Lange danach gesucht - auf Ibiza 2012 endlich gefunden
Musiker gesucht

 

„Een Mann för Quoten-Rita“

 

 

 

                                                          Komödie in drei Akten von

 

                                                                  Helmut Schmidt

 

 

Inhalt:

 

 

Die Brüder Jörg und Manfred Jansen führen gemeinsam mit den Eltern den landwirtschaftlichen Hof. Beide sind nun schon über 30 Jahre und weder verheiratet, noch in festen Händen. Trotz ständiger Streitigkeiten hat sich von den beiden noch keiner Gedanken über die Zukunft gemacht. Doch dann mischen die Eltern sich ein, die nun endlich eine Entscheidung treffen wollen. Es soll nämlich ein neuer Boxenlaufstall für die 80 Milchkühe gebaut werden. Staatlichen Zuschuss bekommt nur ein Jungbauer, der den Hof übernommen hat. Und zwei Namen können nun mal nicht auf das Formular. Der älteste Sohn Jörg hat zwar schon den Meisterbrief zum Agrarwirtschafter in der Tasche, Manni ist aber gerade dabei, diesen zu machen. Nach einem Ultimatum von Wilfried Jansen beginnt zwischen den beiden Brüdern ein Machtkampf um die Frauen. Denn es ist festgelegt worden, dass der den Hof übernehmen soll, der bis zum Ende des Jahres eine Frau vorzeigen kann, die es ehrlich meint. In einer recht unglücklichen Situation wird Manni von der Nachbarstochter Rita Bergmann – im ganzen Dorf als „Quoten-Rita“ bekannt – überrumpelt. Auf Bergmann ´s Farm fehlt ein Jungbauer, so könnte dort einer der beiden Männer einheiraten und den Hof übernehmen. Aber die schroffe Rita ist nicht sehr beliebt bei den Herren. Als dann zwei Urlauberinnen Ferien auf Jansen ´s Hof machen, verdrehen diese Manni und Jörg den Kopf und jedes Paar schmiedet Pläne wie sie an den Hof kommen. Beide wollen den Eltern vorspielen, dass sie ein Paar sind, aber – plötzlich werden die wahren Gefühle füreinander entfacht. Bei beiden! Und wieder ist das Problem nicht gelöst. Der Rinderkäufer Achmed Abdulla aus Saudi Arabien und ein jahrelang verborgenes Geheimnis sorgen schließlich für ein unerwartetes Ende...

 

Spieler:            5m/5w   1 Bühnenbild

 

 

 

Wilfried Jansen                      - Landwirt (ca. 60 J.)

 

Martha Jansen                       - seine Frau (50-60 J.)

 

Jörg Jansen                            - erster Sohn (32 J.)

 

Manfred (Manni)                   - zweiter Sohn ( 30 J.)

 

Otto Bergmann                      - Landwirt (ca. 50-60 J.)

 

Adele Bergmann                    - seine Frau (50-60 J.)

 

Rita Bergmann                       - beider Tochter (20-30 J.)

 

Nicole Müller                         - Urlauberin (20-40 J.)

 

Heidi Miersemann                  - Urlauberin (20-40 J.)

 

Achmed Abdula                    - Rinderkäufer aus Saudi

-Arabien (20-40 J.)

 

---

 

Spielzeit: Mai bis Juli in der Gegenwart

 

Spielort: Die Stadt Norden in Deutschland (darf jedoch

               geändert werden)

 

Spieldauer: ohne Pausen ca. 100 Minuten

 

 

 

 

Bühnenbild:

 

Das Bühnenbild zeigt die Wohnküche der Familie

Jansen. Tisch mit Stühlen oder Sofa, evtl. Eckbank;

Schrank, Regale usw. Es ist hübsch und modern

eingerichtet. Eine Tür nach hinten führt nach draußen

und zu den Ställen; eine zweite rechts zur Küche

und eine dritte links zu den Schlafräumen und

Gästezimmern.

 

Alle weiteren Ausstattungen bleiben den Spielern

überlassen.

 

 

Erster Akt

 

                                    (Wenn der Vorhang sich öffnet, sitzen Wilfried, Martha und Jörg am Früh-
stückstisch. Martha und Jörg essen und trinken noch, während Wilfried in einer
landwirtschaftlichen Illustrierten bzw. Zeitung liest. Es ist ein Montag, Ende Mai,
ca. 08:00 Uhr)

 

1. Szene

 

Wilfried:    (einfach gekleidet; nach einer kurzen Pause:) Dor sullen wi würkelk over nadenken.

 

Martha:      (auch in schlichter Alltagskleidung) Wat menst Du, Wilfried ?

 

Jörg:          (in leicht dreckiger Jeans und T-Shirt oder Arbeitshemd) Vader philosopheert
mol wedder – hebb ik recht ?

 

Wilfried:    Kiek Di dat an, Jörg. Wi sünd hier woll een van de lesden Buurn in d´ heel Kuntrei, de so een Boxenloopstall mit Güllekanal för de Kohjen noch nich hebbt. Ik denk, dat ward in disse modern Welt endlich Tied, dat wi dor ok Wark van maken.

 

Jörg:          Dat kost aver’ n poor Euro, Vader.

 

Wilfried:    Ja... man kiekt jo doch an, wat för ’n mojen Kram dat is. Dat Freeten ward mit ’n Computer stürt, un dat Programm seggt Di elkeen Avend wat för Koh wovöl freeten hett

 

 

– up ´n Gramm genau. (zeigt auch Martha die Bilder in dem Heft) För uns, Martha, mach dat amenne woll een beeten komplizeert wesen, dat to bedeenen - man worto hebb wi twee junge Mannlüüd in de Welt sett ?!

 

Martha:      Genau ! Wor blifft Manni eenlik solang ? De mutt doch mit melken klorwesen. Is ja
al na acht. (geht zur Tür nach hinten, ruft dorthin:) Manni.
M a n n i !!! (kommt
zurück, schmiert ein Butterbrot, belegt es mit Käse o. a.)

 

Jörg:          (sieht interessiert in das Heft) Un utmeersen bruuk wi dann gor nich mehr ?

 

Wilfried:    Ochwat. Dat fallt doch all in de Kanal.

 

Jörg:          (zeigt auf ein Bild) Un kiek mol, wovöl Platz de Kohjen dann hebben.

 

Wilfried:    Even ! Dor föhlen se sück seeker rundum wohl, un beeter Melk geeven se dann ok.

 

Martha:      Wat hett mehr Bott denn mit beeter Melk to dohn ?

 

Wilfried:    Martha; dat muss DU just fragen. Wo faken büst Du an’ t Jammern un Klagen, wenn Du Dien olle Hüfthalter anhest ?

 

Martha:      Wilfried !!!

 

Jörg:          (muß lachen)

 

 

 

Wilfried:    Is doch so. Un wenn Du de uttreckst un mehr Bott hest, dann büst Du beeter geluhnt un ok to mi völ leever.

 

Martha:      Dat is ja woll wat anners.

 

Jörg:          Dat find ik nich. De Vergliek was gor nich schlecht.

 

Martha:      Oh Wilfried; ik ahn dor al wat. Wenn Du Di dat erst in’ d Kopp setst mit de neije Kohstall, dann ward dor ok wat van.

 

Jörg:          Investeeren mutt man woll, Moder. Denk doch mol doran, wat wi för Vördeelen dorvan hebben. Un wenn wi uns noch 20 Kohjen dorto holen willen, so as wi dat planen, dann is sowieso nich genug Platz.

 

Wilfried:    So is ’t, mien Jung. Ik roop nu mol Peter Meiners an, wat uns so ’n Anlage för 80 Kohjen ungefähr kosten deiht. Un dann mutt wi langsam mit ´t Silofohren anfangen. (steht auf, geht ab nach rechts.)

 

Martha:      Ik rühm de Disk nu off. Wenn Manni nix eeten will, dann kann ik hum ok nich
helpen. (will gerade damit beginnen, als...)

 

2. Szene

 

Manni:       (...schnell von hinten hereinkommt. Er trägt dreckige Jeans oder einen Arbeits-
anzug) Hebb ji ’t Eeten al dohn ? Ik hebb noch gau alls schoon un schier makkt.
(nimmt sich das geschmierte Brot) Ik hebb dat

 

eenfach in’ t Geföhl, dat de Melkkontrolleur kummt vandag. (ißt)

 

Jörg:          Wo kummst Du dor denn up ?

 

Manni:       (spricht mit vollem Mund) Dat is al wedder five Week her, dat de to ´t lesde Mol hier was.

 

Martha:      Laat Georg Rosenberg doch komen. Bi uns is doch meestens alls up Steh.

 

Jörg:          Ja, man letzt Maant hett he tovöl Fett in’ t Melk faststellt.

 

Manni:       (hat den Mund jetzt geleert) Genau! Un dor hebb wi bannig Verlust mit maakt.

 

Martha:      Dat hett doch an’ t Futter leegen, off nich ?

 

Manni:       Ja, dat hebb wi ok ja annert; man trotzdem ward mi dat mulmig wenn de Kerl kummt. De deiht alltied so arig.

 

Jörg:          Nu schiet Di doch nich al wedder in de Büx, Manni. Wat kann denn al grood passeren ? Schoonmaken nützt Di dor ok nix. Dat interessert de Kontrolleur wirs nich.

 

Manni:       Di is dat egol, wa ? Mi overletst Du de Verantwortung för de Kohjen un mi dann ok noch Vörschriften maken, wat ik dohn un laten sall.

 

Jörg:          Nu wees doch nich futt beleidigt. Ik bün immerhen för de Treckers toständig. Un

 

 

 

dorover wullt Du Di ja woll nich beklagen, oder ?

 

Manni:       Ik will Di mol wat seggen, mien leeve Brör. (will gerade loslegen)

 

Martha:      Nu hört up to schandalen. Jeede Dag geiht dat so. Wat hebb ji blots immer ? De Arbeiten sünd siet Johren updeelt un grootere Saken maaken ji beiden un jo Vader tosamen.

 

Manni:       Un worum is up’ t Land noch nix klor ? Dat is (sieht auf die Uhr) na acht. Ik denk, wi willen vandag Silo fohren. Wenher wullt Du denn anfangen dormit ? Vanabends oder wenher ?

 

3.Szene

 

Wilfried:    (kommt von rechts zurück)

 

Jörg:          (zu Manni) Du kannst mi mol, lütje Broder.

 

Manni:       Du mi al lang, Du Grootmuul.

 

Wilfried:    (bestimmend) Still ! Hebb ji al wedder Schandal mitnanner, so as elkeen Dag ?

 

Manni:       (zeigt auf Jörg) He is anfangen.

 

Wilfried:    Hört nu up !

 

Manni:       Ik bün al weg; will nochmol na Klara kieken. Irgendwat is mit hör Jidder nich up Steh. (will ab nach hinten)

 

 

 

Wilfried:    Nix; Du bliffst hier. Ik hebb mit Peter Meiners telefoneert wegen de Boxenloopstall. Un wenn wi de wohrhaftig bauen willen, dann mutt wi uns unnerholen. Jo Moder un ik haren al völ langer mol mit jo snacken sullt. Na, dann maak wi dat even nu.

 

Jörg:          (setzt sich) Oh nee; nu geiht dat wedder los.

 

Manni:       Worvan snackst Du, Vader ?

 

Jörg:          Stell Di doch nich so blöd an, Manni. Vader un Moder denken mol wedder over uns Tokunft na.

 

Martha:      (etwas frech) Ja, is dat denn ` n Wunder ? Ji begriepen gor nich, dat kieneen Burkeree up disse Welt so föhrt ward, as wi dat al siet Johren dont.

 

Wilfried:    Jo Moder hett recht. Un dat weet ji ok. Twee Jungs up ´n Hof; beid over 30 Johr – beid ohne Fro.

 

Jörg:          (stolz) Un wenn al - IK hebb de Meisterbreef.

 

Martha:      Un Manni is dorbi; hum to maken. Bruukst Di gor nich so upplustern, Jörg !

 

Manni:       (schadenfroh)

 

Jörg:          (beleidigt) Is ja good.

 

 

 

 

Wilfried:    Nix is good. Wi, as jo Ollern, harren dat gor nich tolaten dürst, dat ji beid hier solang Foot faten.

 

Martha:      Ji mutten dat langsam insehn. De meesten Dörpslüüd begriepen dat gor nich. Dann heet dat blots: “Ja, dat sünd ja rieke Buuren“. Dat is noch nie nich lang good gahn, wenn twee Jungbuuren een Hof föhren; un dat Leeven ward elkeen Dag dürde. Jo Vader un ik willen ok so langsam up ´r Ollerndeel. Un sovöl Geld verdehn wi ok nich, dat wi dor all mitnanner van leeven könnt.

 

Wilfried:    Heel dorvan offgesehn, dat ji beiden jo jeeden Dag in d´ Wull hebbt.

 

Manni:       Vader, ik wull eenlik...

 

Wilfried:    (deutlich) Sett Di hen un hör to. Wi mutten endlich Klorheit schaffen. Hörst Du ?

 

Manni:       (setzt sich blitzschnell auf einen Stuhl) Ja, Vader.

 

Wilfried:    Jo Moder un ik weeten good, dat dat kien moij Thema is. Ik frag jo nu: Will wi disse Bedreiv hier moderne maken un de neije Loppstall bauen ?

 

Jörg:          (und Manni gemeinsam:) Ja seeker !

 

Wilfried:    Fein. Wenn ji dat denn beid för recht holen, dann will ik ok nich lang um de heet Bree herumproten: (kurze Pause) Een van jo mutt gahn !

 

Jörg:          (sowie Manni schauen etwas ängstlich erschrocken drein)

 

Manni:       Vader, een van uns mutt gahn ?! - Well sall denn de Kohjen versörgen ?

 

Wilfried:    Dat kann Jörg doch dann maken.

 

Jörg:          Un well sall de Maschinen bedeenen ?

 

Martha:      Dat mutt Manni dann natürlik.

 

Wilfried:    Dat is ok för uns nich licht. Aver seht dat in; dat wi al völ to lang wacht hebbt. – Five Johr to lang.

 

Jörg:          Nu fang nich wedder van Pia Liesmann an.

 

Martha:      Up Liesmanns Hof, dor harr dat för Di ’n moije Leeven geeven. Kien Mann up
de Plaaz; un ’n fixe Deern was se ok.

 

Jörg:          (genervt) Wat kann ik denn dorför, wenn se mi bedrügt, un de Kerl maakt hör
futt ’n Kind ? Ik hebb hör alltied leev hatt un harr hör ok heirad.

 

Wilfried:    Ja, wi weeten. Man dorna hebb wi hier up ´n Hoff noch kien Fro wedder sehn. (verärgert) Wat sünd ji blots för Mannslüüd ?! Jörg lett
sück na dree Johr de beste Partie hier in ’t Dörp utspannen un bi Manni hebb ik männigmol de Indruck, as wenn he gor nich weet, dat dat twee verscheeden Sorten Menschen gifft.

 

 

Jörg:          Dat is gor nich so eenfach, de recht Fro to finden. Glövt uns dat. Well will dat vandag denn noch – as Buurenfro leeven ? So een Deern find man erstmol. Un ’n beeten good utsehn sall se ja ok noch.

 

Wilfried:    Good utsehn – as wenn dat wichtig is. Fix mit anpacken mutt se können. - Hörst Du dat Martha ? So sünd uns Jungse. Willen’ n Froo, de’ n Schönheitskönigin is. Ji begriepen doch gor nix. Wat spölt dat denn för’ n Rull, wo de utsücht? Dagsover sehn ji de sowieso nich vör luuter Arbeit un nachts föhlen se sück doch al gliek an.

 

Martha:      Wilfried !

 

Jörg:          Vader ! Disse Sprök kunnst Du vör 40 Johr upseggen; dat is vandag ’n beeten anners.

 

Wilfried:    Ochwat; dat is noch just so.

 

Martha:      Un up disse Art un Wies hest Du mi domols dann ok ´n Heiradsandrag maakt, off wo sall ik dat verstahn ?

 

Wilfried:    Nee nee, Martha – dat was ja man blots Spaß. Du büst de Best. Un bi Di kann dat Lücht nachst ok gern anblieven – dat weest Du doch.

 

Manni:       Kiek Di doch de Deerns an. De hebbt’ n heel anner Anspruch as in jo jung Johren. `n Buur – dormit verbinden de junge Frolüüd doch blots: Kohjen de stinken, un’ n Mann, de kien Tied hett. – Un Herumquarken un kommandeeren dont se een ok. Dat gaff

 

mindestens ’n Dutzend Jungs up de Fachschool, de dat ok seggen. - Un ik bün ok best alleen tofree.

 

Martha:      Slapmützen sünd je – all beid. Worum hebb ji ok wat tegen Buur Bergmann sien Rita ? De is 25 Johr un hett ok kien Fründ. Un se hett kien Broder, de de Hoff mol overnimmt. Un ji weeten genau, wat an de hör Hof hangt. In ´t heel Dörp ward se...

 

Manni:       (und Jörg gemeinsam:) ...Quoten-Rita nömt.

 

Jörg:          Du kannst dat doch nich laten, Moder.

 

Martha:      Könnt ji mi noch anners well beeden, de in Frag kummt ?

 

Jörg:          Du glövst doch nich in ernst, dat ik so een heirat.

 

Martha:      Wat is denn mit Rita ? De is leev, hett ’n good Benehmen un versteiht alls van de Landweert-skup. Un ji weeten genau, wovöl Quoten Otto Bergmann hett. Umsünst nömt man hör nich Quoten-Rita. - Manni, dat was doch wat för Di – denk doch nochmol dorover na.

 

Manni:       Oh nee, Moder. Dor maak ik nich mit. Nich Quoten-Rita !

 

Martha:      Un Du Jörg ? Wat passt Di denn nich an hör ?

 

Jörg:          Moder, Du kannst uns doch kien Fro andreihen. Jungbuuren, as Manni un ik dat

 

 

sünd, hebbt ok vandag noch hör Last, de recht Fro to finden. Man de Wahl musst Du uns al alleen overlaten. Un „Quoten-Rita“ kummt för mi nich in Frag. Un wenn ik bit an mien Leevensend alleen bliev.

 

Wilfried:    Ja, man ji komen ja nich sowiet, jo annerseen to söken. Wat söllnt wi denn noch maken? Sall ik na ´t Fernsehen schrieven un jo bi „Bauer sucht Frau“ anmelden off wat maak ji för ´n Vörslag ?

(es klopft an der Hintertür)

 

Martha:      Ja, bitte ?

 

4. Szene

 

Nicole:       (kommt gefolgt von Heidi etwas unsicher herein. Beides junge Mädchen, hübsch sommerlich gekleidet, evtl. Sonnenhüte und Brillen, sowie Rucksäcke) Gooden mörgen.

 

Jörg:          (ist sofort sichtbar begeistert von Nicole)

 

Alle:          (anderen) Gooden mörgen.

 

Jörg:          (mehr zu sich selbst, aber laut genug) Na – DE Utwahl is doch al mol nich schlecht.

 

Martha:      Jörg ! Nu riet Di mol tosamen !

 

Nicole:       Sünd wi hier recht up Jansens Hoff ?

 

Manni:       ( weniger interessiert)

 

 

Martha:      Ja, heel recht.

 

Heidi:        Heidi Miersemann is mien Name. Un dat is mien Fründin Nicole. Wi harren doch anroopen.

 

Martha:      (überlegt schnell) Miersemann ? Ochja, Se hebbt twee Kamers bucht för 14 Dag; nu weet ik wedder. Hartlich willkommen bi uns. (reicht beiden die Hand, plötzlich) Aver, wullen Se nich erst tegen Middag ankomen ?

 

Jörg:          Moder, wat fragst Du denn ? Dat sünd uns Gasten. Hest Du de Kamers denn noch nich torecht maakt ? (lächelt Nicole zu)

 

Martha:      Ääh... Nee, ik kunn doch nich weeten, dat de so up Tied hier...

 

Jörg:          (überschwinglich freundlich) Jörg Jansen – Meister der Agrarwirtschaft. (macht eine übertriebene Verbeugung, gibt beiden die Hand)

 

Manni:        (steckt sich den Finger in den Mund) Öah... ik kotz glieks.

 

Nicole:       Nicole Müller.

 

Wilfried:    (gibt den beiden auch die Hand) Wilfried Jansen. Ik wünsch Hör een moijen Tied hier bi uns in ´t Dörp.

 

Jörg:          Seeker doch, Vader. Dor sall ik mi woll um kümmern.

 

 

Manni:       (findet das Verhalten seines Bruders sichtbar unmöglich, gibt dann aber beiden doch kurz die Hand) Hallo - ik bün Manni.

 

Heidi:        (freundlich) Hallo.

 

Nicole:       Dat is alleen uns schuld, Fro Jansen. Wi hebbt uns Fohrtied nich recht dörkalkuleert.

 

Heidi:        Wi sünd güstern vörmiddag van Osnabrück offohren un hebbt letzt Nacht in ’t Telt slapen. Un wiel dat seeker wedder heet ward, sünd wi vandag fröh wiederfohren. Tja, un nu sünd wi ’n poor Stünn erde hier.

 

Martha:      Dat makt doch nix. Ik maak de Kamers fix eem klor. Dürt man `n poor Minüten.
Hebbt Se denn al wat eeten ?

 

Nicole:       Ja, dat hebb wi.

 

Wilfried:    Kieken Se sück gern de Hoff an, solang mien Fro booven is.

 

Martha:      Ik bün futt wedder dor. Wilfried, Du kümmerst Di een poor Minüten un uns Gasten?! (ab nach links)

 

5. Szene

 

Wilfried:    Tja, dann...

 

Jörg:          Leggen Se doch off un setten sück. Se sünd doch seeker mööd van de lang Tour.

 

Nicole:       (und Heidi legen Taschen bzw. Rucksäcke ab)

 

Jörg:          (ist sehr hilfsbereit)

 

Nicole:       Na ja, van Osnabrück bit Norden is ja man ’n Kattensprung. Wi sünd al mol bit Hannover fohren mit Rad.

 

Manni:       Dat sünd ja Strecken – leeve Tied - deiht hör de Achterste denn gor nich seer ?

 

Heidi:        (belustigt) Wenn man faker Rad fohrt hett de Mors sück doran wennt.

 

Wilfried:    Un Se fohren jeeden Sömmer mit Rad dör heel Dütschland ?

 

Nicole:       Genau ! Un immer wor anners hen. Wi seggen uns: Wat sölln wi in Spanien off Griechenland, wenn wi hier ok moje Gegenden hebben ?

 

Heidi:        Un för dit Johr hebb wi uns Ferien up ’n Buurenhof vörnohmen, mit `n poor Dag
an d´ Küste. Budendem kweem hör günstig Unnerkunft hier uns good to pass.

 

Wilfried:    Kieken Se uns gern to bi de Arbeid. Se söllnt woll staunen, wat hier to dohn is. Hier fallt nämlich mehr Arbeid an, as männigeen denkt. Just nu, End Mai.

 

Manni:       (etwas genervt) Eben. Will wi noch Silofohren oder wat ? Vandag is de 28ste. Un noch jeede Johr hebb wi an disse Dag Silo fohren.

 

 

 

Jörg:          Manni, süchst Du denn nich, dat wi twee Gasten hebben ? Silo fohr wi mörgen.

 

Wilfried:    Wieso dat denn ? (zu Heidi und Nicole) Entschuldigen Se. – Dien Moder is toständig dorför uns Ferienlüüd to versörgen ?

 

Jörg:          Ja, dat woll, aver ik kunn mi vörstellen, dat se ’n heel büld weeten willen van uns Hof. Dat mutt hör doch een vertellen.

 

Nicole:       Wenn Se aver doch Silofohren mutten, is dat Tokieken doch ok heel interessant för uns; nich wohr, Heidi ?

 

Heidi:        Oh ja.

 

Wilfried:    Also ?

 

Jörg:          (nicht sehr begeister) Na good. Wi könnt uns ja ok vanabends noch tosamensetten, falls Se Fragen hebben.

 

Nicole:       Ja, dat in ’n good Idee.

 

Heidi:        (zu Manni) Gifft dat hier ok irgendwo `n Disco?

 

Manni:       Äh... ja, in d´ Stadt; sünd man 10 Minüten van hier mit Auto. Un mit Rad – hhmmm... (überlegt)

 

Heidi:        Un ? Is dat ’n tollen Laden ?

 

Manni:       Tja, dat...

 

 

Jörg:          Dat vrklor IK Hör woll beeter. Weeten Se, mien Brör is nämlich dat Arbeitsdeer in uns Familie. Meestens sitt he bit twalf nachts bi sien Kohjen. Se könnt mi glöven, dat he noch nie nich ’n Disco van binnen sehn hett.

 

Manni:       (zeigt seinem Bruder die Faust)

 

Wilfried:    Du kannst Di mol ’n Biespiel an Manni nehmen, Jörg. He is eben mit heel Element bi  d’ Saak.

 

Heidi:        Een to Null för Hör, Manni.

 

Manni:       (lächelt Heidi jetzt verlegen zu)

 

Nicole:       (holt ihren Rucksack hervor) Wor löppt dat bi Hör mit dat Betahlen ? Vörher, off wenn wi wedder off-fohren ?

 

Wilfried:    Dat regel wi mit uns Urlaubers alltied vörher, wenn Se inverstahn sünd.

 

Manni:       (zu Jörg) Kummst Du nu ?

 

Jörg:          Ja, verdammt. – Aver Vader, Du wullt disse junge Frauen doch nich nu al Geld offnehmen, wor se erst five Minüten hier sünd. Dat maak wi ’n annermol, ja ?!

 

Heidi:        Uns sall dat egol wesen.

 

Wilfried:    (schaut verärgert)

 

Nicole:       Un 30 Euro pro Kamer un Verpflegung för een Dag sünd so bleeven ?

 

Wilfried:    (will gerade zustimmen)

 

Jörg:          Bi sückse moij junge Frolüüd maak wi natürlik ’n Fründskuppspries.

 

Wilfried:    Oh ja ?

 

Jörg:          Oh ja ! Segg wi 50 Euro för beid pro Dag.

 

Heidi:        Oh, dat klingt good. Und dat is ok up Steh, Herr Jansen ? (zu Wilfried)

 

Wilfried:    (ironisch) Ja, seeker. Wenn mien Jung dat seggt, sall dat woll sien Richtigkeit hebben.
 

6. Szene

 

Adele:       (kommt ohne anzuklopfen von hinten zügig und aufgebracht herein. Sie trägt Schürze und Kopftuch, hinten zusammengeknotet, evtl. Gummistiefel oder dreckige Schuhe, geht schnurstracks auf Wilfried zu) Wenn Du nich endlich Dien Weid vernünftig offwierst, dann kriggst Du nochmol ’n Anzeige van Otto un mi. Irgendwenher is mol Schluß, Wilfried Jansen.

 

Wilfried:    (gefasst) Moin Adele. Wat regst Du Di denn so up ?

 

Adele:       Wat ik mi upreeg ? Wat ik mi upreeg, fragst Du mi ? Dien Kohjen sünd nu just twee Weeken buten; un just as jeede Johr is wedder mol een van jo schwartwitten dör ’t Stiekeldraht broken un hett sück mit uns Richard inlaten.

 

Heidi:        (versteht nicht) Richard ?

 

Adele:       Ja, Richard – uns Prachtbulle. (sieht jetzt den „Besuch“, wischt sich die Hand an der Schürze ab, reicht sie beiden) Och, Versiet ? Adele Bergmann; van de Bergmann – Farm – hier tegenan.

 

Heidi:        (und Nicole begrüßen sie) Bergmann seggen Se ? Un Se hebbt ok ’n Hof ?

 

Adele:       (etwas von oben herab) Heel recht. De tweedgrootste Hof hier in ’t Dörp. Un wat de Melkquoten angeiht...

 

Wilfried:    Adele, bitte !

 

Adele:       Is al good. Wor was ik stahnbleeven ? Bi uns Prachtbull. Utgerekend mit hum. Ik hebb dat ja – Gott sei Dank – van ’t Kökenfenster ut sehn un bün up de Steh hensuust um de beiden utanner-to-rieten; man off ik noch to d´ rechte Tied komen bün... --- Hier sünd dree Kerls up Hoff. Kann denn nich een endlich dat Lock vernünftig flicken ?

 

Manni:       Dat maak ik ! (schnell ab nach hinten)

 

Nicole:       De arme Kohjen; de könnt een ja recht leed dohn. Sünd ’n beeten leev mitnanner
un worden eenfach utnanner reeten.

 

Heidi:        Unerhört ! So’ n Koh is ja ok blots `n Mensch, nich wohr ? !

 

Nicole:       Is al good, Heidi.

 

Adele:       (geht nah an Wilfried heran) Urlaubers ?

 

Wilfried:    Ja. Adele.

 

Adele:       Markt man glieks. Kien blassen Schimmer van de Landweertskupp, disse Stadtlüüd.

 

7. Szene

 

Martha:      (kommt von links zurück) So, de Kamers sünd sowiet. Oh, moin Adele.

 

Adele:       (kurz) Gooden mörgen, Martha.

 

Nicole:       (steht, wie Heidi auf) Dann will wi uns man erstmol frischmaken. (nehmen ihre Rucksäcke mit) Dat anner Gepäck hebb wi noch an d´ Raden hangen. Dat hol wi noch.

 

Jörg:          Dat breng ik Hör gern hoch.

 

Martha:      Ja, ja.

 

Heidi:        (gehen zur Tür nach links) Wor mutt wi hen ?

 

Martha:      (öffnet die Tür) Hier de Trappen anhoch un dann up linke Siet de ersten beid Dören. Ik breng Hör futt noch ’n Erfrischung. – Ik wünsch Hör ’n mojen Tied bi uns.

 

Heidi:        Danke. Ik mark nu al, dat wi seeker ’n Hopen Pläseer hebben hier. Wat meenst Du, Nicole ?

 

Nicole:       Oh ja; dorvan bün ik overtücht.

 

 

 

Heidi:        Viellicht kiek wi uns HÖR Hoff ok an, Fro Bergmann. Dat heet – wenn dat recht is.

 

Adele:       (wundert sich) Wenn Se meenen.

 

Heidi:        (knufft Nicole, dann schmunzelnd mit ihr ab nach links)

 

8. Szene

 

Adele:       Dat is ja sünnerbor. Wi hebbt doch gor kien Fremdenkamers. Wat willen den denn bi uns? – Na ja, seeker hebbt se van uns Quoten hört. Sowat snackt sück ja herum.

 

Wilfried:    Ja ja, topachten kann jeede Buur, Adele.

 

Adele:       Tss...

 

Jörg:          Ik hol al mol dat Gepäck van buten. (will ab nach hinten, als...)

 

9. Szene

 

Otto:          (... hereinkommt. Auch er trägt Arbeitshosen und Kittel etc... Er ist wesentlich ruhiger als seine Frau Adele) Moin tosamen.

 

Jörg:          (ab nach hinten)

 

                  (Allgemeine Begrüßung)

 

Martha:      Du, bi uns an d´ fröhen mörgen, Otto ? Gifft dat wat besünners ?

 

Otto:          Ja, dat olle Thema mol wedder.

 

Wilfried:    Richard hett dat mol wedder nich laten kunnt.

 

Martha:      Oh nee, nich al wedder.

 

Adele:       Wat fallt Di denn in, uns Richard de Schuld to geeven ? Dat is man blots ’n Bull. De kann man dat doch nich verdenken, wenn tomol ’n Koh vör hum steiht. Un jo Koh is in uns Weid komen. Dor is de Punkt.

 

Martha:      Jo Richard sall dor woll nich krank van worden.

 

Otto:          Hebb ji ’n Ahnung.—Twee Johr lang hebb wi dat so dörgahn laten. Man ditmol hebb wi uns overleggt, dat wi entweder dat Kalv kriegen, wenn dat van ’t Winter up d´ Welt kummt; off ji betahlen uns 500 Euro.

 

10. Szene

 

Manni:       (kommt zurück) Uns Berta hett dat west, Vader. Ik hebb dat Lock erstmol provisorisch dicht makkt. Dor mutt ik naher nochmol bi.

 

Adele:       Un ditmol bitte dicht för alltied.

 

Martha:      Ja ja. Man up jo Vörschlag könnt wi nich ingahn. Dat Kind blifft alltied bi de Moder. Dat is bi de Menschen ok so. Tomindest faken. - Un 500 Euro. Ik mutt al bitten, ja !

 

Otto:          Dat is aver nich gerecht. Ji verkopen dat Deer naher för ’n Hopen Geld un uns Richard hett de heel Arbeit dormit hat. Un wi kieken mol wedder in d´ Röhre.

 

Adele:       Genau ! Richard is hier in d´ Dörp as de best Prachtbulle bekannt. Ik mutt jo ja woll nich de Offstammungs - Urkund wiesen, oder ?

 

Wilfried:    Wat för ´n arig Wark up disse Welt. Kunn wi Richard doch blots sülmst fragen, wat he van de Saak holt. Wenn een Mann mol wat achterlett, will he meest sien heel Leeven nix mehr dorvan weeten. (ironisch) Wat seggst Du dorto, Otto ?

 

Otto:          (wird nervös) Jaa..., dor hest Du woll recht, Wilfried. -  Viellicht sull wi ok erst offwachten, off jo Berta wirs draggt. Naher is dat noch Fehlalarm un wi maken uns unnödig Gedanken. – Adele, Du musst ok alltied futt so ’n Wind maken.

 

Adele:       Wat is nu denn ? Nu warst Du al glieks wedder week ? Du büst mi ’n Kerl.

 

Manni:       Ik bün ok dorför, dat wi erst offwachten.

 

Adele:       Offwachten ? Richard is heelmol klor mit de Welt. Dor verlang wi Schadensersatz för.

 

Manni:       (muß lachen) De Bulle hett sien Vergnögen un kriggt dor achteran ok noch Geld för. Mensch, Bulle muß man wesen.

 

Martha:      M a n n i !!!

 

Otto:          (wird nervöser) Nu laat uns dor man erst mit uphören, Adele.

 

Martha:      Dat meen ik ok.

 

Adele:       Worum laat ji de Deeren denn ok alltied liek an uns Grenz lopen ? Ji hebbt doch 70 ha Land.

 

Manni:       Wiel wi Silofohren willen. Wor söllnt de Kohjen denn hen solang ? De mutten dann för ’n poor Dag up dat Stück tegen jo Land.

 

Adele:       Na ja. Man dat dat klor is: Wi wachten blots solang, bit sück wat bi jo Berta deiht. Nich, dat ji uns wedder ’n mol so d’r van offkomen.

 

Wilfried:    Nee, wi söllnt uns woll eenig worden.

 

Adele:       (zu Manni) Worum sünd Du un Dien Brör eenlik güstern nich up Ritas Geburdag komen, hä ? `n Schand is dat. Se harr sovöl Koken backt. Un de heel avend hett se wacht. Dat is würkelk nich fein van jo.

 

Manni:       Ik harr eenfach kien Tied, Fro Bergmann.

 

Adele:       Kien Tied. De arme Deern muss heel alleen fieren. Un ut Verdreet hett se sück dann een antüdelt.

 

Otto:          Antüdelt is good. Se hett de heel Nacht dörmaakt un is tegen 5 Üür erst in ´t Bedd fallen.

 

Adele:       (völlig erstaunt) W a t ? Dor weet ik ja gor nix van. Un dat stimmt ok, wat Du dor seggst ?

 

Otto:          Up jeedenfall hebb ik twee leeg Buddels in d’  Wohnköken funnen vörmörgens. Well hett de denn woll drunken ?

 

Adele:       Ik heel seeker nich !

 

Otto:          Even. Un ik ok nich.

 

Adele:       (plötzlich besorgt und aufgeregt) De kann ja woll ’n Vergiftung hebben. Mutt wi dor nich mit na ’n Doktor ?

 

Manni:       Ochwat ! Ik hebb ok all faker mal ’n Zug dör d´ Gemeend maakt. Dat brengt een nich um, Fro Bergmann.

 

Adele:       Ja Du ! Du büst ’n utwursen Mann. Aver uns Rita... Ik glöv, ik loop gau na Huus un kiek na hör. (etwas weinerlich) Worum seggst Du denn ok nix, Otto. Uns arm Dochter begütt hör Verdreet un ik weet van nix. (will nach hinten ab, als...)

 

11. Szene

 

Rita:          (... praktisch „hereingefallen“ kommt. Sie ist völlig betrunken, hat die Schnapsflasche noch in der Hand. Das Haar ist zerzaust, die Kleidung nicht korrekt. Es handelt sich um eine etwas vorlaute, resolute Person, aber in Akt II und III – wenn sie nüchtern ist - nicht „dümmlich“. Sie singt beim Hereinkommen mit der Melodie von „Ich bin die fesche Lola“, lallend: ) Ich bin die Quoten-Rita, die beste Frau vom Dorf. (fällt ihrer Mutter dann in die Arme)

 

Adele:       Oh Gott, Kind. (riecht den Alkoholgestank, ist – wie Otto- „platt“)

 

 

Alle:          (anderen sind eher belustigt)

 

Rita:          Moder, ik drink up Di. Up Di un de Rest van d´ Welt. (trinkt)

 

Otto:          (nimmt ihr schnell die Flasche vom Mund weg) Nu is ’t aver good west, Rita. Wat maakst Du denn hier – bliev doch in ´t Bedd.

 

Rita:          Oh Vader, Du ? (stolpert zu ihrem Vater, der sie dann im Arm hält) Vader, ik segg

Di wat: Ik will gor nich langer na een Mann för mi söken. Dat sünd doch all Slapmützen. - Ik heirat Di. Du büst de beste Kerl för mi. Un Moder smiet wi dann eenfach in d´ Jierkuul. (lacht)

 

Adele:       (ist die Situation sehr peinlich) Otto, laat uns de Deern hier wegbrengen. Dat is ja nich uttoholen.

 

Wilfried:    Ik graller ok noch düchtig to Dien Gebursdag, Rita.

 

Adele:       Wilfried, nu doch nich.

 

Rita:          (fängt wieder zu singen an:) Lalalalala...

 

Adele:       (geht zu Otto, stützt sie; beide gehen dann mit ihr zur Tür nach hinten) Kom, mien Deern.

 

Manni:       (steht belustigt an der Tür)

 

Rita:          (sieht ihn jetzt) Hey, well is dat denn ? (bleibt stehen) Manfred Jansen. Manni Jansen. Manni

 

 

Bussi. – Bussi Bussi Bussi Bussi. (fällt ihm plötzlich um den Hals, küsst ihn stürmisch.)

 

Manni:       (weiß kaum, was mit ihm geschieht; will sich wehren, kann es aber nicht)

 

Beide:        (fallen entweder auf den Boden vorne am Bühnenrand oder auf einen Stuhl, während Rita fest an Manfred „hängt“)

 

Rita:          Wolang hebb ik dorup wacht... (stürzt sich wieder auf ihn)

 

Manni:       (schreit) M o d e r ...!!!

 

Alle:          (anderen schauen verblüfft drein)

 

 

 

Schneller Vorhang

 

Ende des ersten Akts

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zweiter Akt

 

                                    (ca. 1 Woche später. Ein Nachmittag ca. 15:00 Uhr. Wenn der Vorhang sich öffnet, sitzt Wilfried allein am Tisch. Er hat einen Schreibblock und Bleistift vor sich liegen)

                                   

1. Szene

 

Wilfried:    (sieht auf die Uhr, zu sich selbst:) Dat de nie nich up Tied hier wesen könnt... (schreibt etwas auf das Papier, dass schon sehr beschrieben ist)

 

2. Szene

 

Manni:       (und Jörg kommen von hinten herein) Du wullst mit uns snacken, Vader ?

 

Wilfried:    Ja ! Un dree Üür harr ik seggt. Un nich teihn Minüten na. – Sett jo.

 

Jörg:          (sowie Manni setzen sich)

 

Wilfried:    Nu is al wedder ’n Week vergahn, un wi hebbt immer noch kien Lösung funnen.

 

Jörg:          Wat gifft dat denn noch to besnacken ? Manni is doch so good as mit Quoten - Rita verlobt. Na dat „Paarungs-Ritual“ hier letzten Mandag.

 

Manni:       Blödmann ! Du weest heel genau, dat ik nix dorför kunn. De was doch stinkeduun.

 

 

 

Jörg:          In ’t Dörp vertellt man sück aver, dat ji nu ’n Poor sünd. Ok Rita sülmst seggt dat.

 

Manni:       (wütend) Vader – Du warst dorbi. Segg hum, dat ik dor nix för kunn. De hett mi hier vergewaltigt, ja !

 

Wilfried:    Na ja...man de Gedank was gor nich schlecht. Du mit Rita up de Bergmann-Farm un wi wassen hier ‘n heel büld Sörgen kwiet.

 

Manni:       Vader, ik do alls wat Du verlangst, man nich mit „Quoten-Rita“. Laat Jörg de doch nehmen.

 

Jörg:          Ik lach mi dood.

 

Wilfried:    (streng zu Jörg) Ja, de wullt Du nich; aver uns Urlaubers de Kopp verdreihen. Siet ’n heel Week letzt Du disse Nicole kien Minüte mehr ut Oogen. Sogor männig Arbeit blifft liggen.

 

Jörg:          Wat wullt Du denn ? Silo hebb wi doch fohren; un ik denk, wi söllnt uns endlich Frolüüd söken? Deiht man dat dann, is dat ok nich recht.

 

Wilfried:    Aver doch kien van uns Feriengasten. Wat hett dat denn för ’n Sinn ? De sünd anner Week wedder verswunden un Du süchst de nie nich wedder. Dat eenzige wat dor bi rutkummt is Leeveskummer.

 

Jörg:          Du büst viellicht ’n Vader. Alltied nörgelst Du herum, wi söllnt uns endlich Frolüüd in’ t

 

 

Huus holen; hett man’ n beeten Spaß, paßt Di dat ok nich. Wat wullt Du eenlik ?

 

Wilfried:    (seufzt) Hört to ! Jo Moder un ik hebbt uns jo Problem nochmol dör d´ Kopp gahn laten. Un wi könnt nu twee Fleegen mit een Klapp slaan.

 

Manni:       (sieht Jörg verständnislos an)

 

Wilfried:    Ji beklagt jo alltied, dat uns Hoff nich modern genug is un dat kien Froo ’n Mann will, de kien Tied hett. Ji sünd ok för de een neijen Stall - un dorum hebb ik nochmol mit Peter Meiners prot. Kört un good: wi kriegen ’n neijen Boxenloopstall för uns Kohjen.

 

Manni:       (sehr erfreut) W a t ? Dat is ja grootartig. Up de Landwirtschaftsmesse hebb ik dor ’n Film over sehn. (zu Jörg). Du kannst Di nich vörstellen, wat dat för ’n patenten Kram is. Man kann 8 Kohjen tomol melken un de Tank kann bold 2500 Liter faten. Un mit so ’n Transponder dor ward dat Freeten dann mit een Computer...

 

Jörg:          (etwas genervt) Ja Manni, ik kenn dat. Dat gifft ja immerhen al ’n poor Johr.

 

Manni:       Trotzdem is dat dat Neijste un Modernste wat man in d´ Landweertskupp insetten kann.

 

Jörg:          De Melkroboter is dat Neijste. Aver good, de kann sück so un so kieneen leisten.

 

 

 

Manni:       Stimmt. Aver mit de Boxen-Loopstall-Anlaag könnt wi doch sogor de Warmte van de Melk torüchgewinnen, nich wohr, Vader ?

 

Wilfried:    Heel recht.

 

Manni:       (überglücklich) Mensch Jörg; freist Du di denn gor nich ?

 

Jörg:          Noch nich. Dor is heel seeker `n Haken bi. Kiek di Vader doch mol an.

 

Manni:       (schaut seinem Vater ins Gesicht) Ik seh nix.

 

Wilfried:    Weet ji, dat is so: Mit de neije Stall spor ji ’n poor Stünn Tied in; bovendem is dat ’n schoonen un schieren Wark. Wenn ji dann kien Fro offkriegen, hebb ji sülmst schuld. Tied hebb ji dann tomindest genug.

 

Manni:       Oh Mann, ik flip ut.

 

Jörg:          (immer noch ernst) Vader, wor is de Haken ?

 

Wilfried:    (druckst etwas herum) Na ja... Dat is nich heel billig. Un ji sünd immer noch twee. Un - weet ji, wenn wi de Stall sülmst bauen - un dat muss wi woll henkriegen mit ’n poor Helpers; dann kummt dat up rund... (zeigt seinen Söhnen den Block)

 

Manni:       (erschrocken) Wow... Vader, hest Du Di dat ok good overleggt ?

 

Jörg:          Oh Mann, dat is ja ’n Vermögen.

 

 

Manni:       (überlegt kurz) Wi hebbt dann aver ok ja mehr Melk offtogeeven, wiel wi dann mehr Quoten hebben. Dat hangt doch al innanner. Stimmt, Vader ?

 

Wilfried:    Richtig, Manni. Dorum geiht dat nämlich. Ik tred bold torügg un mit mien Hülp dürt ji dann nich mehr reeken. Aver wenn wi dat würkelk dörtrecken, dann krieg wi ’n Toschuß van d´ Staat. Un de dürt wi nich verschenken.

 

Manni:       Moment mol. So’ n Toschuß…

 

Jörg:          ...kriggt man blots, wenn een Jungbuur de Hof overnohmen hett van sein Ollern. (ironisch:) Stimmt dat, Vader ?

 

Wilfried:    (seufzt auf) Nu is dat rut.

 

Manni.       Ochso; ja. Nu verstah ik.

 

Wilfried:    Wat segg ji dorto, Jungs ?

 

Manni:       Wenn ik de Hof krieg, dann overnehm ik ok de Schulden van de neije Stall, Vader.

 

Jörg:          Moment mol. Dat do ik ok.

 

Manni.       Well kümmert sück dann al siet Johren am meesten um uns Kohjen ? Un well handelt denn woll de hochste Priesen för uns Bullen, wenn de verköfft worden ? Ik, grood Broder !

 

Jörg.          Un well hett de Meisterbreef in d´ Taske un is al völ langer up disse Welt ? Ik, lütte Broder.

 

 

Manni:       Du hest over Maschinen schreeven in Dien Meister-Arbeit; ik schriev over Kohmelk un allns wat dormit to dohn hett. Un mien Meister maak ik anner Maant.

 

Jörg:          Du kannst doch vööl beeter in Bergmann’ s Hof inheiraden. Quoten-Rita hett dat Upgebot

seeker al bestellt.
 

Wilfried:    Jungs – ji worden jo in 100 Johr nich eenig. Nie nich. Un dorum hebbt jo Moder un ik uns dor wat overleggt. Un dat sall geböhrt wesen bit End van ´t Johr.

 

Jörg:          Vader, Du kannst uns doch nich dat Mest an d´ Kehl setten.

 

Manni:       Wat is denn End van ’t Johr ?

 

Wilfried:    Bit dorhen laat wi jo Tied, endgültig to entscheeden – well hier de Hof maakt un well freewillig verzichten will. De neije Stall ward baut. Dat Geld dorför stell ik erstmol to

Verfügung. Man för d´ Staat mutt wi de Hof an een van jo overgeeven, von bevör de Bau losgeiht. Tomindest up de Andrag mutt een van jo Namen stahn. Dat mutt fix gahn. Dat heet, am besten futt mörgen. Bit so ´n Andrag bearbeit is, vergahnt ok nochmol ’n poor Weeken.

 

Manni:       (und Jörg sind sprachlos)

 

Wilfried:    Nu kiekt nich so. Dat is de eenzige Mögelkeit för uns.

 

 

Jörg.          Un wat för ’n Name sall up de Andrag stahn ? Ik bün jo ollste Jung.

 

Manni:       Wat hett dat dor denn mit to dohn ? Moder seggt alltied: Ik bün Lütjeste un Leevste.

 

Jörg:          Oh nee – mi ward schlecht.

 

3. Szene

 

Martha:      (kommt von rechts, stellt sich hinter Wilfried)

 

Manni:       Ik kapeer aver nich, wo wi uns bit End van ’t Johr eenig worden söllnt.

 

Martha:      Dorover hebben jo Vader un ik ok al nadocht.

 

Wilfried:    Wenn nich een van jo freewillig up de Hof verzicht, kriggt de hum, de ’n fast Bruut bit dorhen hett.

 

Jörg:          Vader, dat sünd ja Methoden as vör 50 Johr. In schlecht Buurentheater-Stücken ut 50er Johren, dor leep dat ok meestens so.

 

Martha:      Dat weet ik ok. Dat is ok würkelk kien licht Entscheedung för uns. Man so is dat am Besten.

 

Wilfried:    Tja, un de Naam up de Andrag mutt wi woll utlosen. (holt unter dem Block schon zwei vorbereitete kleine Zettel hervor)

 

Jörg:          Losen um uns Hof. Sowiet sünd wi komen. Worum hebb ji ok tolaten, dat Manni ok Buur ward. He harr doch ok Schandarm off Doktor

 

worden kunnt. Ik bün doch immerhen jo Erstgeborene !

 

Martha:      Ja, dat weet wi woll. Man nu is dat to laat. Un de Naam up de Andrag is ja blots provisorisch. Dat könnt wi amenne noch wedder annern; je na dem, wat sück hier bit End van ´t Johr deiht.

 

Wilfried:    (nimmt in jede Hand einen Zettel, macht Fäuste, hält sie beiden hin) Up een steiht „ja“ un up een steiht “nee“. Manni – links off rechts ?

 

Jörg:          Worum ward he nu denn toerst fragt ?

 

Manni:       Ik laat Di gern de Vörtritt. – Man ik harr links nohmen.

 

Jörg:          Ik wull aver ok links.

 

Manni:       (findet die ganze Spielerei amüsant) Na un ? Dann nehm ik eben rechts.

 

Jörg:          Ja ?

 

Wilfried:    Na, wat nu ? Links off rechts, Jörg ?

 

Jörg:          Links natürlich.

 

Wilfried:    (öffnet die Fäuste, dann den Zettel in der linken Hand) Tja, hier steiht leider “Nee“, Jörg. Deiht mi leed.

 

Jörg:          (steht wütend auf) Dat is all offmaakt Wark; ik ruuk dat. Wies mi doch mol de anner Zedel.

 

Wilfried:    (tut dies)

 

Jörg:          (öffnet diesen selbst, etwas enttäuscht aber immer noch wütend)

 

Martha:      Offmaakt Wark. Wat denkst Du eenlik van uns?

 

Jörg:          Maakt doch mit de Hoff, wat ji willen. (wütend ab nach hinten, nachdem er

den Zettel zerknüllt auf den Boden geworfen hat)

 

4. Szene

 

Martha:      (betrübt) Dat hebb ik mi docht, dat dat so enden muss. – Wenn he uns nu verlett ? (fängt an zu weinen, greift sich schnell ein Taschentuch) Ik seh mi al in’ t Fernsehen bi „Vermisst“ off „Bitte melde Dich“.

 

Wilfried:    (steht auf, tröstet sie) Martha, hör up. De geiht nich. Un bestimmt nich, solang wi de twee jung Deern hier noch as Gasten hebbt.

 

Manni:       (voller Mitleid) Vader – Moder, schrievt man driest Jörg’s Naam up de Andrag, wenn hum dat sovöl bedütt. Wi willen hum wegen sowat doch nich verleesen...

 

Wilfried:    Nee, kummt nich in Frag. Wi hebbt lost, un nu is dat entschett.

 

Manni:       (steht auf) Ik kiek mol, wor he bleeven is. (seufzend ab nach hinten)

 

 

5. Szene

 

Martha:      (ein bißchen verzweifelt) Man sull de heel Burkeree unner ’n Hammer brengen un as anner Menschen leeven. To ’n verrückt worden is dat männigmol.

 

Wilfried:    (nimmt sie in den Arm) Nu vertwiefel man nich – sall woll allns good worden hier.

 

Martha:      Un wenn nich ?

 

Wilfried:    Sallst man sehn; so drög uns Manni ok alltied deiht; amenne fangt he an to overleegen un snappt sück doch Otto Bergmann’ s Rita.

 

Martha:      Oh, dat was doch to moij. (beide Arm in Arm abgehend nach rechts)

 

(kurze Pause)

 

6. Szene

 

Heidi:        (kommt gefolgt von Nicole von hinten herein) Un Du büst ok seeker, dat he dat was?

 

Nicole:       Ja seeker. Ik hebb doch ok dat Bild van Moder. (holt ein Foto aus einer Tasche hervor) Dat is woll al over teihn Johr old; man kennen kann man hum dorup good. Kiek doch sülmst.

 

Heidi:        Hhmm... Un wat wullt Du nu maken ?

 

 

 

 

Nicole:       Am Besten, wi fohren wedder na Huus un ik vergeet dat eenfach. Hach, ik bün noch heel dörnanner.

 

Heidi:        Dat mark ik woll. Dat was ok för mi ’n Schock, wenn ik dat erst mol in mien Leeven mien Vader sehn de. – Du musst aver doch wat maken. Wi sünd doch extra hier her fohren, dormit Du hum endlich kennen lerst.

 

Nicole:       Ja, wenn man dorvan snackt, is dat heel eenfach. Man nu, wor dat sowiet is... Ik kann dat nich. Un Du hest doch ok sien Fro sehn. Wat sull de dor woll to seggen? Kumm, wi packen uns Klamotten un suusen wedder off.

 

Heidi:        Wi hebbt aver doch för twee Weeken betahlt hier. Dat geeven de uns doch nich torüch.

 

Nicole:       Dat Ehepoor Jansen seeker nich. (etwas verliebt) Man wenn ik mit Jörg prot... viellicht lett sück dor wat maken.

 

Heidi:        Löppt dor ernsthaft wat tüschen Jörg un Di ? Dat Du alltied elkeen Jung de Kopp verdreihen mußt.

 

Nicole:       Dat is ja gor nich wohr. Ik hebb even gern Spaß – is doch nix dorbi. Man ik glöv, mit Jörg is dat wat anners. Ik hebb so ’n arig Geföhl in d´ Liev.

 

Heidi:        Oh Mann – vergeet hum blots gau. Dat gifft ja doch kien Tokunft för jo. (will mit Nicole schon nach links, als...)

 

 

7. Szene

 

Manni:       (... von hinten zurück kommt; spricht beim Eintreten:) Ik kann Jörg nargends finden. – Oh... Hallo.

 

Heidi:        Hallo Manni. Na, büst al klor mit Dünger - streien ?

 

Manni:       (ein weinig verlegen) Ja, dat harr ik tegen Middag al drup. – Hebb ji an ’t Water west ?

 

Heidi:        Ja. Un herum fohren sünd wi. Is wirs ’n bannig moije Gegend hier.

 

Manni:       Viellicht hebb ji ja mo Lüst `n Dag up ’n Insel to verbrengen. Dürt man ’n knappen Stünn mit Fähr. Un ji sünd ja noch `n Week dor.

 

Heidi:        Tja, de ik heel gern, Manni. Dat is man blots…(sieht Nicole erwartunsvoll an)

 

Nicole:       Dat geiht leider nich. Wi fohren nämlich vandag noch wedder off.

 

Manni:       (wundert sich) Wat ? Gefallt jo dat denn nich mehr bi uns ? Is dat Eeten nich
good ? Hett jo irgendwell nich good behandelt? Sünd de Bedden to hart ?

 

Nicole:       (druckst herum) Nee..., dat is dat nich. Dat handelt sück um... – Och, Heidi, verklor Du hum dat. Ik pack al mol uns Taschen. (ab nach links)

 

 

 

8. Szene

 

Heidi:        Weest Du Manni; wi sünd nich eenfach grundlos hier um Urlaub up ’n Buurenhoff
to maken.

 

Manni:       Nee ?

 

Heidi:        Dat is wegen Nicole. Hör Moder hett sück in jung Johren mit ’n Kerl inlaten, de hör eenfach sittenlaten hett. Un Nicole is somit ohne Vader upwursen. – As se oller was, hett se hör Moder immer wedder bidd, se wull doch hör Vader mol kennenleren. Man se hett dat nie nich rutkregen.

 

Manni:       Dat is ja bedrövt.

 

Heidi:        Dat segg man.

 

Manni:       Ja, aver wat hett dat mit uns to dohn ?

 

Heidi:        Vör ’n half Johr is Nicole’ s Moder stürven bi ’n Unfall. Un dör ’n Breef van een Anwalt hett se hör Dochter nu endlich de Naam van de Keerl verraden.

 

Manni:       Nu segg blots noch, dat de hier bi uns in ’t Dörp to finden is ?

 

Heidi:        So is ’t. Se hett endlich hör Vader funnen. He was buten an ’t Arbeiten un se hett hum teihn Minüten tokeeken van d´ Straat. Un nu will se so gau as mögelk wedder weg van hier. Se weet eenfach nich, wat se maken sall.

 

 

 

 

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
© Die ganze Welt ist eine Bühne