Lange danach gesucht - auf Ibiza 2012 endlich gefunden
Musiker gesucht

 

 

"Wenn Fro Mozart mit Herrn Wagner..."

(niederdeutsche Fassung)

 

Komödie in 3 Akten

von

Bettina Zippel, Sonja Knutzen, Heiko Allerheiligen und Helmut Schmidt

Ein Facebook-Gemeinschafts-Projekt*

 


Inhalt:

Die verwitwete Geertje Folkers ist stolze Besitzerin eines schmucken Eigenheims. Sie hat darin 45 Jahre mit ihrem Mann gelebt, welcher vor einigen Jahren verstarb. Aufgrund ihres hohen Alters und auch, damit nach ihrem Tod alles geregelt ist, überschreibt sie das Haus an ihre Tochter Elfriede und Ihren Schwiegersohn Heinrich; behält aber Wohnrecht auf Lebenszeit. Als Elfriede und Heinrich für 3 Wochen Urlaub machen, bringen sie Geertje für diesen Zeitraum in ein Altenheim zur Kurzzeitpflege. Sie reden Geertje ein, dass sie alleine nicht mehr zurecht kommt und nur dann beruhigt wegfahren können, wenn sie gut untergebracht ist. Geertje willigt schließlich ein. Als die rüstige Dame jedoch aus der Seniorenresidenz nach Hause zurückkehrt, erlebt sie eine böse Überraschung. Sie trifft in ihrem Haus auf Günter Koopmann, der inzwischen Eigentümer des Hauses ist. Geertje stellt mit Erschrecken fest, dass ihre Tochter das Haus verkauft hat. Insgeheim hat Elfriede schon mit der Heimleitung einen "festen" Platz für ihre Mutter reserviert. Noch betrübt von dem Schock, was ihre Kinder ihr angetan haben, muss sie nun kämpfen. Zum einen, um sich gegen ihre Kinder zu wehren, zum anderen, um Günter Koopmann wieder los zu werden.  Für ein paar Tage lässt sie Günter dann bei sich wohnen. Doch das ist komplizierter als beide dachten. Mehr und mehr entwickelt sich zwischen den beiden eine Art Hass-Liebe. Aber Günter ist es letztenendes, der gemeinsam mit Geertjes Enkeln Matilda und Benni einen Plan entwickelt, wie sie ihren Kindern die Boshaftigkeit heimzahlen kann. Und dann ist da noch Klara - Geertjes beste Freundin - die ein Auge auf Günter geworfen hat. Aber das passt Geertje dann auch wieder nicht so ganz...

                          

 

 

Spieler: 4 Frauen/ 4 Männer - 1 Bühnenbild - Wohnzimmer

Geertje Folkers - ca. 75 Jahre
Günter Koopmann - neuer Haus-Eigentümer - ca. 65 - 75 Jahre
Elfriede Maier - Geertjes Tochter - (ca. 50 Jahre)
Heinrich Maier (genannt Heini) - Geertjes Schwiegersohn - (ca. 50 Jahre)
Benjamin Maier (Benni) - beider Sohn (ca. 25 Jahre)
Matilda Maier - beider Tochter (ca. 20 Jahre)
Klara Oppermann - Freundin von Elfriede (ca. 60 Jahre)
Wilhelm Gröhlich - Freund von Günter (ca. 60 -75 Jahre)
 

 

 

 

Bühnenbild:

Das Zimmer ist zwar komplett eingerichtet mit Tisch, Sofa, Couch oder Sesseln, Schrank u.a., dennoch stehen im 1. Akt noch ca. 4-5 Umzugskartons im Raum, auch Bilder an den Wänden fehlen noch.
Das Zimmer hat 3 Türen. Eine nach hinten zum Flur, dahinter rechts oder links die Eingangstür, welche nach draußen führt, eine zweite im Bb. rechts führt zur Küche und zum Schlafzimmer, eine dritte links zum Gästezimmer und zum Bad. Hinten rechts oder links neben der Tür ein großes Fenster. Nur oberhalb Gardinen, so dass man vom Zuschauerraum sehen kann, wenn jemand "draußen" davor steht, bzw. vorbei geht. Das Fenster lässt sich öffnen. Irgendwo ein schnurloses Telefon.

Spielzeit: Gegenwart im Spätsommer

 

Spielort: Größeres Dorf oder Kleinstadt

 

Spieldauer: ohne Pausen ca. 120 Minuten

 

 

 

ERSTER AKT

(Wenn der Vorhang sich öffnet, ist Günter damit beschäftigt, Bücher aus einem Umzugskarton herauszunehmen und diese in ein Regal zu stellen. Es ist Vormittag an einem Wochentag)

1. Szene
(es klingelt an der Haustür)

Günter: (in Alltagskleidung - kariertes Hemd, Cordhose, Puschen - geht etwas genervt nach hinten, dann öffnet er dort im Flur die Eingangstür) Ja bitte? - Och Se sünd dat! Komen Se doch rin. (kommt zurück in den Raum)

Elfriede: (folgt ihm sodann, freundlich) Nich verfehren, Herr Koopmann - ik bün dat blots. (sie hat einen Schlüssel in der Hand)

Günter: Se möten dat Dörnanner hier entschüldigen; ik bün keen 20 mehr, daar dürt dat Intrecken even sien Tied. Butendem hebb ik keen Versiet verwacht.

Elfriede: Aver Herr Koopmann. Se möten mi doch nix verkloren. Ik will Se ok gor nich opholen. Daar gifft dat aver noch 2 Saken, de wi to ´n Afsluss kloren möten. (legt den Schlüssel auf den Tisch) Hier is noch een Slötel; de harr mien Mudder jichenswenher maal namaken laten.

Günter: Oh, veelen Dank. - Wo geiht ehr dat denn overhopt - Ehr Mudder? Hett se sik al een beten inlevt in dat Pleegheim?

Elfriede: Seker doch. In düsse wunnerbor Seniorenresidenz is se bestens ophoven.

Günter: Na ja, ik frag dorüm, wiel... immerhen hebbt Se seggt, dat Ehr Mudder hier in düt Huus over 40 Johr lang levt hett. Dat mutt för se nich eenfach sien, wenn se nu weet, dat dat verköfft warrn is un een ehr heelmaal frömd Minsk in de veer Wanden wohnt, wat se domals tosamen mit ehr Mann baut hett.

Elfriede: Maken Se sik man blots keen Gedanken. Bi mien Mudder is de Altersdemenz al düchtig vöran treden. Se weet doch gor nich, dat se in een Pleegheim is.

Günter: Och, dat is ja gräsig...

Elfriede: Se harr een lang, goot utfüllt Leven.

 

Günter: Ja? Hebbt Se nich seggt, Ehr Mudder weer erst 75?
 

-4-


Elfriede: Äh... ja... wat ik eenlik to ´n End noch mit Se kloren much:

Günter: Ja?

Elfriede: Nu, Se hebbt ja de meesten Möbel vun mien Mudder overnohmen. Un wi weern uns ja nich so heel over de Pries eenig.

Günter: Fro Maier, dat sünd würklich oll Möbel. Un Antiquitäten sünd ok nich daarunner. Daar find ik 5000 Euro al bannig hoch ansett.

Elfriede: Ja, Se hebbt dat vörgüstern ja al seggt. Mien Heinrich un ik hebbt nochmaal daarover nadocht un muchen Ehr tomoodkomen. Wi sünd ja immerhen keen Unminsken. Segg wi 4500?

Günter: 3500.

Elfriede: 4000.

Günter: Na goot. Inverstahn. Ik denk dorbi an Ehr Mudder - immerhen weern dat ja Se ehr Möbel.

Elfriede: Ja ja. Äh - bor harrn Se dat nich viellicht just daar?

Günter: Ik ward Ehr dat Geld overwiesen. Ehr Kontoverbindung hebb ik ja. De Bedrag för dat Huus schull doch al verbucht sien, oder?

Elfriede: Ja, de 180.000 hebbt wi kreegen. (reicht ihm die Hand) Dann hop ik, dat Se sik hier wohl föhlen un noch een lang Leven in Gesundheit föhren dröven.

Günter: Danke - dat is fründlik. Se un Ehrn Mann ok allns Goode - un bitte - gröten Se Ehr Mudder vun mi - ok wenn ik se nich kenn.

Elfriede: Ja, ward ik maken. Aver se schall woll blots Bahnhof verstahn. Op Weddersehn, Herr Koopmann. (abgehend nach hinten)

Günter: Tschüß, Fro Maier. (kurze Pause, dann macht er sich dann wieder an die Arbeit)

2. Szene

Günter: (packt gerade ein Bild für die kahlen Wände aus, hält es an eine Wand, sucht dann in den Kartons nach Werkzeug, findet nichts, da klingelt es abermals an der Tür. Günter schlurft erneut wütend zur Haustür) Ik wull een ruhig Huus. Een moij, groot RUHIG Huus! (er öffnet, dort steht Wilhelm Gröhlich. Er hat eine Flasche Sekt dabei, kommt sodann herein)

-5-

Wilhelm: Moin oll Huus - äh - in ´n dübbelten Sinn. Hähähä... Hest du di al een beten inlevt?

Günter: Wilhelm, DU büst dat. Na ja, oll Mann is ja keen D-Zug. Du kummst just to d´ recht Tied.

Wilhelm: (grinst) Wenn Du "recht Tied" seggst, meenst Du woll Paus. (Wilhelm schwenkt die Sektflasche)

Günter: Man spürt doch jümmers wedder de Handwarker in di, leev Wilhelm. Ik hebb aver just heel anner Sörgen. Kannst du di viellicht besinnen, in wat för ´n Karton wi dat Warktüch packt hebben? (schaut auf die vielen Umzugskartons)

Wilhelm: Leider nich Günter, aver de Sektglasen, de mutten in düsse Karton sien. De mit dat rood X - hebb ik doch sülmst dorup schreeven. Dat is de Karton mit de wichtig Saken. (stellt die Sektflasche auf den Tisch und geht zu dem Karton, auf dem ein rotes Kreuz gemalt ist, sucht)

Günter: (ein wenig melancholisch und mehr zu sich selbst) Wenn ik ehrlich bün, deiht mi de oll Dame leed.

Wilhelm: Wat is los? - Vun well snackst du? (hat die Gläser gefunden, öffnet die Flasche)

Günter: Na, vun dat Frominske, de vör mi dit Huus hört hett. (er probiert nach und nach die Sitzmöbel aus)

Wilhelm: Aver du kennst de doch gor nich.

Günter: Dat is dat ja just. Nix weet man vun düsse Fro. De Verkoop vun dit Huus hebbt ehr Kinner ja regelt.

Wilhelm: Günter, du brükst nu erstmaal een Glas Sekt. Du worst mi to sentimental.(hat mittlerweile die Flasche geöffnet und schenkt 2 Gläser voll)

Günter: Wor se woll hier in d´ Wohnkamer jümmers seeten hett? Se harr doch seker een Lieblingsplatz.


Wilhelm: Mi ward bold bang vör di. Nu frei di doch over dien neij Tohuus un maak di keen Gedanken over Saken, de nich mehr to annern sünd. Off kriggst du tomol koll Föten?

 

Günter: Du hest ja recht. Wat kann ik ok dorför, dat Fro Folkers in een Pleegheim muss? Ik denk blots, viellicht ward ik ok maal Alzheimer kriegen un komm alleen nich mehr trecht. Is doch schrecklich, nich wohr?!
 

 

-6-

 

Wilhelm: Ja, dat is dat woll - is to ´n Volkskrankheit warrn. Aver nu stöt erstmaal mit mi an un hör op to mimereeren. Prost, mien leev oll Fründ. Op dien neij Leven as stolt Huusbesitter.

Günter: Prost. Aver wenn de Buddel leddig is, dann söök wi dat Warktüch. (lacht)

Wilhelm: Natürlik Günter. (lacht auch)

3. Szene
Matilda: (hört man sodann schon vor der Tür erfreut reden, bzw. schon fast rufen) Oma, Oma, ik will Di wat Neijs vertellen… (schließt die Tür auf und kommt freudig herein. Eine junge flotte Frau in lässiger Kleidung und mit großer Handtasche über der Schulter) Güstern Avend inne "Zappelbud" hebb ik een kennenlee...


(Günter und Wilhelm schauen erstaunt, weichen zunächst auch einen Schritt zurück)


Matilda:(sehr erschrocken, bleibt zunächst "steif" an der Tür stehen) Oh mien Gott. Well sünd Se un wat... wat hebbt Se mit mien Oma maakt ? (zunächst unsicher, aber dann direkt) Snacken Se, off schall ik glieks de Schandarms ropen? (kramt in ihrer Handtasche) Verdammt, wor is denn al wedder dat Handy?

 

Günter: Wilhelm, daar... daar is een jung Fro eenfach so in mien Wohnung rinkomen.

 

Wilhelm: Dann süchst Du dat also ok? Un ik doch al, ik weer verrückt.

 

Matilda: Wesen Se still. Un... un dont Se mi bitte nix. Am besten is dat, Se stellen sik un geven allns to. (ärgerlich) Verdammt, wor is denn dat blöd Mobildeel? (kramt weiter in der Tasche, lässt aber auch die Männer nicht aus den Augen)


Günter: Nu maal jümmers langsam mit de jung Peer. Wenn hier jichenswell Fragen stellt, dann bün ik dat ja woll. Se pultern hier eenfach in mien Huus rin un wüllt mi de Polizei op de Hals stüren? Um wat geiht dat hier eenlik? Un well sünd Se? Un wieso hebbt Se een Slödel un sluten eenfach de Döör open?


Matilda: Ehr Huus ? Düt Huus hört Geertje Folkers, mien Grootmudder. Un dat nu al over 40 Johr. Hach endlich - daar is dat. Also, (hat das Handy gefunden, hält es in der Hand) Un nu to ´n lesden Maal: Wor is se?


Wilhelm: Mensch Günter, dat is hier ja just as in ´t Fernsehn.


Günter: Wilhelm bitte! Dat is nich witzig. (dann zu Matilda) So, nu setten Se sik erstmaal hen un dann snacken wi. Ik will versöken, Ehr allns in Ruh to verkloren. - Hebbt wi noch een Glas för de jung Fro?

 

-7-

 

Wilhelm: (will schon in den Kartons nach einem 3. Glas suchen)


Matilda: (bleibt zunächst noch stehen, hält ihre Tasche fest an ihre Brust gedrückt) Se glöven doch nich in ernst, dat ik hier wat drink. Well weet, of daar nich K-O-Drüppen, of anner Drogen in sünd. "Maak mi willig - ik will Di", of sowat.


Wilhelm: (grinsend) Mensch Günter, dat harr ik Di gor nich totrod. Sowat hest Du in ´t Huus?! Kannst Du mi dorvun ok maal wat afgeven?


Günter: (verärgert) Nu hör aver maal op. Du süchst doch, dat düsse Deern heel dörnanner is.

 

Wilhelm: Ja, so as wi.

 

Günter: Dat ward Tied, dat wi se opkloren - un se hett uns ok seker wat to seggen.
 

Matilda: Daar bün ik utnahmswies de glieke Meenung. Ik hör.


Günter: Also, ik faat mi kört. Mien Naam is Günter Koopmann un ik bün de neij Eegendomer vun dit Huus. Fro Folkers levt siet een poor Weeken in een Pleegheim, wiel se woll Alzheimer hett.  


Matilda: (ungläubig) Aha.


Wilhelm: Un ik bün Wilhelm Gröhlich, Günters best Kumpel, un ik bün ok Umzugs - un Intreck-Spezialist. Un mit well hebb wi hier dat Vergnögen? Of seggen Se nix ohn Ehr Anwalt? (zwinkert)


Matilda: (zuerst noch unsicher, seufzt dann, beruhigt sich) Na goot. Ik bün Matilda Maier. Geertje Folkers is mien Oma. Ik studeer in München un kann se dorüm blots all poor Weeken besöken. Ik weer nu annerthalf Maant nich hier. Aver wat Se daar seggen, is totol blödsinnig. Mien Oma is woll männichmaal een beten vergeetsk, aver vun Alzheimer kann keen Red sien - un freewillig de se ehr eegen Huus ok nie nich opgeven.
 

Günter: (holt den Vertrag aus der Schublade) Tja, wat schall ik dorto seggen?


Wilhelm: Oh, nu ward dat spannend.


Günter: (zeigt den Vertrag) Dat hier is de Koopvertrag vun dit Objekt. Hier steiht dat swart op witt.

 
Matilda: (lesend) …die oben aufgeführte Wohnung, sowie das darin befindliche Mobiliar, an Herrn Günter Koopmann... (murmelt die weiteren Sätze) Unterzeichnet: Elfriede Maier.

 

-8-


Günter: Na, wat seggen Se nu ?
 

Matilda: Mit mien Mudder hebbt Se een Vertrag sloten?! Un dat hett allns sien Richtigkeit? - Ik brük nu doch ´n Sekt. (greift Wilhelm sein Glas aus der Hand, nimmt sich die Sektflasche, schenkt sich selbst etwas ein und trinkt, lässt sich danach in einen Sessel fallen)

 

Wilhelm: (betrachtet sie, lächelnd dann zu Günter) Mi gefallt uns Besöök, Günter. Di ok?

 

Günter: DU büst ok blots Gast hier!

 

Matilda: (dann zu Günter barsch) SE aver ok! (ruhiger) Entschüldigung. Dat is mi blots so rutrutscht. Ik bün so dörnanner. Se hebbt mien Oma sülmst gor nich kennenlert?

 

Günter: Nee. Aver ik speel mit de Gedanke, se bold maal to besöken in ´t Heim. De Verhandlungen un de Vertrag hebb ik mit Elfriede un Heinrich Maier sloten. Ik gah langsam dorvan ut, dat dat Ehr...

 

Matilda: Ja, dat sünd mien Ollern. Mien Naam is Matilda. (nachdenklich)

 

Wilhelm: Äh... tja, könnt wi denn noch jichenswat för Se dohn? Ik meen, dat is ja nu maal as dat is, Fräulein Matilda.

 

Matilda: (steht wieder auf, stellt das Glas ab) Danke. Ik mutt nu erst na mien Ollern. Denn ik hebb een Hopen Fragen. (geht zur Tür) Un dorna gah ik na mien Oma; wor ok jümmers de sik nu opholen mag. Danke för de Sekt.

 

Günter: Aver gern. Leven Se wohl un allns Good för Se.

 

Matilda: (an der Tür) Oh, dat hört sik an as een Afscheed för jümmers. Aver daar mutt ik Se leider enttäuschen. Ik denk, wi sehnt uns bold wedder. HEEL bold. Daar bün ik seker. (öffnet die Tür nach draußen, dort steht...)

 

4. Szene

Benni: (...vor der Tür. Benni und Matilda beide erschrocken) Süsterhart.

 

Matilda: Benni - Gott, hest Du mi verfehrt. Aver dat is goot, dat Du hier büst. Pass op - hier geiht just wat vör, dat kann man gor nich glöven. (geht mit ab vor die Tür in den Flur, Tür zu)

 

5. Szene

Wilhelm: Mensch Günter, dat nöhm ik maal een Optreden. Ik will ja keen Prophet sien,

aver ik glöv meest, dat Fräulein ward in ´t Huus Maier glieks een düchtigen Familienskandal anzedeln. Un well weer DAT nu wedder vör de Döör? Wat hett düsse Bengel to ehr seggt? Süsterhart?

-9-

 

Günter: Hebb ik ok so verstahn. Aver wat maken de daar nu in d´ Floor? Warüm gahnt de nich? - Pass op Wilhelm, ik blick daar nich mehr dör, wat hier eenlik los is un wat de all vun mi wüllt. (greift in seine Tasche) Hier sünd 50 Euro. Du fohrst nu na „Iesen-Karl“ un besörgst een neij Zylinderslött. Un dann baust Du de am besten ok glieks in. Well weet, well noch allns een Slödel hett un düt Huus sien Eegen nömt. Ik hebb daar keen Lüst mehr op.

 

Wilhelm: Ey, ey Sir. Bün al weg! Un wenn düsse beid Teenies nochmaal wat vun Di wüllt, smiet se eenfach rut. Off töv beter, bit ik trüch bün. (öffnet die Tür zum Flur; dort stehen Matilda und Benni in einer lautstarken Unterhaltung) Ja, kann ik bitte maal vörbi?! (Tür zu)

 

Günter: (geht zur Tür, horcht, Matilda und Benni sind gut zu hören, dann laut:) Ja, is hier bold maal Ruh vör de Döör un gahnt Se nu endlich?! (im Flur wird es stiller. Günter nimmt sich dann etwas genervt einen Karton und liest die Aufschrift) „Küchenkram“. Nee, daar kann keen Hamer in sien. (liest die Aufschrift des nächsten Karton) „Belangloses Zeug“. (grinst verschmitzt, öffnet den Karton, zieht unter ein paar alten Zeitungen Erotikmagazine hervor und blättert darin. Achten Sie darauf, dass die Titelseiten im Zuschauerraum zu erkennen sind) Hohoho...

 

( Es klingelt und klopft)

 

Günter:  (packt das Heft wieder eilig und stellt den Karton „Küchenkram“ wieder darauf)

 

(Es klingelt und klopft erneut)

 

Günter: (dann ruhiger) Och, ik wull de Döör ja nich mehr open maken. (holt dann süffisant lächelnd das Erotik-Magazin erneut hervor, setzt sich in einen Sessel, blättert genüsslich darin; es klingelt und klopft erneut, Günter geht dann sehr verärgert zur Tür, öffnet) Leev Tied, wat wüllt de Minsken al vun mi? Laat mi doch tofree.

 

Matilda: (in der Außentür hinten zu Benni) Du weest Bescheed, Benni. Ik fohr nu na Oma un verklor ehr allns. (ab)

 

6. Szene

Benni: (betritt aufgeregt ohne Aufforderung den Raum, schließt die Tür)

 

Günter: Hey, Moment maal. Se könnt doch nich eenfach...

 

Benni: Sporen Se sik Ehr Spröken. Mi is just nich na Humor tomod.

 

Günter: Mi ok nich. Allerdings hebb ik lert, dat man tövt, bit man rinbeeden ward, un sik ok tominst vörstellt, wenn man mit de Döör in ´t Huus fallt. Off verwacht ik toveel, wiel Se blots Singen un Klappen in de School haren ? (barsch) Well sünd Se un wat wüllt Se?

 

-10-

 

Benni: Is al goot, ik hebb Se verstahn: Ik bün Benjamin Maier, Jurastudent ! De Enkelsöhn vun Fro Folkers. Mien Süster Matilda kennen Se ja al.

 

Günter: (ironisch) Un Se sünd seker nich hier, um to ´t Intrecken to graduleeren?

 

Benni: Natürlik nich. (versucht angestrengt amtsdeutsch zu reden) Mien Süster hett mi just in ´n Floor daarover informeert, dat Se woll in de Besitt vun düsse Immobilie langt sünd, de aver jümmers noch uns Grootmudder Fro Geertje Folkers hört un de düsse ok nich wegen een angeblich Krankheit veräußern much. Seker liggt dat ok in Ehr Interesse, dör besünnen Handeln een Konflikt to vermieden, de dordör entstahn kunn.

 

Günter: (versteht nicht so recht) Leeve Tied. Wo weer dat? Konflikt? Ik hebb keen Konflikt. Wor schall ik mi DAT denn woll weg holt hebben? Erst lesd Week weer ik bi de Krebsvörsörg un daar weer allns best op Steh.

 

Benni: Bitte?

 

Günter: Un wenn Se vun dit Huus snacken - ik hebb een ördentliken Koopvertrag un dat Geld dorför is ok al overweesen. Sülmst wenn ik wull, ik kann nu gor nich mehr trüch. Mien oll Hüürkamer is künnigt, heel to swiegen vun de Arbeid, de ik hier al rinstoppt hebb. Un dat gifft ok nich de lüttste Grund för dit Theater, dat Se un Ehr Süster hier veranstalten.  

 

Benni: (weiter amtsdeutsch) De för Se unpässlich Umstand bitt wi to entschüldigen un warrn Se selbstverständlich för de Kosten, de anfullen sünd, entschädigen. Bovendem beden wi Ehr een Tied vun 14 Dagen an, um sik een neij Unnerkunft to söken.

 

Günter: Jung, nu is aver bold maal Schluss mit dat Geschwafel. Ik bün hier un ik bliev hier. So, un nu mutt ik mi um anner Dinge kümmern. (zeigt zur Tür) Daar is de Döör. Un nehmen Se ditmaal bitte de BUTENDÖÖR! Moijen Dag noch, junger Mann!

 

Benni: (öffnet die Tür) Leider weer mien Besöök hier woll nich vun Erfolg krönt. Ik harr op een anner Ergebnis hopt. Op Weddersehn Herr Koopmann - un dat nich blots as Spreekwoord. (ab)

 

7. Szene

Günter:  Mann oh Mann, Jurastudent! (schüttelt den Kopf) Nu langt dat hier aver langsam. (geht wütend zum Telefon, hebt den Hörer ab, will wählen, aber dann fällt ihm ein, dass er die Nummer nicht kennt, legt wieder auf, fängt an, überall nach einem Telefonbuch zu suchen) Telefonbook - Telefonbook... hhmmm... harr ik ok, weet ik heel genau. (sucht noch ein bisschen, findet aber nichts, geht dann erneut zum Telefon, tippt eine Nummer ein, wartet) Ja Hallo?! Ich hätte gerne eine Nummer in Poppenbüttel*. Der Name ist Maier. Entweder Heinrich oder Elfriede. Und Maier nicht wie das Hühnerprodukt, und auch nicht wie ay ay Kapitän, sondern mit "Anton" und "Isodor". Nein NICHT Anton und Isidor Maier, das war

-11-

 

nur ein Beispiel für das Ei. - Ja Mann. (wartet kurz) Ja richtig. Sie verbinden?! Ja wunderbar. Danke. (geht zum Tisch, schenkt sich mit dem Telefon am Ohr Sekt in ein Glas, trinkt, dann:) Fro Maier? Elfriede Maier? Ja, hier is Günter Koopmann. Dat is prima, dat Se al wedder tohuus sünd. Fro Maier, ik much nich unfründelk sien, aver ik krieg hier all man weg Versiet vun Minsken, de ik gor nich kenn un de mi hier angriepen. Ja, wiel woll nüms daarover informeert is, dat Ehr Mudder nich mehr hier wohnt. Viellicht sünd Se so good, un kloren all op, dormit hier bold Ruh herrscht, ja?! (wartet kurz) Ik schall mi nich so anstellen? Kann ja maal passeeren? Is aver allns op Steh? Hhmm... Moijen Dag noch? Ja, dat wünsch ik Ehr... Hallo? - Hallo? - Opleggt. (drückt eine Taste zum Beenden, trinkt den Rest aus dem Glas, holt dann tief Luft, streckt sich) Na dann hop wi maal, dat nu ok würklich allns in Ordnung is, Fro Maier. Un wieder geiht ´t. (geht in einer Ecke des Zimmers zu einem Karton, holt ein paar Bücher heraus, dann hört man vor der Tür leicht polternde Geräusche, danach, dass jemand die Tür aufschließt. Günter hört das, hält inne, eher ängstlich als erschrocken, schaut zur Tür) *(Ort evtl. ändern)

 

8. Szene

Geertje: (kommt herein, zieht einen kleinen Koffer auf Rollen hinter sich her, über den anderen Arm hat sie eine Handtasche. Sie trägt Mantel, einen Hut, ein schickes Kostüm. Sieht den Zustand des Zimmers, dann Günter. Sie wirkt aber nicht ängstlich - eher überrascht, dann deutlich:) Wat maken Se hier in mien Wohnung? Se verswinden hier op de Steh; anners roop ik de Polizei.

 

Günter: Oh nee, bitte nich noch een. (holt zügig den Kaufvertrag) Ik bün heel ruhig, ik bün heel ruhig. - So, nich dat Se denken, ik smiet een Dame as Se eenfach wedder rut. Hier is de Koopvertrag vun düsse Immobilie. (zeigt es ihr) Un Se verkloren mi nu bitte maal, worüm Se al de darde Person sünd, de dat nich passt.

 

Geertje: (schaut gar nicht genau auf den Vertrag, dann etwas ruhiger) Ik mutt gor nix verkloren. Fakt is, dat sik dat hier um een Versehn hanneln mutt. Se hebbt seker een anner Huus köfft un de Huusnummer verwesselt, off wat weet ik?! Sowat kann doch maal vörkomen in Ehr Oller.

 

Günter: Dann harr aver seker de Slödel nich passt, Gnädigste.

 

Geertje: Ik bün heel seker nich Ehr Gnädigste. Un ik hebb ok keen Lüst, hier noch langer mit Ehr herum to diskuteeren. Also - packen Se nu Ehrn Kram tosamen, un dann verswinnen Se ut mien Huus, anners mutt ik Se leider wegen Huusfreedensbrook anzeigen.

 

Günter: Bevör ik dat maak, much ik gern een Bewies för dat, wat Se daar behaupten.

 

Geertje: Is ja woll nich to faten, wat Se sik erlauben. Wat schall ik Ehr denn wiesen? Een Vertrag kann ik nich anbeeden. Mien verstürven Fritz un ik hebbt dit Huus baut - vör over 45 Johr.

-12-

 

Günter: (nun lauter) Ik will nu nix mehr hören. Hier komen na un na Lüüd rin, de behaupten, dat... (dann überlegt er) Wat hebbt Se daar just seggt? Se un Ehr Mann... dann sünd Se...?

 

Geertje: Geertje Folkers is mien Naam. Ik weer för een poor Weeken in een Pleegheim to ´n Körttied-Pleeg, wiel mien Kinner in d´ Urlaub weern. Heelmaal unütt - aver se hebbt meent, dat ik dann tominst nich för mi koken muss. Nu sünd mien Dochter un Sweegersöhn trüch un ik bün just mit ´n Taxi hierher na mien Huus fohren warrn. Un nu maken Se endlich, dat Se hier rutkomen, Herr...

 

Günter: Koopmann. Günter Koopmann. Bitte bedohren Se sik doch. Ehr Dochter hett mi allns vertellt. (erinnert sich an die angebliche Demenzerkrankung, geht dann nah an sie heran, spricht lauter und deutlicher) Geiht Ehr dat denn ok good, Fro Folkers? Schall ik Se wedder trüch brengen in dat Heim? Hebbt Se sik verlopen?

 

Geertje: Wat quedeln Se denn daar för ´n dumm Tüch? Un behanneln Se mi nich as een Fro, de nich all Tassen in d´ Schapp hett. Mi geiht dat wunnerbor; bit op dat Malör, dat hier jichenswell mien Huus besett. (geht zügig zum Telefon) Dat langt mi nu aver. Ik mutt mi doch in mien eegen Huus nich mit so ´n unverschamten Keerl as Se dat sünd, afquälen. (tippt eine Nummer in das Telefon ein)

 

Günter: Well ok jümmers Se nu anropen wüllt, Fro Folkers - dont Se dat nich un laten Se uns vernünftig mitnanner snacken.

 

Geertje: Vernünftig snacken, ja?! Ha... worover denn woll? (hält den Hörer am Ohr, wartet)

 

Günter: Na, wo dat hier wiedergahn schall. Ik hebb een rechtmäßig Koopvertrag för dit Huus afsloten mit Ehr Dochter Elfriede. Se hett mi seggt - un nu entschüldigen Se bitte - dat Se dement sünd un nu een Platz in dat Pleegheim hebben. För jümmer. Ik hebb sogor all Ehr Möbels köfft. Aver wenn ik Se so betrachten do...

 

Geertje: (kann es kaum glauben, lässt den Arm sinken) Wat seggen Se? Mien Dochter hett Ehr vertellt...? (hält dann zügig den Hörer wieder ans Ohr, weil sich am anderen Ende jemand meldet) Wat? Ja - äh nee. Entschüldigung, dat hett sik erledigt erstmaal. (drückt eine Taste, legt den Hörer auf, muss sich an einen Schrank o.a. festhalten)

 

Günter: (besorgt, geht zu ihr) Setten Se sik. Dat is seker allns een beten veel för Se.

 

Geertje: (setzt sich, wirkt traurig) Danke. Is dat würklich wohr, wat Se daar seggen?

 

Günter: Ik bitt Se; worüm schull ik Se anlegen?

 

Geertje: Ik... ik will dat ja gern glöven. Un langsam ward mi ok eenigs klor.

 

-13-

 

Günter: Dröv ik Se een Glas Sekt inschenken? Dat brengt de Kreislauf wedder in Schwung.

 

Geertje: (plötzlich wieder barsch) In MIEN Huus ward KEEN Alkohol drunken!

 

Günter: (ebenso) In MIEN Huus aver woll! (dann ruhiger) Dat hett doch keen Sinn, wenn wi uns hier tegensiedig anbölken. Ik much blots gern opklort warrn, wat hier eenlik los is.

 

Geertje: (auch ruhiger) Ja, ik ok. Weeten Se, vörgüstern weer mien Dochter in ´t Heim un hett de heel Tied dorvun snackt, wo schöön doch düsse Senioren-Residenz is. Un se hett seggt, se harr mit de Heim-Leiterin snackt un dorum beden, dat ik noch 14 Dag langer daar blieven schull. Se wullen dit Huus för mi renoveeren. All Kamers neij tapezeeren un sückse Saken. Un se hett ok seggt, dat ik daarover nadenken schull, viellicht för jümmers daar to blieven. Ik hebb mien Kinner natürlik nich seggt, dat dat nich in Frag kummt, un bün vörhen glieks afhauen daar. Un dann is düsse Pleegerin noch luut dat Taxi achteran lopen. - Worüm blots, hebb ik noch docht.

 

Günter: Un Se sünd gor nich... na ja... dörnanner, un lieden ok nich an Alzheimer?

 

Geertje: (barsch) Nu warrn Se man nich unverschamt. Seh ik so ut, as kann ik nich mehr klor denken? (ruhiger) Natürlik bün ik keen jung Deern mehr un vergeet of un to wat. Se nich? - Un mien Knaken maken mi ok to schaffen. Man ik hör doch nich in een Pleegheim. Ik komm noch heel good alleen trecht.

 

Günter: Seker. Entschüldigen Se bitte.

 

Geertje: Un nu tomol ward ik hier gewohr, dat mien eegen Dochter ehrn heel speziellen Plan för mien Leeven al fardig hett. - Seggen Se, wo sünd Se denn op dit Huus komen?

 

Günter: Dat stunn in d´ Zeitung - vör bummelig 3 Weeken al. Privatverkoop - ohn Makler.

 

Geertje: Nich to glöven. Daar weer ik just maal een Dag rut hier.

 

Günter: Ik hebb dann anropen un muss noch an de sülfge Dag dit Huus besichtigen, wiel dat Ehepoor Maier verreisen wull. Un wi sünd uns dann gau eenig warrn. Ik hebb up de Steh de Toslag för dat Huus kreegen un mittlerwiel ok al betahlt. Fro Maier weer vörhen noch hier un hett mi de lesd Slödel bröcht.

 

Geertje: De se MI ut mien Handtaske klaut hett - nu ward allns klorer. Un ik hebb mi al half dumm dorna söcht. (süffisant) Aver för Notfälle hebb ik vör ´n poor Weekeb noch een Slödel namaken laten, vun de mien Kinner nix weeten.

 

Günter: Un dit Huus - also - hört dat denn würklich noch Ehr?

 

-14-

 

Geertje: Natürlik! Dat heet...

 

Günter: Na?

 

Geertje: Dat gifft keen Testament vun mi. Worto ok? Ik hebb ja blots mien Elfriede. Se is mien eenzig Kind. Wenn ik maal starv, arvt se doch so un so dat Huus.

 

Günter: Ja dann verstah ik aver nich... wo kunn Ehr Dochter denn...

 

Geertje: (seufzt) Vör een poor Maant hett Elfriede mi darup ansnackt, dat ja nüms weet, wat uns de Tokunft brengt un dat se gern klor Verhältnisse hett. Un se hett meent, dat weer beeter, wenn ik ehr un mien Sweegersöhn dat Huus overschrieven de.

 

Günter: Un dat hebbt Se ok dohn?

 

Geertje: Ik hebb mi nix dorbi docht. Se arven dat ja doch jichenswenher.

 

Günter: Oh, Fro Folkers. Dann is mien Koopvertrag aver heelmaal rechtens, wiel Se gor nich mehr de Eegendomer sünd.

 

Geertje: (deutlich) Gor nix is rechtens! In de Vertrag steiht dütlik in, dat ik Wohnrecht op Leevenstied hebb.

 

Günter: Och, so is dat! (kurze Pause)

 

Geertje: (melancholisch) Afschoven hebbt se mi! Afschoven un utnützt! Verkoopen mien Huus un wüllt mi na een Körttied-Pleeg in ´t Heim eenfach daar laten. Un snacken mi un annern in, dat ik nich mehr al Pannen op ´n Dack hebb. Sogor mien Möbels hebbt se verköfft?

 

Günter: Äh - ja.

 

Geertje: Mien heel Hab un Good. (muss weinen)

 

Günter: (sieht das, holt ein Taschentuch hervor, reicht es ihr) Hier, bitte.

 

Geertje: (nimmt es) Danke. (trocknet die Tränen)

 

Günter: Dat deiht mi leed, würklich. Wat maak wi denn nu?

 

Geertje: (zuckt mit den Schultern, beruhigt sich langsam) Seggen Se, worüm hebbt Se in Ehr Oller denn noch een Huus köfft?

 

 

-15-

 

Günter: Ik hebb johrenlang hürt. Man nu tomol muss ik daar rut. Eegenbedarf. Un in de Wohnblock weer mi dat ok to luut warrn - ik ward nich junger, ik brük mehr Ruh. Na ja, ik harr veel Johren düchtig sport, un do doch ik mi - worüm nich wat kopen?! Een eegen Huus för mi heel alleen. Tja, so is dat dorto komen.

 

Geertje: Ik verstah. - Wiesen Se mi doch bitte nochmaal de Koopvertrag.

 

Günter: (tut dies)

 

Geertje: (liest) Wat? 180.000 Euro? Dat Huus is veel mehr wert. - Aver wat sall ´t?! Dat is un blifft een Missverständnis, Herr Koopmann. Deiht mi ok wiss leed, dat Se nu so batz wedder rut möten hier.

 

Günter: Moment maal.

 

Geertje: Sehnt Se dat doch in. Dat Ganze hier harr gor nich passeeren drövt. Un nu benehmen Se sik maal as een Gentleman un rühmen hier dat Feld.

 

Günter: Also, dat seh ik aver gor nich in. Dat Huus hett Ehr doch gor nich mehr hört, ik hebb dat rechtmäßig köfft un ok dorför betahlt.

 

Geertje: Mit de Option, dat IK hier Wohnrecht hebb, solang ik lev.

 

Günter: Dorvun steiht nix in mien Vertrag.

 

Geertje: Aver dat steiht in de Vertrag, de ik mit mien Dochter maakt hebb.

 

Günter: Ja, dat mach sien. Aver DE Vertrag is ja nu ungültig!

 

Geertje: Ochja? Bün ik al dood? Seh ik so ut?

 

Günter: Dat Problem möten Se mit Ehr Dochter opkloren - nich mit mi.

 

Geertje: Dat do ik - dorup könnt Se Gift nehmen. Un trotzdem is dit MIEN Huus.

 

Günter: Mien aver ok! Wor schall ik denn nu ok so gau hen? In mien oll Wohnung trüch kann ik ja nich mehr.

 

Geertje: Un in een Hotel?

 

Günter: Een Hotel? Weeten Se, wat dat kosten deiht? (laut) Un dat seh ik doch ok gor nich in. Dit Huus is mien! Ik hebb 180.000 Euro dorför betahlt.

 

-16-

 

Geertje: Is ja good - nu warrn Se maal nich luut. Ik bün ja nich schwerhörig.

 

Günter: Ik slah vör, Se gahnt trüch in dit Heim, bit sik de Situation opklort hett.

 

Geertje: Düsse Vörslag is mehr as peinlich, Herr... wo weer noch glieks...?

 

Günter: Koopmann jümmers noch. Viellicht schullen Se nu erstmaal Ehr Dochter anropen. De is dat ja woll ween, de düsse Katastrophe hier anricht hett.

 

Geertje: Ja, dat maak ik ok. Aver allns to sien Tied. Dat mutt good overleggt sien. Wenn ik se nu anroop un se ward gewohr, dat ik wedder hier bün, ward se herkomen, mi in ´t Auto trecken un trüch in de Residenz "Abendrot" brengen. Un dat laat ik op gor keen Fall to.

 

Günter: Ja, aver wat maak wi denn nu?

 

Geertje: Hüüt maak wi am besten gor nix mehr. Ik mutt erstmaal good nadenken. Ik will nich retour in dat Heim un Se in keen Hotel. Un wenn ik dat ok ungern segg, blifft uns woll nix anners over, as för een Dag un Nacht dit Huus to deelen.

 

Günter: Dann... also, Se denken, wi beid schullen hier erstmaal tohoop...?

 

Geertje: Ik bün ja keen Unmensch. Ik slah vör, Se trecken för de komend Nacht op de Dackböön. Is schöön drög daar. Un nu in September is dat ja ok noch nich so kolt.

 

Günter: Op ´n Dackböön? (bestimmend) Mi weer dat leever, wenn SE hüüt Nacht de Dackböön nehmen. Mien Knee mach Trappenstiegen gor nich gern.

 

Geertje: (muss lachen) Ik schall in mien eegen Huus op ´n Dackböön overnachten? Bannig komisch, Herr Koopmann. Butendem hett mien Bandschiev wat tegen de schmal Trappen.

 

Günter: Na, DAT nöhm ik Dankbarkeit. Se dörven nich vergeeten, dat Se sik in MIEN Huus opholen.

 

Geertje: Dat stimmt nich. SE sünd Gast bi MI! Ik mutt so un so hier unnern blieven, wiel hier unnern ok de Köken is. Un daar setten SE am besten erst gor keen Foot in. Mannslüüd un Köken - dat kennt man ja. Un ik ward heel seeker nich Ehrn Dreck wegrühmen.

 

Günter: Ik schall in mien neij veer Wanden also gor nich erst mien Köken betreden? Ik much aver noch Avendbrood un ok mörgen fröh will ik een üppig Fröhstück. Un mien best Fründ kummt glieks trüch - dann wüllt wi een beten Inzug fiern hier un alleen sien.

 

Geertje: Na, dat haren Se sik so docht. Kummt overhopt nich in Frag. (sieht in einer Ecke einen CD-Recorder stehen) Wat is dat daar?

-17-

 

Günter: Wenn Se nix mit de Oogen hebbt, schullen Se erkennen, dat dat ´n Musikanlag is.

 

Geertje: Unverschamtheit. Musikalisch sünd Se also ok noch - kiek an. Wat hören Se denn so?

 

Günter: Klassik. Un zwar Wagner. Un BLOTS Wagner.

 

Geertje: Ik HASSE Wagner. Un wenn Se een beten Ahnung vun klassisch Musik haren, dann wüssen Se ok, dat blots Mozart so recht in ´t Hart geiht. Aver wat hebb ik verwacht? Se sünd even een Mann - wat schall man dorto noch seggen?

 

Günter: (erbost) Ik will SE maal wat seggen:

 

Geertje: Oh nee! IK will SE maal wat seggen:

 

(es klopft an der Tür, sodann betritt...)

 

9. Szene

Klara: (...die Bühne und läuft auf Geertje zu, umarmt sie herzlich. Sie hat eine Schachtel Pralinen dabei) Hallo Geertje. Hach, is dat schöön, dat du endlich wedder tohuus büst. (sieht dann Günter) Oh, du hest di Gesellskupp mitbröcht? (schelmisch) Geertje - Geertje - also ik mutt al seggen... (Klara schaut Günter angenehm überrascht an)

 

Geertje: Klara, good, dat Du hier büst. Off ik wedder tohuus bün, dat weet ik noch nich genau. Un - nee, Klara, düsse Person hebb ik heel seker nich mitbröcht för mien Gesellskupp. De WOHNT hier in mien Huus.

 

Günter: Gooden Dag, dörv ik mi vörstellen. Koopmann, Günter Koopmann. (reicht Klara die Hand)

 

Klara: (hat den letzten Satz von Geertje nicht richtig aufgenommen) Angenehm, Klara Oppermann. Ik bün de best Fründin vun Fro Folkers. Un ik bün Witwe. Blots maal so, darmit Se bescheed weeten. (Klara ist sichtlich angetan vom stattlichen Günter)

 

Günter: Aha. Blots maal even - wegen dat "wohnen". Wenn ik dat maal even klorstellen dörv. Darmit keen Missverständnisse opkomen. Also...

 

Klara: (dann plötlzich)Wat hest Du seggt, Geertje - DE WOHNT AL BI DI? Du büst aver ok ´n Luder!

 

Geertje: Klara bitte! - Düsse Keerl behaupt, Eegendomer vun mien Huus to sien.

 

Klara: Du hest dien Huus verköfft?

-18-

 

Geertje: IK heel seker nich! - Darvun kann gor keen Red sien.

 

Klara: Dann hest Du nu also ´n Hüürmann off een Mitbewohner? Du büst mi aver ok een. Dat harr ik Di gor nich totrood.  Is he so ’n Art Körttied-Pleeg-Kurschatten? Ik glöv, ik schull mi ok unbedingt maal för ´n poor Weeken in düt Pleegheim opholen. Dat is ja ´n richtigen Rochen !

 

Geertje: Klara !

 

Günter: Wie bitte? Worna hebb ik roken ? Glöven Se man blots nich, dat ik swerhörig bün.

 

Geertje: Swerhörig viellicht nich, aver ´n beten begriffstutzig.

 

Klara: Äh, nee, Herr Koopmann... ik hebb ja blots seggt...

 

Geertje: (direkt) Is GOOD nu, Klara!

 

Klara: Ja doch. - Hier. (überreicht ihr die Pralinen) För Di; de ettst Du doch so gern. (dann wieder zu Günter) Herr Koopmann; ik hebb nich roken seggt, ik hebb seggt...

 

Geertje: Dat langt nu, Klara. Dat is allns nich so as du denkst. Dat is so ´n Art Verwesslung.

 

Klara: Düsse nette Mann schall een Verwesslung sien? Vör Dien best Fründin musst Du Di doch nich geneeren, Geertje. Wi sünd doch all blots Minsken. Un wenn wi ok keen Teenanger mehr sünd, so hebb ok wi noch Wünsche un Geföhl. - Is dat nich so, Herr Koopmann? Off dörv ik Günter seggen?

 

Günter: Moment! (zu Geertje) SE kloren düsse Dame nu erstmaal op, dat Se un ik afsluts gor nix mitnanner hebben. (zu Klara) Un Se seggen mi nu endlich, worna ik roken hebb!

 

Geertje: Oooooh... ik ward hier glieks wahnsinnig. Herr Koopmann - laten Se uns doch bitte een poor Minüten alleen hier. Gahnt Se in d´... in d´ Slapstuve vun mi ut.

 

Günter: (geht erbost zur Tür nach links, bleibt dort stehen, als...)

 

Klara: (fast geschockt) G e e r t j e !!! - Glieks in d´ Slapstuve?! (zeigt auf die Schlafzimmertür) In ´t Allerheiligste? Du büst aver ok een lütte Flittchen!

 

Geertje: KLARA! Daar is de Gastenkamer un dat Bad, as Du weest - blots to Dien Information.

 

 

 

-19-

 

Günter: (noch vor der Tür) Mi langt dat nu langsam hier. Fro Folkers, kloren Se düsse Fro nu endlich op! Un worüm hebbt Se mi just de Dackböön anboden, wenn dat doch een Gastenkamer gifft?! Schöön is dat nicht, Fro Folkers.

 

Klara: Fro Folkers ? Un SE ? Nu hört doch op mit de Speeleree. Un opklort bün ik ok al lang. Ik will jo ok gor nich langer stören. Wenn ji beid nu Horido maken wüllt, dann komm ik een anner Maal wedder.

 

Günter: (und Geertje zusammen erbost) Wi wüllt heel seker nich tosamen "HORIDO" maken! (Günter wütend ab nach links, knallt die Tür)

 

10. Szene

Klara: (etwas erschrocken) Is ja good - is ja good - keen Opregung.

 

Geertje: (beruhigt sich) Klara, dat is allns nich so, as Du denkst. Un nu vergeet bitte Dien schmerig Gedanken un vör allem dat "Horido". Ik hebb keen Horido mit Herrn Koopmann. - As ik vör 20 Minüten hier in mien Huus trüchkehrt bün, weer düsse Herr Koopmann al daar. (traurig und wütend zugleich) Mien leev Dochter Elfriede hett eenfach mien Huus verköfft, wieldess ik in ´t Heim weer.

 

Klara: W A T ??? - (eher amüsiert) Dann hett dit Huus nu twee Eegendomer, oder wat?

 

Geertje: Klara, dat gifft keen Grund, daarover ok noch Witzen to maken.

 

Klara: Entschüldig Geertje, aver wat Du daar vertellst, is doch lächerlich. Dien Dochter kann doch nich over dien Kopp weg, dien Hab un Good verschüren. Du hest mi doch vertellt, dat Di Wohnrecht op Levenstied inrühmt worden is. DAT TELLT! Ok wenn Du dat Huus Dien Kinner overschreeven hest.

 

Geertje: Ik weet! Hier geiht dat ja ok blots um de Saak sülmst. Herr Koopmann mut so gau as möglich wedder verswinnen hier. Aver kannst Du Di vörstellen, wo man sik föhlt, wenn man gewohr ward, wat de eegen Kinner mit een drieven?

 

Klara: Oh ja, dat deiht weh. Worüm hett Elfriede dat maakt?

 

Geertje: Wat weet ik? Man dat krieg ik noch rut. - Herr Koopmann hett vörhen mit mi snackt, as harr ik nich all Tassen in d´ Schapp. Elfriede hett em woll seggt, ik weer een beten - na, dörnanner in d´ Kopp.

 

Klara: Nich to faten! Wat wullt Du denn nu maken?

 

 

 

-20-

 

11. Szene

Elfriede: (und Heinrich "platzen", ohne anzuklopfen von draußen herein) Mudder, hier büst du!

 

Heinrich: Mudder!

 

Geertje: (erschrocken, wie auch Klara, dann erbost) Ji wagen dat noch, mien Huus to betreden?! Un wieso is de Döör open?

 

Elfriede: Mudder, dat Pleegheim hett uns anropen.

 

Geertje: Ochja? Haren de mi verloren daar? - Ik hebb künnigt daar.

 

Elfriede: Dat geiht nich Mudder. Hier kannst Du nun nich mehr wohnen.

 

Geertje: Un off ik dat kann!

 

Heinrich: (zu Klara) Och, Fro Oppermann. Dat hier is een privat, persönelk Snack. Wenn Se doch bitte so fründlik weern un...

 

Geertje: (schnell bestimmend) KLARA blifft! Dat hier is mien Huus un Klara is mien Gast. Wat ji mi to seggen hebbt, dörv se gern hören.

 

Klara: (verschränkt die Arme, selbstsicher) Na dann...

 

Heinrich: Sweegermudder, wi hebbt dat doch blots good meent. In dat Pleegheim büst Du veel beter unnerbröcht. Daar kümmert man sik um Di.

 

Elfriede: Genau. Wir wüllt blots dat Best för Di. Wenn Du dat nu ok nich insehn machst, aver Du kummst ohn Hülp doch gor nich mehr klor.

 

Geertje: JI HEBBT MIEN HUUS VERKÖFFT! Weet ji overhopt, wat ji mi daar andahn hebbt?

 

Elfriede: Daar möten wi Di leider tegensnacken, Mudder. Wi hebbt UNS Huus verköfft. Dat hört UNS! Al wedder vergeeten, dat Du uns dat overschreeven hest - dat weer vör ungefähr 4 Maant.

 

Geertje: (gespielt) Ochja, stimmt. Ik hebb dat woll vergeeten. Aver wenn ik vör 4 Maant ok al Alzheimer harr, kunn ik denn overhopt so ´n Vertrag unnerschrieven? Viellicht tellt düsse Vertrag gor nich. Ji weeten doch, wo dörnanner ik bün.

 

Heinrich: Sweegermudder - bitte. Laat doch nu düsse Ironie!

-21-

 

Klara: Un schull düsse Vertrag ok tellen, so hett Geertje wohnrecht hier. Bit to ehrn Dood. Dat haren Se tominst de Kooper mitdeelen musst. So steiht dat in ´t Gesetzbook!

 

Elfriede: Gesetz - Gesetz. - Mudder, Heinrich un ik könnt Di dat allns verkloren.

 

Geertje: Alzheimer-Kranke verstahnt heel schlecht, wenn ehr wat verklort ward. Well sünd Se overhopt? - Klara, weest Du, well düsse Minsken sünd ?

 

Klara: (spielt mit) Wüllt wohrschienelk Versicherungen verkoopen - off viellicht sünd dat ok de Zeugen Jehovas. Gräsig!

 

Elfriede: Mudder, wees nu vernünftig. Wi hebbt mit de Leitung vun dat Pleegheim snackt un för Di daar nu een fasten Platz op Dürte afmaakt. Dat is blots to Dien Wohl. Un nu wees leev un komm moij mit uns. Wi fohren Di wedder dorhen. De anner Bewohners vermissen Di al. Düsse moij, grood Seniorenresidenz, Dien moij neij Bedd daar...

 

Geertje: Ik gah nich mit frömd Lüüd mit. Un ik brük ok keen Residenz un ok keen neij Bedd - ik HEBB een Bedd. Wat ik nu brük, is een Glas Sekt.

 

Klara: Ja genau. (geht zum Tisch, schenkt ein Glas voll, reicht es Geertje schnell)

 

Heinrich: Sweegermudder, du dörvst keen Alkohol!

 

Geertje: (trinkt) Wat ik dörv un nich dörv, bestimm jümmers noch IK!

 

Elfriede: Mudder, du weest wat passeert, wenn du Alkohol drinkst.

 

Geertje: (zu Elfriede und Heinrich) Jo kann dat doch blots Recht sien, wenn ik wegen so ´n lütte Glas Sekt heelmaal dördreih. Dann könnt ji jo de nächste Schandtat för mi utdenken. Viellicht entmünnigt ji mi ja nu. Dat weer doch wat.

 

Elfriede: Mudder, du versteihst dat allns nich.

 

Geertje: Wat gifft dat daar to verstahn, wenn man vun sien eegen Fleesch un Blood bedrogen un belogen ward? Un nu is Schluss mit düsse Diskussion hier! Verlaat op de Steh mien Huus - SOFORT!

 

Elfriede: UNS Huus, Mudder!

 

Heinrich: Genau!

 

Geertje: (laut und drohend) R U U T !!!

 

-22-

 

Elfriede: (und Heinrich fluchtartig hinaus, Tür zu)

 

12. Szene

Geertje: (und Klara allein) Puh, dat ik maal mien eegen Brut ut mien Nüst smieten mutt, harr ik ok nich docht.

 

Klara: Dat weer genau recht. Immerhen wüllt se Di een Jagdschien verpassen un Di in ´n Seniorenbunker afschuven.

 

Geertje: Ja, dat stimmt. Man üm püreert Eeten un jeeden Avend mit meien neij Fründen Halma to speelen, dorto bün ik doch wohrhaftig noch to fit. Aver dat eegen Kind rutsmieten is ok nich eenfach. (wischt sich eine Träne aus dem Auge) Good, dat mien Fritz dat nich mehr mitbeleven mutt.

 

Klara: (nimmt Geertje in den Arm) Dien Fritz, de ward vun daar boven (Fingerzeig) sien Fadens trecken un al dorför sörgen, dat Di dat ok in Tokunft good geiht in jo Huus.

 

Geertje: Och Klara, wenn ik di nich harr.. aver wat maak wi nu mit düssen Koopmann? De mutt hier doch wedder rut!

 

Klara: Also, wenn Du MI fragst, dann...

 

Wilhelm: (von draußen mit Benni zu hören) Hey, wat schall dat? Laten Se mi los.

 

13. Szene

Benni: (öffnet die Tür und stößt Wilhelm am Kragen gepackt herein) Se sünd vörläufig, bit to ´t Indrapen vun de Polizei, fastnohmen. Se hebbt dat Recht to swiegen. Allns wat Se seggen kann un ward…

 

Geertje: Benni, laat de Mann los!

 

Wilhelm: Genau! Laten Se mi los, ik hebb nix verbroken.

 

Benni: (hält ihn jedoch weiter fest) Glöv em keen Woord, Oma. Ik hebb em even op friske Tat dorbi ertappt, as he mit Warktüch versöcht hett mit Gewalt in Dien Huus intodringen. An de Schruventrecker möten noch sien Fingerafdrücke to sehn sien. Se deenen und as Bewiesmiddel. Un nu roop bitte de Schandarms an. Ik ward em hier, wegen dringend Tatverdacht solang fastholen.

 

Klara: Also würklich, Geertje. Bi Di geiht dat to as in de best Krimi!

 

Geertje: (im forschem Ton) Benni, Du hörst nu op! So sücht doch keen Inbreeker ut… un dann noch an d´ hellichten Dag.

-23-

 

Benni: (lässt in los) Na good, as Du meenst, Oma.

 

Geertje: (zu Wilhelm) Un Se vertellen mi nu op de Steh, worüm Se in mien Huus indringen wüllt, Herr….

 

Wilhelm: Gröhlich, Wilhelm Gröhlich. (verwirrt) Ehr Huus ? Nee, nee. Dit Huus hört…

 

Geertje: Mi! Un dorbi blifft dat ok !

 

Wilhelm: (schaut ungläubig)

 

Klara: Ja nu maal wieder, wi hören.

 

Benni: Bevör Se wat seggen, much ik Se daar noch op henwiesen, dat Se vörher Ehrn Anwalt anropen dröven.

 

Geertje: Ik denk nich, dat Herr Gröhlich ´n Anwalt brükt, Benni.

 

Wilhelm: De Besitter vun dit Huus, Herr Koopmann, hett mi vörhen dorum beeden een neij Döörslött to kopen um hier keen unbeeden Besökers... weeten Se...

 

Klara: Unbeeden Besökers. Hör Di dat an, Geertje. Na, dat seggt just de Recht.

 

Wilhelm: …un daar hebb ik mi docht, wiel ik mit Handwark doch beeter umgahn kann as Günter, ik kunn dat am besten glieks inbauen.

 

Benni: So, dat dochen Se also!? Dat Se sik dör Ehr Handlung de Strafbestand vun Sachbeschädigung, sowie versöcht Huusfreedensbrök schüllig maken, daarover

hebbt Se anschienend aver nich nadocht.

 

Geertje: Benni, dat langt! Dat is ja woll opensichtlik, dat Herr Gröhlich dat Slött nich in böös Afsicht uttusken wull. Also hol Di nu trüch!

 

Wilhelm: Endlich jichenseen, de mi glövt.

 

Benni: Aver Oma!

 

Klara: (zu Geertje) Na, ut Benni ward jichenswenher eenmaal een heel besünners flietigen Anwalt. (dann zu Benni) Aver nu - Pssst ! Anners... (Fingerzeig zur Tür)

 

Benni: Is ja good, hebb al verstahn ! (stellt sich gekränkt in eine Ecke)

 

 

-24-

 

Wilhelm: (zu Geertje) Och, nu verstah ik. Dann sünd Se seker de Fro, de vörher hier wohnt hett, de an Alzheimer litt. Un nu hebbt Se just een… äääh...

 

Geertje: ...een lichten Moment ? (stellt sich direkt vor ihm) Wüllt Se dat just seggen?

 

Wilhelm: Ääääh, nee, ik meen, Se hebbt seker Utgang vun Ehr neij Tohuus? (guckt verlegen)

 

Geertje: Nee, keen Bang. Ik bün nich de Fro, de vörher hier wohnt hett.

 

Wilhelm: Oh, Gott sei Dank. Ik doch al, de Ollske weer ut dat Heim utbüxt un maakt hier nu Stress.

 

Geertje: (wird laut) DE OLLSKE wohnt hier jümmers noch un IS de Besitter! Ik lied nich an Alzheimer un bün ok nich ut dat Heim utbüxt um endlich wedder na Huus to komen. Hebbt Se dat kapeert, bevör ik hier glieks ´n Tobsuchtanfall krieg?

 

Wilhelm: Ja, ja… Ik... ik mutt nu ok los. Wenn Se Günter sehnt, dann seggen Se em bitte, he schall mi anropen. Is de overhopt noch hier oder...?

 

Klara: Well weet? Viellicht hebb wi de al kolt maakt.

 

Geertje: Klara - bitte! - (dann zu Wilhelm) Dat is würklich woll beter, wenn Se nu gaht. Vergeeten Se dat Slött un Ehr Schruventrecker nich.

 

Wilhelm: (nimmt ängstlich Schloss und Schraubendreher)  Ja. Tschüß dann - un... un nix för Ungood! (zügig ab)

 

14. Szene

Benni: (kommt wieder vor) Oma, Du kannst düssen Keerl doch nich eenfach lopen laten.

In ´t Strafgesetzbook - Paragraph...

 

Geertje: Benni, Dien Studium in all Ehren. Aver Du musst versöken, twüschendör ok normaal to leven un to denken. Dat gifft ok noch wat anners as Strafen un Paragraphen.

 

Benni: NORMAAL leven? Wat meenst Du?

 

Geertje: Nich all Minsken sünd glieks Verbreekers. Düsse Herr daar weer heel opensichtlik een Fründ vun Koopmann - (belustigt) un harr streeken de Büx vull. (dann ernster zu Benni) Un bitte snack doch ok maal wedder in een heel natürliken Ton - so as Dien Süster Matilda.

 

Benni: Ik weet würklich nich, worvun Du snackst, Oma.

 

Klara: Dat ward maal een heel scharpen Hund, Geertje.

-25-

 

Geertje: Dat is he ja nu al.

 

Benni: Na good. Oma, Du letst düssen Dögenich also eenfach dorvun lopen. Ik kann dat nich glöven. Un wat is mit de Huusbesetter? Wor is de un wat denkst Du, warst Du in düsse Angelegenheit unnernehmen?

 

Geertje: Ochja, Herr Koopmann ward uns am besten doch verlaten. (geht zur Tür nach links, klopft) Komen Se doch bitte maal her, Herr Koopmann!

 

15. Szene

Günter: (öffnet die Tür einen Spalt, ruft) Dat is nu een beten ungünstig.

 

Geertje: Ungünstig? SE KOMEN OP DE STEH UT MIEN SLAPSTUVE RUT!

 

Günter: As Se wüllt!

 

16. Szene

Günter: (kommt langsam von links herein, bleibt aber gleich an der Tür stehen. Er trägt nur eine lange Unterhose, Oberkörper nackt oder aber Unterhemd. Schämt sich ein wenig)

 

Geertje: (empört) Herr Koopmann, also ik mutt doch bidden!

 

Klara: Wo geil is DAT denn? (muss lachen)

 

Benni: Oma, wenn dat Erregung för Di is, dann schullen wi Herrn Koopmann anzeigen wegen sexueller...

 

Geertje: BENNI ! Dat reicht nu!

 

Benni: Ja Oma.

 

Günter: Deiht mi bannig leed, Fro Folkers. Ik harr Se warnt un hebb doch seggt, dat dat nu een beten ungünstig is. Ik hebb mi blots in mien - äh - ik meen - in Ehr Bad een beten frisck maakt.

 

Geertje: Äh - ja. Na good. Weeten Se, ik hebb nochmaal nadocht un hol dat nu doch för dat Best, wenn Se mien Huus so flink as dat geiht wedder verlaten. Ik brüük nu Ruh hier - alleen!

 

Klara: Geertje - wat seggst Du daar?

 

Geertje: Mi deiht dat leed, dat dat allns so passeert is. Bidde verstahnt Se aver, dat dat nich mien Schuld is.

 

-26-

 

Günter: Ik verstah dat ja. Aver... ik wüss würklich nich, wor ik nu hen schull. Worüm schall ik denn nu doch gahn? Un wat is denn mit de Dackböön, de Se mi just noch anboden hebbt?

 

Geertje: Och, verswinden Se doch eenfach. (wendet sich ab)

 

Klara: Na hör maal, Geertje. Herr Koopmann kann doch just so minn dorför as Du. (zu Günter) Nee nee - wenn Se nich weeten, wor Se hen schöllnt de komend Dagen, un bit sik wat Neijs funden hett, dörven Se gern na mi henkomen un ok bi mi wohnen.

 

Günter: Oh, dat is aver bannig fründl...

 

Geertje: Na DI? DU wullt Herrn Koopmann in Dien Huus opnehmen?

 

Klara: Ja worüm denn nich? Is doch een staatschen Mann. Un wenn DU nich trückkomen weerst, harrst Du em ok nich so ´n Arger maakt.

 

Geertje: Wat schall dat denn heeten? Wat hier vör sik gahn is, hebb IK ja woll nich to verantworden!

 

Klara: Nee, aver Du smittst em rut. IK hebb ´n Hart för all dat hier un bün nich so kolt as  Du, Geertje Folkers! - Also, komen Se mit in mien Wohnung, Herr Koopmann?

 

Geertje: Dat... dat kummt ja overhopt nich in Frag - kummt dat nich! Herr Koopmann geiht nich mit na Di.

 

Klara: Och nee?

 

Geertje: Nee. Wiel... ja wiel - äh - he nämlich eenlik ok hier wohnen kann. (schnell) Natürlik blots solang, bit he een neij Wohnung funden hett.

 

Klara: So tomol?

 

Geertje: Ja, so tomol.

 

Klara: Hör doch op. Du wullt em doch gor nich hier hebben. Herr Koopmann kummt mit na mi!

 

Geertje: Herr Koopmann blifft hier!

 

Günter: Wor um allns in de Welt schall ik denn nu hen?

 

Klara: Na na mi!

 

-27-

 

Geertje: Nee - he blifft hier!

 

Benni: Also, wenn ik daar maal wat to seggen dörv. Laut Parapraph...

 

Klara: (und Geertje im Chor) UN DU BÜST STILL!

 

Benni: Ja doch.

 

Blackout - Vorhang

 

 

***************************************************************************

 

 

ZWEITER AKT

(Wenn der Vorhang sich öffnet, ist das Zimmer aufgeräumt. Die meisten der Umzugskartons sind verschwunden. Aber 3-4 stehen noch da. Es ist der darauffolgende Morgen nach dem 1. Akt. Es ist kein Spieler auf der Bühne, wenn der Vorhang sich öffnet. Von rechts ertönt schon beim Öffnen des Vorhangs laut eine Musik von Wagner.)


1. Szene
Geertje: (kommt im Morgenrock evtl. auch mit einer Kopfbedeckung für die Nacht recht genervt schauend von rechts auf die Bühne) Also, dat is dann doch... (geht zur Tür nach links, klopft mehrmals laut dagegen.) Hallo?! Stellen Se op de Steh de Musik ut. Dat is ja nich to ´n Utholen. Halloooo !!! (pocht erneut gegen die Tür; die Musik verstummt dann, sodann kommt...)

 

Günter: (...von links herein, er trägt einen Schlafanzug, zieht sich beim Hereinkommen auch einen Morgenrock über, hat auch ein Handtuch in der Hand) Ja bidde?

 

Geertje: Ja bidde? - Also unverschamt sünd Se ja woll gor nich, wa?! Passen Se op: Dat is kört vör half negen an ´n Mörgen.

 

Günter: Even. Gooden Mörgen, Fro Folkers.

 

Geertje: Wat? Äh - ja, gooden Mörgen. - Nadem ik opwaak, maak ik vör dat Bedd een poor gymnastisch Übungen, dann snack ik mien Mörgengebet un dorna pleeg ik een heet Bad to nehmen. Dat entspannt mien Muskeln. Dat maak ik al siet Johren so. Blots so komm ik good an in de Dag.

 

Günter: Hört sik doch allns heel good an.

 

-28-

 

Geertje: Un allns dat, Herr Koopmann - maak ik in afsluter Ruh! Un Se belästigen mi al vör dat Opwaken mit Ehrn gräsigen Wagner. (deutet auf den Recorder im Raum) Un woveel Musikanlagen hebbt Se overhopt mitbröcht hierher?

 

Günter: Nu passen SE maal op, Gnädigste. Nadem IK opwaak, maak ik vör dat Bedd keen gymnastische Übungen, ik bliev eenfach noch ´n half Stünd waak in ´t Bedd liggen. Dann snack ik ok keen Mörgengebet, wiel ik de Meenung bün, dat dat vun güstern Avend för hüüt noch langen schull. Dann hör ik jümmers een wunnerbor Stück vun Wagner. Un dorna pleeg ok IK een heet Bad to nehmen. Dat entspannt ok mien Muskeln. Daar hebbt Se vullkomen recht. Dorüm laat ik mi ok just dat Water in ´t Bad in.

 

Geertje: Bidde? Se wagen dat, in mien Wann een Bad to nehmen? Dat is dann doch woll de Gipfel. Ik harr Se DOCH op ´n Dackböön inquarteeren schullt - un nich in mien moij Gastenkamer. Un vun Rücksicht hebbt Se woll ok noch nie nich wat hört, wa?!

 

Günter: Se könnt ja an ´t Waschbecken wieldess ik bad. Mien Gesichts-Körperpleeg hebb ik nämlich al klor.

 

Geertje: Se hebbt...

 

Günter: Is Ehr dat leever, wenn ik stink?

 

Geertje: Natürlik nich. Aver daar will ik doch erstmaal kieken. (zügig ab nach links, Tür bleibt offen)

 

Günter: (geht belustigt in die Mitte des Raumes)

 

Geertje: (von links) Iiiiihhhhhhh... wat is DAT denn?

 

Günter: Allns op Steh, Fro Folkers?

 

Geertje: (kommt erbost zurück, hat eine Dose Rasierschaum in der einen, in der anderen Hand eine Bodylotion o.a.) Dat heel Waschbecken is vull mit Ehr Zahnpasta-Resten, Bortstoppeln un Rasierschuum.

 

Günter: Na ja, dat hett in mien oll Wohnung jümmers mien Huushollerske schoon maakt.

 

Geertje: DE is aver nich hier! - Un op de Speegel sünd hunnert Waterflecken. Dat heel Regal unner d´ Speegel steiht vull mit Ehr Saken. (erhebt die Hände, deutet darauf) Un to ´n Krönung liggen vör dat Waschbecken Ehr Socken un Ehr schitterge Unnerwaske.

 

Günter: Tja, also dat...

 

-29-

 

Geertje: (schnell) ...hett wohrschienlik anners ok jümmers Ehr arm Huushollerske wegrühmt. AVER hier warrn Se dat sülmst maken. IK ward heel seker nich de Rull vun Ehr Huusangestellte overnehmen. Dat is mien Huus un mien Bad!

 

Günter: Is ja good - ik maak dat noch schoon later.

 

Geertje: Ja, dat will ik ok hopen. Un wat dat Water in d` Badwann angeiht, slah ik vör, dat Se sik as een Mann mit Benehmen verhollen, overlaten mi dat Bad för de komend 45 Minüten, Se gahnt in düsse Tied inkopen un bereiten för mi dat Fröhstück vör. As Teken vun Ehr Dank, dat ik Se hier een poor Dag wohnen laat.

 

Günter: Baden do ik nu - basta! Un dat Fröhstück - ik hebb docht, dat haren Se al lang fardig - dat Fröhstück - för uns beid.

 

Geertje: Oooooooh... wat denken Se sik eenlik?! (geht zornig hinter ihm her, lässt die Bodylotion-Flasche fallen. Günter versucht, dass sie ihn nicht erreicht, sie verfolgt ihn eine Runde auf der Bühne, dann steht Günter etwas ängstlich an der Tür nach links mit erhobenen Armen. Geertje hat währenddessen die Kappe vom Rasierschaum heruntergenommen, sprüht ihm jetzt den Schaum mitten ins Gesicht, verreibt es dann mit ihrer Hand. Beide dann eine zeitlang in der Starre ohne Reaktion, dann beginnen beide zu lachen, dann immer lauter) Gahnt Se in ´t Bad, Herr Koopmann.

 

Günter: Ja Fro Folkers. Ik beiel mi ok. Bidde. (reicht ihr das Handtuch, ab)

 

2. Szene

Geertje: (allein, wischt sich die Hände ab, geht langsam zur Musikanlage, schaltet diese ein. Man hört Wagner. Geertje schließt die Augen; hört zu, zunächst verträumt, dann wechselt ihre Stimmung, indem sie wütend wird:) Also, dat kann doch woll nich wohr sien. Nu hett de sien Wagner ok noch HIER inleggt. (will wieder erbost zur linken Tür, als es klingelt. Geertje schaltet die Musikanlage schnell aus, geht nach hinten, öffnet)

 

Klara: (Hat eine große Tüte Brötchen und eine Zeitung dabei, ist fröhlich) Gooden Mörgen Geertje! Ja, ik bün dat blots. Ik hebb mi docht, wi kunnen hüüt maal wedder tosamen fröhstücken. Hebb wi doch anners ok al so faken maakt, nich?! (schaut sich suchend um)

 

Geertje: (etwas überrumpelt, weil sie Klara nun gar nicht gebrauchen kann) Mitnanner fröhstücken... ja. Un dann brengst du soveel Brötchen mit? Du weest doch, dat ik jümmers blots een eet.

 

Klara: Natürlik weet ik dat. Aver ik... na ja, wiel doch de Herr Koopmann just hier bi Di wohnt erstmaal... (dann lacht sie gekünstelt) Na, wi beid könnt doch maal in fründelk Gesellskupp fröhstücken. Is doch veel gemütlicher, meenst Du nich ok?

 

Geertje: Segg maal, verbündst du di mit de Feind? Güstern hest Du em al Dien Wohnung anboden, nu kummst Du mit Brötchen an... Ik glöv nich, dat Herr Koopmann een angenehm

-30-

 

Gesellskupp is. He...( winkt Klara zu sich ran, flüstert) Düsse Minsk hört Wagner! Dat seggt doch woll allns.

 

Klara: (laut, theatralisch) Ik LIEBE Wagner!

 

Geertje: Du machst Wagner hören? Du muchst düsse Musik doch anners noch nich! Denk doch blots an sien "Götterdämmerung". - Gräsig.

 

Klara: Pff... jümmers noch beter, as Mozarts Don Giovanni.

 

3. Szene

Günter: (hat während des letzten Satzes die Tür einen Spalt geöffnet, steckt den Kopf heraus) Een Fro de wat vun Musik versteiht. Dat is ja wunnerbor. (kommt dann in den Raum)

 

Klara: (und Geertje leicht erschrocken) Oh, Gooden Mörgen Herr Koopmann. Daar sünd Se ja. Un so - (süffisant) textilfree. Hähähä...

 

Geertje: (leicht empört) Ja, dat wull ik ok just seggen. Een beten pietätlos is dat - twee Damen tegenover. (streng) Finden Se nich ok, Herr Koopmann?

 

Klara: Ach, papperlapapp. Hören Se nich op se! - Seggen Se, muchen Se nich mit uns fröhstücken? (wedelt mit der Brötchentüte) De sünd ganz frisk, un noch warm.

 

Günter: (erfreut) Oh ja. Gern. Ik...

 

Geertje: (fällt ihm ins Wort) Herr Koopmann hett leider keen Tied to ´n fröhstücken!

 

Günter und Klara: Nich?

 

Geertje: Nee! (reißt Klara die Zeitung aus der Hand, drückt sie Günter weniger galant in die Hand) Herr Koopmann much Zeitung lesen. Wohnungsangebote! De stahnt heel achtern.

 

Günter: Aver ik wull doch nu erstmaal baden.

 

Geertje: Un während Se baden, warrn Se sik um een neij Unnerkunft kümmern. Dorför is de Zeitung ja daar. Se dörven dorna ok gern mien Telefon brüken.

 

Klara: Geertje!

 

Geertje: Ja, wat - Geertje? (schaut dann zu Günter herüber) Na, wat is? Baden un lesen Se! (kurze Pause) Nochmaal för all: DAT hier is MIEN Huus. Un ik bestimm, well hier fröhstückt, well hier baden deiht un well hier Wohnungsannoncen studeeren mutt. Is dat klor?!

 

Günter: (öffnet die Tür nach links schon leicht betrübt, bleibt aber noch im Raum stehen)

 

Klara: (schnell) Ähm, töven Se noch, Herr Koopmann. Ik hebb daar noch wat mittodehlen. Viellicht tellt dat ok för Se.

 

-31-

 

Geertje: Wat hest Du mittodehlen? Un dormit dat al maal is: Herrn Koopmann bedrapt hier nix!

 

Klara: Na ja. Op de Patt hierher hett Herr Winter mi ansnackt. Du weest al, düssen arigen Keerl vun d´ anner Sied. De jümmers wat to quarken hett. Na, de mit sien ollen Köter de hier jeeden Dag vörbi geiht.

 

Geertje: Ja, wat is mit de?

 

Klara: Ik schall Di utrichten, dat Dien Heck to wiet op de Footweg hangt. Un wenn du de nich bold snieden deest, dann ward he bi d´ Börgermester persönlich anropen.

 

Geertje: (überlegt einen Moment, dann zu Günter) De Heckenscheer is buten in ´t Gordenhuus!

 

Günter: Bidde? - Aver wat schall ik denn...

 

Geertje: Na, Heck snieden! Off wat glöven Se, well de Börgermester as Huusbesitter bi ´t Inwohnermeldeamt utfindig maakt, wenn Winter daar würklich anröpt?!

 

Günter: Aver ik doch, mi geiht hier nix an. Dat hebbt Se doch just sülmst seggt.

 

Geertje: Se maken nu dat Waskbecken schoon, dann ward bad, wieldess de Zeitung lest, dorna kümmern Se sik um de Heck. In düsse Reihenfolg. Noch Fragen?

 

Günter: (mit dem Türgriff in der Hand, zu sich selbst, aber so deutlich, dass die beiden Frauen es gut verstehen können) Fronslüüd! All gliek! Wi Mannslüüd warrn blots utnützt! Unnerdrückt! To d Arbeid dwungen! Vun de Fronlüüd anbölkt...

 

Geertje: (sehr laut) Looos nu!

 

Günter: (schnell ab)

 

4. Szene

Klara: Geertje! So kannst du doch nich mit em umgahn. Dat is so een netten Mann.

 

Geertje: (wendet sich ein bisschen ab, zu sich selbst) Dat find ik ok!

 

Klara: Wat seggst Du?

 

Geertje: Äh... Ik hebb seggte: De Lindenboom ok! De Lindenboom schall he ok glieks besnieden. Immerhen wohnt he hier ohn Hüür to betahlen. Wenn ok man blots för 2-3 Dage. Dann kann he ok wat dorför dohn. Meenst Du nich ok?

 

Klara: Ik verstah di nicht. Du kannst Herrn Koopmann doch nich as ´n Sklav behanneln. Worüm denkst Du denn nich over een Hüürverhältnis mit em na? He kann doch gor nix för dit Malör hier. Dat Huus is doch groot genug för twee. IK ward mi freien, wenn ik wedder een Mann in ´t Huus harr. Noch dorto een so smucken, fründliken...

 

-32-

 

Geertje: Mien Fritz, DAT weer een gooden Mann, anners kenn ik keen fründelke Mannslüüd.

 

Klara: Geertje, nu maak Di man nix vör. Seker is de verstürven Ehemann jümmers de Best ween - aver mien un ok Dien Keerl leven nu maal nich mehr. Un nu hör endlich op, Dien Geföhlen to verstoppen. Also, ik find, Günter is een bannig attraktiven Mann. Du machst em doch ok, gev dat doch to!

 

Geertje: För DI is he jümmers noch „Herr Koopmann“. Un ik glöv erde, DU hest een Oog op em smeeten.

 

Klara: Na ja, wat schall ik dorto seggen? - Nich blots een Oog. (lacht schelmisch)

 

Geertje: Du schullst Di schamen, Klara.

 

Klara: Schamen? Nee, dat maak ik nich mehr. Dat hebb ik eenmaal dohn un nix dorför kreegen. (lacht) Ick mach em. Un ik find dat toll, dat he nu ok hier wohnt.

 

Geertje: As ik al seggt hebb: Herr Koopmann geiht! So gau as mööglich. Un Klara, wees mi nich böös, aver laat uns düt Fröhstück bidde op Mörgen verschuven, ja. Ik hebb gor keen Smacht un ik mutt mi ok erstmaal dorum kümmern, well mien Huus overhopt hört nu. Jichenswat stimmt daar doch nich. Worüm weet Herr Koopmann nix vun mien Wohnrecht? Hett mien Dochter dat verheimlicht off wat?

 

Klara: Aver Geertje, ik kann di doch dorbi helpen.

 

Geertje: Dat is leev vun Di. Aver laat mi bidde erstmaal in Ruh ALLEEN nadenken.

(setzt sich in einen Sessel, versinkt in Gedanken)

 

Klara: (leicht pikiert) As Du wullt. Aver de Brötchen nehm ik dann ok wedder mit. Wenn Du Herrn Koopmann versmachten laten wullt... bi MI weer he satt warrn!  (erhobenen Hauptes beleidigt ab in den Flur, beim Herausgehen stößt sie vor der Ausgangstür mit...)

 

5. Szene

Matilda: (...zusammen. Diese hat eine große gefüllte Sporttasche dabei) Hoppla.

 

Klara: (im Flur) Och Matilda. Dat is nu heel ungünstig, wenn Du Dien Groodmudder besöken wullt. De much nu alleen sien.

 

Matilda: Bidde?

 

Geertje: (räuspert sich) Komm rin, Matilda.

 

 

 

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
© Die ganze Welt ist eine Bühne