Lange danach gesucht - auf Ibiza 2012 endlich gefunden
Musiker gesucht

 

 

„Sluderkram in Möhlmanns Gaarn“

 

 

 

(niederdeutsche Fassung)

 

 

Komödie in 3 Akten

 

von

 

Helmut Schmidt

 

Inhalt:

 

Der Witwe Dina Möhlmann entgeht nichts in ihrer Nachbarschaft in dem ostfriesischen Ort Rhauderfehn. Sie hält ihre Nachbarn ständig über alle Neuigkeiten auf dem Laufenden, übertreibt mit ihrem Wissen aber auch ganz gerne mal. Sie lästert über jeden ab, ist aber auch auf jedermanns Seite und bekommt so manches Geschehnis und einige Tatsachen durcheinander. Langsam aber sicher setzt sie sich mit ihren zusammengereimten Halbwahrheiten bei allen Nachbarn in die Nesseln, weil sie ihr loses Mundwerk nicht halten kann. Als jedoch der Student Sascha nach Abbruch seines Studiums bei seinen Eltern nicht mehr unterkommen kann, weil diese sein Zimmer bereits vermietet haben und auch noch ein Obdachloser bei Dina um Unterkunft bittet, und sie diese beiden bei sich unterbringt, wendet sich das Blatt in der Nachbarschaft. Und dann will Dina sogar nochmal heiraten...

 

 

 

 

 

Spieler: 3m/4w - 1 weibl. Statist        -           1 Bühnenbild-Außenkulisse

 

 

 

Dina Möhlmann         -     Witwe (ca. 60 Jahre)

 

Elfriede Kloster          -     Nachbarin (50-60 Jahre)

 

Sascha                        -     Elfriedes Sohn (25-30 Jahre)

 

Hans Meiners              -     Mieter bei Kloster (ca. 40 – 50 Jahre)

 

Roswitha Müller         -     Nachbarin (ca. 40-50 Jahre)

 

Pia                              -     Roswithas Tochter (ca. 25 J.)

 

Andreas Berger          -     Obdachloser (ca. 50-60 J.)

 

 

 

 

Spielzeit: Sommer in der Gegenwart

 

Spielort: Größeres Dorf in Deutschland - im Stück wird Rhauderfehn angegeben, welches Sie gerne ändern dürfen.

 

Spieldauer: ohne Pausen ca. 90 Minuten

 

Bühnenbild:

 

Das Bühnenbild zeigt eine Außenkulisse. Links ist die Hausfront der Familie Kloster, rechts die von Dina Möhlmann zu sehen; jeweils mit Tür und Fenster. An Klosters Hausseite befindet sich im hinteren Bereich eine weitere schmale Tür. Dieses ist die Eingangstür zu einem vermieteten Zimmer. Neben den beiden Haupt-Türen hängen Zeitungsboxen oder Briefkästen. In der Mitte der Bühne steht ein kleines Bäumchen mit Bank oder aber eine Laterne, Brunnen o.a. Auf jeden Fall muss dort eine Sitzmöglichkeit vorhanden sein. Hinten ist der Abgang nach links und rechts möglich. Dort Sträucher, Büsche, Zaun, Gartenlaube, bemalte Kulisse mit dörflichem Weitblick o. a. Direkt vor den Häusern kleine Gartentische mit je zwei oder vier Stühlen oder aber Hollywood-Schaukel o.a. (je nach Größe der Bühne)
Alle sonstigen Ausstattungen bleiben den Spielern überlassen.

 

 

Erster Akt

 

                  (Ein Wochentag in den Vormittagsstunden. Wenn der Vorhang sich öffnet, ist kein Spieler auf der Bühne)

 

1. Szene

Dina:         (schlicht gekleidet, evtl. mit Schürze - kommt aus dem Haus, schaut in die Zeitungsbox bzw. schließt den Briefkasten auf. Sie hat keine Post bekommen; zuckt mit den Schultern, wieder ab ins Haus, als...)

 

2. Szene

Elfriede:    (...mit einem Einkaufskorb aus dem Haus kommt. Sie trägt sommerliche Kleidung, hat ein Smartphone am Ohr, etwas genervt. Schließt während des Gesprächs evtl. die Haustür zu. Bei einem Knopfgriff kann sie die Tür auch nur zuziehen und den Schlüssel in den Korb legen) Wat is dat denn för ´n dummen Frag, Dieter?! Seeker hett Herr Meiners sien Hüür wedder op d´ Tied betahlt. Worüm schull he denn nich? - Nee, he is nich opdringlich un stellt ok keen unverschamt Fragen. Herrgott, nu laat aver maal de Kark in ´t Dörp. Ik mööt nu inkopen; bün al op ´n Weg. Wi sehnt uns dann ja an ´t Weekenend. - Wat? Du hest mi leev? - Ja, schöön, dat Du dat seggst. Bit Saterdag. (drückt genervt eine Taste, legt das Mobilgerät in den Korb, schüttelt mit dem Kopf) Mannslüüd. Tsss... (will schon ab nach hinten)

 

Dina:         (hat die Szene belauscht, indem sie die Tür einen Spalt offen gelassen hat)

 

3. Szene

Roswitha:  (ist bereits auf die Bühne gekommen. Sie hat ein paar Zeitschriften in der Hand, sowie einen Zettel) Oh, gooden Mörgen, Elfriede.

 

Elfriede:    Hallo Roswitha. Ok al op de Been?

 

Roswitha:  Al? Dat is glieks half teihn. Kiek Di doch dat Wedder an. Dat ward een heel besünners schöönen Dag hüüt. Daar is jeede Minüte in ´t Bedd verloren Tied.

 

Elfriede:    (süffisant) Na ja... Kummt woll dorup an, wat man in ´t Bedd maakt un mit well, nich wohr?! Hähä...

 

Roswitha:  (knufft sie beschämt) Elfriede! Also würklich. - Du geihst inkopen?

 

Elfriede:    Ja. Du kennst dat ja, wat man even so brükt, nich?! Un Lidl hett Beddwaske as Aktionswoor in Angebot. Un dat neije Notebook bi Aldi much ik mi ok noch ankieken.

 

Roswitha:  Ja dann... ik wull Dina blots even de Lesezirkel un een Koken-Rezept vörbi brengen. (geht schon ein paar Schritte weiter nach vorne)

 

Elfriede:    Wat denn? Een Koken-Rezept? Op Papier schreven mit ´n Stift?

 

Roswitha:  Ja wieso?

 

Elfriede:    Gifft dat denn dorför keen Koken-App op ´t Smartphone?

 

Roswitha:  Wi wüllt maal op ´n Teppich blieven, ja?!

 

Elfriede:    Roswitha. Man mööt mit de Tied gahn. De modern Technik is keen Tokunftsmusik mehr. De is NU! Du lest doch nich viellicht ok noch Bööken - ik meen, düsse unhandlich, swor Dinger, bi de man Sied för Sied umbladern mööt?

 

Roswitha:  Äh doch. Worüm?

 

Elfriede:    Roswitha Müller, ik bidd Di. Al maal wat vun ebook-reader hört? Naja, männich Minsken brüken woll even wat langer bit se begriepen, dat de 70e Johren vörbi sünd, nich wohr?! - Ik mööt nu los. (ab nach hinten)

 

Roswitha:  Ja. (leicht eingeschüchtert, kopfschüttelnd, schon fast an Dinas Tür) Bit dann. (will gerade klingeln oder klopfen bei Dina, als diese...)

 

4. Szene

                  (...schon öffnet und vor ihr steht)

 

Dina:         Roswitha - sowat... hähä...         

 

Roswitha:  (leicht erschrocken) Oh... gooden Dag, Dina. (ahnt etwas) Du hest doch nich...

 

Dina:         Roswitha, wat Du al wedder vun mi denkst. Ik wull just nakieken, of de Post al daar weer. Aver dat kann ik mi ok sporen. Wi kennen ja Fritz Kramer, düssen Trödel-Peter.

 

Roswitha:  Verwachst Du denn wichtig Post?

 

Dina:         Wat? - Äh - nee nee. Obwoll - man kann ja nie nich weeten, nich?! Un anners so? Allns good?

 

Roswitha:  Ja, ik kann nich klagen.

 

Dina:         Un Dien Pia? Wenher maakt se ehr Praxis open?

 

Roswitha:  Anner Maant. Ik bün so stolt op ehr. Een neije Heilpraktikerin brük wi hier in Rhauderfehn op jeeden Fall noch.

 

Dina:         Hhhmmm... is seeker nich heel billig, sick een eegen Praxis optobauen, wa?!

 

Roswitha:  Dat stimmt. Aver mit mien Hülp kriggt Pia dat al hen. (drückt ihr dann die Hefte in die Hand) Hier Dina. De Lesezirkel bit Saterdag - un dat Rezept, wat Du hebben wullst. Ik hebb dat för Di afschreeven.

 

Dina:         Dat is bannig fründlik vun Di, Roswitha. Ik dank Di. Ik hebb ja anners jümmers de düür Torten bi Backer Behrends bestellt to mien Gebursdag. Un jeede hett sik de Buuk dormit vull hauen. Aver wenn IK dann inladen bün, gifft dat meestens overall blots düsse billig, dröög Fabrikkoken ut ´n Supermarkt. Daar hebb ik mi docht: Wo dumm büst du eenlik, Dina Möhlmann?! Un dorüm is dormit nu Sluss. Ik back nu sülmst. Dat kost ´n heel büld minner Geld un is bovendem gerechter. Is dat nich so?!

Roswitha:  (muss schmunzeln) Ja, so is dat woll. (überlegt kurz) Aver... hebb IK Di denn ok al maal dröög Fabrik-Koken anboden?

 

Dina:         (schnell) Nee... DU doch nich. Aver hier... (zeigt nach nebenan) Elfriede Kloster, um nich to seggen: "Lady Geizkragen", de hett JÜMMERS blost dit dröög Tüch. Man stickt daar bold an. Dat se sik nich schamt, sowat antobeeden. Dorbi brengt ehr Dieter doch mehr as 4000 Euro netto na Huus jeeden Maant.

 

Roswitha:  Dat weest Du doch gor nich.

 

Dina:         DOCH - dat weet ik! Sogor heel genau.

 

Roswitha:  Du wullt mi doch nich vertellen, dat Dieter Kloster Di dat sülmst freewillig vertellt hett.

 

Dina:         Nee nee. Also dat weer so: Och, Du kennst doch uns Postlooper, Roswitha. De kummt nich blots jümmers erst vööl to laat an d´ Dag, de brengt ok gern maal wat dörchnanner. Na ja - un dann keek vör een poor Dagen een Breef ut Klosters Kasten rut... un bi DE asig Sömmerstörms, de wi af un to hebbt,  weer de doch 1-2-3 rutflogen un wegweiht. Daar hebb ik dann een good Wark dohn un de Breef HEEL in de Kasten rinstoppt.

 

Roswitha:  Sömmerstörms... ahja... - Ja aver...

 

Dina:         (ein wenig kleinlaut) Jaaaaaaaa... ik gev dat ja to. Vörher hebb ik maal even in de Breef rinkeeken. Dat weer de Lohnafreeken vun Dieters Firma. (dann wieder bestimmend) Du, de Breef harr ja ok för mi ween kunnt, nich wohr?! Is ja al vörkomen dat wat verwesselt warrn is.

 

Roswitha:  Dina, also würklich.

 

Dina:         Snack wi nu nich mehr dorvun. Also: 4000 Euro segg ik blots. Tja - de hebbt dat even. Sücht man ja ok dütlik an de düür Möbels un an Elfriedes Kleedaasch.

 

Roswitha:  Hhmmm...

 

Dina:         Aver DAT is nu bold vörbi.

 

Roswitha:  Wieso?

 

Dina:         Na hör maal. Elfriede Kloster geiht dat doch blots dorüm, dat Geld vun Dieter op ´n Kopp to hauen. De is nämlich vun Stamme "Nimm", weest Du?! Un just hebbt de beiden sik heel gewaltig streden an ´t Telefon.  

 

Roswitha:  Ja?

 

Dina:         Aver jaaa... - Dat geiht üm düssen neijen Mieter daar. (deutet auf die Tür der Anliegerwohnung)

 

Roswitha:  Du meenst Herrn Meiners? Wat is mit de? De is doch heel fründlik.

 

Dina:         Tsss... fründlik... na un wenn he ok fründlik is - Roswitha, waak doch maal op, Du Naivchen. Daar stimmt doch wat nich.

 

Roswitha:  Ik weet nich, wat Du meenst.

 

Dina:         De Söhn vun Elfriede un Dieter - düssen Sascha - de studeert siet Februar in Berlin. Un forts dorna as he weg weer hett Elfriede hier buten een Döör inbauen laten un dat Zimmer vun Sascha verhüürt. Even an düssen Herrn Meiners. Un wenn Dieter doch 4000 Euro verdeent, also... NÖDIG hebbt de dat ja woll nich. Also... wat kombineerst Du?

 

Roswitha:  Och, dat geiht uns doch gor nix an, Dina.

 

Dina:         (knufft sie in die Seite, deutlich) Daar löppt doch wat twüschen Elfriede un düssen Meiners! Wat ik Di segg: De drieven dat mitnanner.

 

Roswitha:  DINA! Wat seggst Du denn daar? Hest Du denn wat sehn of Bewiese?

 

Dina:         Sehn - Bewiese... pah... Ik kann 1 + 1 tosamen tellen, Roswitha. Dat langt ja woll. Dieter is vun Mandags bit Freedags utwärts op Montage, un Elfriede verhüürt tomaal Michaels Kamer an een attraktiven un jungen Mann. Dieter röppt jeeden Dag een poormaal an un stellt ehr blots Fragen, wat düssen Mieter angeiht. De is iefersüchtig - is doch klor. Un dann hett Dieter nu bold veer Weeken Urlaub. Dorüm is Elfriede nu tomaal heel besünners gereizt - wiel se dann keen free Bahn mehr hett för ehrn Liebhaber. Ja ja, daar schall woll bold een Scheedung in ´t Huus stahn. Wat ik Di segg.

 

Roswitha:  Meenst Du würklich?

 

Dina:         Aver jaaaa! Hach, Elfriede Kloster - dat se sik nich schamt – in ehr Oller.

 

Roswitha:  To ´n Frömdgahn hören ja aver woll jümmers noch twee, Dina.

 

Dina:         Even, even. Düsse Herr Meiners is ja ok nich vööl beeter, wenn he Elfriedes Ehe twei maakt. Ik hebb sowieso glieks spürt - as de intrucken is - dat dat ´n geilen Buck is.

 

5. Szene

Hans:         (ist sodann aus der Tür hinten links gekommen. Ein sympathischer Mann, trägt legere, sommerliche Kleidung, hat eine Aktenmappe unterm Arm, schließt die Tür ab)

 

Dina:         (stößt Roswitha an, deutet auf ihn)

 

Hans:         (dann:) Oh, gooden Dag, de Damen.

 

Roswitha:  (und Dina stehen nebeneinander, gestellt überfreundlich und nickend gemeinsam:) Gooden Dag, Herr Meiners.

 

Hans:         Wow, wat för ´n verbale Choreographie. Nich slecht. (steckt den Schlüssel in die Aktentasche, kramt auch noch ein wenig darin herum, dann abgehend)

Dina:         (knufft Roswitha, leiser:) Hest Du dat hört? Wat hett he seggt? Verbale Korea-Phobie. Wat is dat denn woll wedder för ´n Swienkram?! (dann zu Hans rufend, der bereits schon hinten beim Abgang ist) Äh... ok noch even rut bi dat moij Wedder?

 

Hans:         (bleibt stehen, dreht sich um, schmunzelt) Ja, ik bün op ´n Weg na d´ Verlag. Mien neij Roman is fardig.

 

Roswitha:  Och ja, richtig. Se sünd ja ´n Schriever. Worüm geiht dat denn in dat neij Book, wenn wi maal fragen dörven - un wo heet dat denn? Nich dat wi neijschierig sünd off Se opholen wüllt, aver man interesseert sik ja immerhen een beeten för sien Navers, nich wohr?!

 

Hans:         Natürlik. De Titel vun dat Book is "Schwarzes Geheimnis". Un dat geiht üm Leevde, Bedrug un Moord. Nu mööt ik aver los. (ab)

 

6. Szene

Dina:         Leevde, Bedrug un Moord. Jaaaa... dormit kennt he sik ja ut, düsse Lustmolch. Hett seker blots sien eegen Leeven to Papier bröcht un schwups is ´n Roman klor. Lächerlich. Well schall denn so ´n Schund lesen?

 

Roswitha:  Dat geiht ok üm Moord in sien Roman, Dina. Un ümbröcht hett Herr Meiners ja woll nüms, oder?

 

Dina:         Well weet dat al genau? Un wat nich is, kann ja noch warrn. Hest Du sien Oogen denn nich sehn un düsse unehrlich Fründlichkeit? De steiht dat Bös doch direktmang in ´t Gesicht schreven. Also IK harr tomindest Ganshuut just.

 

Roswitha:  Nu hör aver op. Dat is ´n sympathischen, fründliken Keerl. Un good utsehn deiht he ok. Ik ward mi seker maal ´n Book vun em kopen. Is doch interessant. Well hett al ´n Schriftsteller in d´ Naverskupp?!

 

Dina:         Interessant. Ja, dat is dat würklich.

 

Roswitha:  Nich wohr?!

 

Dina:         Dien Verholen is vör allem interessant.

 

Roswitha:  Dina, nu seh Du nich jümmers al Gespenster wor keen sünd. Ik mööt nu ok wieder. Vööl Spaß bi ´t Backen. Hest Du jichenseen Wunsch to Dien Gebursdag?

 

Dina:         Nee nee. Hauptsaak Du kummst, dormit ik nich so alleen bün. Mörgen tegen dree, ja?! Ja ja, as Wittfro is dat männichmaal heel schöön eensam. Vör allem in düt grood Huus.

 

Roswitha:  Schett, so as ik, is dat ok nich anners, Dina. Bit dann. (abgehend nach hinten rechts)

 

Dina:         (wartet vor ihrem Haus bis Roswitha weg ist, will gerade ins Haus, als...)

 

 

7. Szene

Elfriede:    (...von hinten links zurückkommt, die Tür schon aufschließt, genervt) Portemonaie - dat Portemonaie. Mien Gott, de heel Weg umsünst.

 

Dina:         Gooden Mörgen ok.

 

Elfriede:    (eher kurz) Oh, Hallo Dina. (ab ins Haus, Tür bleibt offen)

 

Dina:         Ohn Geld köfft sik dat ja heel besünners slecht in, nich wohr?! Ja ja, dat weern noch Tieden, as wi bi Hänschen Boekhoff in sien lütte Laden noch anschrieven laten kunnen, nich wohr?!

 

Elfriede:    (kommt zurück, schließt die Tür wieder) Ja, Du seggst dat.

 

Dina:         (steht nun fast vor Elfriede mit verschränkten Armen, grinst süffisant) Jaja.

 

Elfriede:    Äh... is jichenswat?

 

Dina:         Och, eenlik geiht mi dat ja allns gor nix an...

 

Elfriede:    Wat geiht Di nix an?

 

Dina:         Na ja... jo Mieter - off schull ik leever seggen: DIEN Mieter, denn Dieter is ja doch meestens nich daar. Düsse Herr Meiners...

 

Elfriede:    Wat is mit Herrn Meiners?

 

Dina:         Ik kann dat ja nich bewiesen, aver dat is good mööglich, dat Herr Meiners de langste Tied hier bi Di wohnt hett.

 

Elfriede:    Wat seggst Du? De wohnt hier ja erst ´n poor Maant. Hett he seggt, dat he wedder uttrecken will? Aver worüm denn? Söcht he ´n gröötere Wohnung? Un worüm snackt he denn nich mit mi daarover?

 

Dina:         Tja, DAT kann ik Di ok nich seggen.

 

Elfriede:    Ja, nu snack doch al. Wat weest Du - un worher? Worüm schull Herr Meiners hier wedder uttrecken?

 

Dina:         Dat kann ik Di heel genau seggen, Elfriede: Wiel uns hartensgood Naverske Roswitha Müller twee Oogen op em smetten hett! Jaaaaa, se smitt sik em direktmang an d´ Hals. Widerlich is dat. Un dat in ehr Oller. Man so is Roswitha ja al jümmers ween. Se gifft ja ehrn Keerl de Schuld för de Scheedung, aver MI maakt se nix vör. De is mannstoll, jawoll. Elkeen jammert se vör, wo se noch daarunner lidd, dat ehr Mann se jümmers wedder bedrogen hett. Dorbi is SE dat dörchdreeven Luder, glöv mi.

 

Elfriede:    Dina - ik faat dat ja allns nich. Ik harr ja keen Ahnung. Roswitha un Herr Meiners... Ik hebb de beiden aver noch nie nich tosamen sehn.

 

Dina:         Neeee... dat maken de seeker stikum. Roswitha Müller is doch so un so een eenzig Ratsel, Elfriede. Worher hett de woll dat veel Geld, üm ehr Dochter Pia düsse Heilpraktiker-Praxis intorichten? De Deern hett bitlang blots op de Schoolbank seeten un sülmst keen Cent verdeent. Un Roswitha hett man blots ´n Job as Putze bi Edeka. Daar stimmt doch wat nich. Viellicht is DAT ja ok de Grund, worüm se sik nu uns Autor Meiners angelt hett. Wat verdeent eenlik so ´n Schriftsteller, Elfriede?

 

Elfriede:    Ik weet dat nich. - Un Du meenst ernsthaft, dat Roswitha un Herr Meiners tosamen trecken wüllt?

 

Dina:         Na, worüm schull Roswitha denn in ehr grood Huus alleen wohnen? Ehr Dochter Pia hett doch 3 Zimmers in ehr neij Praxis, de se nu bold open maken will. De is doch al rut ut dat Ollernhuus. Bütt sik doch an, wenn Roswitha nu mit Herrn Meiners ehr Klamotten tosamensmitt, nich?! (grinst schelmisch, kurze Pause) Un? Iefersüchtig?

 

Elfriede:    Hä? Wat? Iefersüchtig? - Wieso schull ik denn iefersüchtig ween? - Segg maal, siet wenher geiht dat denn al mit de beiden? 

 

Dina:         Tja... Dat weet ik ok nich so genau.

 

Elfriede:    (ahnt langsam, dass Dina mal wieder übertreiben könnte mit ihren Geschichten) Dina, nu maal Klortext: WAT weest Du denn eenlik genau?

 

Dina:         (zunächst etwas unsicher) Äääh... (dann) Du kannst mi driest glöven. Wat ik sehn un hört hebb, hebb ik sehn un hört!

 

Elfriede:    (deutlicher, mit strengem Blick) DINA - WAT GENAU WESST DU?

 

Dina:         (kleinlaut) Na ja, dat Roswitha Herrn Meiners sympathisch find. Un... un besünners good utsehn deiht he, hett se seggt. (schnell) Un... se is fründlik to em. Heel besünners fründlik sogor. Ja. (schneller) Un... un een Book will se sik ok kopen vun em. Ja, dat will se. Se will een Roman lesen, de he schreven hett. (wieder normal sprechend) Worbi... ik weet gor nich, of de overhopt soveel Woorden achternanner lesen kann. Se schall ja in d´ School ok just nich de Hellste ween hebben. Dat seggt Lisbeth Voskuhl tomindst.

 

Elfriede:    (kann es kaum glauben) Dina?

 

Dina:         Ja?

 

Elfriede:    Bevör ik mi hier nu wedder maal opreg over Dien verdreiht un overtrucken Geschichten - so as ik dat al so faken dohn hebb...

 

Dina:         Ja?

 

Elfriede:    ...wünsch ik Di leever noch ´n schöönen Dag, bevör ik richtig grell ward. (erbost, zügig ab nach hinten links)

 

Dina:         (allein) Also... (dann zu sich selbst abgehend zu ihrer Haustür) DAT is nu de Dank. (pikiert) Tsss... Wenn IK hier de Oogen nich open holen de, gaff dat hier Toständ as in Sodom un Gomorrah. (ab ins Haus, kurze Pause)        

 

8. Szene

Sascha:      (kommt von hinten rechts mit einem großen, gefüllten Rucksack auf dem Rücken auf die Bühne, geht zur Tür von Klosters Haus, dann aber erstmal seufzend zur Bühnenmitte zurück, legt den Rucksack ab, setzt sich, holt Handy oder Smartphone hervor, tippt eine Nummer, Gerät dann ans Ohr, wartet) Marcel? Ja, ik bün ´t. So as wi dat afsnackt hebbt, blots dormit Du tofreeden büst. Ik bün just ankomen. - Wo mien Ollern dat opnohmen hebbt? Kann ik Di nich seggen. Ik bün noch buten vör de Döör. Ja okay. Ik meld mi wedder. Bye. (drückt erneut eine Taste auf dem Gerät, verstaut es, steht auf, geht ohne Rucksack wieder zur Tür, als...)

 

9. Szene

Pia:            (...von hinten links kommt. Eine sympathische, flotte junge Frau in hübscher Sommerkleidung. Sie hat einen in Folie eingeschweißten dünnen Katalog in der Hand, in Richtung Dinas Haus gehend, sieht dann Sascha, überrascht) Sascha!

 

Sascha:      (der gerade an die Tür seiner Eltern klopfen oder klingeln wollte) Pia - Hallo.

 

Pia:            (geht zu ihm, breitet die Arme aus) Kumm her. Schöön, dat Du wedder maal hier bi uns in ´t Dorf büst. (umarmt ihn herzlich) Semester-Ferien?

 

Sascha:      Ok.

 

Pia:            Ok?

 

Sascha:      Ja. Un Du? Wat maakst Du so?

 

Pia:            Ik maak just ´n Paus. Bün siet Weeken blots noch an ´t Vörbereiten. De Praxis ward ja nu bold open maakt. Ik hebb Di dat doch mailt.

 

Sascha:      Toll. Pia Müller, de Heilpraktikerin. Ik bün swor beindrükt, dat Du dat echt dörchtrucken hest. 

 

Pia:            Dörchtrecken wullt, mööt dat heeten. De grood Dag vun de Eröffnung steiht mi ja noch bevör. Ik kann blots hopen, dat de Lüüd mi ok annehmen un düsse Idee funktioneert.

 

Sascha:      Ward se. Ik kenn doch Dien Ehrgeiz.

 

Pia:            Nu vertell aver vun Di. Wo löppt Dien Medizin-Studium?

 

Sascha:      Ik äh... tja, wo schall ik seggen?

 

Pia:            Wieso?

 

Sascha:      Na ja, ik hebb... ik hebb afbröken.

 

Pia:            W a t ?

 

Sascha:      Ja. Ik hebb dat Studium hensmeeten. Dat is ok de Grund, worüm ik na hierher trüch bün. Dat sünd för mi sotoseggen.. na ja... recht lang Semesterferien.

 

Pia:            Sascha - aver - worüm?

 

Sascha:      (leicht erbost) Eenlik weer dat doch jümmers blots mien Mudder, de mi düsse Idee vun een Halvgott in witt insnackt hett. - Seeker weer dat toerst ok för mi ´n Thema, aver... ik... ik kann dat nich. Düt Studium is mi veel to komplizeert - ik kann faken nich folgen bi de Vörlesungen - dat maakt mi keen Spaß - un dorto kummt, dat ik ok keen Blood sehn kann.

 

Pia:            Och Mensch, dat deiht mi leed. - Un? Hest Du al neij Pläne?

 

Sascha:      Nee, erstmaal wedder hier wohnen - bi mien Ollern. ´n eegen Bude weer mi ok leever - aver worvun schall ik dat betahlen? Ik brük erstmaal ´n Job.

 

Pia:            Hhmm... un Dien beruflich Tokunft?

 

Sascha:      Ik hebb noch keen Plan - also, dat heet - nich so würklich.

 

Pia:            Mien Oma hett jümmers seggt: In jeeden Minsk slummert wat heel deep. Een Talent - een Gaav - jichenswat , worför man brannt. Männicheen  erkennt dat leider nie nich - annern weeten dat un maken aver nix dorut. Man jeeder hett dat in sik un man schull genau DAT dohn, wat een würklich geven is. Also denk maal na: WAT is dat, wat Di faszineert un wat maakt Di Spaß? Kiek na bi Di.

 

Sascha:      (schaut an sich herunter) Ik find dat just nich.

 

Pia:            (muss lachen) Du musst blots richtig söken.

 

Sascha:      Na ja, Gesundheit interesseert mi liekers - ok wenn ik dat Studium afbroken hebb.

 

Pia:            Wat heet dat genau? Denk na!

 

Sascha:      Pia, wees nich böös, aver dorto fehlt mi nu im Moment de Kopp. Ik mööt hier erstmaal rin... (deutet zur Haustür) un mien Mam un mien Dad reinen Wien inschenken.

 

Pia:            Kann ik good verstahn. Denk daarover na, wenn Du wedder Tied dorför hest. (geht schon zu Dinas Haus) Ik breng eem gau Fro Möhlmann düsse Katalog. De Postlooper hett wedder maal wat verwesselt. (klopft oder klingelt dort)

 

Sascha:      (zur Tür seiner Eltern gehend) Wir sehen uns. Veel Erfolg mit Dien Praxis.

 

Pia:            Ik will doch stark hopen, dat Du to de Eröffnung kummst.

 

10. Szene

Dina:         (öffnet die Tür, kommt heraus) Pia. Gooden Dag. Wat gifft dat denn? Is wedder maal de verkehrt Post in jo Briefkasten la... (schaut über Pias Schulter) Ooooh... Sascha. Du büst trüch? (drängelt sich an Pia vorbei, entreißt ihr den Katalog, geht zu Sascha) Elfriede - also ik meen: Dien Mudder - hett ja gor nix vertellt dorvun, dat Du dien Ferien hier verbrengen wullt. Dorbi hebb ik just noch mit ehr snackt.

 

Sascha:      (eher weniger begeistert über dieses Aufeinandertreffen, dreht sich dennoch zu ihr um) Hallo Dina.

 

Dina:         Oooh... afnohmen hest Du. Ja ja... wenn de Kookpott vun de Mudder fehlt, ik segg dat ja jümmers.

 

Sascha:      Studeeren maakt even schlank, Dina.

 

Dina:         So kann man dat natürlik ok utdrücken. Tja, is ´n heel büld geböhrt in de lesd Maanten, nich wohr?!

 

Sascha:      (verwirrt, ahnt böses) Wieso? Wat meenst Du? Du weest doch noch nich, dat ik mien Studium... nee, worher denn woll?

 

Dina:         Wat? - Segg maal, DU weeßt würklich noch nich, wat hier passeert is?

 

Sascha:      Worvun snackst Du, Dina.

 

Dina:         Sascha - Dien Mudder ward Di doch seker an ´t Telefon off so mitdeelt hebben, dat se glieks nadem Du Dien Studium anfangen hest, dat Huus ümbaut un Dien Zimmer verhüürt hett, oder?!

 

Sascha:      Bidde? (schaut dahin) Oh Scheisse - nu seh ik dat ja erst. Siet wenher is denn daar ´n Döör?

 

Dina:         Just solang, as Du in Berlin büst. Ja, daar wohnt nu ´n Schriftsteller.

 

Pia:            Och, dat is neij för Di, Sascha?

 

Sascha:      DU weeßt dat ok? Mudder hett keen Woord dorvun vertellt. Dorbi simsen un mailen wi jeede Week.

 

Dina:         Dat sücht Dien Mudder maal wedder ähnlich. Na ja, daar ward sik al ´n Lösung finden, solang Du hier Dien Ferien verbrengst, denk ik. - Dien Ollern weeten doch, dat Du kummst, oder? Wiel - sünnerbor is dat ja, dat Elfriede keen Mucks dorvun seggt hett.

 

Sascha:      Mien Semester-Ferien... Ja also...

 

Pia:            Äh Dina, Sascha hett ´n bannig lang Fohrt achter sik un mööt nu erstmaal ankomen. Daar schullen wi em am Besten nu alleen laten, meenst Du nich ok? Ik mööt nu ok gahn.

 

Sascha:      Danke Pia.

 

Dina:         Ja ja. Dat verstah ik doch. (geht zurück zu ihrer Tür, stellt sich davor, verschränkt die Arme, wartet)

Pia:            (und Sascha schauen sie verblüfft an) Tja, wi sehnt uns, Sascha. Bit bold. (abgehend) Tschüß Dina.

 

Sascha:      Bit dann, Pia.

 

Dina:         Tschüßiii... Un danke för de Katalog, Du good Seel, Du!

 

11. Szene

Sascha:      (an der Tür seiner Eltern, will klingeln oder klopfen, dreht sich dann nochmal zu Dina um) Du äh... wullt also tatsächlik tokieken un lüstern, ja!?

 

Dina:         Was DU nu wedder denkst vun mi. Ik frei mi just an de friske Luft vör mien Döör. (atmet 3 x tief ein und aus, macht 2 Kniebeugen dabei) Een wunnerbor Dag is dat hüüt, nich wohr?! Obwoll ja noch ´n Gewitter ankünnigt is.

 

Sascha:      (seufzt) Hhmm... Na dann... (klopft oder klingelt)

 

Dina:         Ik harr daar ok noch ´n besünners interessant Information för Di.

 

Sascha:      Dina, nu laat mi doch eenfach maal in Ruh ankomen un mien Mudder begrööten.

 

Dina:         Aha. Wullt also nix vun mi hören, wa?

 

Sascha:      Nee!

 

Dina:         Okay, so as Du wullt.

 

                  (es öffnet keiner, kurze Pause)

 

Dina:         Dann kann ik dat ja vör mi beholen, dat Dien Mudder just inkopen is.

 

Sascha:      WAT? Un dat seggst Du erst nu?!

 

Dina:         Du wullst mien Information doch nich hören.

 

Sascha:      Dina, also Du büst echt...

 

Dina:         Ja, wat denn?

 

Sascha:      Ik segg dat leever nich. - Mann eh, wat maak ik denn nu? Wenher kummt se denn woll trüch?

 

Dina:         So as ik Dien Mudder kenn, hett se wedder jichenseen neij technischen Aparat sehn in d´ Supermarkt un nich genug Borgeld dorbi. Un as so faken, hett se ehr EC-Kort ok nich dorbi. Dat passeert bold jeede Week. (schaut auf ihre Armbanduhr) Se schull also glieks wedder hier ween.

 

12. Szene

Elfriede:    (kommt sodann recht genervt mit sich selbst schimpfend von hinten zurück) Daar will man EENMAAL wat kopen, dann hett man de EC-Kort nich dorbi. (sieht dann ihren Sohn) Sascha!

Sascha:      Hallo Mam.

 

Dina:         (süffisant) Och, daar kiek an. DOCH so overrascht over de Besöök vun Dien Jung, Elfriede?

 

Elfriede:    (schaut wie Sascha leicht genervt zu Dina herüber)

 

Sascha:      Ja, ik bün ´t. Könnt wi snacken, Mam?

 

Elfriede:    Natürlik. Kumm rin. (holt den Türschlüssel hervor, schließt auf, legt ihre Hand auf seine Schulter, schiebt ihn schon ins Haus)

 

Sascha:      (ab ins Haus)

 

Dina:         Na, wenn DAT man allns good geiht. Mi schient, daar is eenigs op Unsteh bi jo; kann dat woll ween?

 

Elfriede:    (erbost) Kümmer Du Di doch üm de Dreck vör Dien eegen Döör, Dina Möhlmann. (zügig ab ins Haus, Tür zu)

 

Dina:         (allein, zunächst sehr empört) Also, dat is dann doch... dat is dann doch... (dann) Ja ja. Bölk Du man noch luuter rüm, Elfriede. Denn well am luutesten is, ward amenne de lüttsten Kartuffeln eeten mööten. Töv dat man af. (dann ruhiger) Hähä... Dat dürt ja so un so blots 30 Sekunden, bit Du wedder to ´t Huus utkummst. Skandal hest Du bitlang JÜMMERS noch vör de Döör regelt. (schaut auf die Uhr, kurze Pause, geht ins Haus, steckt aber den Kopf heraus) Un... NU schullst Du wedder rutkomen mit Dien Sohnemann.

 

13. Szene

                  (Die Tür bei Klosters wird sehr zügig geöffnet exakt als Dina ihren Satz beendet hat)

 

Elfriede:    (noch im Haus) Büst Du nu beleidigt off stinkig off wat?

 

Sascha:      (kommt wütend aus dem Haus, ihm folgt sogleich Elfriede) Ja, seeker bün ik stinkig. Un wo. Natürlik hebbt Vadder un Du dat Recht, in jo Huus Kamers to verhüüren. Aver dat gifft 2 Dinge, de mi daar bannig stören: Erstmaal bün ik erst een poor Maant weg; un dann hest Du mi bitlang ok nich een Woord dorvun vertellt.

 

Elfriede:    (ebenso erbost) Na, frag MI maal, off ik viellicht ok enttäuscht bün vun Di. Daar wüllt Dien Vadder un ik blots dat Allerbest för Di, helpen Di finanziell wor dat man geiht un setten allns doran, dat ut Di wat Vernünftigs ward - un wat maakst DU: Kummst na ´n half Johr hierher un hest nix anners to berichten, as dat Du Dien Medizin-Studium afbroken hest.

 

Sascha:      Kannst Du mi maal seggen, wor ik nu wohnen un pennen schall?

 

Elfriede:    Kannst DU mi maal seggen, wat Du nu beruflich vör hest?

 

Sascha:      Ik kann also nich wedder trüch in mien eegen Zimmer?

Elfriede:    Nee. Wo stellst Du Di dat denn vör? Ik kann doch Herrn Meiners nich rutsmieten.

 

Sascha:      Allns klor.

 

Elfriede:    Un Du nimmst heel seeker dat Studium nich wedder op?

 

Sascha:      Nee. Dat is entscheeden un basta.

 

Elfriede:    (kalt) Dann is bi mi ok allns klor. Du hest keen Ahnung, wo Du mi enttäuscht.

 

Sascha:      Dat gev ik gern trüch. Un nu laat mi ´n Moment alleen.

 

Elfriede:    So as Du meenst. Ik mööt düsse gräsig Botschaft so un so erstmaal verarbeiden. Un ik bün vör allem gespannt, wat Dien Vadder dorto seggt. Am besten roop ik em op de Steh an. (zügig ab ins Haus)

 

Dina:         (lacht) Hähähä... (ab ins Haus, schließt die Tür)

 

Elfriede:    (und Sascha haben Dina gar nicht bemerkt)

 

14. Szene

Sascha:      (allein, setzt sich wütend auf den Boden an die Hauswand, dann:) Scheiße Mann! (kurze Pause, dann kommt...)

 

15. Szene

Andreas:    (...langsam von hinten auf die Bühne. Er sieht aus, wie ein "typischer" Obdachloser. Er trägt recht abgenutzte Kleidung, einen offenen Mantel, darunter Pullover, dreckige Hose, kaputte Schuhe oder Stiefel, eine Strick-Mütze. Das Haar zottelig usw. Auch im Gesicht ist er leicht dreckig. Er hat einen alten Rucksack auf dem Rücken, sowie 3-4 prallgefüllte Plastiktüten in den Händen. Er geht dann zu Dinas Haus, schaut auf das Klingelschild, will gerade klopfen oder klingeln. Sascha sieht er zunächst nicht)

 

Sascha:      (sieht ihn zwar, beobachtet ihn, schweigt aber und bleibt sitzen)

 

16. Szene

Dina:         (öffnet spontan die Tür, noch bevor Andreas sich bemerkbar machen konnte) Pass maal op Sascha... (sieht dann Andreas direkt vor sich stehen, furchtbar erschrocken) Aaaaah... (Hände vor die Brust)

 

Andreas:    Leev Herrgott, entschüldigen Se bidde. Ik wull Se op gor keen Fall verfehren.

 

Dina:         (barsch) Dat hebbt Se aver! Un wo!

 

Andreas:    Dat hebb ik würklich nich wullt. Wenn Se aver ´n gesund Hart hebben, regt dat de Kreislauf sogor an - un dat is nich unbedingt gesundheitsschädlich.

 

Dina:         Wat is dat denn för ´n dummen Sprök? Un wenn ik een swack Hart hebb, dann weer dat nu vörbi mit mi, off wat? Een tollen Trost.

 

Andreas:    (leicht erschrocken) Se hebbt doch keen swack Hart, gnädig Fro, oder?

Dina:         Bit vör een Minüte noch nich. Un dat „gnädig“ maakt Ehr Verholen ok nich wedder good. (mustert ihn, geht einen Schritt zurück) Well sünd Se overhopt un wat wüllt Se?

 

Andreas:    Berger is mien Naam. Andreas Berger.

 

Dina:         Berger. Andreas Berger? Ja un wieder? Sünd Se ´n Broder vun Andrea Berg? Hähä...

 

Andreas:    Hä? - Äh nee. Nich dat ik wüss.

 

Dina:         Na dann... Un? Wat gifft ´t?

 

Andreas:    Ehr Hart!

 

Dina:         Wat?

 

Andreas:    Dat is bestimmt stark – Ehr Hart – aver ok heel seker besünners goodmödig. Dat seh ik doch. Ehr Oogen seggen mi dat. Se sehnt, dat dat männich Minsken nich so good geiht op düsse Eer. Un dorüm much ik Se üm een milde Gaav bidden. För een Mann ohn Obdack un mit ´n leddigen Maag. (hält die Hand offen)

 

Dina:         Dat is ja woll nich to glöven. Nu lopen de Penner al vun Huus to Huus?! Bitlang muss ik jümmers blots de Zeugen Jehovas un Zeitschriften-Verkäufer afwimmeln. Un nu DAT hier. De Minsken warrn ja woll jümmers driester. (sieht dann Sascha auf dem Boden sitzen) Sascha? Allns op Steh mit Di?

 

Sascha:      (barsch) Nee. Nix is op Steh. Ik hebb keen Dack över ´n Kopp.

 

Andreas:    (dreht sich zu ihm um) Oh, gooden Dag. Een Dack over d´ Kopp hebb ik ok nich. Nu in d´ Sömmer is dat nich so slimm, buten to slapen. Aver wenn erst de Wintermaanten wedder komen... Vandag schall dat aver noch ´n Gewitter geven, wur mi seggt. Aver wat vertell ik Di, Kollege, dat weest Du ja seker just so good as ik, wo dat is op de Straat to leeven.

 

Sascha:      Äh... för mi is dat eenlik neij. Aver de Situation is liekers grood Mist.

 

Andreas:    (recht klagend) Dat gifft blots eens, wat wi brüken, mien Fründ. Minsken mit Hart. Minsken, de noch deelen könnt. Minsken, de ehr Brood breken un uns nich uns Schicksal overlaten.

 

Dina:         Ja ja. Nu blieven Se maal op ´n Teppich, ja?!

 

Andreas:    Ik meen ja man blots. Wiel dat ja ok noch ´n Gewitter geven schall, hett man mi seggt.

 

17. Szene

Elfriede:    (kommt zügig aus dem Haus, Smartphone am Ohr) Jaaaaa...  DIEN Herr Söhn hett maal even so sien Studium afbroken. Un nu hett he noch de Frechheit, hier luut to warrn, wiel sien Zimmer för em nich mehr to Verfügung steiht. Dat kunn ja nu würklich keeneen ahnen. Immerhin werrn wi op 12 Semester instellt.

18. Szene

Hans:         (kommt wieder von hinten auf die Bühne, schließt die Tür zu seiner Wohnung auf, währenddessen kurz zu den Anwesenden) Gooden Dag.

 

Sascha:      (erbost) Och, DE Typ wohnt nu also in mien Zimmer, ja?!

 

Dina:         Ja, dat deiht he woll.

 

Hans:         Wat meenen Se?

 

Sascha:      (geht zu ihm, fast drohend) Dat hier weer jümmers MIEN Kamer, blots dormit Se dat maal weeten. Un blots wiel ik mien Studium nich wiederföhr, heet dat noch lang nich, dat SE dat Recht hebbt, sik hier breed to maken.

 

Elfriede:    (senkt die Hand mit dem Smartphone) Sascha! Nu is dat aver maal good. Du kannst doch Herrn Meiners nich so anfohren. (Smartphone wieder am Ohr) Nee Dieter! Wi mööten nu ok maal hart ween. Wi hebbt allns för Sascha dohn. Un he enttäuscht uns blots. Daar könnt wi em to Belohnung nich eenfach sien Kamer wedder trüch geven un Herrn Meiners wegstüren. (deutet auf Andreas) Well sünd SE denn?

 

Andreas:    Äh...

 

Hans:         (zu Elfriede) Se wüllt mi hier rutsmieten?

 

Elfriede:    Aver nee! Na ja, dat heet: Wenn Se erde, as Se dat plant hebbt, bi Roswitha Müller intrecken... dann is dat natürlik wat anners.

 

Hans:         Bidde?

 

Elfriede:    Ja, ik hebb hört, dat Se un Roswitha tosamen trecken wüllt. (schaut Dina dabei an, die sich leicht verschämt abwendet) Dat stimmt doch, oder?

 

Hans:         Ik schall mit Fro Müller tosamentrecken? Dorvun kann gor keen Red sien. Wo komen Se denn blots dorup?

 

Elfriede:    Aha. Weer düsse Information denn viellicht een Löög? Tja, Dina Möhlmann. (verschränkt die Arme) Du weest doch jümmers allns un hest jümmers een Lösung un Erklärung parat. Nu wies uns maal, wat Du kannst. Na?

 

Dina:         Wat äh... wullt Du dormit seggen?

 

Elfriede:    Na, dat DU doch bi jeede - noch so lütte Sörg - Dien Bäck over jeeden openritst un overhopt nich verstahn kannst, worüm jichenswat nich rund löppt. Du büst doch jümmer so för Harmonie - besünners in de Naverskupp. Verheimlichen kann man vör Di ja so un so nix. - Ja, ik gev dat to: Wi hebbt hier just een Problem in uns Familie. Aver jeede Minsk ward verstahn, dat ik uns Mieter nich eenfach op de Straat setten kann, blots wiel Sascha mi mit sien gräsig Botschaft overfallen hett. Na, un dorför fallt ok DI keen Lösung in, wa?! Hach, ik find dat herrlich Dina, dat Du endlich maal sprach-un machtlos büst.

 

Dina:         Sprachlos? Machtlos? Ik? (überlegt kurz, holt tief Luft, dann) Na daar schiet Di man nich an, Elfriede Kloster. (Pause, dann deutlich und stolz) Sascha mien leev Jung. - Selbstverständlich kannst Du bi MI wohnen, wenn Du wullt, bit sik een Lösung funden hett!

 

Sascha:      Oh geil. (geht schon mit seinem Rucksack auf die Seite von Dinas Haus)

 

Hans:         Na dann is ja erstmaal allns regelt.

 

Andreas:    Dat is good. Wiel dat ja ok noch ´n Gewitter geven schall, as man mi seggt hett.

 

Elfriede:    Wat? (zu Hans) Gor nix is hier regelt. (zu Dina) Also... also... dat kannst Du doch nich maken, Dina. SO hebb ik dat doch ok gor nich meent.

 

Sascha:      Ja, worüm denn nich?! DE hett tomindst noch ´n Geweeten un lett mi nich ünner ´n Brüch pennen hüüt Nacht.

 

Andreas:    Even. Is unner ´n Brüch ok würklich nich schöön - bi so ´n Gewitter, wat dat ja noch geven schall.

 

Dina:         (stolz) Richtig! Also, rin in mien good Stuv. Is Platz genooch. Aver bidde de Fööten aftreden.

 

Andreas:    Düsse Lösung is doch erstmaal gor nich slecht. Dat wisst uns doch Ehr good Hart, Fro Möhlmann.

 

Hans:         Dat seh ik ok so.

 

Elfriede:    Dina Möhlmann. Du kannst doch uns Söhn nich bi Di wohnen laten. He schall lern, dat he sik verkehrt verholen hett. Daar schall em nu nich ok noch well för belohnen. Hier geiht dat üm ´t Prinzip.

 

Dina:         Prinzip? Dat hebb ik nich. Ik weer lesd Week erst bi ´n Doktor. Ik bün kerngesund. (legt den Arm um Sascha) Nu gah doch in ´t Huus, mien Jung. Tant Dina kümmert sik üm Di.

 

Sascha:      (stolz ab ins Haus)

 

Dina:         Tja Elfriede. Just as Herr Berger seggt hett: Ik hebb even noch ´n Hart un bün nich so kolt as Du. Kannst Di maal ´n Biespiel an nehmen.

 

Andreas:    Biespiel an nehmen.

 

Hans:         Biespiel an nehmen. (belustigt die Tür zu seiner Wohnung aufschließend ab)

 

19. Szene

Elfriede:    Ja also dat is dann doch... (Hörer wieder am Ohr) Dieter? Dieter - büst Du noch dran? Du glövst ja gor nich, wat hier just vör uns Döör passeert. (wendet sich ein wenig ab, telefoniert kurz leise weiter)

 

Dina:         (will stolz auch ab ins Haus)

20. Szene

Andreas:    (…enttäuscht, schon leicht weinerlich) Un wat is mit mi, Fro Dina? Ik... ik hebb doch ok keen Slap-Platz. Un as ik al seggt hebb: Dat schall doch noch ´n Gewitter geven. Un Smacht hebb ik ok. Un wenn Se doch so ´n good Hart hebben...

 

Elfriede:    (hat das gehört, zu Dieter am Telefon) Moment Dieter. (dann zu Dina belustigt ironisch:) Aaaah... komm wi just een beeten in Sweet, Dina Möhlmann? Een Penner bidd üm een Herberge bi Di. Na, wat maakst Du denn nu? 

 

Dina:         (überlegt kurz, dann stolz) Wat ik nu maak? Dat will ik Di genau seggen, Elfriede: Op een mehr off minner kummt dat nu ok nich mehr an. - Se dörven gern bi mi overnachten, Herr Berger. Biddesehr.

 

Andreas:    Oh danke. (schnell ab ins Haus)

 

Dina:         Wat hebb ik seggt?! Fööööööten aftreden!

 

Andreas:    (kommt nochmal leicht ängstlich zurück, tut dieses recht übertrieben, dann wieder ab)

 

21. Szene

Elfriede:    Du büst ja heelmaal dörchdreiht, Dina Möhlmann. Erst nimmst Du uns Söhn op - un nu noch ´n stinkenden Landstrieker vun de Straat. Ward dat nu so ´n Art Hotten-Totten-WG bi Di, off wat?

 

Dina:         (mit stolzer Brust) Nee. Ik wies blots mien Hart un kehr just de Dreck vör mien eegen Döör, so as Du mi dat vörhen noch raden hest. Kannst Di maal ´n Schiev vun afsnieden, Elfriede Kloster. Off vun mi ut ok twee! - (sie singt fast den nächsten Satz - und in hochdeutsch:) Meine Herren, was kann ich für Sie tun? (erhobenen Hauptes ab ins Haus)

 

Elfriede:    Een beeten sünnerbor weer Dina Möhlmann ja al jümmers. Man nu dreiht se heelmaal dörch. (weinerlich recht flehend ins Smartphone:) DIETER - kumm na Huuuuuuus... (dann donnert und blitzt es stark im Hintergrund, darin fällt schnell der Vorhang, besser ist Blackout – und dann Vorhang, Ende des 1. Akts)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zweiter Akt

 

                  (Derselbe Tag, am Abend. Wenn der Vorhang sich öffnet ist kein Spieler auf der Bühne)

 

1. Szene

Dina:         (kommt aus dem Haus, Tür bleibt offen, ein bißchen stolz auf sich) Ik segg dat ja jümmers: Kleider machen Leute. (spricht zur offenen Tür hin) Na, nu komen Se al un wiesen Se sik, Herr Berger. Hebbt Se Mood. (in irgendeiner ihrer Taschen hat sie den Schlüssel für ihren Briefkasten)

 

2. Szene

Andreas:    (kommt langsam aus dem Haus. Er trägt jetzt einen Anzug, der ihm zu klein und zu eng ist, sowie Hemd, Krawatte, andere Schuhe. Das Haar ist frisiert liegt recht "platt" am Kopf. Er fühlt sich sichtbar etwas unwohl)

 

Dina:         Sehnt Se, Herr Berger?! Een schöön heet Bad, de smucke Anzug vun mien verstürven Alfred, un Se sehnt ut as ´n Gentleman. (lauter, zu Klosters Haus hin sprechend:) Wat ik nich allns för Minsken do, de een beeten Hülp brüken, nich?! Anner Lüüd setten ehr Kinner ja eenfach vör de Döör.

 

Andreas:    Dat is würklich heel besünners fründlik, Fro Möhlmann. Aver mi schient, Ehr Mann weer woll erde een lütte, dünn Würstchen, wa?!

 

Dina:         Jaaa, mach ween. Aver in düsse modern Tied speelt dat doch keen Rull mehr, bi de verrückte Mooden. Kieken Se sik doch blots de Modelle op ´n Kattenweg an.

 

Andreas:    Kattenweg?

 

Dina:         Na Kattenweg. - Catwalk off wo dat heet.

 

Andreas:    Aha.

 

Dina:         Düsse amerikanisch Utdruck för Loopsteg.

 

Andreas:    Ahja.

 

Dina:         Op ´n Kattenweg hebbt de jung Dinger tomindst ok jümmers Saken an, daar fragt man sik doch: Hett se nu bi ´t Antrecken wat vergeeten, fehlt daar Stoff off mööt dat so.

 

Andreas:    Na ja... Op jeedenfall: Danke, Fro Möhlmann.

 

Dina:         Okay okay, ik gev dat ja to. Is ´n beeten lütt, de Anzug. Aver schoon is he. Un bit ik Ehr oll Klamotten wusken un drögt hebb, sehnt Se hiermit beeter ut as nakend.

 

Andreas:    Un dat weeten Se ok heel genau?

 

Dina:         Herr Berger - also würklich... - Wi könnt uns ja glieks noch een beeten ünnerholen. Nu mööt ik aver erst noch de Zimmers herrichten. Dat een för Se, Herr Berger un dat anner för Sascha natürlik. (wieder laut zu Klosters herübersprechend:) Mien Gasten schöllnt dat ja immerhen gemütlich hebben. (dann zu Andreas:) Dat is doch op Steh, wenn ik Se een Oogenblick alleen laat? (holt dann den Briefkastenschlüssel hervor, öffnet den Kasten während Andreas´ nächstem Satz)

 

Andreas:    (währenddessen) Ja seeker. Se sünd so good to mi, Fro Möhlmann. Aver... aver mörgen fröh kann ik mien eegen Kleedaasch doch wedder antrecken, oder? Ik föhl mi eenfach beeter dorin.

 

Dina:         Bestimmt. - Nu kieken Se sik dat an. Nu is DOCH noch Post komen. So laat. Nich to faten. (mit einigen Briefen ab ins Haus) Bit naher dann.

 

3. Szene

Andreas:    (schaut sich um, setzt sich dann auf einen Stuhl oder auf die Gartenbank)

 

4. Szene

Hans:         (kommt lesend und beschäftigt wirkend mit einem Manuskript und einem Stift aus seiner Wohnung heraus, in dem Text versunken schlendert er langsam nach hinten)

 

Andreas:    (sieht ihn) Hey Hallooo...

 

Hans:         (schaut zu ihm) Oh Se sünd jümmers noch daar? (geht langsam zu ihm, bleibt aber stehen)

 

Andreas:    Dat good Hart vun Fro Möhlmann lett mi eenfach nich gahn. Ik dörv ok mit ehr slapen - äh - ik meen - BI ehr slapen.

 

Hans:         Och... dat is aver fründlik vun ehr.

 

Andreas:    Se hett ja twee Gastenkamers. Ehr verstürven Mann un se hebbt sik jümmers Kinner wünscht, hett aver nich ween schullt. Un somit warrn düsse Zimmers nu ok endlich maal vun Sascha un mi brükt. (reicht ihm die Hand) Andreas Berger. Obdachloser.

 

Hans:         (erwidert) Hans Meiners. Schriftsteller.

 

Andreas:    Oh, Se schrieven?! Dat is ´n feinen Beruf. Ik bün al siet Johren an ´t Odachlosen.

 

Hans:         Dat deiht mi leed. (setzt sich jetzt zu ihm) Un nu sünd Se hüüt tofällig hierher komen üm een poor Cent to sammeln un dörven sogor bi Fro Möhlmann overnachten? Passeert Ehr sowat faken? Aver vör allem: Een Lösung op de Dürte is dat ja för Se ok nich, oder? 

 

Andreas:    Dat stimmt. Aver... na ja... daar is noch wat anners.

 

Hans:         Wat meenen Se?

 

Andreas:    Ik bün nich heel tofällig hierher komen.

 

Hans:         Aha.

Andreas:    Se sehnt ja sülmst, dat dat Schicksal dat nich so good mit mi meent. Dat gifft Dagen, daar geven de Lüüd gern un dann komen ok al maal 20 Euro binanner. Dorvun kann man dann een Dag lang good leven. Man vör een poor Maant daar leep dat gor nich good bi mi. Ik kunn so good as nix binanner bedeln un weer sotoseggen an ´t End.

 

Hans:         Dat mööt bitter ween. Aver Herr Berger, eenlik mööt in düsse modern Tied nüms mehr bedeln. Dat gifft sozial Inrichtungen un Unterstützung för jeeden in Dütskland.

 

Andreas:    Ik weet - ik weet. Man dorto bün ik to stolt. Ik bün obdachlos un will bewiesen, dat ik alleen dörch dat Leeven komm. Wenn de Minsken mi aver nix geven is dat männichmaal verdammt hart.Well dat nich sülmst belevt hett, de hett daar gor keen Vörstellung vun.

 

Hans:         Dat glöv ik gern. Un wat hebbt Se dann in düsse Tied maakt, as de Lüüd Ehr nix geven hebbt?

 

Andreas:    Ik hebb Schiet baut, ja. Ik bün dorför dann 6 Maant in ´t Gefängnis komen.

 

Hans:         Ok dat noch.

 

Andreas:    Verstahnt Se dat nu blots nich verkehrt. Dat weer man blots een lütten... na ja... ik bün inbroken in een Kiosk. Un ik hebb nich maal Geld klaut, obwohl de Kasse vull weer. Ik hebb mi blots wat to eeten mitnohmen. Weeten Se: Ik kann noch nich maal een Fleeg ümbrengen - mi geiht dat jümmers blots dorüm, de Smacht to stillen un in d´ Winter nich to verfreesen. - Nu gifft dat in düsse modern Welt ja aver ok sückse Alarmanlagen, weeten Se?! Tja, ik bün snappt warrn un keem för ´n half Johr in d´ Knast.

 

Hans:         Daar haren Se aver immerhen een Dack over d´ Kopp.

 

Andreas:    Stimmt. Heel so slecht weer dat daar würklich nich. Nu bün ik siet 10 Dagen wedder buten. Aver ik hebb daar achter Gittern dann wat maakt, wat seeker nich so heel recht weer.

 

Hans:         Se inspireeren mi just. Dat is een schöönen Stoff för ´n neijen Roman. Vertellen Se wieder.

 

Andreas:    Ja. Weeten Se...ik... also ik much endlich ok maal wedder een richtigen Chance hebben un normaal leven as anner Minsken. Ik hebb dat Hausen op de Straat satt. Dat könnt Se doch verstahn, oder? Man dat allererst wat man brükt üm overhopt neij anfangen to können, is ´n fast Wohnsitz. Obdachlose sünd nix wert för Arbeidgever un Lüüd, de Hüürkamers vermieten. Un... na ja... üm dormit endlich bold anfangen to können, hebb ik bi mien Entlaaten eenfach een Wohnsitz angeven.

 

Hans:         Dat is cool. Un wat för een?

 

Andreas:    Na, DÜSSEN hier. Ik hebb de Adress vun Dina Möhlmann angeven.

 

Hans:         W a t ???

 

Andreas:    Ja, se mööt dat ja gor nich gewohr warrn. Se könnt doch swiegen, oder?

 

Hans:         Ja seeker. Un wo keem dat denn just to düsse Adress?

 

Andreas:    Dat weer rein tofällig. Mien Zellengenosse Gustav un ik hebbt wahllos in een Telefonbook bladert - un Dina Möhlmann ut Rhauderfehn is dorbi utlost warrn. Un dorüm doch ik mi hüüt: WENN ik al offiziell för de Behörden hier wohn, dann kiek ik doch ok maal vörbi. Eenfach so. Un nu lett de good Seel mi hier sogor würklich een Nacht ünnerkomen. Is dat nich just sowat as ´n Teeken?!

 

Hans:         Dat nömt man woll positiv Schicksal! - Düsse Geschicht is totol krass, Herr Berger. Aver ik kann Se good verstahn. Un dat weer doch noch schööner, wenn Se dörch düsse lütte Löög wedder ´n neijen Anfang maken könnt. Un - vun mi ward Fro Möhlmann nie nich wat gewohr. Ik verspreek dat.

 

Andreas:    Hach, daar bün ik ja bedohrt.

 

5. Szene

Dina:         (kommt in einer Mischung aus Empörung und Verwirrung mit einem Brief aus dem Haus, sieht dann auch Hans) Oh, de Schrieverling is ok togegen. Seggen Se maal - Se beid kennen mi ja nich würklich - aver Se könnt mi doch beurdeelen. Ik bün doch noch nich dement, oder?

 

Hans:         Wo komen Se denn dorup?

 

Dina:         Man blots so. Un mien Oogen sünd doch sowiet ok in Ordnung, soveel ik weet.

 

Andreas:    (freundlich) Dat sünd se bestimmt, Fro Möhlmann.

 

Dina:         (deutlicher) Dann frag ik mi allerdings, wo een Breef in mien Postkasten landt, op de drupsteiht: An Herrn Andreas Berger, bei Dina Möhlmann, Eichenstrasse 6 in 26817 Rhauderfehn.

 

Andreas:    Oh...

 

Hans:         Oh...

 

Dina:         Ja - Oh...

 

Hans:         Sowiet to de Saak mit "Se ward nie nich wat dorvun gewohr".

 

Dina:         Se ward nie nich WORVUN wat gewohr, Herr Meiners? --- Herr Berger - Se hebbt mi nich viellicht wat to seggen?

 

Andreas:    (eingeschüchtert) Ja, also... weeten Se... dat... dat kunn ik ja nu ok nich ahnen, dat ik Post krieg. Vör allem frag ik mi: Well schrift mi denn? Mi hett ja siet Johren nüms mehr schreeven. Wo denn ok woll, wenn man keen fast Adress hett?

 

Dina:         (deutlich) Herr Berger - ik kenn Se noch keen 12 Stünden, un allns wat uns verbind is blots, dat ik tolaat, dat Se bi mi overnachten dörven. Un dann is al Post för Se in mien Breefkasten?! Wo verkloren Se mi dat?

 

Hans:         (steht auf) Fro Möhlmann, bidde bedohren Se sik.

 

Andreas:    (steht auch auf) Ja genau. Bidde bedohren Se sik. Ik will dat gern vertellen. Ünner veer Oogen, wenn Ehr dat recht is, bevör de Navers noch wat mitkriegen.

 

Dina:         (barsch) Ja, dat is mi sogor BANNIG recht. (deutet zur Tür) Bidde - na mi. (geht ins Haus, Andreas - ertappt – hinterher; Dina von innen: Un Fööten aftreden! (Andreas tut dies, dann ab; Tür zu)

 

Hans:         (ruft ihm noch hinterher) Veel Glück un Kraft, Herr Berger. (ab nach hinten)

 

6. Szene

Elfriede:    (kommt aus dem Haus, will zu Dinas Haus gehen, als...)

 

7. Szene

Pia:            (...sodann fröhlich von hinten kommt) Hallo Elfriede.

 

Elfriede:    Pia.

 

Pia:            Is Sascha daar?

 

Elfriede:    Hör blots op. Ik hebb em in de lesd Stünden mindestens 20 SMS stürt un just so faken anropen. Wenn he aver doch nich reageert un nich ran geiht...

 

Pia:            Hä? Wat hest Du? Dat kapeer ik nich.

 

Elfriede:    Och Pia... Nüms vun uns kunn ahnen, dat Sascha hier so tomol opduukt. Un wi hebbt nu maal sien Zimmer verhüürt.

 

Pia:            Daar ward sik doch een Lösung finden.

 

Elfriede:    (erbost) Jaaa... un DE harr Dina Möhlmann ok spontan parat. (deutet auf das Haus von Dina)

 

Pia:            Du wullt dormit seggen, dat Sascha...

 

Elfriede:    Kind, do mi een Gefallen un vertell dat blots keeneen. Aver dat ward erst gor nich dorto komen, dat uns Söhn bi Dina wohnt. Dat weet dann doch mörgen heel Rhauderfehn. Du kennst doch düsse Tratschliese. Un dorüm ward ik dat hier un nu regeln. (geht zu Dinas Tür, klopft oder klingelt)

 

Pia:            Na dann man to. (bleibt etwas abseits stehen)

 

8. Szene

Dina:         (öffnet nach einer kurzen Pause) Ja? (kommt dann vor die Tür, dann leicht überheblich) Oh, Frau Kloster. Guten Abend. Was auch immer mir die Ehre verschaffen sollte; ich habe jetzt gerade keine, um nicht zu sagen: sowas von absolut gar keine Zeit für ein kleines Schwätzchen mit Ihnen. Ich bearbeite soeben meine Post, und danach befinde mich dann in einem sehr wichtigen Meeting. Schauen Sie doch bitte ein andermal wieder vorbei, ja?! Oder besser noch: Melden Sie sich doch an. (geht wieder rein, knallt ihr die Tür vor der Nase zu)

 

9. Szene

Elfriede:    Dina, so töv doch. Dina! Ik much doch blots even kört mit Sascha snacken. (zu Pia) Sleiht de mi eenfach de Döör vör de Nöös dicht. In een Meeting befind se sik - wor hett se DAT Woord blots wedder her? Un se hett SE to mi seggt. Un hochdütsk hett se snackt. Is se nu heelmaal dörchdreiht? De holt mien Jung bi sik fangen.

 

Pia:            (belustigt) Ja, dat is heel Dinas Art. Man wenn ik daarover nadenk, weer dat ja woll würklich een beeten fix vun jo, Michaels Zimmer so gau to vermieten.

 

Elfriede:    (holt das Smartphone wieder hervor, tippt, hält es ans Ohr) Pia, bidde. Dat geiht Di doch gor nix an.  

 

Pia:            Stimmt. Na ja, is ja ok eenlik nix dorbi, wenn Sascha bi een Naverske slapen deiht.

 

Elfriede:    Nee... oh Gott, dat dörv op gor keen Fall passeeren. Wenn Sascha bi ehr overnachten schull, sludert Dina Möhlmann dat Mörgen glieks na ´t Fröhstück nich blots dörch ´t heel Fehn, de geiht dormit dörch heel Norddütskland. Dann sünd wi erledigt. - Hach, worüm geiht he denn ok nich an sien Smartphone?

 

Pia:            Viellicht is he enttäuscht vun düsse Vermiet-Aktion.

 

Elfriede:    (tippt auf dem Gerät herum, steckt es weg) Ja, enttäuscht bün ik ok vun em. Un Herr Meiners hett ´n Hüürvertrag. Gott, is dat allns gräsig. Entschüldig mi, Kind. Ik mööt erst mien Mann anropen. (ab ins Haus)

 

Pia:            (kopfschüttelnd ab nach hinten rechts)

 

10. Szene

Dina:         (kommt empört aus dem Haus, Tür bleibt offen, spricht zum Haus hin) Ja, dat is würklich ´n stark Stück, Herr Berger. Sowat maakt man mit MI nich! Un nu much ik Se bidden, dat Se OP DE STEH de Saken vun mien Mann wedder uttrecken un dann ut mien Huus verswinden.

 

Andreas:    (kommt auch heraus, bleibt aber in der Tür stehen, traurig, hat einen Brief in der Hand) Aver ik will mi doch gor nich bi Se breed maken, Fro Möhlmann. Un well kunn denn ahnen, dat hier ´n Breef herstürt ward? Bi mien lütte Löög in ´t Gefängnis gung dat doch blots üm de Saak sülmst.

 

Dina:         Dat is mi egaal. Wat is dat denn overhopt för ´n Breef?

 

Andreas:    Ik harr ja noch keen Gelegenheit, em to lesen. - Fro Möhlmann - nu laten Se mi nochmaal heel dütlik seggen, dat...

 

 

 

11. Szene

Hans:         (kommt mit Roswitha fröhlich lachend von hinten links auf die Bühne. Roswitha hat ein gebundenes Buch in der Hand. Beide gehen in Richtung Eingangstür von Hans)

 

Dina:         (hört die beiden, drückt Andreas zurück ins Haus, unterbricht ihn) Pssst! Ruhe! (sie selbst geht auch hinein, lässt aber die Tür wieder einen Spalt offen, um zu lauschen)

 

Hans:         Schöön, dat Se een Stück mit mi lopen sünd. So lernt man sien Navers doch glieks veel beeter kennen.

 

Roswitha:  Ja, dat find ik ok.

 

Hans:         Un Se sünd seker, dat Se dat daar würklich freewillig köfft hebbt? (deutet auf das Buch)

 

Roswitha:  Herr Meiners, ik bidd Se. Jeede hier in de heel Naverskupp schull Ehr Bööken lesen.

 

Hans:         Wenn Ehr dat nich gefallt, deiht Ehr dat achterna leed üm dat veel Geld, Fro Müller. Se haren noch ´n poor Maant töven schullt - dann gifft dat de Taskenbookutgav - de is wat günstiger.

 

Roswitha:  Wat Se daar snacken, Herr Meiners. De Pries speelt doch keen Rolle, wenn man een Autor quasi as Naver hett.

 

Hans:         Un Se sünd ok seker, dat ik dat signeeren schall? Wiel - ümtusken könnt Se dat dann seker nich mehr.

 

Roswitha:  Ik bün heel seker. Dat is ´n grood Ehr för mi. Ik bün Ehr Fan. (gibt ihm das Buch)

 

Hans:         MI is dat ´n Ehr, wenn ik Ehr dat signeeren dörv. (holt einen Stift hervor, setzt sich dann auf einen Gartenstuhl) För well?

 

Roswitha:  Roswitha. Schrieven Se: Für Roswitha. Dat is mien Vörnaam - ja.

 

Hans:         (schreibt)

 

Roswitha:  (schaut ihm ein bißchen gespannt dabei über die Schulter, nach einer angemessenen Zeit reicht Hans ihr das Buch, sie liest) "Für meinen Fan und meine liebenswürdige Nachbarin Roswitha. Herzliche Grüße - Hans Meiners." - Hach, veelen Dank. Dat bedütt mi bannig veel.

 

Hans:         Aver gern doch.

 

Roswitha:  Dann äh... also... seggen Se nu doch ok bidde Roswitha to mi.

 

Hans:         As Se meenen. Ik heet Hans. Aver dat hebbt Se ja nu swart op witt.

 

 

 

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
© Die ganze Welt ist eine Bühne