Lange danach gesucht - auf Ibiza 2012 endlich gefunden
Musiker gesucht

 

 

 „Verona maakt de Mannslüüd

                   

                        wild“

 

 

 

 

Komödie in 3 Akten

 

von

 

Helmut Schmidt

 

Inhalt: Nach 23 Jahren als Krabbenfischer muß August Hüsing seinen Kutter aus wirtschaftlichen Gründen verkaufen. Der Preis, den er für seine „Lotti“ erhält, deckt kaum die Verbindlichkeiten bei der Bank. Seine Frau, die ebenfalls Lotti heißt, weiß von diesen Schulden nichts und plant die bevorstehende Silberhochzeitsfeier um so üppiger. Um seiner Frau nicht die Freude auf das Fest zu verderben schweigt August. Doch woher soll er möglichst schnell 15.000 Euro herbekommen ? Denn soviel wird die Hochzeit alles in allem kosten. Der Sohn Alexander hat an einem Schlagerwettbewerb teilgenommen und bekommt Besuch von dem Fotographen Justin McBride. Dieser macht August dann ein verlockendes Angebot. Ein in Deutschland offiziell noch nicht freigegebenes Medikament mit dem Namen Verona B kann August zu einem erschwinglichen Preis erwerben und dann mit über 100% Gewinn weiterverkaufen. Hierbei handelt es sich um ein Potenzmittel – ähnlich Viagra. Zunächst scheint August diese Idee absurd, doch seine Neugierde siegt schließlich. Er kauft dem seriösen Herrn 100 Packungen ab, die er natürlich bar zahlen muß .- sich dafür sogar Geld von seinem Nachbarn leiht. Dann soll der Rubel rollen – und niemand darf etwas merken. August legt sich ein Smartphone zu und der Verkauf beginnt zunächst recht gut. Doch was gibt es für Nebenwirkungen ? Und was löst Verona B letztenendes bei den Männern im Dorf aus ? Und was hat es mit den Zeitschriften „Sexy Hexy“ und „Mann oh Mann“ auf sich?

 

Spieler: 5m/4w – 1 Bühnenbild: Außenkulisse mit zwei Haushälften

 

 

 

August Hüsing                       -    50-60 Jahre

 

Lotti                                       -     seine Frau (45-50 J.)

 

Alexander                               -     beider Sohn (25-30 J.)

 

Manfred Diekmann                -     Nachbar (45-60 Jahre)

 

Christine                                 -     Manfreds Frau (45-50 J.)

 

Justin McBride                       -      Filmproduzent (30-50 J.)

 

Tobias Radtke                         -      Urlauber (45-50 J.)

 

Franziska                                -      seine Frau (40-50 J.)

 

Tina                                        -      beider Tochter (ca.20 J.)

 

 

 

Spielzeit: Sommer in der Gegenwart

 

Spielort: Dorf  an der Küste

 

Spieldauer: Ohne Pause etwa 100 Minuten

 

 

Bühnenbild:

 

Aussenkulisse. Rechts auf der Bühne sieht man die Hinteransicht von Hüsings Haus; eine Tür, evtl. ein Fenster. Neben der Tür oder unterm Fenster eine Gartenbank und Tisch mit Stühlen. Auf der anderen Seite die Hinter-oder Seitenansicht des Hauses vom Ehepaar Diekmann; ebenfalls mit Tür. Die Hauswände können nach Geschmack der Bühnenbildner ausgestattet werden mit Zeitungsbox, Briefkasten, Lampe, Regenrinne. Man sieht keinen Wohlstand und keine Armut, sondern die Häuser von zwei ganz „normalen“ Durchschnittsfamilien. Die Haushälften sind, wegen des guten nachbarschaftlichen Verhältnisses, nicht getrennt durch Zaun o.a. Im Hintergrund sieht man jedoch evtl. Zaun oder Büsche und Sträucher. Der Blick nach hinten zeigt auf´s Meer. Neben der Tür bei Diekmanns hängt ein Schild „Zimmer frei“.

 

 

 

 

              Erster Akt

 

                  (Ein Wochentag, nachmittags. Wenn der Vorhang sich öffnet, sitzt August am Tisch, schaut betrübt drein. Er hält melancholisch ein Buddelschiff in der Hand, seufzt)

 

1. Szene

 

August:     (zu sich selbst:) Och Lotti, wormit hebb wi dat blos verdeent ?

 

Lotti:         (aus dem Haus:) August, de Tee ward kolt.

 

August:     Ja, ik komm glieks.

 

2. Szene

 

Alexander:      (kommt vergnügt von hinten auf die Bühne, ist schick gekleidet, hat eine Aktenmappe in der Hand, spielt den Helden) Tatatata... he Dad, dörv ik mi vörstellen ? Ik bün Jerry Urban (sprich Örbenn) – de neij Schlager-Star.

 

August:     Hallo Alexander.

 

Alexander:      Hey Vadder, wat is los ? Freist Du Di denn gor nich för mi ? Hüüt weer doch mien grood Dag ?

 

August:     Hhmm... ja, wat weer dat ok noch ?

 

Alexander:      Mann eh – güstern bün ik wegfohren na Hamburg. Al vergeeten? - Vadder, dat Casting - de Talentwettbewerb. „Radio Inline sucht den neuen Schlager-Star von morgen“.

 

August:     Ja richtig. Un ? Wo is dat lopen?

 

Alexander:      18 Konkurenten hebb ik to ´t Feld utslahn. (öffnet die Aktenmappe) Ik hebb ´n Plattenvertrag, Vadder. Hier !

 

August:     Nee !

 

Alexander:      Doch. Anner Week geiht dat in ´t Studio. Un wenn de erst CD opnohmen is un dann in d´ Radio speelt ward, dann is dat nich mehr wiet, bit Jerry Urban in ´t Fernsehen to sehn is. Ik maak ´n heel grood Karriere.

 

August:     Jerry Urban ? Worum giffst Du Di denn för annersell ut ?

 

Alexander:      Vadder, dat is even so in de Showbranche. As Schlager-Star kann ik nich as Alexander Hüsing optreden. Dat hört sik doch dumm an. Un dorüm hebbt de Plattenbosse mi vörslahn, dat ik ´n Künstlernaam nehmen schall. De meesten Namen, de DU kennst, hett dat in Wirklichkeit ok nich geeven. Roy Black, Rex Gildo – dat sünd ok allns Künstlernamen.

 

 

August:     Jerry Urban also – verrückte Welt. Aver Du kündigst doch nich forts bi Backer Struwe ? Wees vörsichtig, Jung. Dien Brötchengeber is Di noch ´n Tiedlang seeker; aver as Platten-Star kann man ok heel fix andohl fallen.

 

Alexander:      Dat weet ik doch. Nu maak mi de Saak doch nich glieks wedder madig. Immerhen hebb ik wunnen.

 

August:     Ik frei mi ja ok för Di.

 

Alexander:      Overtügt brengst Du dat aver nich just rover.

 

August:     Mi fehlt hüüt eenfach de Kraft dorto mi to freien, Jung. Du weest ja, dat ik Lotti verkoopen muss – hüüt weer dat nu sowiet. Dit hier – dat Schipp in lütt in een Buddel (zeigt das Buddelschiff) is allns wat mi bleeven is.

 

Alexander:      Jichenswenher is even allns maal vörbi in ´t Leeven. Aver kiek maal; so weh dat hüüt ok deiht; in een poor Johr weerst Du doch so un so op Rent komen.

 

August:     Du versteihst dat nich. Du büst jung un weest nix, vun dat, wat in mi vör geiht. Mien Lotti un ik – wi harren noch so männig Johr tosamen rutfohren kunnt.

 

Alexander:      Ja seeker, aver... (weiß nicht so recht wie er ihn trösten kann) nu kannst Du Di doch ok ´n schöön Hobby toleggen. Angeln of Skat speelen, of... of gah Mudder ´n beten mehr to Hand. Un denk doch ok maal an de Stang Geld, de Dien Kutter noch inbröcht hett na de Verkoop. Dat könnt ji nu doch good brüken, so kört vör de Sülvern Hochtied.

 

August:     (seufzend) Oh ja, dat stimmt.

 

3. Szene

 

Lotti:         (ist während des letzten Satzes aus dem Haus gekommen) Alexander, Du büst trüch ?!

 

Alexander:      (breitet die Arme aus, umarmt seine Mutter) Ik hebb dat schafft, Mudder. Ik hebb

                  wunnen. Ik hebb ´n Plattenvertrag in d´ Taske.

 

Lotti:         Ik faat dat nich. Wo ik mi frei för Di. Hebb ji dat nich op Video opnohmen ? Schad, dat ik dat nich sehn kunn. Du möötst mi dat al heel genau vertellen. Kumm – Tee steiht op ´n Disk. (zu August:) Un Du, August ? Wullt Du keen Tee? Ik hebb Di vörhin doch al ´n poormaal maal roopen.

 

August:     Ja Lotti, ik kom ja forts. ´n poor Minüten noch.

 

Alexander:      (voller Mitgefühl) He is even nich so stark as Du, Mudder. Dat mit sien Kutter geiht em woll düchtig an de Nieren.

 

Lotti:         Ochwat. Dat olle Ding harr dat so un so nich mehr lang maakt. – Riet Di tosamen, August Hüsing. (abgehend mit Alexander) So, un nu vertell. Wo is dat genau aflopen in Hambörg ?

 

Alexander:      Dat weer totol geil. Ik harr de Startnummer 7. Du glövst gor nich, wo nervös ik weer, un ok, wat för Vullpfosten daar weern. Un dann hebb ik mi docht: Cool blieven. Na ´n Stünd weer ik dran un hebb allns geeven... (jetzt sind beide ab)

 

August:     (allein, seufzt, schaut das Buddelschiff nochmal an) Och Lotti. Dat weer ´t dann nu woll.

 

4. Szene

 

Manfred:   (kommt gefolgt von Christine von hinten auf die Bühne, beide tragen volle Einkaufstaschen, gehen zu ihrer Haustür, Christine schließt auf; Manfred sieht August zuerst am Tisch sitzen) Hey August, ´n beten Sünn tanken?!

 

Christine:   Moin August.

 

August:     (etwas erschrocken, weil er vor sich herträumte) Oh, moin.

 

Manfred:   Daar hett man endlich Urlaub, un wat dörv man dann maken – mit de Fro hen üm intokoopen. Un dat bi düsse Hitz.

 

Christine:   Hör op to jammern. Slimm genooch, dat ik dat dat heel Johr alleen maken mööt. Nu süchst Du endlich maal, wat dat för ´n Gesleep is. (ab ins Haus)

 

Manfred:   (stellt seine Taschen ab) August – geiht Di dat nich good ?

 

August:     Och, weest Du Manfred, dat gift ja Dagen in ´t Leeven, daar fallt allns tosamen in een. Ik hop, Du versteihst, wat ik meen.

 

Manfred:   (setzt sich zu ihm) Hest Du Verdreet ?

 

August:     Verdreet ? na ja... Dat is wegen Lotti. Dat is ut, Manfred. Een vör allmaal ut ! Ik dörv gor nich an de schööne Stünden denken, de wi tosamen verbröcht hebbt.

 

Manfred:   (voller Mitgefühl) Snack Di man driest ut, August. Dat gift nix, worover Du mit mi nich snacken kannst.

 

August:     Ik weet. Ik harr al docht, mien Fro harr jo al wat vertellt.

 

Manfred:   Nee, hett se nich. Wat is denn nu?

 

August:     As ik al seggt hebb - dat geiht üm Lotti. 23 Johr lang bün ik jeeden Dag op ehr drup steegen. Un nu is dat vörbi.

 

Manfred:   (glaubt es kaum, weil er denkt, August spricht von seiner Frau Lotti) Ja...

 

August:     Un weest Du, Mandred: Ik hebb dat nich jümmers blots as Arbeid sehn, so as de meesten Mannlüüd – nee... för mi weer dat sowat as... Spaß - ja !

 

Manfred:   Hhmm... Spaß is ja ok ´n beten wichtig dorbi, meen ik.

 

 

August:     Junge Junge, wenn ik doran denk, wo se männigmaal in de Wogen hen un her gung. Aver ok wenn ik ehr maal ´n beten harter anfaat hebb – nie nich hett se mi in Stich laten.

 

Manfred:   Ik hebb ja gor nich wüsst, dat Du op de harte Tour steihst...

 

August:     Jeede Johr so tegen Harvst, dann weer se jümmers ´n beten störrisch un ik muss ok woll maal luut waarn.

 

Manfred:   (ist dieses Gespräch etwas peinlich) Aha. - Ja, man so genau mööt ik dat eenlik gor nich weeten, wat Du un Lotti...

 

August:     Bit to 10 Stünden hebb ik se männichmaal quält - un se hett nich slapp maakt.

 

Manfred:   10 Stünden? Viellicht schullst Du maal na ´n Doktor gahn, August.

 

August:     Worüm dat denn? - Wenn ik an Dagen denk, wor dat so richtig rund gung. Mi is an Störm-Dagen sogor al faker de Notsweet utslahn, wiel ik gor nich wüss, of ik dat woll overleeven de. Aver ja - dat is jümmers good gahn. Un nu is dat vörbi, Manfred. Kannst Du denn nich verstahn, wo ik mi föhl?

 

Manfred:   Ik denk, man mööt dat in uns Oller woll erde sacht angahn laten. Wi sünd ja keen 20 mehr. Un mit SM un sowat - daar hebb ik mi so un so nie nich för interessert.

 

August:     Wat snackst Du? - Good, ik gev dat to - se is nich mehr de Jungste un se hett ok al männich Reparaturen achter sik; aver liekers weer dat so, as wenn se jeeden Dag blots dorup töven de, dat ik endlich wedder op ehr drup stiegen de un dat los gung. – Un nu ? Nix mehr. Nie mehr wedder, Manfred. Stell Di dat maal vör !

 

Manfred:   Ja..., aver worüm denn nich? Wat is denn vörfallen? Un wat schall ik dorto seggen, August ? Ik meen, wenn ik dat maal so open seggen dörv – bi mien Christine löppt dat ok nich mehr so faken. Se is ja ok al in de Wesseljohren.

 

August:     Bitte ?

 

Manfred:   Na ja, ik meen, daar mööten wi Mannslüüd uns woll eenes Dags al mit affinden, dat dat sexuelle nalett, August.

 

August:     Wesseljohren ? Sexuelle? Worvan snackst Du Duddlapp eenlik?

 

Manfred:   Na, Du büst good. Worvan woll ?

 

August:     Moment maal, bevör hier wat scheef löppt - ik snack vun mien Krabbenkutter. Vun Lotti – mien Schipp !

 

Manfred:   Dien well ? (muß jetzt laut loslachen) Oh August, Du möötst veelmaals entschülligen. Ik hebb doch ernsthaft docht, dat Du vun...

 

August:     Segg dat leever nich, Du oll Buck.

 

 

Manfred:   Harr mi ok wunnert, dat Du tomol so open over Dien Intimleeven vertellst.

 

August:     Wat büst Du blots för ´n Swienjack?! - Ik meen mien Kutter - de heet doch ok Lotti. Hüüt hebb ik se verkoopen möötst. Dat dat jichenswenher maal sowiet weer, dat wüss ik ja. Aver nu so tomol - dat is nich so eenfach.

 

Manfred:   Dat kann ik good naföhlen. Dat is woll so, as wenn een Deel vun een sülmst starven deiht.

 

August:     Genau so ! Dat harr so nich komen möötst. – Good, wi haren in de lesd Tieden ´n slechten Fang. - Vör Johren hebbt uns erst de Hollanners veel twei maakt un ok in d´ Winter fischt. Un siet de Quotenregelungen för Seetungen, Kabeljau un Schollen, is dat blots noch andohl gahn mit mi un mien Lotti. Lotti, dat SCHIPP, versteihst Du?!

 

Manfred:   Ja ja, aver de Quotenregelung is doch inföhrt waarn, dormit man jümmers Fisch hett.

 

August:     Na, Du büst mi ´n schöönen Naver. Quotenregelung. Wenn ik dat al hör. Frag maal Buur Harms, wat de to ´n Biespiel vun de Melkquoten-Regelung holt. Dat is nämlich just so ´n Quatsch. In d´ Güllekeller land de good Melk, wenn na ´t Leistungsjohr toveel afgeeven ward. Daar kann een ja slecht bi waarn.

 

Manfred:   Hest ja recht, daar is wat an. Du schullst nu aver dankbor ween för de schööne Tied, de Du mit Dien Kutter verbröcht hest.

 

August:     Ik will dat woll eenfach nich wohr hebben, dat dat nu ´n End hett.

 

Christine:   (aus dem Haus) Manfred Diekmann. Kummst Du woll op de Steh mit de Woren in ´t Huus ?!

 

Manfred:   Ja.

 

5. Szene

 

Christine.   (kommt sodann aus dem Haus) In de Tasken sünd al de friske Saken. Käse, Joghurt, Wurst... Dat löppt uns ja weg bi düsse Warmte. (nimmt wütend kopfschüttelnd die Taschen, damit ab ins Haus) Mannslüüd – wat för ´n Erfindung. (ab)

 

6. Szene

 

August:     Dat kummt aver noch dicker, Manfred. Lotti - mien Fro - un ik hebbt doch in 4 Weeken Sülvern Hochtied. Na ja, un Lotti will daar ´n heel grood Fest vun maken. Ik weet gor nich, woveel Lüüd se al inladen hett. Güstern avend weer se tomindst al bi 126. Weest Du eenlik, wat so ´n Hochtiedsfier kosten deiht ?

 

Manfred:   Na, dat schull nu doch dien mindste Sörg ween. Erstmaal beleevt man so ´n Dag blots eenmaal in d´ Leeven; un nu, nadem Du de Kutter verköfft hest, schall ´t ja woll nich op ´n Cent ankomen, oder ?

 

August:     Dat is ja just mien Problem. Lotti weer 16 Johr old.

 

Manfred:   Wenn al. Woveel hest Du denn noch kregen för de oll Ritter ?

 

August:     Nöm ehr nich so.

 

Manfred:   Na, nu segg al, August. Woveel ?

 

August:     28.000 Euro.

 

Manfred:   Dunnerslag. Dorvan kannst Du ja woll 4 maal Hochtied fiern.

 

August:     Manfred; just so as Dien Christine of un to maal ´n neije Kleed brükt, so harr ok mien Kutter ehr Wünsche. Wat hebb ik daar in de lesd Johren nich al instoppt?! Noch vör knapp twee Johr hett se ´n neijen Motor kreegen. Un dorför hebb ik Kredite brükt. – Kört un good; vun de 28.000 Euro is so good as nix overbleeven. Mien Bank seggt „Besten Dank“.

 

Manfred:   Och du leeve Tied; dat harr ik nu nich docht. Un dorvan weet Dien Fro gor nix ?

 

August:     Nee, ik hebb dat Geld jümmers stikum opnohmen bi de Bank. Se is even so. Se regt sik doch jümmers glieks op. Un dorvun dörv se ok nu op gor keen Fall wat gewohr warrn. Dat is mi to schaneerlik. Un ik will ehr doch ok nich de Freid op de Hochtiedsfier nehmen.

 

Manfred:   Nu verstah ik dat. Dorüm is Lotti ok lang nich so verdreedelk as Du, wegen de Verkoop ?

 

August:     Ochwat. Wat beeters kunn ehr doch gor nich in Kram komen. Nu wor se doch mit 28.000 Euro kalkuleeren kann för de Fier.

 

Manfred:   De ji gor nich hebbt. – Un worvun schall de Hochtied betahlt warrn ?

 

August:     Good Frag. So ´n lütten Notgroschen hebb wi woll. För ´n neij Waschmaschin of so. Un för ´n Fier in lütte Familienkreis weer dat ok genooch - un daar harr ik ja ok nix intowenden; man so ´n üppig Fest, wat mien Lotti daar plant... ik weet nich, wo ik dat opbrengen schall.

 

Manfred:   Tja... dat is würklich grood Schiet.

 

7. Szene

 

Tobias:       (Franziska und Tina kommen von hinten auf die Bühne. Alle sind sommerlich gekleidet, tragen Taschen bzw. Rucksäcke) Gooden Dag.

 

Manfred:   (und August etwas erschrocken) Oh, gooden Dag.

 

August:     Moin.

 

 

 

Franziska:  Bi de Kiosk an d´ anner Siet vun d´ Straat hebbt se uns vertellt, dat Se Frömdenkamers to verhüren hebbt.

 

Manfred:   Ja, wi ! Dat stimmt. (steht auf, gibt allen die Hand) Manfred Diekmann. (ruft ins Haus:) Christine - kummst Du maal even?! – Heel moij warm hüüt, nich wohr ?!

 

Tobias:       Ja, dat könnt Se luut seggen. Wi sünd al siet hüüt mörgens ünnerwegs vun Bremen. Tobias Radtke. Mien Fro Franziska un mien Dochter Tina.

 

Manfred:   Heel vun Bremen?! Dann hebbt Se hüüt ja al männich Kilometer achter sik bröcht.

 

Tina:          (leicht genervt) Allerdings. Jeede Johr dat sülfge Ritual. Dörch heel Dütskland mit Rad bi d´ Patt. Dat is dat Motto vun mien Ollern. – Oohh..., un mien Mors deiht seer.

 

Franziska:  Nu klag nich al wedder, Tina.

 

Manfred:   Dat is uns Naver August Hüsing.

 

August:     (begrüßt die Anwesenden ebenfalls, jedoch ohne Händeschütteln)

 

Franziska:  Hebbt Se Kamers free? Un könnt wi ok Fröhstück hebben ?

 

Manfred:   So as Se wüllt. Blots overnachten, Fröhstück, Halvpension; wenn Se mögen ok mit Avendbrood. (ruft wieder ins Haus, diesmal energischer:) Christine ! Christine, verflixt nochmaal !

 

8. Szene

 

Christine:   (kommt zügig aus dem Haus, laut schimpfend:) Segg maal, hest Du een an d´ Pann, oder wat - mi so antobölken?! (sieht nun erst die Urlauber, dann sehr freundlich) Oh, gooden Dag.

 

Alle:          (außer Manfred und August) Gooden Dag.

 

Tobias:       Wi brüken ´n Unnerkunft .

 

Christine:   (jetzt noch freundlicher) Aver ja. Komen Se mit rin. Ik wies ehr allns. Äh, een Dübbel un een Eenzelkamer ?

 

Franziska:  Ik denk maal, uns Tüti kann driest bi uns in d´ Kamer slapen. Dann hebb wi se ok beeter unner d´ Oog.

 

Tina:          M a m a !

 

9. Szene

 

Alexander:      (kommt aus dem Haus) Vadder, wor bliffst Du denn ? De Tee is nu kolt. – Moin.

 

Tina:          Hallooo...

 

Tobias:       (und Franziska ebenso) Gooden Dag.

 

August:     (steht auf) Ja, ik kom al, Jung.

 

Franziska:  (Christine und Tobias folgend ins Haus, sieht dann, dass Tina kaum den Blick von Alexander wendet kann) Na, nu kom al, Tina.

 

Tina:          (schaut beim Hereingehen ins Haus fortwährend zu Alexander, läuft dann fast gegen den Türrahmen, dann auch ab ins Haus)

 

10. Szene

 

Alexander:      Wow. Maken de Urlaub hier?

 

Manfred:   Wenn Christine de Priesen nich wedder so unverschamt hochjubelt, dann is dat good mööglich.

 

Alexander:      Geil.

 

August:     Hey, nu bliev mol up ´n Teppich, ja ?! Blots wiel daar ´n junge Deern bi is, is dat glieks geil?

 

Alexander:      (leicht genervt) Worüm is de Verständigung twüschen de Generationen blots jümmers so swor ? De Deern gefallt mi, Vader. Tomindst optisch. Un Gott hett mi as Mann Geföhlen mit in d´ Weeg leggt. Du büst ja schließlich sülmst maal jung ween, oder ?

 

August:     Danke, dat Du mi doran erinnerst, dat ik old bün.

 

Alexander:      Kummst Du nu, of schall Mudder de Disk afrühmen ?

 

August:     Ik bün al ünnerwegs.

 

Alexander:      (ab ins Haus)

 

August:     (will ihm gerade folgen, als...)

 

11. Szene

 

Manfred:   (...ihn schnell aufhält) August, töv noch even. (geht schnell ab ins Haus)

 

August:     Wat is denn noch ? Du, Lotti ward langsam böös.

 

Manfred:   (kommt sodann zurück, versteckt eine aufgerollte Illustrierte hinterm Rücken, schaut sich um, ob niemand in der Nähe ist, steckt sie August dann zu) Güstern is de neije „Sexy-Hexy“ komen.

 

August:     (freut sich, fängt sofort an, darin herumzublättern) Oh Danke, Manfred. Wolang dörv ik? Wedder bit Saterdag ?

 

 

Manfred:   So as jümmers. Pass aver wedder good op, dat Christine dat nich sücht, wenn Du mi dat Blatt wedder trüch gifst.

 

August:     Na, mien Lotti schall doch ok nich weeten, dat ik so „anspruchsvolle Literatur“ lesen do. Hähä... - Christine hett daar bitlang nix vun murken?

 

Manfred:   Se hett ´n grood Spektakel maakt, as ik tomol seggt hebb, wi schullen uns bi d´ Post een Fack anschaffen. Se kann dat nich verstahn, worüm wi nich as jeede anner Minsk uns Post mit ´n Boten na Huus hen levert kriegen un dat daar afholen schöllnt. Aver blots so is dat mööglich. Dat Heft kümmt ja jümmers Dienstags - un an DE Dag hol IK de Post daar of. 

 

August:     Raffineert.

 

Manfred:   (geht an August heran) Möötst maal op Siet 42 kieken. Daar steiht ´n Bericht, wo man besünners lang kann - un ok, wat man maken kann, wenn de Libido nich mehr so mitmaakt.

 

August:     Libido? Wat ok jümmers dat ween mach - Manfred, Du büst ´n oll Swien !

 

Manfred:   Wieso, dat is in uns Oller doch ok ´n beten wichtig. – Un op de vörlesd Siet, August, daar steiht, wo man...

 

August:     Nu verrad doch nich wedder allns. Ik kann doch sülmst lesen.

 

Manfred:   Na good. Overmörgen krieg ik dat Blatt wedder trüch, ja ?! (schon abgehend zum Haus)

 

August:     Ja seeker.

 

Manfred:   Un wegen Dien Geld-Sörgen laat Di man keen grau Hoor warsen. Daar find sik al ´n Lösung. Schallst man sehn. (ab ins Haus)

 

August:     Hopentlich. (abgehend ins Haus, schaut vorher noch schnell mal auf das Titelblatt) Hohoho... (verstaut es dann schnell in der Hose, ab)

 

12. Szene

 

Christine:   (kommt von hinten, gefolgt von Franziska, Tobias und Tina) Ja, un dit hier is uns Gaarn; de kennen Se ja al. Könnt Se gern mit brüken, wenn Se wüllt. Een Grill steiht daar achtern. Stöhlen sünd noch mehr in d´ Schuppen. Maken Se sik dat so komodig bi uns, as Se mögen.

 

Tobias:       Tja, wat meenst Du, Franziska ?

 

Franziska : Ik find dat heel fein hier.

 

Tobias:       Un Du Tina ?

 

Tina :         Na ja, vun mi ut. Mien Meenen interessert doch eh nüms.

 

Tobias:       Un 50 Euro mööt dat kosten för uns dree pro Dag ?

 

Franziska:  Ja, dat mööt wi hebben. Dat is ´n Schnäppchen. Annerswor betahlen Se hier op ´t Land bit to 30 Euro pro Person. Wi mööten ja ok leeven, nich wohr ?! Se dörven aver umsünst uns Waskmaschine, de Grill un ok de Gartenmöbel brüken... ja, dat heet... in de 50 Euro is allerdings keen Fröhstück mit in...  Dat kost dann nochmaal 10 Euro extra pro Person. Un wenn Se Halvpension wüllt - dann 25.

 

Tobias:       ´n stolten Pries, nich wohr ?

 

Franziska:  Allerdings.

 

Tina:          För een Overnachtung schöllnt jo finanzielle Middel dat woll mitmaken, oder ?

 

Franziska:  Also, wenn ik ehrlich ween schall - ik wull gern ok ´n poor Dag langer hierblieven.

 

Tina:          W a t ? Aver soveel Kledaasch hebb wi doch gor nich mitnohmen.

 

Franziska:  Wenn wi de Waskmaschine doch nutzen könnt...

 

Tina:          (nicht sehr begeistert) Na toll...

 

Franziska:  Ik denk, wi schullen uns dat driest günnen. Hier is dat schoon un still... Nich wohr, Tobias ?

 

Tobias:       (nickt zustimmend)

 

Christine:   Prima. Un wenn Se jichens ´n Wunsch hebbt, man blots even bescheed seggen. Ik bün meestens de heel Dagen in ´t Huus. Un mien Mann hett ok just Urlaub.

 

Franziska:  Dat is good.

 

Tina:          Gift dat hier tomindst ´n Disco in düt Kaff?

 

Franziska:  Also Tüti, Du weest heel genau, wat ik vun düsse Rökelkamers hol. Wat leest man nich allns in d´ Zeitung vun wegen Exstasy un wo düsse Middels heeten... Un dann seggst Du Kaff - also würklich.

 

Tina:          Mama, bitte.

 

Christine:   Besünners groot is dat Angebot hier op ´t Land nich. Aver ´n lütten Disco hebb wi. Sünd man 10 Minüten Footweg vun hier. Se könnt mi glöven, Fro Ratke; vun düsse Laden hört man würklich nich veel schlechts. Uns Naversjung Alexander is daar ok jümmers an de Weekenenden.

 

Tina:          Oh ja ?

 

Franziska:  Dat hett gor nix to seggen. – Hebbt Se Kinner?

 

 

Christine:   Nee, mien Mann un ik weer dat nich vergönnt.

 

Franziska:  Na bitte. Wat weet wi denn al, wat in düsse Spelunken vör sik geiht ? Un de jung Lüüd sünd hüüt ja ok veel to gliekgültig. De lernen sik kennen un springen dann na twee Stünden al glieks mitnanner in d´ Bedd.

 

Tina:          (zu sich selbst) Ik glöv dat eenfach nich...

 

Christine:   Dat is doch aver ok ´n Saak vun Erziehung, meen ik. Butendem sünd seker nich al jung Lüüd gliek.

 

Franziska:  Och, wat weeten Se denn al?! Ik seh de Dag al vör mi, wenn Tina ankummt un seggt: Mama, ik bün schwanger vun Ali of Achmed.

 

Tobias:       Franziska – bitte. Wi wüllt uns hier ´n poor Dag verholen un nich opregen.

 

Franziska:  An mi schall dat nich liggen.

 

Christine:   Blift dat also d´rbi ? Segg wi erstmaal för dree Dag ? Dann könnt Se ja jümmers noch overleggen, of Se noch langer hier blieven wüllt.

 

Tobias:       (und Franziska nicken zustimmend, nachdem sie sich angeschaut haben) Ja.

 

Christine:   Ik wies ehr dann de Kamers. Se könnt sik ja kört frisk maken; un tegen sess Ühr hebb ik dann dat Avendbrood fardig, ja ?! - Se nehmen doch Avendbrood?

 

Tobias:       Ja, maak wi.

 

Christine:   (ab ins Haus, Tobias und Franziska stehen noch an der Tür) Wunnerbor.

 

Tina:          Ik hol al maal dat anner Gepäck vun d´ Rad. - Dat heet, wenn mien Ollern dat nich to gefährik is, dat ik sowat alleen in een frömd Dörp maak.

 

Tobias:       (und Franziska kopfschüttelnd ab ins Haus)

 

13. Szene

 

Alexander:      (kommt sodann aus dem Haus, trifft auf Tina, die soeben ab nach hinten) Hey, Hallo.

 

Tina:          Hi.

 

Alexander:Op Holiday-Trip? Ik bün Alexander. Aver Du dörvst Jerry Urban an mi seggen.

 

Tina:          Aha. Ik bün Tina. Tina Ratke. Un Du dörvst Tina Ratke an mi seggen.

 

Alexander:      (muss lachen) Büst ´n lütten Witzbold, wa ?

 

Tina:          As man ´t nimmt.

 

 

Alexander:      Bliev ji hier?

 

Tina:          Mien Ollern hebbt dat so entschett - leider.

 

Alexander:Ok. Un... segg maal – hest Du Tied ?

 

Tina:          Mindestens dree Dagen.

 

Alexander:      Dat is good. Weest Du, ik hebb ´n heel grood Karriere vör mi. Just hett een Herr McBride bi mi anroopen; dorbi bün ik erst vör ´n knappen halv Stünd wedder trüch vun Hambörg. De kummt hier doch tatsächlik mörgen al her um de erst Fotos för dat Cover to maken.

 

Tina:          Fotos un Cover - aha.

 

Alexander:      Ja. Is dat geil of is dat geil? Wat denkst Du ? Wat treck ik am Besten an ? Hemd mit Slips un Sakko ? Of is wat lockeres beeter ? Schull ik blots ´n Brustbild maken laten, of heel op dat Bild stahn ? Man mööt de Produzenten forts marken laten, dat man sülmst ´n Meenung hett; anners hebbt de een glieks unner d´ Footen.

 

Tina:          Also, deiht mi leed; aver ik verstah blots Bahnhof.

 

Alexander:      Is woll al ´n beten veel op eenmaal. Ik wull mi just Zigaretten vun d´ Kiosk holen. Hest Du Buck mittolopen ? Dann vertell ik Di allns.

 

Tina:          Du smökst? Is ja ekelig. Aver ik kom liekers gern mit.

 

Alexander:      (mit Tina abgehend nach hinten)       Weest Du, ik hebb as Kind al jümmers gern sungen. Un mien Kollegen bi d´Arbeit seggen, dat ik woll ´n good Stimm hebb. Tja, un güstern harr ik in Hambörg dann mien grood Chance... Nee nee, nich DSDS - well kann düssen Dieter Bohlen denn al utholen?! Dat weer wat anners. (erzählt noch weiter, während beide abgehen)

 

                  (kurze Pause)

 

14. Szene

 

Lotti:         (kommt aus dem Haus, schaut, ob jemand in der Nähe ist, klingelt oder klopft dann bei Diekmann. Sie hat eine Baumwolltasche mit „Inhalt“ dabei)

 

Christine:   (öffnet dann nach einer kleinen Pause) Oh Lotti. Du, wees mi nich böös, man ik hebb overhopt keen Tied för Di. Wi hebbt just unverhofft dree Urlaubers kreegen.

 

Lotti:         Ja, August hett mi dat vertellt. Ik will Di gor nich opholen. Hebb doch sülmst 1000 Saken um de Ohren. Wat meenst Du woll, woveel Arbeid so ´n Sülvern Hochtiedsfier maakt. Un allns blifft an mi hangen. August kann ik afschrieven bi de Vörbereitungen. De kümmert sik üm nix.

 

Christine:   Wenn ik Di helpen schall, möötst man een Woord seggen. Aver hüüt geiht dat nich.

 

Lotti:         Ik segg Di dann fröh genooch bescheed. – Ik wull eenlik blots... (kramt in ihre Tasche herum) De neije „Mann oh Mann“ is komen, Lotti. (gibt ihr dann die Zeitschrift; es handelt sich um eine Illustrierte mit freizügig abgelichteten Männern)

 

Christine:   (freut sich sichtbar, reißt ihr das Heft sofort aus der Hand, blättert „gierig“ darin) Oh Lotti; un ik doch al, Du harrst dat vergeeten wegen jo Hochtiedsfier. – Oooh... kiek Di doch blots düsse makellose Körper an. (je nach Mut der Spielerin bzw. der Gruppe, kann das Heft auch so ins Publikum gezeigt werden, dass eines der nackten Männerkörper deutlich zu sehen ist für die Zuschauer. Dann sollte es sich allerdings um reine Portrait-Akt-Fotos handeln, und auf gar keinen Fall um pornografische Bilder)

 

Lotti:         Aver Christine, doch nich hier. Wenn daar well over to kummt.

 

Christine:   Un wenn al. Keerl, dat is doch maal wat anners as uns klapprig Mannslüüd, nich wohr ?!

 

Lotti:         De sünd ja ok 30 Johr junger. As August 25 was, hebb ik in em ok noch de perfekte Adonis sehn.

 

Christine:   Ja, schad, dat se nu so knitterg waarn sünd, nich ?! – Grund genooch, dat wi uns tomindst bi düsse knackig Boys Appetit holen. Hett August nix murken?

 

Lotti:         Ik wüss ja, dat de Zeitschrift hüüt mit de Post kummt. Do hebb ik de heel Tied to ´t Fenster utkeeken un op de Postloper tövt. Dat weer nich so good, wenn August de to sehn kreeg. Wat schall he denn vun mi denken?

 

Christine:   Dat is aver gefährlik, Lotti. un DAT weer ok ´n Grund, dat man sik maal ´n Postfack toleggen de. Wi hebbt so een Fack - för nix un wedder nix.

 

Lotti:         Ik mööt jümmers oppassen - dann klappt dat al. - Eenlik schull wi uns ja schamen.

                  Un dorto noch 6 Euro för een so ´n Heft. Unverschamt is dat.

 

Christine:   Is doch egaal. Un schamen do ik mi dorför nich. Meenst Du denn, dat uns Mannslüüd nich ok maal ´n pikante Zeitung lesen ?

 

Lotti:         Also mien August op gor keen Fall. Ik kenn em over 25 Johr. Daar legg ik mien Handen för in ´t Füür. Wor schull he sik sowat denn ok woll ankieken? Bi d´ Frisör liggt sowat ja seker nich herüm.

 

Christine:   Verbrann Di man nich de Handen, Lotti. – Nu mööt ik mi aver üm uns Gasten kümmern. Wi sehnt uns later seker noch.

 

Lotti:         Ja. Bün al weg. (abgehend zu ihrer Haustür) Un – veel Spaß bi ´t Lesen.

 

Christine:   Lesen ? – Mann oh Mann. Kieken is doch veel beeter.

 

Beide:        (Frauen schelmisch lachend ab in ihre Häuser)

 

 

15. Szene

 

August:     (kommt gerade aus dem Haus, als Lotti hinein will)

 

Lotti:         (leicht erschrocken) Huch...

 

August:     Ik sett mi hier buten noch wedder ´n beten hen, Lotti – solang dat noch so schöön Wedder is.

 

Lotti:         (etwas gereizt) Ja seker. Maak dat man. Of jichenswat an Arbeid anliggt, of Du mi helpen kannst bi Vörbereitungen, dat speelt ja keen Rull, nich wohr, mien Schatz?!

 

August:     Lotti, ik harr nu würklich een beten mehr Verständnis vun Di verwacht.

 

Lotti:         Jaaaa... IK mööt ja jümmers för allns Verständnis hebben. Hest DU dat ok för mi, wenn ik maal ´n beten melancholisch bün?

 

August:     Na, Du büst ja nie nich melancholisch.

 

Lotti:         Nee, wiel ik för sowat keen Tied hebb.

 

August:     Lotti - ik bün mit mien Fischkutter just solang tosamen ween, as ik mit Di verhierad bün. Du weest, wat dat för ´n lang Tied is. Un wiel dat nu vörbi is, mööt ik dat erstmaal verarbeiden. Stell Di doch blots maal vör, dat mit UNS beiden weer ok tomaal toenn. Daar harrst Du ok seker ´n poor Dag an to knusen, nich wohr?!

 

Lotti:         Och papperlöapapp. Ik mööt de Inladungskorten alleen schrieven, de heel Fier alleen planen, de Saal utsöken, mien Kleed alleen kopen... ik frag mi, wat DU naher overhopt op uns sülvern Hochtied to söken hest. Fiern kann ik dann ok seker mit de Gasten ohn Di.

 

August:     Lotti, sowat möötst Du doch nich seggen. Is ja al good - ik help Di - wat schall ik dohn?

 

Lotti:         Nee nee, laat man. Wenn wi daar erst solang over diskuteeren möten, dann hest Du Dien Chance verspeelt. (geladen schon zur Haustür gehend, ironisch barsch) In uns Ehe is allns perfekt - ok na 25 Johr. Daar fehlt blots noch een anner Keerl an mien Siet un een anner Fro, de Di utholt. (ab)

 

August:     (schüttelt den Kopf) Worüm versteiht se mi blots nich? (findet nach einer Weile auf dem Boden einen Zettel oder ein Geldstück, bückt sich danach, plötzlich...) Aaaaah... (greift sich in den Rücken, kommt nicht wieder hoch) Oooh... nee, oh nee, wat is dat nu denn ?

 

16. Szene

 

Franziska:  (kommt aus Diekmanns Haus, dorthin sprechend:) Ik kiek blots, wor Tina solang blift, Tobias. (will ab nach hinten, sieht dann August) Oh, ik much nich opdringlich ween, aver is jichenswat nich op Steh ?

 

 

August:     (mit schmerzverstellter Stimme, immer noch gebückt) Ik... ik... mien Rüch... ik kom nich wedder hoch.

 

Franziska:  (geht zu ihm) Dat sücht heel na ´n Hexenschuss ut. Dörv ik helpen ?

 

August:     Helpen? Ja, hebbt Se denn Ahnung dorvan ?

 

Franziska:  Ik bün woll keen Knakenbreeker un Orthopäde; aver ik hebb ik Flensburg ´n Naturheilpraxis. Wenn ik dörv... tröen Se mi - ik weet, wat ik maak.

 

August:     Na, dann man to.

 

Franziska:  Dat hebb wi glieks. (tastet die Wirbelsäule ab) Wor sitt de Pien denn genau ? Hier?

 

August:     Nee.

 

Franziska:  Hier ?

 

August:     Hhhmm... nich so würklich.

 

Franziska:  Of hier ?

 

August:     (schreit auf) Aaah…. Ja, genau daar.

 

Franziska:  Ja, dat hebb ik mi docht. Wenn de Wirbel nich in de Rieg blieven, dat kann ´n Höllenpien geeven. - Ik versöök mi best, Herr...

 

August:     Hüsing. August Hüsing.

 

Franziska:  Franziska Ratke. Dat kann nu glieks ´n beten weh dohn, aver anners geiht dat nu maal nich. Dorna föhlen Se sik bestimmt beeter. (stellt sich hinter August, greift ihm unter die Arme, beugt sich über ihn, handelt aber ernsthaft nur aus medizinischen Gründen) Un nu heel locker laten. De Arms eenfach na unnern fallen laten. Un nu... (macht einen heftigen Ruck mit ihren Armen, dabei wird August wieder fast in die stehende Lage gebracht)

 

August:     (stöhnt zunächst vor Schmerz, welches dann aber in ein erleichtertes Stöhnen übergeht, er legt seinen Kopf zurück an Franziskas, die ihn noch immer umarmt, lächelt befriedigt) Oh, Se sünd ´n Engel.

 

Lotti:         (kommt aus dem Haus, bleibt an der Tür stehen, als sie die Situation sieht und natürlich falsch deutet; „kocht“)

 

August:     Sowat hett noch nie nich een mit mi maakt. Mien Fro hett dat ok woll al maal versöcht, man se kann dat eenfach nich so good.

 

Franziska:  Och, ik do even mien Best.

 

Lotti:         Ja, dat sücht man woll ! (weinerlich schnell ab ins Haus)

 

 

August:     (kann kaum so schnell reagieren) Äh, Lotti... – dat weer mien Fro, weeten Se ?!

 

Franziska:  (hat ihn nun losgelassen) Oh oh, wenn se daar man nich wat verkehrt verstahn hett.

 

August:     Wieso ? Wat denn ?

 

Franziska:  Na, wat woll, Herr Hüsing ? Denken Se doch maal na. Se sünd doch nich vun Dummsdörp, oder?

 

 

 

 

Vorhang – Ende des ersten Akts

 

***************************************************************************

 

Zweiter Akt

 

                  (Am darauffolgenden Tag, etwa 16:00 Uhr. Wenn der Vorhang sich öffnet, sitzen Manfred und August am Tisch und singen ein Seemannslied. Falls möglich, begleitet einer der beiden den Gesang mit einem Akkordeon oder Gitarre. Auf dem Tisch stehen Schnapsflasche und Gläser, sowie Bier. Beide sind lustig und etwas angeheitert, aber nicht betrunken. Der Gesang sollte schon eigesetzt haben, bevor sich der Vorhang öffnet. Sie dürfen natürlich gerne ein anderes Seemannslied wählen)

 

1. Szene

 

Beide:        (singen:) Jimmy Brown, das war ein Seemann, und das Herz war ihm so schwer.

                  Doch es blieben ihm zwei Freunde; die Gitarre und das Meer. Jimmy wollt´ ein Mädchen lieben; doch ein and´rer kam daher. Und als Trost sind ihm geblieben: Die Gitarre und das Meer. Juanita hieß das Mädchen, aus der großen fernen Welt. Und so nennt er die Gitarre, die er in den Armen hält. – Ob am Kay von Casablanca, ob am Kap von Salvador; singt er leis´ von Juanita, deren Liebe er verlor. Juanita hieß das Mädchen...

 

                  (stoßen nach dem Lied wieder miteinander an, lachen)

 

Manfred:   Prost August.

 

August:     Prost Manfred.

 

Manfred:   Nu mööt wi aver so langsam maal ophören; anners sünd wi bi düsse Hitz bold stinkeduun, August.

 

August:     Machst woll recht hebben. (schenkt wieder ein) Mi is allns schietegaal, Manfred. Mien Kutter is d´r nich mehr, mien Fro denkt, ik hebb ´n Verhältnis mit jo Urlauberin, un ik weet nich, wo ik so gau as mööglich an veel Geld rankomen schall. Schööne Utsichten, nich wohr ?! Prost Manfred.

 

 

Manfred:   Prost August.

 

2. Szene

 

Justin:        (kommt von hinten auf die Bühne. Er trägt eine Aktenmappe unterm Arm. Er trägt entweder seriöse Kleidung, Anzug, Krawatte o.a. – oder aber ein recht schrilles Outfit – wie auffälliges buntes Hemd, welches weit geöffnet ist, Lederbekleidung, Gel im Haar, recht viel Schmuck... Justin kann den Eindruck eines „normalen“ Reporters erscheinen lassen, oder aber wie eine Art Zuhälter auftreten. Das ist dem Geschmack der Spielgruppe und dem Mut des Spielers überlassen.) Guten Tag, die Herren.

 

August:     Gooden Dag.

 

Manfred:   (ebenso)

 

Justin:        Justin McBride ist mein Name. Ich suche einen Herrn... (holt einen Zettel aus seiner Hemds- bzw. Jackeninnentasche heraus, liest) Jerry Urban.

 

August:     (und Manfred sehen sich an, zucken mit den Schultern)

 

Manfred:   So een kenn wi hier nich.

 

August:     Nee, daar sünd Se hier verkehrt.

 

Justin:        Oh, Se snacken platt ? Dat is ja fein. Ik bün ut Hambörg. (reicht beiden die Hand) Ik bün Fotograf.

 

August:     Schaad, dat Se keen good Fee sünd; de kunn ik nu woll erde brüken.

 

Justin:        Sörgen?

 

August:     Sörgen!

 

Justin:        Geldsörgen?

 

August:     Geldsörgen!

 

Justin:        Dann ligg ik seker ok recht dormit, dat Se so fix as mööglich an veel Geld komen wüllt ?

 

August:     Na, dat mööt ik.  

 

Justin:        Dann bün ik genau de recht Mann för Se. (sitzt schon, ohne dass ihm Platz angeboten wurde, legt die Tasche ab) Weeten Se, Aktien, Immobilien, Lotto – dat sünd im Grunde doch blots Utopien, nich wohr ?!

 

August:     Uto-Pien ? Oh ja, dat hebb ik güstern erst hatt. Hier achtern in d´ Rüch. Se könnt sik gor nich vörstellen, wat dat för ´n Pien is.

 

 

Justin:        Ik snack eenlik vun wat anners. Vun Mööglichkeiten, Geld to verdeenen; Saken, de veel verspreeken, wor aver keen Garantie achter sitt. Vör allem dürt dat veel to lang, bit man endlich an Geld kummt – un wor dat bi Se doch fix gahn schall...

 

August:     Daar hebbt Se recht. Un Se hebbt daar ´n Idee ?

 

Justin:        Idee ? Ik maak Se binnen 14 Dag to ´n rieken Mann, wenn Se sülmst ´n beten dorto bistüren.

 

Manfred:   (und August, die sich recht gelangweilt zurückgelehnt hatten, kommen nun gemeinsam neugierig vor, dann beide) Ja ?

 

Justin:        Aver ja.

 

Christine:   (aus dem Haus, sehr resolut:) Manfred Diekmann; büst Du jümmers noch daar buten mit August an ´t Supen?

 

Manfred:   (zu August) Oh nee, mööt dat ween ? Jümmers wenn dat spannend ward.

 

3. Szene

 

Christine:   (kommt aus dem Haus, geht zügig zu Manfred) Hebb wi nich afmaakt dat Du mi helpst, wenn wi Urlaubers hebbt ?! Un wat maakst Du statt dessen ? Sittst hier an ´n Namiddag herüm mit uns Naver un drinkst maal wedder veel mehr as Du af kannst. (dann etwas freundlicher zu Justin) Gooden Dag ok.

 

Justin:        Moin.

 

Manfred:   Wat is denn mit uns Urlaubers? De komen doch ok good ohn mi trecht. Dat ward hier just so spannend, Christine.

 

Christine:   Spannend of nich. Du helpst mi nu bi dat Eeten för uns Gasten! Ik kann Familie Ratke nich al wedder ´n drög Botterbrood anbeeden. Daar mööt ok maal wat anners op ´n Disk. Salat, Braden Tuffels, wat weet ik… De betahlen immerhen good.

 

Manfred:   (steht genervt auf) Ja ja...

 

Christine:   (schon wieder abgehend ins Haus) Na also. (bleibt stehen, als Manfred ins Haus will) Du, segg maal, well is denn düsse sünnerbor Keerl ?

 

Manfred:   Du möötst nich alls weeten, Christine.

 

Christine:   (sehr böse) Ik help Di glieks, Du Frechdachs. (scheucht ihn ins Haus, selbst hinterher)

 

4. Szene

 

Justin:        So, nu passen Se op, Herr...

 

 

August:     Hüsing. August Hüsing.

 

Justin:        Ik bün hierher komen, üm een jungen Mann to fotografeeren. Dat is för ´n CD- Cover. Fotograf bün ik aver eenlik blots hobbymäßig. Hauptberuflich nömt man mi "de reisende Deenst för ungewöhnliche Notfälle". Denn  mit mien neij Produkt hebb ik in Dütskland de totale Marktlücke entdeckt.

 

August:     Aha.

 

Justin:        Woveel Geld brüken Se denn genau ?

 

August:     Slecht to seggen; man so 5 bit 10 Dusend Euro in de komend 14 Dag weern al maal nich schlecht. Aver wenn Se mi ´n Kredit of sowat opswatzen wüllt, wor ik Zinsen bit to mien Levensend för betahlen mööt, dat könnt Se forts vergeeten.

 

Justin:        Herr Hüsing – well snackt denn vun ´n Kredit ? De kriegen Se doch bi jeede Bank. Dat wat ik verdriev, kriegen Se alleen blots bi mi. Un 5 bit 10 Dusend Euro sünd lächerlich. Wenn Se för mi arbeiden wüllt un dat richtig maken, dann könnt Se in 14 Dag dat dreefache verdeenen.

 

August:     Bitte ? – Daar is doch ´n Haken bi.

 

Justin:        Afsluts nich. Wenn Se wüllt, könnt Se mörgen al mit ehr neije Arbeid anfangen.

 

August:     Ik schall also wat verköpen ?

 

Justin:        Heel recht.

 

August:     Dat hebb ik mi docht. Laten Se man - ik bün to old för sowat. Stoffsugers, Zeitschriften of Autopolitur anbeeden vun Döör to Döör. Dat könnt Se vergeeten. Un ok mit Versicherungen loop ik nich vun Huus to Huus.

 

Justin:        Herr Hüsing. Alls dat, wat Se daar just optellt hebbt, gifft dat ja woll al wat langer, oder ? Mien Produkt is nagelneij.

 

August:     Na dann... Ja, nu seggen Se doch. Worüm handelt sik dat denn nu ?

 

Justin:        (geht an ihn heran) Hebbt Se al maal vun Verona B hört ?

 

August:     (zuckt mit den Schultern) Verona well ?

 

Justin:        Verona B.

 

August:     Verona Poth kenn ik - aver Verona B... nee.

 

Justin:        Sehnt Se – dat hebb ik mi docht. – Aver, Se weeten doch hopentlich, wat Viagra is.

 

 

 

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
© Die ganze Welt ist eine Bühne