Lange danach gesucht - auf Ibiza 2012 endlich gefunden
Musiker gesucht

 

 

 

 

„Skandal üm ´t erst Maal“

 

 

Komödie in 3 Akten

 

 von

 

Helmut Schmidt

 

 

(niederdeutsche Fassung)

 

Inhalt:

Der 28jährige Psychologie-Student Daniel Evers teilt sich aus Kostengründen die Miete in einer Wohngemeinschaft zusammen mit seiner jungen Kommilitonin Friederike Sonnenberg. Zunächst funktioniert alles sehr gut, bis Friederike mehr und mehr Zuneigung für Daniel empfindet. Genervt von ihren ständigen Annäherungs-Versuchen, beichtet Daniel zunächst seinem besten Freund Tobias, dass er bisher noch nie mit einer Frau Sex hatte, weil er sich dieses für seine zukünftige Frau und für die Hochzeitsnacht aufheben möchte. Als Friederike das von Tobias erfährt, sind sich beide schnell einig: Mit Daniel kann etwas nicht stimmen! Die Eltern von Daniel, die ihren Sohn an seinem Geburtstag besuchen, erfahren nun auch von dem Problem und greifen sich nun sogar gegenseitig an, wer bei Daniels Erziehung wohl versagt hat. Zu allem Übel mischt sich auch noch Friederikes Mutter Hanna in diese Katastrophe ein. Und diese hat dann die geniale Idee, dass sie Daniel bei der Fernseh-Sendung "Ich hab´ noch nie - Skandal um´s erste Mal" anmeldet. Einen Tag später steht das Fernseh-Team vor der Tür und die recht "durchgeknallte" Moderatorin Lisa Ratte-Winkelbusch bringt den Irrsinn zum Höhepunkt. Um die Einschaltquoten zu steigern, schreckt diese nicht mal davor zurück, die Prostituierte Tessa-Marie und den Callboy Lars-Simon mit in ihre Sendung einzubauen, damit Daniel endlich von seiner Jungfräulichkeit "geheilt" wird...

 

Bühnenbild:

 

Das Bühnenbild zeigt das Gemeinschaftszimmer einer WG. Es ist eine Mischung aus Wohnzimmer, Arbeitszimmer und Aufenthaltsraum. Nach hinten führt eine Tür zum Flur nach draußen, - von dort geht es rechts zur Eingangstür. Rechts im Bb. eine Tür zur Küche, zum Bad und zur Toilette - links eine dritte Tür zu den Schlafzimmern von Daniel und Friederike. Tisch und Stühle oder Eckbank an der einen Seite - auf der anderen Couch und Sessel. Regale an den Wänden, Bücher o.a. - es darf auch gerne ein wenig chaotisch aussehen.

Irgendwo stehen das Telefon und eine Musikanlage.

 

Die Spieler:  4m/5w - 1 Bühnenbild - Wohnzimmer

 

 

Daniel Evers                      -  (28 Jahre)

 

Tobias Prack                       -  Freund von Daniel (25 - 30 Jahre)

 

Friederike Sonnenberg       -  Mitbewohnerin von Daniel (25 - 30 Jahre)

 

Hanna Sonnenberg             -  Mutter von Friederike (50 - 60 Jahre)

 

Luise Evers                         -  Mutter von Daniel (ca. 50 - 60 Jahre)

 

Karl-Otto Evers                  -  Vater von Daniel (ca. 50 - 60 Jahre)

 

Lisa Ratte-Winkelbusch     -  Moderatorin (ca. 30 - 50 Jahre)

 

Tessa-Marie                        -  Prostituierte (25 - 35 Jahre)

 

Lars-Simon                         -  Callboy (ca. 40 Jahre)

 

 

 

 

Spielort: großes Dorf oder Kleinstadt

 

Spielzeit: Frühling in der Gegenwart

 

Spieldauer: ohne Pausen ca. 100 Minuten

 

 

 

Erster Akt

    

                  (Wenn der Vorhang sich öffnet, befindet sich kein Spieler auf der Bühne. Es ist ein Wochentag in den Nachmittagsstunden, ca. 16 Uhr)

 

1. Szene

Friederike: (kommt von rechts, hat einen kleinen Blumenstrauß in einer Vase, sowie ein hübsch verpacktes kleines Päckchen in der Hand, positioniert dieses fröhlich auf den Tisch, stellt eine Karte im Umschlag davor, darauf steht "Für Daniel" - betrachtet ihr "Werk", seufzt, dann hört man von hinten Daniel und Tobias sprechen. Friederike hört dieses, schnell wieder ab nach rechts, die Tür bleibt aber einen Spalt offen)

 

Daniel:       (von hinten) Ja, ik harr Di dat Book ok sülmst wedder trüchgeven kunnt, ik weet.

 

Tobias:       Ja, dat harrst Du.

 

Daniel:       (recht genervt) Wat is denn doran so tragisch, wenn Du mi doran erinnern möötst? Ik hebb ok blots een Gehirn.

 

2. Szene

Daniel:       (kommt gefolgt von Tobias von hinten herein, beide haben Schultasche - bzw. Mappen dabei, Daniel "wirft" seine irgendwo in eine Ecke, geht dann mürrisch und zügig ab nach links. Daniel und Tobias unterscheiden sich optisch darin, dass Tobias eher der "Macho" ist; mit gestylter Frisur, offenem Hemd, evtl. Schmuck, Turnschuhen, Designer-Jeans-Hose oder auch Shorts - Daniels Outfit ist eher ein wenig "brav". Biederer Haarschnitt, Hemd, Pullover, lange Hose und schwarze Schuhe o.a.) Ik lehn mi de Bööken in Tokunft in de Bibliothek ut - de stellen sik nich so an.

 

Tobias:        (bleibt im Raum, wartet, lächelt) Maak dat.

 

Daniel:        (kommt sodann zurück, drückt Tobias weniger galant ein Buch in die Hand) Hier, Du Nörgel-Fritz. Daar is dat. (ironisch) Veelen veelen Dank, dat ik dat sogor 14 Dag lang utlehnen dörv, um dat in High-Speed-Geschwindigkeit lesen to möten. To Dien Information: Ik hebb dat noch NICH dörch. Aver entschüllig bidde 1000-maal, dat ik dat overhopt vun Di utlehnt hebb.

 

Tobias:        Is al good. (holt dann aus seiner Tasche ein verpacktes Geschenk) Tataaa... un dat, mien Fründ - is mien Gebursdagsgeschenk för Di. (überreicht es ihm)

 

Daniel:        (überrascht und geschmeichelt) Tobi, worüm schenkst Du mi wat?

 

Tobias:        Wiel hüüt Dien Gebursdag is un Du in de lesd Maanten sowat as mien best Fründ warrn büst. (breitet die Arme aus) Kumm her. (umarmt ihn dann) Hartliken Glückwunsch nochmaal to Dien 28ste.

 

Daniel:        Danke, Du Blödmann. (reißt das Papier von dem Geschenk herunter; darin ist genau das gleiche Buch, welches Tobias zurückforderte. Daniel versteht jetzt, beide halten jeweils das Buch hoch) Ik glöv dat nich. Verarscht de mi hier. (lacht)

 

 

Tobias:        Un DAT dörvst Du nu solang beholen, as Du machst. Is Dien.

 

Daniel:        Danke Mann - is echt leev vun Di. Ik find dit Book groodardig.

 

Tobias:        Aver gern doch. - Un? Stiggt hier noch vull de Party hüüt? (schnell) Deiht mi leed - ik mutt daar leider passen. Hebb een Date mit düsse Roodhoorige - Du weest al, de sik bi de lesd Vörlesung jümmers ümdreiht un mi tolacht hett. Susanne heet se woll. (überlegt kurz) Off weer dat Angelika?

 

Daniel:        Susanne? Angelika? - Weerst Du nich vörgüstern noch mit jichenseen Karin tosamen?

 

Tobias:        Tosamen? Hallo? Wat schall dat denn heeten? Ik bün jung un de Deerns sünd dat ok. Wi hebbt fun - dat is allns.

 

Daniel:        Du benutzt de Fronslüüd also blots.

 

Tobias:        NEE! De benutzen MI - so is dat!

 

Daniel:        Okay. Hauptsaak, Du weest, wat Du deihst. (ironisch) Un - ik verstah natürlik, dat Du leever mit een Kommilitonin utgeihst, as hier een biedern Gebursdag to fiern. - Aver laat ward dat so un so nich. Du weest, dat wi mörgen een Klausur schrieven; ik will fröh in ´t Bedd hüüt Avend. (etwas genervt) Hebb aver vörhen ´n SMS kreegen. (weniger begeistert) Mien Ollern komen noch her. Ik kann blots hopen, dat de sik nich so lang opholen.

 

Tobias:        (ironisch) Dat ward seker een harmonisch Kinnergebursdag - mit de Ollern fiern.

 

Daniel:        Bannig witzig. Na, se werrn noch nie hier un wüllt endlich sehn, wo ehr Söhn so huusen deiht in een WG - dorto noch mit een jung Fro unner een Dack.

 

Tobias:        (sieht dann auf dem Tisch das Geschenk) Dien Ollern sünd aver nich al hier, oder? Wiel... kiek maal. (deutet auf das Geschenk)

 

Daniel:        (wundert sich auch, geht hin, nimmt die Karte, öffnet, liest) Alles Liebe und Gute zu Deinem Geburtstag mit einem dicken Knuddler wünscht Dir Deine Friederike.

 

Tobias:        Wow. DEINE Friederike inclusive dicke Knuddler. Hett mien leev Fründ mi daar viellicht wat versweegen, wat ik nich weten schall? Is se amenne DOCH mehr as blots een Mitbewohnerin?

 

Daniel:        Nee, is se nich. Wo kummst Du dorup? Dat klappt super mit uns hier in düsse Wohnung - aver dat is ok allns. (nimmt das kleine Päckchen hoch) Un se hett een Geschenk för mi - wat schall dat blots? Ik will sowat nich. Dann mutt ik ok reageeren, wenn SE Gebursdag hett; anners föhl´ ik mi schlecht. Dorbi weet ik nich maal, wenher dat is. (packt aus)

 

Tobias:        Dann krieg dat maal leever rut. Fronslüüd könnt bannig empfindlich reageeren in düsse Saken.

 

 

 

 

Daniel:        Ja even. Dorüm mach ik düsse Schenkeree ja ok nich. Dat is nix anners as Plicht. (hat das Päckchen ausgepackt, in einer Schatulle befindet sich dann ein Armband aus Leder o.a. Daniel betrachtet es)

 

Tobias:        Hey - de hett Geschmack. Smuck. Bannig smuck.

 

Daniel:        Smuck? Tobi - dat is een Armband.

 

Tobias:        Ja, ik seh dat. Dat sücht cool ut. Dat is Markenwoor - kost seker üm de 30 Euro. Legg dat maal an. (will ihm schon helfen dabei)

 

Daniel:        Nee!  

 

Tobias:        Wat hest Du denn?

 

Daniel:        (geht nach rechts, ruft dorthin) Friederike? Büst Du daar?

 

3. Szene

Friederike:  (kommt sodann erfreut von rechts herein) Jahaa... Hartliken Glückwunsch vun mi nu ok persönlich, Daniel. (umarmt ihn, will ihn dann auf die Wange küssen)

 

Daniel:        (wehrt sie jedoch ab, als sie ihn küssen will) Danke.

 

Friederike:  (etwas enttäuscht, dann zu Tobias) Hallo Tobias.

 

Tobias:        Hi Friederike. Allns tutti?

 

Friederike:  Allns tutti. (dann wieder fröhlich zu Daniel) Un? Gefallt Di mien Geschenk?

 

Daniel:        Friederike, dorüm hebb ik Di ropen. Weest Du...

 

Friederike:  (schnell) Du kannst dat ümtusken, wenn Di de Farv nich gefallt, off viellicht een anner Modell hebben muchst. Ik hebb de Kassenbon. Wi könnt ok gern tosamen hengahn un wat anners utsöken.

 

Daniel:        F r i e d e r i k e!

 

Friederike:  Ja?

 

Daniel:        Ik kann dat nich annehmen. Düt "sik-tegensiedig-beschenken" is eh nich so heel mien Ding.

 

Friederike:  Och kumm. Du hest ok dat Book vun Tobias annohmen. Ik hebb dat hört - ik hebb achter de Döör stahn.

 

Tobias:        (lacht)

 

Daniel:        Dat is wat anners. - Friederike, bidde. Du hest hier Blomen för mi op ´n Disk stellt. Besünners leev vun Di. Un Du hest Di Gedanken maakt, wormit Du mi een Freid maken kannst. Dat is groodardig. Aver ik bün blots Dien Mitbewohner. Un dat hier is een Armband. Dat kann ik vun Di nich annehmen. Dat is... eenfach to persönlich, versteihst Du denn nich? Ik mutt dat dragen - jeeden Dag. För sückse

 

                   Geschenke stah wi beid uns aver nich nah genooch. So een Armband - dat is... dat is een Teeken vun deep Verbunnenheit - vun... ja, vun Leevde off sowat - tominst vun bannig eng Fründskupp. Dat geiht eenfach nich. Ik hebb dormit een Problem. Dorüm wees leev un verstah dat, dat ik dit Geschenk nich annehmen kann. (reicht es ihr) Ik hop, Du kannst dat trüchgeven un Du kriggst ok Dien Geld wedder.

 

Friederike:  (enttäuscht) To persönlich?

 

Tobias:        Maak Di nix dorut, Friederike. He is ´n Spießer. Ik harr dat smucke Deel gern nohmen. Sücht doch echt super ut. - Äh... MIEN Gebursdag is übrigens an d´ 29. Oktober. Blots maal so as Info.

 

Daniel:        DU holst Di daar rut, Tobias - Du söchst Dien taktvull Benehmen erstmaal wedder!

 

Tobias:        Jawoll Chef!

 

Friederike:  (kämpft mit den Tränen, wendet sich ab)

 

Daniel:        Is allns op Steh, Friederike?

 

Tobias:        (sieht das) Ik hebb dat wedderfunnen - mien Benehmen. Süchst Du nich, wat Du anricht hest, Du Grobian? Du trampelst op ehr Geföhlen herüm.

 

Friederike:  Is al good. Dat is blots... Du hest ja recht, dat mien Geschenk recht persönlich is. Aver... ik harr docht, dat Du un ik... na al de Weeken hier tosamen in een Wohnung...

 

Daniel:        Friederike, worvun snackst Du?

 

Friederike:  (traurig) Ik hebb sogor mien Mudder inladen. Se kummt glieks. Ik hebb docht, wi kunnen mitnanner een beten fiern. Een Koken hebb ik ok backt. Mudder will Di doch endlich kennenlern.

 

Daniel:        Blots wiel wi beid tosamen in een WG hausen?

 

Tobias:        Oh oh - ik ahn daar wat.

 

Friederike:  Nee, nich blots, wiel wi tosamen wohnen. Wiel... ik hebb docht Du - un ik... och... is ja nu doch allns egaal. (wendet sich ab, dann zügig mit dem Päckchen ab nach rechts, Tür zu)

 

4. Szene

Tobias:        (nach einer kleinen Pause) De is verknallt in Di! Jaaaaaaaaaaaa...  

 

Daniel:        Och, hör doch op. (dann nach einer kleinen Pause) Meenst Du würklich?

 

Tobias:        Na, lern DU mi de Fronslüüd kennen. Dat weer doch mehr as dütlik. Se hett sogor ehr Mudder inladen, wiel se Di woll as ehrn Fründ vörstellen will. Off tominst as Lover - off Steeker.

 

Daniel:        Och, holt doch de Klapp.

 

Tobias:        Eh kumm. Friederike sücht doch klasse ut. Wieso steist Du denn nich op se? Du hest doch keen, oder? Dat mutt ja nich glieks de grood Leevde sien. Aver to ´t Flachleggen langt dat doch allmaal.

 

Daniel:        Ik hebb seggt, Du schallst de Klapp holen!

 

Tobias:        Ja ja - ik hol ja de Klapp. (kurze Pause) Wenher äh... hest Du denn overhopt dat lesd Maal?

 

Daniel:        Hä?

 

Tobias:        Na Sex? Wenher harrst Du dat lesd Maal Sex?

 

Daniel:        (leicht erbost) Ik weet nich, off wi beid al so good Fründen sünd, dat wi daarover snacken schullen.

 

Tobias:        Schullen wi! Also - wenher?

 

Daniel:        Ja äh...

 

Tobias:        (schnell) Wenn Du al daarover nadenken musst, wenher dat lesd Maal weer, is dat al to lang her.

 

Daniel:        Pass maal op, Du Vogel: Hüüt is mien Gebursdag. Un mien Mitbewohnerin Friederike hett mi een Geschenk maakt, dat ik to persönlich find. Dat hest Du mitkreegen un dormit is dat good. Ik bün dorüm nich parat, mit Di over mien Intim-Leven to snacken. Ik studeer - un... un ik hebb ok keen Tied för ´n Beziehung.

 

Tobias:        Hallo? Ik snack nich vun een Partnerschaft off sowat. Ik snack vun ´t Poppen! (ab jetzt ist darauf zu achten, dass die beiden in Richtung Publikum schauen)

 

5. Szene

Luise:         (ist gefolgt von Karl-Otto leise von hinten hereingekommen. Beide sind eher ein wenig altmodisch und bieder gekleidet. Luise im Kostüm, Bluse, evtl. Hut oder Kopftuch. In der einen Hand trägt sie ein eingepacktes Geschenk. Über den gleichen Arm trägt sie ihre Handtasche; mit der anderen Hand zieht sie einen kleinen Koffer hinter sich her. Karl-Otto evtl. mit einem Anzug, welcher nicht mehr ganz modisch ist, Krawatte, evtl. Hut. Außerdem trägt Karl-Otto eine Brille. Auch er hat ein Geschenk in der Hand - Details dazu später im Dialog)

 

Daniel:        Ik will aver nich daarover snacken.

 

Tobias:        SEGG DAT NU! Wenher hest Du dat lesd Maal? (kurze Pause, steht jetzt hinter ihm, packt ihn an die Schultern, rüttelt ihn heftig) W E N H E R ???

 

Daniel:        (überlegt gar nicht was er sagt; spricht es aber eher verlegen und leise spontan aus) Mann eh - ik hebb even noch nie!

 

Tobias:        (und Daniel haben die beiden nicht gesehen) Wat hest Du seggt? Ik hebb mien duddige Fründ nich verstahn. Mutt ik mien Frag nochmaal stellen? (er buchstabiert dann laut und deutlich:) P O P P E N ! - Poppen. Al maal wat vun

 

                   hört? Man nömt dat ok Pimpern, Rammeln off Nageln. Vörnehm Lüüd seggen ok: Geschlechtsverkehr dorto.

 

Luise:         (erschüttert, hält zunächst eine Hand vor den Mund; platzt dann heraus:) Herr in d´ Himmel - wat is ut uns Jung warrn?

 

Karl-Otto:  (muss eher schmunzeln über das, was er hört) Oh oh - uns Söhn.

 

Daniel:        (und Tobias drehen sich erschrocken um) Mudder - Vadder.

 

Tobias:        (hat nun einen Moment überlegt, hat zwar gesehen, dass Besuch im Raum ist, dennoch völlig verwirrt zu Daniel) WAT hest Du daar just seggt? Du... Du... hest noch nie?

 

Daniel:        (leiser, aber direkt zu Tobias) Nu wees doch still! (dann erneut - jedoch wieder freundlicher zu seinen Eltern) Vadder - Mudder!

 

Luise:         Ja - Vadder un Mudder! Schamen schullst Du Di. Vun UNS hest Du sückse asig Woorden nich lert.

 

Daniel:        Wo sünd ji denn hier rinkomen? Un wat maak ji denn al hier? (geht zu seiner Mutter, umarmt sie. Luise erwidert auch) Ik hebb docht, ji kommt erst tegen Avend.

 

Luise:         De Butendöör weer blots anlehnt. Un Daniel: Du kennst doch Dien Vadder mit sien slecht Oogen. De sücht doch al wenn dat blots een beten düster is so good as gor nix mehr. Un ik bün ja nich levensmööd un sett mi dann noch in de Wagen tegen em. - Aber erstmaal: Allns Good to ´n Gebursdag, mien Jung.

 

Daniel:        Danke Mama. (dann begrüßt er seinen Vater ebenso liebenswürdig) Papa, schöön, dat ji daar sünd.

 

Karl-Otto:  Daniel - hartliken Glückwunsch. Un glöv nich allns, wat Dien Mudder seggt. Ik seh noch bannig good. Just as ´n Luchs.

 

Luise:         Ja ja. Oogen just as ´n Luchs hest Du blots, wenn Du jung Fronslüüd mit grrod Bosten vun wieden süchst. Off wullt Du behaupten, dat Dien Oogen NICH doran schuld weern, as Du lesd Week mit de Trecker in d´ Sloot fohren büst?

 

Daniel:        Och, Du leev Tied. Un - is wat passeert?

 

Luise:         Is ja nochmaal good gahn. De neij Trecker hett blots ´n Buul - na ja - un an Karl-Otto kann man so un so nich mehr veel twei maken.

 

Daniel:        Mama!

 

Luise:         Op jeedenfall fohr ik blots noch mit em, solang dat buten hell is. To mien eegen Sekerheit.

 

Tobias:        Ik äh... will dann ok gor nich langer stören. Ik wull blots noch gern fix eem... (deutet nach rechts, wartet aber noch, hört zu)

 

 

Daniel:        (hat gar nicht auf Tobias reagiert) Mudder, dat is noch Märt-Maant. Wenn Du blots bi Hellen mit Vadder föhrst, dann mööt ji ja latest in... (schaut auf die Uhr) 2 Stünden al wedder trüchfohren.

 

Luise:         Och, snack doch keen dumm Tüch. Wi hebbt Di Wiehnachten dat lesd Maal sehn. Un HIER in Dien neij Hüürkamer weern wi noch gor nich.

 

Daniel:        Ja aver...

 

Karl-Otto:  Dien Mudder meent, dat wi hier viellicht een Nacht slapen könnt - un dann erst mörgen na dat Fröhstück wedder trüchfohren.

 

Luise:         (schnell) Na dat Middageten hebb ik seggt. Na dat Middageten!

 

Daniel:        (ganz erschrocken) Ji wüllt hier pennen?

 

Luise:         Kind - wi hebbt Di 25 Johr lang een Slapsteh in uns Huus anboden. Daar ward dat doch woll nich toveel verlangt sien, wenn Dien Ollern EENMAAL Di dorum bidden, oder?

 

Daniel:        Nee nee. Natürlik nich. Dat is man blots... ik weet nu gor nich so recht, wor ik jo beiden woll ünnerbrengen schull hütt Nacht.

 

Tobias:        (muss lachen) Ik mutt noch maal even na tegenan, much mi aver al verafscheeden. (geht zu Luise und Karl-Otto, gibt beiden die Hand) Fro Evers - Herr Evers. Mien Naam is Tobias. Tobias Prack. Ik bün een Kommilitone vun Daniel. (ironisch) HE hett ja nich soveel Anstand, dat he uns vörstellt. Dat weer mi ´n Freid, Se kennen to lern.

 

Karl-Otto:  Ja, dat geiht uns just so.

 

Luise:         DI viellicht, Karl-Otto. Du schallst nich jümmers vun een WI snacken. Ik bün ik - dat weer ik jümmers un dat bliev ik jümmers. Dat hett sik ok na uns Ja-Woord vör 32 Johr nich annert. Un wat för swienske Woorden düsse jung Mann vun sik geven hett, as wi hier rinkomen sünd, hest Du ja woll hört, Karl-Otto. Woorden, de ik NICH weddergeven much.

 

Karl-Otto:  Poppen un pimpern, un so.

 

Luise:         (schnappt nach Luft) Also... ik faat dat ja woll nich.

 

Tobias:        Woorden, Fro Evers, de viellicht nich de schöönsten in d´ Duden sünd - aver de ehr Söhn woll ok noch gor nich kennen deiht. Un mit 28 Johr schull he de langsaam maal lern, hebb ik mi docht. Ik wünsch Ehr noch een schöönen Dag. (kopfschüttelnd und schelmisch lachend ab nach rechts)

 

Daniel:        (ahnt Böses) Tobias, wat wullt Du denn daar noch bi Fri....?

 

Tobias:        (schon ab)

 

 

 

 

6. Szene

Luise:         Ik bün sprachlos. Sowat hett dat in uns Jugend nich geven. Uns Ollern harrn uns links un rechts ´n poor an de Ohren geven. - Un wor geiht de denn nu hen?

 

Daniel:        (seufzt) Nu sett jo doch erstmaal hen.

 

Luise:         (und Karl-Otto tun dies dann während des nächsten Dialogs) Tsss... swienske Woorden. Wenn DAT allns is, wat Du in Dien Studium bibröcht kriggst, na dann good Nacht.

 

Karl-Otto:  Luise, nu hör doch op. Dat sünd jung Lüüd - de Generationen verannern sik. Woran vör 50 Johr noch nich maal to denken weer, dat is hüüt heel normaal.

 

Luise:         Natürlik! Wenn dat um unanstännig Utdrücken geiht, kunn Di dat ja noch nie nich vulgär genooch sien.

 

Karl-Otto:  Süchst Du?! "Vulgär". Dit Woord gifft dat ok erst siet 10 Johr, off so.

 

Daniel:        Nu hört op to strieden. Tobias is een Kumpel un de is heel op Steh. Un HE hett düsse asig Woorden seggt - nich ik.

 

Karl-Otto:  Recht so. Un ik segg dat nochmaal: Daar is nix mehr bi in düsse Tied. (deutlich und bestimmend) Poppen un Pimpern! - So!

 

Luise:         (fasst sich an den Kopf, weil sie es nicht glauben kann)

 

Daniel:        Genau - denn DOHN hebb ji dat ja ok - anners gaff dat mi ja woll nich, hebb ik recht?

 

Luise:         Worvan snacken wi hier eenlik? Schamen schull ji jo - all beid. (zu Daniel) Ik hebb Di ja so un so nie nich verstahn, Jung. Mi hett domaals al de Slag drapen, dat Du - as uns eenzigs Kind - uns Hoff nich overnehmen wullst - hest ja leever düsse dumm Utbildung as Erzieher maakt. Un wat is geböhrt: In düsse Kinnergarden wullen se Di na Dien Lehrtied dann sogor overnehmen - daar versetst Du jeeden de nächste Slag un kriggst tomaal düssen dummen Infall, dat Du nochmaal wat anners maken wullt un fangst an Psychologie to studeeren.

 

Daniel:        Oh Mudder, daarover hebb wi doch nu al stündenlang diskuteert. De lütte Kinner hebbt mi nervt - düsse Wark kunn ik mi na de Prüfung nich lange vörstellen over Johren. Un melken un mi jeeden Dag um jo Hoff kümmern - dat is ok nich mien Weg. Dat is even nich dat, wat ik mien heel Leeven lang maken much. Ik weer even nich glücklik ween dormit.

 

Luise:         Glück - tsss... as wenn uns fröher woll jichenswell dorna fragt hett off ik glücklik bün. Bün IK denn glücklik? Kiek Di Dien Vadder doch maal an. Kann man mit SOWAT glücklik sien?

 

Karl-Otto:  (leicht erbost) Un wat is mit mi? Ward ik ok fragt? (zu Luise) In jung Johren is Ostendörps Hanni jümmers scharp op mi ween - dit geile Luder, jawoll. Well weet, viellicht weer ik mit DE ja ok beter dran ween as mit Di, Luise. - Un IK verstah uns Daniel. Dat is just so, as mit de swienske Woorden. De Tieden annern sik. Dat is hüüt even nich mehr so as vör 50 Johr. Dat de Kinner de Ollern-Hoff

 

                   overnehmen, is afsluts nich mehr selbstverständlich, Luise. De gahnt hüüt ehr eegen Patt.  

 

Luise:         Komm DU mi na Huus, Karl-Otto. Dann snack wi nochmaal over dat, wat Du hier just vun Di giffst. Ostendörps Hanni - tsss... lächerlich.

 

Karl-Otto:  (bestimmend) Ja, de wull mi. Jawoll jawoll!

 

Luise:         Un worüm muss IK Di dann hieraden - wiel Du anners keen mehr afkreegen harrst, dorüm. Basta!

 

Daniel:        Mama, nu hört doch bidde op.

 

Luise:         Nee, ik hör noch nich op. - Kind, hest Du Di eenlik jemaals Gedanken daarover maakt, wat ut de Buurn-Hoff vun Dien Ollern ward? Lang könnt Dien Vadder un ik dat ok nich mehr maken. Dien Vadder is ja nu al en eenzig Klappergerüst. Un dann? Aver Du musst ja studeeren un dat dorto komen laten, dat dat heel Dörp over uns snackt.

 

Karl-Otto:  Och, nu hör aver op, Luise. Dat dont se doch al lang nich mehr.

 

Luise:         Hebbt se aver - hebbt se aver. Vör 2 Johr tominst - un dat mehr as ´n heel Week. Ik weet dat noch heel genau.

 

Daniel:        (deutlicher) Könnt wi nu BIDDE dat Thema wesseln?! (deutet auf das Geschenk, dass Luise immer noch in der Hand hält) Is dat för mi?

 

Luise:         Ochso - ja. (überreicht dann das Geschenk) Verdeent hest Du dat ja eenlik nich. Aver - seker is dat för Di. Dat ward ja vun Johr to Johr sworer, wat to finnen, nich?! Man ik hop, dat gefallt Di. (knufft ihren Mann)

 

Karl-Otto:  (hat verstanden, gibt ihm dann auch sein Geschenk) Ja. Un dat hier! Dat is vun mi. Is man blots ´n Kleenigkeit. Luise hett meent, dat weer just dat recht.

 

Daniel:        Danke. Dat is toll. Ik finn Geschenke prima. (beginnt damit, das erste von Luise auszupacken)

 

Luise:         (schaut mit dem Kopf herum, seufzt) Tja, een Student is he nu - uns Daniel. Un hier wohnst Du nu also. Midden in een grooden Stadt. Dorbi is dat bi uns op ´t Land doch so wunnerbor. Na ja...

 

Daniel:        Ik wies jo gern glieks de heel Wohnung. Jeede hett sien eegen Kamer. Düsse Ruum hier deelen wi uns allerdings. Friederike un ik.

 

Karl-Otto:  (neugierig) Friederike?

 

Luise:         Ja - ok ´n Studentin. Dat harr Daniel mi al an ´t Telefon vertellt. Dat weest Du doch, dat hebb ik Di doch ok seggt - lidst Du nu ok al an Demenz? Grood Gott. Un düsse Friederike is veeeeeel to jung, as dat DU Di um de noch Gedanken maken schullst. Du kennst ja Dien swack Hart.

 

Karl-Otto:  Ja ja. Ik meen ja blots.

 

Luise:         Ja ja. Un ik meen ok blots.

 

Daniel:        (hat sein 1. Geschenk ausgepackt, es ist ein Oberhemd in einer Verpackung. Das Hemd ist einfarbig und sehr schrill. Entweder rosa oder gras-grün oder türkis. Daniel ist recht enttäuscht, lässt sich aber nichts anmerken) Een neij Hemd - och, wo schöön.

 

Luise:         Just dat hebb ik ok docht. Hemden kannst Du nie nich genooch hebben.

 

Daniel:        Stimmt. Un de Farv... so...

 

Luise:         Ja?

 

Daniel:        So - frisk jichenswie.

 

Luise:         Nich wohr?!

 

Karl-Otto:  Nu musst Du aver noch dat vun mi utpacken.

 

Luise:         Ja ja. He is ja nich doof, Karl-Otto.

 

Daniel:        (beginnt dann, das 2. Geschenk auszupacken, das macht er schneller, reißt das Papier herunter, zum Vorscheim kommt ein Schlafanzug und ein paar Socken)

 

Karl-Otto:  Dien Mudder hett meent, dat Du al domaals tohuus to minn Slapanzüg harrst. Un Socken sowieso.

 

Daniel:        (gespielt) Stimmt, Vadder. Nu, wor Du dat seggst...

 

Luise:         De Grööt ward ja woll noch stimmen, oder? Obwohl - wenn ik Di so bekiek - Du hest doch afnohmen, nich wohr?! Ik segg ja jümmers: Wenn de Mudder sik nich mehr um ehr Kind kümmern kann, dann...

 

Daniel:        (unterbricht sie) ...dann sünd de Kinner al so old, dat se allen leven könnt; wohnen dann in eegen Wohnungen un nehmen dat to Eeten to sik, wat se för dat Best holen.

 

Luise:         Maak Di man lustig over mi - ik hebb dat jümmers blots good mit Di meent. Wenn Du op uns Hoff bleeven weerst, dann brükst Du nu NICH vun Mikrowellen-Pampe leven. Du weest, wo good ik koken kann. Un Melk gifft dat bi uns jeeden Dag frisk ut de Koh-Jidder op ´n Disk - un nich ut Packungen vun d´ Supermarkt.

 

Daniel:        (ist äußerst genervt, bleibt aber ruhig, dann ironisch) Weet ik doch, Mama. Bi jo weer dat Leeven eenfach blots wunnerbor. Un ik hebb NEE dorto seggt - un laat mi de Buurn-Hoff mit 80 Melkkohjen entgahn. Ik verstah mi männichmaal sülmst nich. - (dann ehrlich) Veelen Dank för de schööne Geschenke. Nu maak ik jo woll  erstmaal ´n Tass Koffje.

 

Luise:         Koffje? Och Kind, Du weest doch, dat Dien Vadder dat nich verdragt. Sien Hart.

 

 

 

Daniel:        Mit Dien Hart hest Du ok Sörgen, Vadder? Ik hebb docht, dat sünd blots de Oogen.

 

Luise:         Bi Dien Vadder is allns verrust un afnutzt. Butendem hest Du bi uns tohuus doch ok nie nich Koffje drunken. Hest Du denn keen Tee daar? (zu Karl-Otto) Nu drinkt uns Jung blots noch Koffje. Hörst Du dat, Karl-Otto? Wat is blots ut em warrn?

 

Karl-Otto:  Hhmm...

 

Daniel:        Tee? Ja - ik glöv... also, daar mutt ik dann erstmaal... (deutet nach rechts, will dahin schon ab, als...)

 

7. Szene

Friederike:  (...gefolgt von Tobias herein kommt. Sie trägt ein Tablett in der Hand, dieses ist gefüllt mit 3 Teetassen, Löffel, Kuchenteller und Gabeln. Kandisdose, Milchkännchen) Gooden Dag.

 

Tobias:        (hat einen selbstgebackenen Kuchen auf einem Kuchenteller in der Hand und ein Messer)

 

Karl-Otto:  (steht sofort erfeut auf) Oh, gooden Dag. Se sünd seker Friederike - hebb ik recht?

 

Friederike:  (stellt das Tablett auf den Tisch ab, Tobias tut gleiches mit dem Kuchen, während Daniel verblüfft und überrascht dreinschaut) Genau. Friederike Sonnenberg. (reicht ihm die Hand) Freit mi, Se endlich kennen to lern.

 

Karl-Otto:  Oh... dat geiht uns aver just so. Is dat nich so, Luise? (schnell) Dat heet: MI geiht dat just so - mien Fro snackt leever för sik alleen. Se is se, weten Se?!

 

Luise:         (streng) Karl-Otto! Sett Di hen!

 

Karl-Otto:  Ja Luise. (tut dies)

 

Luise:         (steht dann auf, reicht Friederike auch freundlich die Hand) Luise Evers. Se sünd mi ja een Herzchen. Daar hebbt Se för uns al de Tee vörbereit?! Dat is aver fründlik.

 

Daniel:        Ja genau. Friederike, wi hebbt Tee in ´t Huus? Un worher hest Du denn wüsst...

 

Friederike:  Ik weet doch, dat Dien Ollern Buurn sünd un vun ´t platt Land komen. Un daar ward ja nu maal leever Tee drunken. Un wenn ik so un so hier bün, kann ik doch ok een beten för jo vörbereiten. Is doch Daniels Gebursdag.

 

Tobias:        Un de Gebursdagskoken hett se ok backt - extra för Daniel - un natürlik ok för Se..

 

Karl-Otto:  Dat is sowat vun fründlik, Fräulein Friederike. Dat harr nich jeede dohn. Op so een wunnerbor Wark dörven Se würklich stolt sien. Stolt sien dörven Se!

 

Luise:         (genervt) Is ja good, Karl-Otto. Overslah Di man nich.

 

 

Daniel:        Friederike, dat find ik aver ok echt klasse. Danke.

 

Friederike:  (schon wieder abgehend zur Tür nach rechts) Bidde bidde. Gern geschehn.

 

Karl-Otto:  Äh... wüllt Se uns denn nich een beten Gesellskup leisten, wenn Se sik al soveel Meite mit uns hier maken? (schaut dann seine Frau an, wartet kurz, dann "hart" und recht laut zu Luise) Dat dörv ik doch nu woll fragen, oder nich?

 

Luise:         Ja doch.

 

Friederike:  (an der Tür) Bannig fründlik. Ik töv aver op mien Mudder - de kann jeeden Oogenblick hier ween.

 

Karl-Otto:  Ja, dann kann de sik doch ok to uns gesellen. Is doch veel komodiger in een grooden Rund - immerhen is dat Daniels Ehrendag.

 

Daniel:        (seufzt) Ja, dat is dat woll.

 

Friederike:  Maal sehn. Viellicht. (ab nach rechts)

 

Tobias:        (an der Tür nach hinten) Ik mutt nu aver würklich los. Bit dann. Un - all noch een schöönen Namiddag un Avend.

 

Daniel:        (Luise und Karl-Otto verabschieden ihn) Ja ja. Danke. Di bzw. För Se ok o.a.

 

Tobias:        (zu Daniel) Wi sehnt uns mörgen in de Uni, Du Jungfro. (lachend ab nach hinten)

 

8. Szene

Luise:         (schüttelt den Kopf) Düsse jung Lüüd hüüt. Wat schull dat denn nu wedder? - Na ja, dann wüllt wi maal. (steht auf, verteilt Tassen und Teller, schenkt dann auch den Tee ein)

 

Karl-Otto:  (und Daniel helfen ihr) Wat för een Service. Daar hest Du aver een heel besünners leev Mitbewohnerin, Daniel.

 

Luise:         Ja, daar mutt ik Di utnahmswies recht geven, Karl-Otto. Aver - is gor keen Sahne daar? So ´n Stück Koken schmeckt mit ´n Klacks Sahne doch glieks veel beter, nich?!

 

Daniel:        Unverschamt büst Du gor nich, Mudder.

 

Karl-Otto:  Sahne is för nix good. Dat is blots Hüft-Gold, Luise.

 

Luise:         (empört) Hüft-Gold - ik help Di glieks. As wenn IK mi dat nich erlauben kunn, een poor Kalorien mehr to eeten.

 

Karl-Otto:  Ik segg dorto maal leever nix. 

 

Luise:         Nee, dat is ok beter.

 

Daniel:        Well kümmert sik denn um de Hoff, solang ji hier sünd?

 

 

Karl-Otto:  Wi hebbt ja siet de 1. Februar een Lehrjung. Un ik hebb Wilhelm Bunger beden, af un to na ´t Rechten to kieken. Dat maakt mi allns een beten unruhig; aver ward al klappen. Ik roop aver am besten naher nochmaal an, off allns op Steh is. Lesdenends geiht dat ja blots um ´t Melken un Fodern.

 

Luise:         Tja, wenn uns Söhn uns nich so enttäuscht un de Hoff overnohmen harr, weer dat allns nich nödig.

 

Daniel:        MUDDER, dat langt nu.

 

Karl-Otto:  (zu Luise) Ik hebb Di domaals vör 20 Johren al seggt, dat dat beter is, wenn wi beid NOCH een Kind kriegen. Harr Daniel een Broder, harrn wi hüüt seker minner Sörgen mit de Hoff. Aver Du wullst ja keen tweed Kind, Luise.

 

Luise:         (empört) Dat is ja overhopt nich wohr! Ik hebb jümmers twee, wenn nich sogor dree wullt. Dat is ja woll nich mien Schuld, wenn Du to duddig büst, mi een tweed Kind to maken.

 

                   (kurze Verlegenheitspause)

 

Luise:         (isst dann Kuchen) Hhhm... de Koken is würklich wunnerbor.

 

Karl-Otto:  (isst auch) Ja würklich. Perfekt. So frisk un ok nich so drööch, as Dien Sönndagsnamiddags-Koken, de jümmers so stuven deiht, Luise.

 

Luise:         (empört) Du fangst Di glieks een.

 

Karl-Otto:  Daniel, düsse Friederike schullst Du Di gern maal wat naher ankieken. Se sücht good ut, is fründlik un backen kann se ok. To so een Sweegerdochter segg ik nich NEE.

 

Luise:         Interessant. Ward ik ok fragt?

 

Karl-Otto:  Nee! Ditmaal NICH, Luise! (ironisch) Ik bün ja to blöd ween, Di een tweed Kind to maken. Daar hol ik mi an Sweegerdöchter - de sünd ja al fardig.

 

Luise:         Du büst just as Dien Vadder - de harr ok so ´n flappsig, dumm Art an sik.

                   - Aver Daniel - düsse Friederike is würklich woll een nette Person.

 

Daniel:        Veelen Dank, dat ji mien Tokunft al plant hebbt. Ik stür jo ´n Kort, wenn de Hochtiedstermin fast steiht.

 

                   (es klingelt an der Tür)

 

Luise:         Dat klingelt - maakt denn hier nüms de Döör open? - Toständ sünd dat hier.

 

9. Szene

Friederike:  (kommt sodann von rechts, abgehend nach hinten) Dat ward mien Mudder sien. (ab)

 

Luise:         (zu Daniel) Kennst Du de? Düsse Mudder? (trinkt Tee)

 

 

Daniel:        Ja. Se is al faker hier ween.

 

Luise:         Un?

 

Daniel:        Friederikes Mudder is... nu... so heel anners as Du, Mudder.

 

Karl-Otto:  Dat kann ja blots Goods bedüden.

 

Luise:         (gibt ihrem Mann eine Ohrfeige)

 

Karl-Otto:  (reibt sich die Wange) Aua!

 

Luise:         Schalt Dien Gehirn in, bevör Du wat seggst - dann hau ik Di ok nich.

 

Karl-Otto:  Dat bedohrt mi aver.

 

10. Szene

Hanna:        (kommt gefolgt von Friederike herein. Sie ist eine recht "aufgedrehte" Frau. Ihre Kleidung ist schrill bunt und außergewöhnlich. Ebenso ihre Frisur, die Schuhe und ihre Handtasche) Ja Hallöööchen tosamen. Wi hebbt al een vull Huus, seggt mien leev Friederike just?! Dat is ja wunnerbor. (reicht Karl-Otto die Hand) Hanna Sonnenberg. Ik bün de Mudder vun düsse entzückende, junge Fro.

 

Friederike:  Mama, dat is peinlich. Laat dat.

 

Karl-Otto:  (wie Luise recht "platt" über Hannas Auftritt) Evers. Karl-Otto Evers. Vadder vun düsse entzückende jung Mann.

 

Hanna:        Ja, dat hebb ik mi al docht. Endlich lern ik Se maal kennen. (reicht dann auch Luise die Hand)

 

Luise:         Luise Evers. Gooden Dag.

 

Hanna:        Hallo. Se weern bitlang noch gor nich hier, hebb ik recht?

 

Luise:         Eenmaal is jümmers dat erst Maal, nich?!

 

Hanna:        Hach, un Se sitten hier al all so herrlich an d´ Koffjedisk. Dat is ja groodardig.

 

Luise:         Dat is woll erde een Tee-Disk, wenn man genau henkikt.

 

Friederike:  Herr un Fro Evers drinken leever Tee, Mama. Schall ik DI dann noch Koffje koken?

 

Hanna:        Nee nee. Tee is ok maal heel good för mi.

 

Friederike:  Muchst Du in mien Kamer mit mi allen Tee drinken, oder... ?

 

Hanna:        Kind, kiek Di doch blots maal düsse nette Rund an. Daar ward ik mi doch forts inbrengen, wenn all dormit inverstahn sünd. Dat is doch op Steh, oder?

 

 

 

Daniel:        Natürlik.

 

Friederike:  Dann sett ik mi ok dorto. Ik hol noch twee Gedecke. (ab nach rechts)

 

11. Szene

Hanna:        (geht dann zu Daniel, der aufgestanden ist, geht ihm mit ihrer Handfläche über den Kopf, umarmt ihn dann sehr liebenswürdig) Allns allns Good, Freeden in ´t Hart, Gesundheit, 100.000 Glückssteerns un vör allem veel veel Leevde to Dien Gebursdag, mien leev Daniel. (Küsschen auf beide Wangen) Bussi Bussi.

 

Daniel:        Danke Hanna.

 

Hanna:        (holt aus ihrer Tasche ein kleines Geschenk; einen Umschlag) Bidde, mien Liebchen - för Di.

 

Luise:         Och, se nöhmen mien Söhn Liebchen un knutschen em af?! Un Du nöhmst de Mudder vun Dien Mitbewohnerin Hanna?

 

Karl-Otto:  Uns Söhn Luise. Uns!

 

Luise:         Ja doch.

 

Daniel:        Äh...

 

Hanna:        Ja, dorup hebb ik bestahn, best Fro Evers. Stellen Se sik maal vör, he hett toerst jümmers Fro Sonnenberg an mi seggt. Wo sik dat anhört - as weer ik al een oll Fro. Nee nee - to mi seggt jeede bidde Hanna - all, de dat nich dohn, sünd nich mien Fründen.

 

Karl-Otto:  (gefällt das) Hört sik ja ok veel persönlicher an, nich wohr?! Ik bün Karl-Otto.

 

Luise:         (schweigt zunächst)

 

Hanna:        Na, un wat is mit Ehr, Mudder Evers?

 

Luise:         Ik overlegg just, off ik overhopt neij Fründen much.

 

Daniel:        MUDDER! Du büst unmööglich!

 

Luise:         Na good, nöhmen Se mi Luise. Dat is op jeedenfall beter as "Mudder Evers".

 

Daniel:        (nachdem er auf die Karte im Umschlag geschaut hat) Oh, danke Hanna. Heel besünners leev vun Di. (umarmt sie)

 

Luise:         Wat hebb wi denn kreegen?

 

Karl-Otto:  Wieso denn wi?

 

Daniel:        (freut sich wirklich darüber) Dat is ´n Gutschien för een CD in d´ Wert vun 20 Euro.

 

 

 

Hanna:        Man weet ja nich, wat de jung Lüüd so hören hüüt, is dat nich so?! Daar doch ik, ik komm mit een Gutschien beter an. (zu Daniel) Hör ji overhopt noch Musik vun CD´s? (zu Luise und Karl-Otto) De laden sik doch allns runner ut ´t Internet in düsse modern Welt, nich wohr? Ik sett mi dann maal to Ehr an de Disk, ja?!

 

Karl-Otto:  Dont Se dat - dont Se dat. (trinkt Tee)

 

Luise:         (räuspert sich)

 

Daniel:        De Gutschien is groodardig. Un natürlik hör ik noch CD´s.

 

Luise:         Wi hebbt bi Daniels Gebursdagsgeschenken erde praktisch docht.

 

Hanna:        (interessiert das weniger) Ochwat?! Wo schöön. - Ik hör ja för mien Leeven gern düsse Kuschel-Lala.

 

Luise:         Kuschel-Lala? - Ahja.

 

12. Szene

Friederike:  (ist zurückgekommen mit zwei weiteren Gedecken, verteilt diese auf dem Tisch, schenkt ein, verteilt Kuchen während der nächsten Dialoge)

 

Hanna:        Aver ja. Friederike wull as lütt Baby jümmers gern Musik hören. Tja, well wunnert dat denn, dat se hüüt ok Musik studeert? Un as se noch nich recht

                   snacken kunn, hett se jümmers blots seggt, se much Lala hören. Is dat nich putzig?!

 

Luise:         (findet das weniger lustig) Hhhmm... (zu Friederike) Un wat fangt man dormit an, jung Fro? Also - ik meen, wenn man Musik studeert?

 

Friederike:  Nu, de Mööglichkeiten sünd daar recht breed fächert. Ik kunn unnerrichten - dat is ok eenlik de sekerste Art un Wies. Aver ok Rundfunk un Fernsehen, off de Gema weern een Thema. Ik kunn as Eventmanagerin off as Künstleragentin arbeiden, off bi Musikverlagen, off...

 

Luise:         Ja ja, dat langt mi dann ok al. So genau wull ik dat ok wedder nich weten. - Dat heet, in de Landweertskupp kunnen Se dat so good as GOR nich brüken?

 

Friederike:  In de Landweertskupp?

 

Daniel:        Mudder!

 

Friederike:  Ik kunn ja de Kohjen un Swien wat vörsingen.

 

Luise:         (pikiert) Op ´n Arm nehmen kann ik mi sülmst.

 

Friederike:  Doch doch. Dat meen ik ernst. Dat gifft mittlerwiel sogor Studien, de beleggen, dat Kohjen dörch klassisch Musik mehr Melk geven; aver mit Kohjen hebb ik dat nich so.

 

Luise:         To schad.

 

 

Hanna:        Mien Dochter kunn ok een Star warrn. Ja ja... se hett een golden Stimm. Schall se EHR maal een beten wat vörsingen?

 

Karl-Otto:  Oh ja, dat weer würklich...

 

Luise:         (räuspert sich wieder)

 

Friederike:  (empört) Mama - BIDDE! Dat is vull peinlich.

 

Hanna:        Aver worum denn? Dat dörv doch jeede hören, wat Du för ´n Talent büst. - Wat seggst Du denn dorto, Daniel? Is se nich een Goldkehlchen? Hett se nich ernsthaft dat Potential vun een grooden Gesangs-Künstlerin? DU musst dat doch weten.

 

Daniel:        Na ja - wenn ik heel ehrlich bün... Ik hebb Friederike noch nich singen hört; deiht mi leed.

 

Hanna:        (völlig überrascht) Ji beid wohnen sied Maanten in een Wohnung, un Du (zu Friederike) hest em noch nie nich wat vörsungen?

 

Friederike:  Na ja, dat hett sik woll bistlang nich ergeven.

 

Hanna:        Nich ergeven?

 

Friederike:  Mama, nu laat doch.

 

Daniel:        Dat maakt se seker jichenswenher noch.

 

Karl-Otto:  Also, IK much NU gern een lütte Kostprob hören.

 

Luise:         DU holst Di erstmaal trüch, Karl-Otto! Wenn hier sungen ward, entschett dat erstmaal Friederike sülmst.

 

Karl-Otto:  Ja, Luise.

 

Friederike:  Un Friederike much nu würklich nich singen.

 

Hanna:        Moment maal. Du, Daniel hest Friederike würklich noch nie nich singen hört?

 

Daniel:        Äh nee.

 

Hanna:        Nu maal tacheles: (zu Friederike) Du un Daniel - ji twee sünd bloodjung, frisk, knackig Appels un beid in d´ best Saft un Kraft vun jo Leeven. Ji wohnen un slapen unner een Dack - sied Maanten. Daar wüllt ji de good Hanna Sonnenberg op de Nees binden, dat ji beid noch nie nich...

 

Friederike:  (und Daniel spontan gemeinsam) Noch nie nich wat?

 

Hanna:        Ji verarscht mi doch, oder? - Denn na so een lütte Adrenalin-Schub in de Horizontalen tosamen - also ik meen - so tosamen in ´t Bedd, daar ward man doch...

 

Friederike:  Mama, worvan snackst Du overhopt?

 

Hanna:        Na, de een smökt dorna een Zigarett - de anner singt een Leedchen.

 

Karl-Otto:  Un männich Fronslüüd slapen währenddessen sogor in. Nich wohr, Luise?!

 

Luise:         (knufft ihn grob) Un WENN, dann is dat lesd Maal minnedstens 15 Johr her.

 

Daniel:        Äähh... Mudder - Vadder - hebbt ji de Tee utdrunken? Ji wüllt doch nu seker gern de heel Wohnung sehn, nich wohr?!

 

Luise:         (zaghaft) Joah...

 

Hanna:        Wat schall DAT denn nu? Wi sitten doch just so komodig bisamen.

 

Karl-Otto:  Ja, ik weet ok nich... - NU?

 

Daniel:        (bestimmend) Ja NU! - Hier tegenan fang wi an. (geht zur rechten Tür)

 

Karl-Otto:  Ja, wenn Du meenst. (steht auf, geht zu ihm)

 

Luise:         Na good. (hat Schwierigkeiten mit dem Aufstehen)

 

Hanna:        Dörv ik helpen?

 

Luise:         Veelen Dank - dat schaff ik al! (kommt dann mit Mühe doch hoch)

 

Karl-Otto:  Dat is de Sahne, Luise. De wirkt just as ´n Magnet dörch Dien Achtersten an d´ Stöhl.

 

Luise:         Pass Du maal leever op Dien Achtersten op un hol Dien Rand - anners wankt dat glieks wat. Butendem gifft dat hier ja gor keen Sahne.

 

Karl-Otto:  Hier nich - ik snack ja ok vun de Portionen, de sik in all de Johren fastsett hebbt bi Di.

 

Luise:         Un ik sett bi Di nu wat fast. (haut ihm eine, dann alle drei abgehend nach rechts, Tür zu)

 

Karl-Otto:  Aua. (reibt sich betrübt die Wange)

 

13. Szene

Hanna:        (schaut kopfschüttelnd hinterher) Wat schall dat? Wieso mutt Daniel de denn utgerekend NU de Wohnung wiesen?

 

Friederike:  Bi unangenehm Gesprächsthemen gifft dat bi männich Minsken blots noch een Mööglichkeit: De Flucht.

 

Hanna:        De Flucht? Wi hebbt hier just over Sex snackt. Ik kenn keen angenehmer Thema.

 

Friederike:  (muss schmunzeln) Vergeet wi dat eenfach. - Wo löppt dat mit Roland, Mudder? Jümmers noch so schöön as an d´ erst Dag?

 

 

 

Hanna:        Roland? Och Gott, Kind - wenher weer ik tolesd hier?

 

Friederike:  Vör 3 Weeken ungefähr.

 

Hanna:        Och Schätzchen. Dann büst Du ja gor nich op de neijste Stand in Mudder Sonnenbergs Liebesleven. Roland hebb ik wedder afschoten. De wur mi to anhänglich. Ik gev dat ja to - in ´t Bedd weer he würklich ´n Granat - aver tomaal harr he sückse arig Ideen.

 

Friederike:  Wat meenst Du?

 

Hanna:        Na, he hett snackt vun een Avend mit em tohop vör d´ Kamin, un wi schullen mehr mitnanner snacken un uns beter kennenlern un sowat. Nee, dat wur mi to intim. Daar hebb ik de Lien trucken.

 

Friederike:  Dat deiht mi leed. Dann büst Du sietdem wedder alleen?

 

Hanna:        Aber nee. Sied een poor Dag speelt blots noch een Mann een Rull in mien Leeven. Antonio.

 

Friederike:  Antonio? Hört sik erde...

 

Hanna:        ...italienisch an. Richtig. Oh Mann - wat för ´n Mann. Wenn Du erstmaal in düsse swart, dichtwussen Bosthoor vun em wöhlt hest, dann weest Du - dat Paradies kann nich schööner sien.

 

Friederike:  Bosthoor sünd totol out, Mama.

 

Hanna:        Ansichtssaak. Wichtig is för Antonio blots eens: amore - un sesso.

 

Friederike:  Dann passt he ja good to Di. Vör allem wegen sesso.

 

Hanna:        Ja, wi denken sogor over een Urlaub mitnanner na. Na ja, wenn he nich to veel klammert, kann dat doch heel schöön warrn in Neapel off Rom off wat weet ik.

 

Friederike:  (muss lachen) Seker.

 

Hanna:        Aver Kind, wi wieken hier heelmaal vun ´t Thema af. Daniel - dat is een sööten Keerl. Dat hebb ik Di al vör Maanten seggt, as ik em dat erst Maal sehn hebb.

 

Friederike:  (seufzt) Ja, dat is he.

 

Hanna:        De Ollern sünd schräg drup un leider 50 Johr to laat geboren op düsse Eer. Aver wat schall ´t?! Un wenn ik mit Daniels Vadder snackt harr just over düsse WG un jo beid un over Sex... daar ward sogor IK een Prise Verständnis wiesen. Man Du un Daniel... Hallo? Wi leven in ´t Johr 2016*. (bitte aktualisieren)

 

Friederike:  Ik weet.

 

Hanna:        Daar is hüüt doch afsluts nix mehr dorbi wenn man tosamen een beten Spass hett. Wat is dat denn blots mit jo? Machst Du em denn nich?

 

 

Friederike:  (schon leicht verzweifelt) Oh doch - un wo gern!

 

Hanna:        Ja aver, wor is denn dat Problem? - He hett al ´n Freundin, ja?! Sowat richtig Ernstes, nich wohr? - Aver worum hest Du nie nich wat dorvan vertellt?

 

Friederike:  Nee Mudder - he is Single.

 

Hanna:        Un dann verschmäht he DI? Wat hett de denn för ´n Geschmack?

 

Friederike:  Viellicht schullen wi dat Thema nu wesseln.

 

Hanna:        Nee - ik will aver dat Thema nich wesseln. Mit em stimmt doch wat nich. Un dorför kann dat blots een poor Gründ geven.

 

Friederike:  Un wat kombineert mien Mudder so?

 

Hanna:        He kunn schwul sien.

 

Friederike:  Is he nich.

 

Hanna:        Dann hett he as lütte Jung op sien Ollerns Buurnhoff een Unfall hat. Viellicht mit ´n Koh off ´n Bull.

 

Friederike:  Hä?

 

Hanna:        Genau. Un dit Deer hett em stött un so swor drapen in d´ Unnerliev, dat jichenswat mit sien Piephahn nich mehr stimmt sietdem. (kurze Pause) Genau. Sien Piephahn is twei un dorum gaff dat bitlang ok keen Nacht mit Di un em. Wiel he nich kann un sik schamt. Och Gott, de Arme.

 

Friederike:  Mudder, hör´ nu op - dat sünd doch eenlik Schauermärchen.

 

Hanna:        Ja dann... wat kann dat denn anners sien? Laat mi nochmaal overleggen.

 

Friederike:  (lauter) Mudder, nu hör op - (platzt es heraus) He hett even noch nich!

 

Hanna:        Wat seggst Du daar?

 

Friederike:  (schämt sich ein bißchen dafür) Deiht mi leed. Dat is wat, dat geiht uns doch gor nix an. Daniel weer in all de Weeken jümmers blots trüchholend - un ok ik hebb mi al Gedanken maakt, wat bi em nich stimmen kunn. Un vörhen hett sien best Fründ Tobias mi dann vertellt, dat...

 

Hanna:        ...dat he noch Jungfro is? Ik lach mi dood.

 

Friederike:  Jaaaaaaaa...

 

Hanna:        Mit 28 Johren?

 

Friederike:  Jaaaaaaaa... Wohrschienlik gifft dat dorför een gooden Grund. Nu, daar ik dat weet, schient dit Schauermärchen vun de Bull, de em as Kind stött hebben kunn, doch gor nich so afwegig.

 

Hanna:        Och, so ´n Quatsch. Kiek Di de Ollern an. Daar is wat scheeflopen in sien Erziehung. Dat liggt doch op de Hand.

 

Friederike:  Ik bün dorför, dat uns dat nich wieder kümmern schull. Daniel ward al de Grund weten.

 

Hanna:        Un ik bün dorför, dat wi uns dorüm nu erst recht kümmern schullen. (denkt nach, läuft hin und her im Raum) Un dat forts op de Steh. Ja - ik hebb ´t - ik hebb ´t. (holt aus ihrer Handtasche ein Handy bzw. Smartphone heraus) Keen Bang, Mäuschen, Mama maakt dat al. (tippt auf dem Gerät herum, hält es ans Ohr)

 

Friederike:  Mudder, wat hest Du vör?

 

Hanna:        Ik plan nu mien tweed Gebursdagsgeschenk för uns leev Daniel.

 

Friederike:  (recht erbost) Aver ohn mi. Dormit will ik nix do dohn hebben. (zügig ab nach rechts)

 

14. Szene

Hanna:        (allein) Hallo? Ja, ich hätte gerne die Nummer von dem Fernsehsender Kabel 3. Äh... die Produktionsfirma bitte. Ja genau. (wartet, dann) Notieren? Äh ja... ich hab´ gerade gar nichts zu schreiben dabei. Wenn Sie mich gleich verbinden könnten, wäre das wunderbar. Danke.

 

                   (von rechts hört man Daniel, Luise und Karl-Otto reden über die Wohnung)

 

Hanna:        (hört das, geht mit dem Handy ans Ohr und ihrer Handtasche ab nach hinten, Tür zu)

 

15. Szene

Luise:         (kommt gefolgt von den beiden anderen wieder von rechts herein) Tja, wenn Du meenst, dat Du Di hier wohler föhlst as in Dien Ollernhuus...

 

Karl-Otto:  Kumm al, Luise, dat is doch nu würklich een schööne WG. Een moij grood Bad, in de Köken kummt man ok best klor, un he un Friederike hebbt daar links noch jeede een eegen Kamer mit Bedd un Schapp un Schrievdisk. Dat is doch wunnerbor.

 

Daniel:        Danke Papa. Ik wies jo de beid Kamers hier links ok gern.

 

Luise:         Later. Holt ji beid man tosamen. Wat hest Du Di denn docht, wor Dien Vadder un ik slapen schöllt? Denn SO grood is de Wohnung ja nu ok wedder nich.

 

Daniel:        Ik weet dat nich. Ji hebbt mi mit düsse Saak ja ok een beten overfallen. Ik kunn ja gor nix planen. Un hier bi uns is dat mit Gasten de over Nacht blieven wüllt, würklich nich so eenfach.

 

Luise:         Wi möten doch nu aver woll nich noch Geld utgeven för ´n Hotel hier in d´ Stadt, oder? Mien Gott, wenn ik dat allns wüsst harr.

 

 

 

 

Daniel:        In d´ Keller stahnt een poor Matratzen. De sünd noch heel good. Wi kunnen de op ´n Balkon stellen to ´n Lüften un dann mit friske Laken betrecken. För een Nacht ward dat viellicht maal gahn, oder?

 

Karl-Otto:  Un wor schöllnt de Matratzen dann liggen?

 

Daniel:        Tja, dit hier is de grootste Ruum vun ´t Huus. Wenn jo dat nix utmaakt, dann viellicht hier... (deutet auf den Fussboden)

 

Karl-Otto:  Op de Föötböön?! - Ja, dat kann man för een Overnachtung woll utholen. Dann möten wi uns nu tominst nich mehr op de Weg na een Frömdenkamer maken.

 

Luise:         Op de Föötböön - na Hallelujah. Dat ik dat noch beleven mööt.

 

Karl-Otto:  Du büst ja blots bang, dat Du nich wedder hoch kummst. Wenn DU erstmaal liggst, dorto noch op ´n Grund... (duckt sich, weil er schon wieder eine Backpfeife erwartet, aber nichts passiert)

 

Luise:         Is al good - för een Nacht ward dat al maal gahn.

 

Daniel:        Schöön.  Ik kunn jo natürlik ok MIEN Bedd anbeeden - aver dat is man blots 1,20 Meter breed - ik bün nich seker, off dat genooch is för ji beid - so tegenanner.

 

Karl-Otto:  (taxiert Luise von oben bis unten) Heel seker nich!

 

Luise:         (gibt Karl-Otto JETZT wieder eine Backpfeife)

 

Karl-Otto:  Aua.

 

Luise:         Wiel IK breeder bün as Du - dat wullt Du doch dormit seggen, nich wohr?!

 

Karl-Otto:  Na ja, sowat ähnliches.

 

16. Szene

Hanna:        (kommt zügig erfreut wieder von hinten herein) OVERRASCHUNG !!!

 

Alle:           (Anwesenden wundern sich)

 

Hanna:        Mien leev Lüüd - is dat nich een wunnerboren Dag hüüt?

 

Luise:         Wenn man vör een Minüte gewohr warrn is, dat man op de Föötböön slapen mööt - harr ik al Dagen, de beter werrn.

 

Hanna:        Dat is doch nu heelmaal unwichtig, Luise. Ehr Söhn hett hüüt dat grood Glückslos trucken. Un weten Se ok, well he dat to verdanken hett? Na? MI - de good Hanna Sonnenberg.

 

Karl-Otto:  (amüsiert) Dat klingt bannig interessant.

 

Luise:         (zu Daniel) Harrst Du ehr wat in d´ Tee dohn?

 

Daniel:        Nee, harr ik nich.

 

Hanna:        Daniel, mien Söten - düsse CD-Gutschien - seh dat eenfach as lütte Nevenbi-Geschenk to Dien Gebursdag.

 

Daniel:        Bidde?

 

Hanna:        Ja genau. Denn mien eenlik Geschenk - un dat is würklich heelmaal toll un affohren un krass - dat hebb ik för Di just erst organiseert. Un weest Du ok, wenher dat leevert ward?

 

Daniel:        (verwirrt) Äh nee.

 

Hanna:        MÖRGEN AL! Jaaaaaaaaaa... ik kann dat sülmst gor nich glöven.    

 

17. Szene

Friederike:  (öffnet die Tür von rechts, sie kommt heraus, bleibt aber in der geöffneten Tür stehen, hört zu)

 

Daniel:        Hanna, dat is seker leev vun Di, aver Du musst mi nich noch mehr schenken.

 

Hanna:        Oh doch - dat mutt ik. Just nu mutt ik dat. Ik harr ja mit allns rekend an ´t Telefon, ja, sogor mit ´n Casting off een List off dat se mi seggt haren, ik muss 1 Johr töven off so, aver nee - dat passeert forts - glieks mörgen fröh al.

 

Friederike:  Mudder, geiht Di dat good?

 

Hanna:        Dat gung mi nie nich beter.

 

Luise:         Ja aver, wat wüllt Se mien Söhn denn noch schenken?

 

Hanna:        Mörgen fröh ward hier in düsse WG dat komplett Fernseh-Team vun Kabel 3 opduken. (überdreht und völlig aus dem Häuschen) De warrn hier dreihen - hier bi jo.

 

Daniel:        Wie bitte? Aver wat denn? Un för wat för ´n Sendung?

 

Hanna:        Friederike - hol de Buddel! Wi möten nu fiern - un dat düchtig. --- DU, Daniel büst af mörgen Kandidat bi de neij Fernsehserie "Ich hab´ noch nie - Skandal ums erste Mal".

 

Daniel:        (Luise und Karl-Otto) W a t ???

 

Friederike:  Oh Scheiße.

 

 

 

Vorhang

 

 

Ende des ersten Akts

 

 

 

 

Zweiter Akt

 

                   (Am nächsten Tag, ca. 9 Uhr. Wenn der Vorhang sich öffnet, ist das Teegeschirr vom Tisch entfernt worden, dafür stehen aber viele leere Bier - und Likörflaschen sowie Gläser darauf. Des weiteren leere Chipstüten und Keksschachteln. Eine Bierkiste steht auf dem Fussboden. Vor dem Tisch am Bühnenrand vorne liegen zwei* Matratzen nebeneinander - darauf liegen Luise und Karl-Otto schlafend, zunächst mit Decken verhüllt und von den Zuschauern noch nicht zu sehen. Neben den Matratzen 2 Paar Hausschuhe. Irgendwo - vom Publikum nicht zu sehen - leere Plastiktüten oder Müllsack oder Karton für das spätere Aufräumen)

                   *oder aber nur EINE breite.

 

1. Szene

                   (es klingelt an der Tür)

                  

Friederike:  (kommt von links in den Raum, sie schaut auf die Uhr, trägt eine Jacke, sowie eine Tasche für die Uni über die Schulter, sieht das Chaos im Raum, sowie die beiden Schlafenden, schüttelt lächelnd mit dem Kopf, geht dann nach hinten, um die Außentür zu öffnen)

 

Luise:         (bewegt sich jetzt, kommt dann langsam mit dem Oberkörper hoch, womit sie schon einige Schwierigkeiten hat, das Haar ist wirr, sie sieht verschlafen aus. Sie trägt ein Nachthemd) Oh neeee... vun düsser Nacht verholen sik mien Knaken nie nich wedder. (sieht dann ihren Mann noch schlafen, rüttelt ihn grob am Oberarm) Karl-Otto, hey Du... waak op!

 

Karl-Otto:  Hä? (bewegt sich nur langsam unter der Decke)

 

Luise:         (genervt) Oaaooh... (sie versucht aufzustehen, aber das gelingt ihr nicht. Dreht sich dann, kommt auf allen "Vieren" hoch, hält sich an der Tischkante fest, daran hangelt sie sich mühselig hoch, sieht das Chaos im Raum) Leeve Tied! Karl-Otto, weern WI dat? Weer denn nüms mehr in de Laag hier optorühmen? (sieht dann auf die Uhr an der Wand, erschrocken) NA negen is dat al?! Och, Du grood Gott. (zieht schnell ihre Hausschuhe an, gibt Karl-Otto - welcher sich schon nicht mehr rührt - einen Tritt im den Hintern) Hey - nu stah endlich op! Dat is al bold Middag. (fasst sich dann an den Kopf, hat offensichtlich am Abend zuvor doch wohl etwas zu viel getrunken)

 

Karl-Otto:  Hhmmm... (bewegt sich aber weiterhin nur unter der Decke)

 

2. Szene

Hanna:        (kommt von hinten hereingeplatzt, überheblich und freundlich) Jaaaaa... komen Se rin - komen Se rin. Hier is de Ort vun de Enthaltsamkeit. Ik kann ja jümmers noch nich glöven, dat Se würklich hier sünd. De Moderatorin Lisa Ratte-Winkelbusch is höchstpersönlich mien Anroop folgt. Ik bün een beten opgeregt, ik geev dat to. (ihr folgt sodann Lisa. Hanna ist umgezogen, trägt ein buntes Kleid, Lisa ist Hanna in ihrer Art recht ähnlich. Sie trägt Jeans, eine auffällige bunte Bluse, eine Sonnenbrille im Haar, sowie eine große gefüllte Tasche über ihrer Schulter. Den beiden folgt dann Friederike) Oh - hier is nich oprühmt.

 

Luise:         (erschrocken)

 

 

Lisa:           Ja, ik seh dat. Un ik seh een Fro in een Nachthemd.

 

Hanna:        Fro Evers! Se sünd noch gor nich waak?

 

Luise:         Äh... doch doch. Natürlik. Blöd Frag. Dat sehnt Se ja woll. - (genierlich, greift sich schnell einen Morgenrock, der über einem Stuhl hängt, zieht diesen blitzschnell über) Man platzt ja ok nich eenfach so in ´t Slapstuv rin, nich wohr?!

 

Lisa:           Slapstuv? (schaut sich kurz um)

 

Friederike:  Nee nee. Dat hier is de Gemeenskupsruum vun uns lütte WG. Düsse Kamer hier wur blots för vanachts - wo seggt man - zweckentfremdet.

 

Lisa:           Ahja. Herrlich - to dumm, dat daar nu keen Kamera op holt - DAT weer doch maal wat för de Tokiekers an de Bildschirms ween.

 

Luise:         Dat is mi nu aver würklich peinlich. - Well hier noch nich waak is, is düsse (tritt Karl-Otto dann wieder mehrmals grob in den Hintern) Fuulpuup hier.

 

Karl-Otto:  Auaaaa... büst Du verrückt? (kommt dann zunächst mit dem Oberkörper hoch, er trägt ein sehr enges Nachthemd - oder eine Art Baby Doll, welches Friederike ihm geliehen hat. Er steht dann langsam auf, bleibt aber noch gebückt nach unten schauend am Tisch stehen, hat Mühe mit dem Erwachen)

 

Friederike:  (und Hanna müssen lachen über Karl-Ottos Outfit)

 

Lisa:           Leeve Gott, wat is hier los? - Fro Sonnenberg; ik hebb dat doch recht verstahn an ´t Telefon, oder? Ik bün hierher inladen, wiel Se een perfekten Kandidaten hebbt för "Skandal üm ´t erst Maal", oder?

 

Hanna:        Richtig!

 

Lisa:           Sücht hier aver erde so ut, as schull hier een nerij Folge vun "Messies ersticken in ´t Chaos" opteekend warrn."

 

Luise:         (erstaunt über Lisa) Se... Se sünd doch... düsse Moderatorin vun ´t Fernsehen, nich wohr?!

 

Lisa:           So is dat. (reicht ihr die Hand) Lisa Ratte-Winkelbusch. Freit mi. Un Se sünd...

 

Hanna:        (schnell) Dat is de Mudder vun uns Jungfro. Luise Evers. Un wat daar just versöcht, noch een Dag langer to leven op düsse Eer, is de Vadder vun Daniel. Un Daniel harr güstern Gebursdag. Dorüm hebbt sien Ollern hier een lütt beten fiert un dann hier overnacht.

 

Friederike:  (belustigt) Een lütt beten is good.

 

Luise:         (zu Hanna) Se hebbt dat würklich wohr maakt, Hanna? Dat weer keen Witz, as Se güstern seggt hebbt, dat de hier hüüt vun ´t Fernsehen opduken?

 

Hanna:        Na, daar kennen Se mi aver slecht, Luise.

 

 

Karl-Otto:  (schaut dann hoch, sieht dann erst alle Anwesenden) Oh, gooden Mörgen.

 

Friederike:  Gooden Mörgen, Herr Evers. Na, hebbt Se good slapen in mien Nachtwaske?

 

Karl-Otto:  Ja also... (schaut an sich herunter)

 

Luise:         (sieht erst jetzt, was Karl-Otto trägt) Gnädig Herr in d´ Himmel. Nu seh ik dat ja erst. Wat dragst Du denn daar?

 

Hanna:        Friederike hett doch gern uthulpen.

 

Luise:         Fro Latte-Rosenbusch, sowat warrn Se aver doch nich in ´t Fernsehen vertellen off amenne sogor wiesen?

 

Hanna:        Och, dat weer doch würklich herrlich!

 

Luise:         (streng) SE sünd nich fragt, Hanna!

 

Lisa:           Ratte-Winkelbusch is mien Naam, Fro Evers. Ratte-Winkelbusch. Nu maal keen Panik. Ik bün ja just erst ankomen un hebb noch so good as overhopt keen Input. Butendem bün ik hüüt mörgen erstmaal alleen hierher fohren. Jichenswenher hüüt kummt blots noch een anner Mitarbeiterin. De Kameras un de Mannslüüd vun uns Team sünd ja noch gor nich daar, wat besünners schad is. Hähä... Wo kunnen wi düt wunnerbor Outfit vun Ehrn Mann also de Tokiekers wiesen?

 

Hanna:        Hach, to un to schad aver ok.

 

Luise:         Gott sei Dank - dat weer ok mien End ween. (dann erbost) Dat is ja maal wedder typisch för mien Mann. Dorbi hebb ik em tohuus woll 10 maal fragt, off he ok ´n Slapanzug inpackt hett. Aver nee... schamen schullst Du Di - in Grund un Boden. (dann überrascht zu Friederike) Un wieso dragt he denn EHR Nachthemd, Friederike? Worüm hett he denn nich een Slapanzug vun Daniel utlehnt? Wi haren em doch sogor een neeijen to Gebursdag schunken. Un wieso weet ik dat allns nich mehr?

 

Lisa:           (steht ungeduldig wartend und leicht genervt da, hört gelangweilt zu)

 

Hanna:        Wiel Karl-Otto dorup bestahn hett, een Nachthemd vun Friederike antotrecken!

 

Luise:         Ja, wiel he maal wedder veel to deep in ´t Glas keeken hett. (zu ihm) MUSST Du Di denn ok jümmers so sinnlos besupen, dat Du gor nich mehr weest, wat Du deihst?

 

Hanna:        Na ja, SE, Luise, weten dat ja opensichtlich ok nich mehr, oder?

 

Karl-Otto:  Genau! Du weerst doch ok Hacke-vull! (fasst sich an den Kopf, hat offensichtlich einen heftigen Kater)

 

Luise:         Dat is ja gor nich wohr. De poor Likörchen.

 

Hanna:        Poor?

 

 

Friederike:  Wenn op ´n Land EEN POOR in d´ tweestellig Rebeet to finden is, hett se doch sogor recht, Mutter.

 

Luise:         Na de Schock, de Se hier allen verpasst hebbt, dat MIEN Daniel noch nie nich... also bitlang angeblich noch nie nich...

 

Karl-Otto:  ...poppt hett - jawoll! Poppt hett!

 

Luise:         (haut ihm eine)

 

Karl-Otto:  (reibt sich wieder die Wange) Aua!

 

Luise:         Du schallst Di tosamen rieten mit Dien swienske Utdrücken.

 

Karl-Otto:  DU hest doch verseggt as Mudder. Hest Du uns Jung denn opklort? Nee!

 

Luise:         Sowat lern de in d´ School - in d´ Heimatkunde-Unnerricht.

 

Friederike:  Wenn al, dann erde in Biologie.

 

Luise:         Ja, oder dat. Un Daniel hett sik as jung Mann af un to ok de "Bravo" köfft. Daar steiht doch ok allns in. Vun düssen Doktor Winter.

 

Hanna:        SOMMER, Luise - dat is Doktor Sommer.

 

Luise:         Ja, is ja good. Butendem sünd sückse Themen in uns Familie jümmers tabu ween. Daarover snackt man even nich. (zu Karl-Otto) DU büst sien Vadder. Ji sünd Mannslüüd - un Daniel weer vör sien Lehrtied jeeden Dag mit Di in d´ Stall. Daar harr ji doch maal over sowat snacken kunnt. Also, hol MI hier nu keen Standpauke.

 

Karl-Otto:  Is doch nu egaal.

 

Luise:         Nee, egaal is dat nich. Du hest uns Kind nich richtig ertrucken, un dorum mutt nu een Dag na sien 28ste Gebursdag dat Fernsehen komen, um em optokloren. Dat is schaneerlik - jawoll. Schaneerlik is dat!

 

Lisa:           Wor wi ok endlich bi ´t Thema sünd. Nämlich bi Daniel. Nich, dat ik düt arig Drieven un Ehrn Konflikt hier nich gern noch wieder mitbeleven much - aver dat weer doch to fründlik, wenn ik mi hier nu mien Opgaav widmen kunn.

 

Hanna:        Och Gott, Fro Ratte-Winkelbusch - wat denken Se blots vun uns. Natürlik! Se  hebbt ja so recht. Wor is he denn eenlik? Doch nich al weg na d´ Uni?

 

Friederike:  Ik hebb keen Ahnung.

 

Hanna:        De ward doch nich afhauen? Un DU, Kind - wullt doch nich ok würklich na d´ Uni nu, oder?

 

Friederike:  Harr ik vör, ja. So as ik dat jeeden Dag do.

 

 

 

Hanna:        Aver hier in jo Wohnung is dat Fernsehen - un de fründlike un beliebte Moderatorin Lisa Ratte-Winkelbusch - dat is een Sensation. Wo kannst Du Di dat denn entgahn laten? - Kummt ja gor nich in Frag. Seker hett Fro Ratte-Winkelbusch ok ´n heel büld Fragen an Di. Un seker kriggst Du dann ok een Groodopnahm. Hach, mien Dochter in ´t Fernsehen. Is dat schöön off is dat schöön?!

 

Karl-Otto:  Du leeve Tied - nu seh ik dat ja erst. Se sünd... düsse Fro vun düsse Sendung. Düsse... düsse Fro... ik komm just nich op Ehrn Naam. - Nee, dat ik DAT noch beleven dörv.

 

Luise:         (verdreht die Augen) Sien Oogen warrn jeeden Dag slimmer - un dement is he ok. (zu ihm) Segg maal - BÜST Du eenlik al waak, off nich?

 

Karl-Otto:  Wat? - Ja seker doch. (will dann zu Lisa gehen) Töven Se, ik much Se gern so richtig begröten. JA! Nu fallt he mi wedder in - Ehr Naam. Fro...

 

Luise:         (packt ihn am Nachthemd) WI, mien leev Karl-Otto, warrn uns hier nu nich langer to ´n Narren maken, gahnt in ´t Bad, maken uns frisk un trecken uns dann vernünftig an. Vörher geböhrt hier gor nix. Schanierlicher kann dat ja woll nich ween, so as wi hier rümlopen. (zieht ihn mit nach rechts)

 

Karl-Otto:  Ja, wenn Du meenst. Ik hebb aver doch de Fro Watte Pinkelbus noch gor nich recht begrööt.

 

Luise:         Latte-Rosenbusch heet se!

 

Lisa:           Ratte Winkelbusch! Viellicht nöhmen Se mi Lisa - dat könnt Se sik seker beter marken.

 

Luise:         Ehr Woord in Gottes Ohr. Nehmen Se mien Mann beter gor nich wohr. Kumm nu. (zieht ihn grob am Arm, beide ab der Tür nach rechts, Luise schubst Karl-Otto dorthin, dann dreht sie sich nochmal um) Wi beielen uns. Un dormit Se dat weten, Fro... äh Lisa - dat mit düsse Fernsehsaak, dat geiht alleen op dat Konto vun Hanna Sonnenberg. IK hebb dormit nix to dohn. Un wat hier passeert mit mien Jung...

 

Karl-Otto:  (steckt den Kopf nochmal durch die Tür) ...mit UNS Jung!

 

Luise:         (drückt ihn grob zurück) Och wees doch still - wat weest denn DU!? --- ...Also, wat hier passeert, dat entscheeden Se NICH alleen. Wi wüllt uns ja schließlich nich lächerlich maken. Hebbt Se mi verstahn?

 

Lisa:           (lächelnd) Ja, dat hebb ik verstahn, Fro Evers.

 

Luise:         Na, dann is ´t ja good. (endgültig ab)

 

Alle:           (anderen schauen den beiden ebenfalls lächelnd hinterher)

 

3. Szene

Hanna:        So - de sünd erstmaal weg. Entschülligen Se bidde düsse lütte Twüschenfall. Fro Ratte-Winkelbusch - Lisa - wat dörven wi Se anbeeden?

 

Lisa:           Een Glas Water weer na de lang Fohrt wunnerbor. Ik bün ja al üm 6 Ühr vun ´t Studio losfohren.

 

Hanna:        Aver natürlik.

 

Friederike:  Okay - ik gah dann, ja?!

 

Hanna:        DU, Friederike - warst nargendswor hengahn. Ik hol nu een Glas Water för uns Ehrengast un Du warst hier so fix as dat geiht, för Ördnung sörgen. Wat schall uns Gast denn blots denken?! De Uni fallt hüüt ut! Un ik much keen Widerwoorden hören. (ab nach rechts)

 

Friederike:  (glaubt es nicht) Also...

 

4. Szene

Lisa:           Tja, de Mudder - daar kann man woll nix maken.

 

Friederike:  Dat is mien Wohnung! Dat heet, de Wohnung vun Daniel un mi. Un ik bün over 18. De hett mi gor nix mehr to seggen. Butendem hebb IK düt Chaos hier nich to verantwoorden. (deutet auf den Tisch)

 

Lisa:           Hach, Schätzelchen - mien Mudder is just so. Wenn ik de besöök - un dat maak ik wegen mien Wark blots noch af un to - daar bün ik för se jümmers noch een lütte Deern. "Gah na d´ Frisör - Du musst mehr eeten - knop de Bluus wieder to"... de könnt woll even nich anners.

 

Friederike:  Een Trost is dat för mi aver nich würklich.

 

Lisa:           Weten Se wat, Herzelein - ik help Ehr fix bi ´t Oprühmen. Tosamen is dat doch ruck-zuck dohn.

 

Friederike:  Se? Aver SE könnt doch nich...

 

Lisa:           Friederike - ik bün woll Moderatorin - un man kennt mi vun ´t Fernsehen. Dat is aver ok al allns. Ik bün een Fro just as jeede anner ok. Un tohuus mutt ik dat doch ok maken. Nu komen Se al un laten Se sik helpen.

 

Friederike:  Tja, wenn Se meenen. (legt ihre Tasche ab, zieht die Jacke aus, beginnt mit dem Aufräumen. Leere Bierflaschen in die Kiste, leere Likörflaschen in eine Tüte, Sack oder Karton, welcher bereits irgendwo stand u.a.)

 

Lisa:           (legt auch ihre Tasche zur Seite, macht das Gleiche, währenddessen folgender Dialog) Un Se wohnen hier mit Daniel tosamen?

 

Friederike:  Richtig. Wi studeeren beid an de sülfge Uni. Ik harr düsse Wohnung toerst hüürt- alleen weer se mi aver to düür. Daar doch ik natürlik an een MitbewohnerIN, aver as Daniel sik dann meld hett, un he so sympathisch rover keem, is he even intrucken. Dat klappt hier heel good mit uns.

 

 

 

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
© Die ganze Welt ist eine Bühne