommt auch heraus) Wat denn?

 

Ina:            Na, dat wat sik anhört hett as ´n Dutje.

 

Michael:    Dat weer ik. Kiek maal, ik maakt Di ´t för. (küsst sie, so dass man es hören kann)

 

Ina:            (wehrt ab) Nee, dat weer wi nich! Ik bün doch nich blöd. Dat hett sik anhört as mien Vadder.

 

Michael:    Dien Vadder? De geiht frömd? Dat is ja ´n Ding.

 

Ina:            Hol blots Dien Mund. Wenn mi nich allns täuscht, dann weer de anner Dien Mudder.

 

Michael:    Wat hest Du blots tegen mien Ollern? Even muss mien Vadder dran glöven un nu mien Mudder?

 

Ina:            Nu will ik dat aver weten. (geht zur Wohnwagentür ihrer Eltern, klopft energisch, niemand öffnet. Macht die Tür auf, geht hinein, kommt gleich darauf zurück) Nix; nüms daar! Wor sünd de denn?

 

Michael:    Wat weet ik?

 

Ina:            Un wo is dat bi jo? (geht zu deren Wagen, klopft)

 

Michael:    Eh, büst Du ... dat kannst Du doch nich maken.

 

Ina:            Worum denn nich? (niemand öffnet) Süchst Du? Ok hier schient kieneen daar to ween.

 

Michael:    Wat? (öffnet die Tür, sieht hinein) Tatsächlik! Dat is ja sünnerbor.

 

Ina:            Allerdings! Hier schient ja eenigs los to ween, dünkt mi.

 

Michael:    Dat bildst Du Di in, Ina. De sünd seeker all tohop na d´ Strand lopen un schnuppern de Nachtluft.

 

Ina:            Nachts um een Ühr? – Töv, wenn dat so is - dat will ik dat sehn. Kummst Du mit?

 

Michael:    An ´t Meer? Ik weet nich recht. Uns Ollern naspioneeren?

 

Ina:            Blots kieken, off se nix verbodens dohn. – Un wenn wi wat sehnt, wat d´r nich henhört... na, dann is aver wat los.

 

Michael:    Dat sünd uns Ollern, Ina.

 

Ina:            Even drum! (mit Michael ab nach hinten) Komm her, Du Bangbüx!

 

9. Szene

 

Irma:          (eine energische Person, kommt nach einer kurzen Pause mit Anton von hinten herangeschlichen)

 

Anton:       (stolpert über irgendetwas)

 

Irma:          Pass doch op, Du Töffel.

 

 

 

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
© Die ganze Welt ist eine Bühne